about
Toon menu

Zes jaar oorlog tegen Gaza: methodiek van de waanzin

Norman Finkelstein bundelde 6 essays over de aanvallen van Israël op Gaza sinds 2008 in het boek 'Method and Madness'. Hij ziet methodiek in de waanzin van de systematische vernietiging die Israël aanricht. Het besluit van zijn boek wordt hier integraal vertaald aangeboden door DeWereldMorgen.be
maandag 22 december 2014

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Inleiding bij de vertaling 

Operation Cast Lead (2008-2009), de aanslag op de Mavi Marmara (2010), Operation Pillar of Defense (2012) en Operation Protective Edge (2014) resulteerden in de dood van 3.700 Palestijnen en 90 Israëli's. Die aanvallen werden in de media steevast voorgesteld als 'waanzinnig en pathologisch'.

Niets is minder waar, volgens Finkelstein. Hier schuilt een zeer goed doordachte militaire strategie achter. Tegelijkertijd doen de politieke leiders van Israël er alles aan om deze perceptie van waanzin in de buitenwereld aan te moedigen. Het ultieme doel van deze brutale aanslag op het leven van duizenden Palestijnen, is allesbehalve irrationeel. Met zijn 'waanzinnige' aanvallen wil Israël elk politiek onderhandeld diplomatiek compromis en elke vorm van vrede met de Palestijnen in de kiem smoren.

Finkelstein trekt de legitimiteit van het Palestijns gewapend verzet niet in twijfel. Zijn besluit is echter kort en krachtig: “Het beste dat kan worden gezegd van het gewapend verzet is dat het meerdere malen heeft gepoogd de belegering van Gaza te doorbreken maar telkens heeft gefaald. Het ergste dat van massaal geweldloos verzet kan worden gezegd is dat het nog nooit werd geprobeerd. Zou het niet minstens een kans moeten krijgen?”

Dit is de vertaling van het 'besluit' van het boek Method and Madness. The Hidden Story of Israel's assaults on Gaza.

Besluit (2014)

Method and Madness. The hidden story of Israel's assaults on Gaza (OR Books 2014)

Operation Protective Edge (juli-augustus 2014) sleepte nog drie weken aan nadat eerste minister Benjamin Netanyahu het einde van het grondoffensief had aangekondigd. Hij koesterde nog steeds de hoop om Hamas een beslissende nederlaag toe te brengen door ze te verzwakken met massale luchtbombardementen, enorme aantallen burgerslachtoffers en het vermoorden van hooggeplaatste militaire leiders van Hamas.

Omdat de aandacht van de westerse media na de onthoofding van een Amerikaanse journalist verschoof naar ISIS kwam de afslachting in Gaza hierdoor in de saaie, 'meer-van-hetzelfde' nieuwscyclus terecht. Zo kon Israël zijn precisieterreuraanvallen hervatten met ongekende roekeloosheid, waarbij hoge appartementsblokken werden vernietigd, alsof het een videospel was met nauwelijks enig voorwendsel dat het zou gaan om legitieme militaire doelwitten. De projectielen en mortiergranaten van Hamas bleven echter komen, waardoor het aantal Israëlische burgerslachtoffers omhoog ging. Op 26 augustus 2014 ging een staakt-het-vuren van kracht.

Tegen het einde van de slachting had Israël 2.200 Palestijnen omgebracht, waarvan 70-75 procent burgers. Onder de doden 500 Palestijnse kinderen. Hierbij komen 11.000 Palestijnen die verwondingen opliepen (inclusief 3.300 Palestijnse kinderen, van wie er 1.000 voor altijd invalide zullen zijn). 11.000 huizen, 360 fabrieken en werkplaatsen, 160 moskeeën, 100 scholen en 10 ziekenhuizen werden volledig vernietigd of zwaar beschadigd. 100.000 Palestijnen die zonder een dak boven hun hoofd werden achtergelaten. Israël verloor tenminste 66 strijders en vijf burgers kwamen om (waarvan één buitenlandse gastarbeider). Onder de doden ook één Israëlisch kind. Er zijn ook 120 Israëliërs die verwondingen opliepen (één persoon raakte ernstig gewond).

De krachtlijnen van het staakt-het-vuren eisten dat Israël (en Egypte) de blokkade van Gaza zouden versoepelen. De Palestijnse Autoriteit (PA), onder leiding van president Mahmoud Abbas, zou de grensovergangen gaan beheren en de internationale inspanningen voor de wederopbouw coördineren. Er werd van hen ook verwacht dat ze de instroom van wapens in Gaza zouden voorkomen. Andere twistpunten (bijvoorbeeld het vrijlaten van de Palestijnse gevangen, het bouwen van een vlieghaven en een zeehaven in Gaza) werden uitgesteld naar toekomstige onderhandelingen.

Tijdens een persconferentie nadat het staakt-het-vuren was bereikt, sprak Netanyahu vol lof over Israëls “grote militaire en politieke verwezenlijking”. In werkelijkheid heeft Israël echter geen enkele van zijn gezworen doelstellingen behaald. Oorspronkelijk was het doel van Netanyahu om de Palestijnse eenheidsregering (van Fatah en Hamas) te breken, door Hamas nogmaals te demoniseren als een terroristische organisatie.

De eenheidsregering hield echter stand, hoewel president Abbas (van Fatah) ongetwijfeld stiekem hoopte dat Israël Hamas de genadeslag zou toebrengen. Indien Israël hoopte te bewijzen dat Hamas een terroristische organisatie was, hebben ze uiteindelijk meer mensen overtuigd dat Israël zelf een terroristische staat is. Indien Israël hoopte de VS en EU te overtuigen geen onderhandelingen aan te gaan met deze eenheidsregering waar Hamas bij behoorde, hebben ze uiteindelijk zelf mee onderhandeld met de eenheidsregering, zelfs onrechtstreeks met Hamas zelf.

“Inderdaad”, merkte een invloedrijke Israëlische columnist op, “Israël heeft Hamas erkend.” Eenmaal de vijandelijkheden escaleerden was het vernielen van de 'raketten' en 'terreurtunnels' van Hamas de gezworen doelstelling van Netanyahu. Israël was echter niet in staat om zelfs maar één van beide doelstellingen te verwezenlijken: Hamas bleef raketten en mortiergranaten afschieten (daarbij doodde het in de laatste twee uren voor het staakt-het-vuren nog twee Israëli's) en een ongekende hoeveelheid tunnels zijn nog steeds intact.

De meer algemene, verzwegen doelstelling van Israël om Hamas een alomvattende militaire en politieke nederlaag te bezorgen werd evenmin verwezenlijkt. Hoewel alle toegevingen van Israël afhangen van de voorwaarde van ontwapening van Hamas, werd er in het staakt-het-vuren akkoord niet geëist dat het islamitisch verzet de wapens zou neerleggen en werd er van de Palestijnse Autoriteit enkel een vage belofte verkregen om de wapenstroom naar Gaza tegen te houden.

De termen vastgelegd in het staakt-het-vuren “bevatten geen enkele verklaring, zelfs niet eens een aanwijzing, over de veiligheidseisen van Israël” gromde een Israëlisch diplomatieke correspondent. “Er was niks over de demilitarisering van Gaza, de herbewapening of de tunnelkwestie.” Ondanks dat Israël de regionale supermacht is, “faalde Israël om zijn wil op te leggen aan een geïsoleerde vijand actief in een belegerd gebied zonder geavanceerde wapens ”.

Een dergelijk roemloos resultaat kon niets anders dan Israëls heilige 'afschrikkingscapaciteit' ondermijnen – bijvoorbeeld zijn capaciteit om mogelijke regionale rivalen af te schrikken en tot onderwerping te dwingen. Ironisch genoeg was het Libanon dat het meest kon profiteren van deze laatste slachting in Gaza. Na dit militaire fiasco, zal Israël wel tweemaal nadenken voordat het Hezbollah (in Libanon) aanvalt.

Hezbollah beschikt (in tegenstelling tot Hamas) immers over een enorm arsenaal aan echte, gesofisticeerde raketten, die de mogelijke efficiëntie van het anti-raketschild van de Iron Dome van tien procent naar bijna nul brengt.  Tevens beschikt Hezbollah over een diep in de bergen ingegraven tunnelnetwerk. In een herhaling van de nasleep van Operation Pillar of Defense (november 2012) sloegen de Israëlische premier, de minister van defensie en de stafchef van het leger een modderfiguur op hun persconferentie waar ze Israëls 'overwinning' in Operation Protective Edge afkondigden.

De enige grootse prestatie van Netanyahu was het lessen van de bloeddorst van de Israëlische publieke opinie, die hij zelf had opgezweept. Terwijl ze zich openlijk vol leedvermaak in de handen wreven, genoten veel Israëli's van de gedachte dat, eenmaal het stof zou gaan liggen, de inwoners van Gaza zouden worden geconfronteerd met het enorm aantal doden en de vernietigingen die Israël hen had toegebracht.

Hamas eiste eveneens de overwinning op. Eenmaal de vijandelijkheden uitbraken, was zijn primaire doel de blokkade van Gaza te beëindigen. Terwijl het oorspronkelijke Egyptische voorstel voor een staakt-het-vuren nog voorzag dat de bezetting pas beëindigd zou worden nadat 'de veiligheidssituatie in Gaza gestabiliseerd is', werd deze voorwaarde niet meer vermeld in het uiteindelijk bereikte staakt-het-vuren. Het riep daarentegen enkel nog op om de blokkade te 'versoepelen' (dus niet 'op te heffen'). Het akkoord sprak evenmin over een extern afdwingingsmechanisme.

Het herstelde in feite het akkoord van voor een staakt-het-vuren waarmee Operation Pillar of Defense (november 2012) werd beëindigd, dat Israël vervolgens negeerde. Hamas nam blijkbaar genoegen met minder wegens Israëls onophoudelijke vernielingen. “Onze eisen waren rechtvaardig”, zei Khalid Mishal, de leider van Hamas, op een persconferentie, “maar uiteindelijk hadden we in één hand de Palestijnse eisen en in de andere het lijden van de burgerbevolking van Gaza.”

“We gingen akkoord met het staakt-het-vuren",  zei Mishal vervolgens, “met in ons hoofd de opheffing van de bezetting, maar als we ons baseren op Israëls laatste prestaties, is dit eerder ijdele hoop tenzij Hamas zich ontwapent of zich niet meer kan herbewapenen. Toen de inwoners van Gaza allen op straat kwamen om te feesten nadat het laatste staakt-het-vuren was uitgeroepen, was dat om eerst en vooral aan zichzelf en de hele wereld te tonen dat, hoe groot de tol ook moge zijn, hoe groot het offer ook moge zijn, het Palestijnse volk nog steeds leeft. We waren, we zijn, we zullen zijn!

Terwijl een eind kwam aan de vijandelijkheden alludeerde Netanyahu op de mogelijkheid van een finaal akkoord met de Palestijnen. Hij had het over een “nieuwe diplomatieke horizon” en verzocht Abbas hem te vervoegen. Als hij daarmee het recente initiatief bedoelde van Amerikaans minister van buitenlandse zaken John Kerry, zou de Palestijnse Autoriteit daar op ingaan. En inderdaad is deze laatste hier wel enigszins voor te vinden.

De Palestijnse Autoriteit krijgt immers de dubbele taak om de herbewapening van Hamas te verhinderen om elk obstakel voor een politieke deal uit de weg te ruimen. Zo zou de Palestijnse Autoriteit dan de supervisie krijgen over de internationale heropbouw van Gaza – met andere woorden, de capaciteit om smeergeld uit te delen onder de bewoners van Gaza.

De VS en de EU staan ook te springen om dit conflict te beëindigen. De teerlingen om tot een akkoord te komen liggen echter allesbehalve goed. Het maximale resultaat dat uit het het akkoord kan voortkomen zijn de parameters van het voorstel van Kerry. Die komen neer op een nauwelijks verhulde overgave van de Palestijnen. In ieder geval, nu Israël vol wraakgevoelens zijn wonden likt na het laatste militaire debacle, kan Netanyahu – als hij al een dergelijk akkoord zou willen aanvaarden, wat twijfelachtig is – zal zijn politieke achterban met niets minder genoegen nemen dan met een totale overwinning voor Israël en een verpletterende nederlaag voor Palestina.

Anderzijds zal president Abbas van Fatah er niet in slagen Hamas te ontwapenen , al was het maar omdat de corrupte veiligheidstroepen van de Palestijnse Autoriteit en van Egypte aan de grensovergang van Rafah gemakkelijk omgekocht kunnen worden om een oogje dicht te doen voor binnengesmokkelde wapens. Abbas zal ook geen Palestijnse overgave kunnen doordrukken nu Hamas opnieuw zeer populair is geworden.

Ondertussen heeft de VS het veel te druk op een andere plaats in de regio. Het mandaat van Obama loopt ten einde en nu hij zich al meermaals de vingers heeft verbrand aan Netanyahu gaat hij geen politiek kapitaal willen verspillen, tenzij Israël een ondubbelzinnig en onmiskenbaar signaal zou geven dat het land bereid is zich te schikken in een oplossing van het conflict – iets wat het niet zal doen. Uiteindelijk komt het er op neer dat de Palestijnen zelfs niet op een onevenwichtig akkoord moeten rekenen, laat staan op een akkoord dat door diplomatie wordt bereikt.

Er moet ook niet te hard worden gerekend op een oplossing via juridische weg. De VN-Raad voor de Mensenrechten heeft een missie gestuurd om “beweerde schendingen van het internationale humanitaire recht … sinds het conflict begon op 13 juni” te onderzoeken. Hoofd van die missie is William Schabas, die een aanhoudend criticus is van de Israëlische schendingen van het internationaal recht.

Hij heeft echter ook de reputatie een ijdeltuit te zijn die zich schikt naar de macht, net zoals zijn voorganger Richard Goldstone. Schabas is gedeeltelijk Joods. De kans is groot dat de VS en Israël zich tegen deze missie zullen verzetten. Israël is al met een campagne begonnen om Schabas te delegitimeren.

De Palestijnse Autoriteit heeft samen met een aantal lidstaten van de Arabische Liga het Goldstone Report (over de schendingen van de mensenrechten tijdens Operation Cast Lead van december 2008 tot januari 2009) onschadelijk gemaakt in de VN-Raad voor de Mensenrechten. Als de Palestijnse Autoriteit daar de orders voor krijgt, zal ze dat zonder twijfel ook nu doen.

De Palestijnse Autoriteit staat bovendien onder druk van de eigen publieke opinie en van mensenrechtenorganisaties en prominente internationale experts om een beroep te doen op het Internationaal Strafhof van de VN. Zelfs als de Palestijnse Autoriteit er tegen het verzet van de VS en de EU in slaagt toe te treden tot het verdrag om lid te zijn van het Strafhof, dan nog blijft de kans zeer klein dat de leiders van Israël ooit zullen aangeklaagd worden voor oorlogsmisdaden.

Het stilzwijgende axioma van het Strafhof is dat alleen niet-blanken misdaden begaan die het waard zijn vervolgd te worden. Tot op vandaag zijn voor het Strafhof alleen Afrikanen verschenen. Dat axioma kan je afleiden uit de commentaren van een voormalig hoofdaanklager van het Strafhof. Tijdens een recent bezoek aan Israël prees Luis Moreno-Campo het juridische systeem van Israël, het respect voor de 'rechtstaat' en zijn 'grote advocaten'. Inderdaad, wie durft er twijfelen aan een rechtssysteem dat folteringen en gijzeling heeft gelegaliseerd?

Ondertussen loopt de Palestijnse Autoriteit netjes in de pas voor Washington. Het enige wat ze zal doen is spelen met het idee van het vooruitzicht op een aanklacht voor het Strafhof om politieke toegevingen van Israël te verkrijgen. Hamas staat officieel wel achter een tussenkomst van het Strafhof, maar is zonder twijfel ongerust over zijn eigen kwetsbaarheid wat betreft vervolging door het Strafhof.

Samengevat, als je ziet wat met het Rapport Goldstone is gebeurd en hoe het de poging van Turkije is vergaan om Israël ter verantwoording te roepen voor de slachtpartij op de Mavi Marmara en als je tevens rekening houdt met de ingebouwde vooroordelen van het Strafhof zelf, dan is een oplossing via een juridische weg bijna zeker een doodlopend straatje.

Wanneer diplomatie en juridische procedure nergens toe leiden, blijft alleen volksverzet over. De vraag is, wat voor volksverzet? De vraag is niet of de Palestijnen het recht hebben gewapend geweld te gebruiken om de bezetting te beëindigen. Uiteraard hebben ze dat recht. De vraag is eerder praktisch van aard: Welke tactieken en strategieën bieden de meest waarschijnlijke kans op politieke verwezenlijkingen?

Hoe heldhaftig het verzet van de bevolking van Gaza ook is, hoe inspirerend hun onverzettelijke wilskracht, de feiten blijven dat, na drie bloederige oorlogen met Israël in de laatste vijf jaar en na het massale hartverscheurende zaaien van dood en vernieling, het gewapend verzet nog steeds geen betekenisvolle verbetering heeft verwezenlijkt in het dagelijkse leven van de mensen.

Wat als al de tijd, energie en creativiteit  die nu werd gestoken in het bouwen van het netwerk van tunnels (een wonderbaarlijke verwezenlijking van ingenieuze bouwkunde), waren geïnvesteerd in de meest kostbare grondstof van Gaza: zijn bevolking?

Wat als zij in de plaats daarvan een massale geweldloze demonstratie hadden georganiseerd om het einde van de blokkade van Gaza te eisen? Wat als 1,8 miljoen inwoners van Gaza naar de grensovergangen met Israël zouden marcheren met de slogans STOP MET ONS TE WURGEN! STOP DE ILLEGALE BLOKKADE VAN GAZA! Wat als de 1 miljoen kinderen van Gaza aan het hoofd van deze mars zouden lopen? Jawel, kinderen.

Was het niet het 'mirakel van de kinderen' in Selma, Alabama tijdens de burgerrechtenbeweging die de ruggengraat van de rassensegregatie (de term die in de VS werd gebruikt voor de rassenapartheid daar), toen zwarte kinderen in de frontlijn van de betogingen de politiehonden en waterkanonnen afweerden?

Wat als de Palestijnen de innerlijke kracht zouden vinden om geweldloos te blijven, zelfs als Israël moorddadig op de massa zou vuren? Wat als het enorme reservoir aan internationale supporters van Palestina tegelijkertijd met honderdduizenden zou opmarcheren naar de hoofdkwartieren van de VN in New York en Genève en de gebouwen daar zou omsingelen en blokkeren?

Zou huidig VN-secretaris-generaal Ban Ki-Moon of eender welke andere Amerikaanse stropop die dan zijn baan heeft dan eindelijk gedwongen worden om het bloedbad te erkennen dat Israël aanricht, zoals hij deed op 3 augustus 2014 toen Israël een schuilplaats van de VN vol kinderen bombardeerde? Zou Washington – compleet geïsoleerd op het wereldtoneel – dan eveneens gedwongen worden de wreedheden van Israël te erkennen, zoals het deed op 3 augustus?

Zou Israël dan politiek in de hoek gedrongen worden, zoals toen Netanyahu op 3 augustus de grondinvasie afblies? Als je nu de gebeurtenissen van 3 augustus analyseert, nadat Israël 2.200 Palestijnen vermoord heeft, waaronder 500 kinderen, dan is het goed mogelijk dat massaal geweldloos verzet de blokkade kan beëindigen als de Palestijnen met een laatste krachtinspanning deze zelfopoffering maken terwijl wij hier de straten rond de VN afzetten en daarbij arrestatie en mogelijk mishandeling riskeren.

Het beste dat kan worden gezegd van het gewapend verzet is dat het meermaals is ingezet om de belegering te verbreken en telkens heeft gefaald. Het ergste dat kan worden gezegd van massaal geweldloos verzet is dat het nog niet werd geprobeerd. Moet het niet minstens een kans krijgen?

Norman Finkelstein

© 2014 Norman Finkelstein and OR Books

Het boek Method and Madness. The hidden story of Israel's assaults on Gaza kan worden aangeschaft bij uitgeverij OR Books. Dit is de vertaling van het laatste hoofdstuk uit het boek 'Conclusion (2014) door Bavo Vanoost en Lode Vanoost .

Overname van deze vertaling zonder commerciële oogmerken kan mits voorafgaande toestemming van OR Books en van DeWereldMorgen.be en weblink naar de uitgeverij OR Books.

reacties

2 reacties

  • door ismail spada op dinsdag 23 december 2014

    Massaal ongewapend verzet is niet te stoppen.

    Het is geloven in de God die je aanbidt, op Hem vertrouwen.

    Het is jouw lot in Zijn Handen leggen.

    Het is ophouden met denken dat je het recht in eigen handen moet nemen en dat je onschuldigen kan opofferen om internationaal medeleven en steun te verkrijgen.

    Onrecht plegen om aan je eigen zieke begeerte te voldoen?

    Het is een ziekte waar vele mensen aan leiden.

  • door Roland Horvath op woensdag 24 december 2014

    Al altijd, sedert de jaren 1930, hebben de Israëlische immigranten de gedachten gehad van een roversbende en hebben ze roofmoord gepleegd op de rechtmatige bewoners, thans Palestijnen genoemd.

    Een constante in de maatschappelijke verhoudingen in Palestina is de onredelijkheid, het feit dat men weigert feiten te erkennen. Bijvoorbeeld: De immigranten zijn voor 10% van Joodse afkomst dus voor 90% van niet Joodse afkomst, geen nakomelingen van Abraham. De Palestijnen daarentegen zijn voor minstens 90% van Joodse afkomst.

    De eeuwen rond het begin van de jaartelling was het Jodendom nog een missionerende godsdienst. Dan zijn Joden vrijwillig uitgeweken, zoals ook de Grieken en de Phoeniciërs, Libanon deden, onder andere om te missioneren en zo zijn volkeren in het gebied van Kaukasus- Oekraïne de Asjkenazische Joden bekeerd. Hun afstammelingen, 11 miljoen, vormen nu 80% van de 13,5 miljoen Joden, wereldwijd, de Palestijnen niet inbegrepen. Ook volkeren in Afrika zijn bekeerd tot het Jodendom.

    Sedert Mozes, meer dan 3000 jaar geleden, hebben de Joden Palestina veroverd en ze zijn daar altijd blijven wonen. In de loop van de tijd zijn de meesten van taal en godsdienst veranderd. Van Aramees naar Arabisch en van Jodendom naar Islam. Ze zijn niet uitgestorven en ze zijn nooit allemaal al dan niet gedwongen geëmigreerd. Niet in 70 na Chr. na de verwoesting van de tempel door de Romeinen Vespasianus en Titus. En niet in 135 na Chr. ten tijde van de Romeinse keizer Hadrianus. Toen is de Joden wel de toegang tot Jerusalem ontzegd gedurende 303 jaar. Dat alle Joden in 70 na Chr. door de Romeinen uit Palestina verdreven zouden zijn is een Zionistisch verzinsel.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties