about
Toon menu

De markten hebben een gezicht

De Europese socialisten fulmineren vaak tegen de financiële sector die ongenaakbaar de plak zwaait over onze planeet, en die beter gereguleerd zou moeten worden. Maar waarover - over wie - hebben we het hier precies? Wie verschuilt zich achter het abstracte discours over 'de markten'? Wie zijn de echte winnaars van de crisis en de huidige besparingsmaatregelen?
dinsdag 12 juni 2012

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.


Na zijn overstap van de Franse openbare bank naar de private financiële sector, en van François Mitterrand (nvdr: de vroegere socialistische president) naar François Bayrou (nvdr: de centrist, die ook kandidaat was bij de presidentsverkiezingen van dit jaar), legde Jean Peyrelevade in 2005 uit dat "de kapitalist ongrijpbaar (is) geworden. (…) Met wie moeten we breken om met het kapitalisme te breken? Welke instellingen moeten we aanpakken om een einde te maken aan de vloeiende, wereldwijde en anonieme dictatuur van de markt?"

"Marx", zo besluit deze voormalige adjunct-kabinetschef van premier Pierre Mauroy (1981-1984), "staat tegenwoordig machteloos, bij gebrek aan duidelijk geïdentificeerde vijand". (1)

Dat een vertegenwoordiger van de haute finance – hij is de voorzitter van de Banca Leonardo France (eigendom van de families Albert Frère, Agnelli en David-Weill) en beheerder van de groep-Bouygues – het bestaan van de wereldwijde oligarchie ontkent, hoeft niet te verbazen. Wat vreemder is, is dat de dominante media dit abstracte en gedepolitiseerde discours over de macht van het geld zomaar overnemen.

Een verbaal rookgordijn van 'technocraten' en 'experts'

De journalistieke berichtgeving over de benoeming van Mario Monti tot premier van Italië zou in dat kader wel eens het perfecte voorbeeld kunnen vormen van een verbaal rookgordijn, waarbij sprake is van 'technocraten' en 'experts' terwijl in werkelijkheid een regering van bankiers gevormd wordt. Op de websites van sommige dagbladen stond zelfs te lezen dat "vooraanstaande personen uit de civiele samenleving het roer hadden overgenomen". (2)

Het blote feit dat de ploeg van Monti enkele universiteitsprofessoren in haar rangen telt, overtuigde de commentatoren al bij voorbaat van de wetenschappelijkheid van het door haar gevoerde beleid. Dat de meeste ministers bij nader toezien in de beheerraden van de belangrijkste trusts (nvdr: ondernemingen met een zeer dominante positie binnen een bepaalde industriële sector) van Italië zetelen, werpt een heel ander licht op de zaak.

Corrado Passera, de minister van Economische Ontwikkeling, is algemeen directeur (CEO) van Intesa Sanpaolo (nvdr: de grootste bankengroep van Italië); Elsa Fornero, minister van Werk en hoogleraar economie aan de universiteit van Turijn, is vicevoorzitter van Intesa Sanpaolo; Francesco Profumo, minister van Onderwijs en Onderzoek, en rector van de Polytechnische Hogeschool van Turijn, is, na een tussenstop bij Pirelli, beheerder geworden van UniCredit Private Bank en Telecom Italië, dat gecontroleerd wordt door Intesa Sanpaolo, Generali, Mediobanca en Telefónica.

Piero Gnudi, minister van Toerisme en Sport, is beheerder van UniCredit Group; Piero Giarda, belast met de relaties met het parlement, en hoogleraar openbare financiën aan de katholieke Heilig-Hartuniversiteit van Milaan, is vicevoorzitter van de Banco Popolare en beheerder van Pirelli. Mario Monti zelf was raadgever van Coca-Cola en Goldman Sachs, en zetelde in de beheerraad van Fiat en Generali.

'Reconversie' van voormalige tenoren van de sociaaldemocratie

De Europese socialistische leiders mogen dezer dagen al harde taal spreken over de almacht van de 'financiële markten', de 'reconversie' van de voormalige tenoren van het sociaalliberalisme wordt op veel minder verontwaardiging onthaald. Wim Kok (PvdA), de voormalige minister-president van Nederland, maakt inmiddels deel uit van de beheerraden van de Nederlandse trusts Internationale Nederlanden Groep (ING), Shell en KLM.

Zijn Duitse ambtgenoot, de voormalige kanselier Gerhard Schröder (SPD), is eveneens naar de private sector verkast. Hij is voorzitter van Nord Stream AG (een joint venture van Gazprom, E.ON, BASF, GDF Suez en Gasunie), beheerder van de oliegroep TNK-BP en 'raadgever Europa' bij de Rothschild Investment Bank. Dit op het eerste gezicht nogal grillige traject is in werkelijkheid niet zo bijzonder. Verschillende voormalige leden van Schröders kabinet, leden van de Duitse sociaaldemocratische SPD, hebben net als hij hun rol van staatsman ingeruild voor die van zakenman.

De voormalige minister van Binnenlandse Zaken Otto Schily (SPD, ex-Grünen) is op dit ogenblik raadgever van de financiële trust Investcorp (Bahrein), waar hij de voormalige conservatieve Oostenrijkse kanselier Wolfgang Schüssel (ÖVP) opnieuw ontmoet, evenals Giuliano Amato, (nvdr: samen met Jean-Luc Dehaene) de vicepresident van de Conventie voor de Toekomst van Europa, Kofi Annan, de voormalige secretaris-generaal van de Verenigde Naties (VN).

De vroegere Duitse minister van Economie en Werk, Wolfgang Clement, is één van de partners van de onderneming RiverRock Capital en beheerder van Citigroup Duitsland. Zijn collega, Caio Koch-Weser, van 1999 tot 2005 staatssecretaris voor Financiën, is vicevoorzitter van Deutsche Bank. De minister van Financiën in de eerste regering-Merkel, de SPD’er Peer Steinbrück, is beheerder van Thyssen-Krupp.

Ook de 'waardige erfgenamen' (3) van Margaret Thatcher en de voormalige leiders van het sociaaldemocratische Labour hebben trouw gezworen aan de haute finance: de ex-minister van Buitenlandse Zaken David Miliband is raadgever van de bedrijven VantagePoint Capital Partners (VS) en Indus Basin Holdings (Pakistan); de voormalige eurocommissaris voor Handel, Peter Mandelson, werkt voor de zakenbank Lazard; Tony Blair zelf cumuleert de functies van raadgever bij het Zwitserse bedrijf Zurich Financial Services en beheerder van het investeringsfonds Landsdowne Partners met die van voorzitter van het internationaal raadgevend comité van JPMorgan Chase, waar hij aan de zijde staat van Kofi Annan en Henry Kissinger.

'Dubbelagenten' identificeren van de financiële markten

Het spijt ons dat we onze lezers die opsomming moeten voorschotelen, maar aangezien de reguliere media hun taak verwaarlozen en de private belangen van publieke personen maar blijven minimaliseren, zijn we er wel toe verplicht. De zakenwereld en de politieke wereld doen zichzelf graag voor als twee verschillende sferen met tegengestelde belangen, maar in werkelijkheid zijn de schotten die hen van elkaar scheiden zeer doorlaatbaar. Meer nog: om goed te begrijpen hoe de financiële markten werken, is het noodzakelijk hun 'dubbelagenten' te identificeren.

In tegenstelling tot wat het tegenwoordig sterk gehypete beeld van 'de markten' doet vermoeden, heeft de financiële wereld wel degelijk een gezicht, of beter: meerdere gezichten. (4)

"In tegenstelling tot wat het tegenwoordig sterk gehypete beeld van 'de markten' doet vermoeden, heeft de financiële wereld wel degelijk een gezicht, of beter: meerdere gezichten"

En dat is niet het gezicht van de gepensioneerde uit Florida of de Europese kleine aandeelhouder, zoals onze o zo inschikkelijke pers het graag voorstelt. Nee: het gaat om de gezichten van de eigenaars van fortuinen en hun beheerders, die als een kleine club, een oligarchie, de wereld regeren. In 2005 herinnerde Peyrelevade er aan dat 0,2 procent van de wereldbevolking de helft van de wereldwijde marktkapitalisatie bezit. (5)

Die portefeuilles worden beheerd door de banken (Goldman Sachs, Santander, BNP Paribas, Société Générale, enz.), verzekeringsmaatschappijen (American International Group [AIG], Axa, Scor, enz.), pensioens- of investeringsfondsen (Berkshire Hathaway, Blue Ridge Capital, Soros Fund Management, enz.) ... Allemaal instellingen die ook hun eigen kapitaal beleggen.

Die kleine groep mensen speculeert op de aandelenkoers, op de rente op de staatsschuld, of op de prijs van de grondstoffen, door middel van een schier eindeloze waaier aan afgeleide producten die getuigen van de onuitputtelijke vindingrijkheid van de financiële ingenieurs.

'Markten' zijn de speerpunt om inkomsten 1 procent te vergroten

De 'markten' vormen helemaal niet het 'natuurlijke' eindpunt van de ontwikkeling van rijpe economieën, maar de speerpunt van een project waarvan de economen Gérard Duménil en Dominique Lévy opmerken dat het "bedacht is om de inkomsten van de bovenste klassen te vergroten". (6)

Met succes overigens: de wereld telt inmiddels ongeveer 63.000 'centimiljonairs' (mensen die meer dan honderd miljoen dollar bezitten), met een totaal fortuin van ongeveer 40.000 miljard dollar (wat neerkomt op het wereldwijd bruto binnenlands product van één jaar).

Het identificeren van de mensen achter de 'markten' kan tot genante situaties leiden, en het is dan ook gemakkelijker om tegen windmolens ten strijde te trekken. "Ik ga u zeggen wie mijn echte tegenstander is in deze strijd", donderde de Franse socialistische presidentskandidaat François Hollande in zijn toespraak in Le Bourget (Seine-Saint-Denis) op 22 januari 2012.

"Hij heeft geen naam, geen gezicht, geen partij; hij zal zich nooit kandidaat stellen en dus nooit verkozen worden. Die tegenstander is de financiële wereld." Als hij werkelijk de echte topmensen van de banken en de grote bedrijven had willen aanvallen, had hij evengoed de leiders van de investeringsfondsen, die willens en wetens speculatieve aanvallen opzetten op de Zuid-Europese landen, bij naam kunnen noemen. Of hij had het dubbelspel van sommige van zijn raadgevers aan de kaak kunnen stellen, en van zijn Europese socialistische (ex-)collega's die van de ene Internationale naar de andere zijn overgestapt.

Moscovici: geruststellend signaal aan de markten

Door Pierre Moscovici, vicevoorzitter van de Cercle de l’Industrie (Industriële Kring), een lobbygroep van de leiders van de belangrijkste Franse industriële groepen, als campagneleider te kiezen, gaf onze socialistische presidentskandidaat de 'financiële markten' het 'geruststellende' signaal dat een machtsoverdracht aan de socialisten in de verste verte geen 'revolutie' meer betekende (nvdr: sinds 16 mei is Moscovici minister van Financiën, Economie en Buitenlandse Handel in de eerste regering van Hollande).

Was het Moscovici niet die vond dat men "niet bang moest zijn van bezuinigingen", en dat, als Hollande won, het overheidstekort "vanaf 2013 teruggedrongen (zou zijn) tot onder de drie procent, (...) welke opofferingen dat ook moge kosten", hetgeen zou betekenen dat daarvoor "de noodzakelijke maatregelen genomen zouden moeten worden"? (7)

Het aan de kaak stellen van de 'financiële markten', sinds enige tijd een verplichte, maar even bombastische als onschadelijke stijlfiguur in de politieke communicatie, is tot op heden dode letter gebleven. In navolging van Barack Obama, die de Amerikaanse verantwoordelijken van de crisis presidentiële gratie verleende, hebben de leiders van het Oude Continent de excessen van de 'hebzuchtige' speculanten die ze zo vervloekt hadden, al snel vergeven.

Nu hoefde alleen het blazoen van die waardige vertegenwoordigers van de oligarchie van alle onterechte smet gezuiverd te worden. Hoe zouden ze dat aanpakken? Simpel: de poenpakkers werden aan het hoofd geplaatst van de commissies die de nieuwe gedragsregels moesten uitwerken! Van Paul Volcker (JPMorgan Chase) over Mario Draghi (Goldman Sachs) tot Jacques de Larosière (AIG, BNP Paribas), lord Adair Turner (Standard Chartered Bank, Merrill Lynch Europe) en baron Alexandre Lamfalussy (CNP Assurances, Fortis), alle verantwoordelijken die een antwoord moesten bieden op de financiële crisis onderhielden nauwe banden met de belangrijkste private instellingen uit de sector.

Bij toverslag van alle schuld gezuiverd

Zij die gisteren nog 'onverantwoordelijk' waren, waren plots van alle schuld gezuiverd en veranderden als bij toverslag in de 'wijzen' van de economie, aangevuurd door de media en de intellectuelen die zich kort tevoren nog uitgeput hadden in het uiten van harde taal aan het adres van de zelfvoldane en verblinde bankiers.

Kortom, dat speculanten munt hebben kunnen slaan uit de crisissen die zich de laatste jaren hebben opgevolgd, lijdt inmiddels geen twijfel meer. Het plat opportunisme en het cynisme waarvan die roofdieren blijk geven, mag ons echter niet doen vergeten dat ze die doelstellingen bereikt hebben met de steun van de top van de overheden.

"Kortom, dat speculanten munt hebben kunnen slaan uit de crisissen die zich de laatste jaren hebben opgevolgd, lijdt inmiddels geen twijfel meer. Het plat opportunisme en het cynisme waarvan die roofdieren blijk geven, mag ons echter niet doen vergeten dat ze die doelstellingen bereikt hebben met de steun van de top van de overheden"

John Paulson, bijvoorbeeld, wierf, na meer dan twee miljard dollar verdiend te hebben aan de subprime-crisis, waarvan hij de belangrijkste begunstigde was, Alan Greenspan, de voormalige baas van de Amerikaanse centrale bank, aan. Die was toen al raadgever voor Pacific Investment Management Company (Pimco, gecontroleerd door Allianz), een van de belangrijkste schuldeisers van de Amerikaanse overheid.

De belangrijkste internationale beheerders van hedge funds (hefboomfondsen) zijn: de voormalige (onder Obama) voorzitter van de Amerikaanse National Economic Council (Nationale Economische Raad) en de voormalige minister van Financiën onder Bill Clinton, Lawrence Summers, die directeur is geweest van de onderneming D. E. Shaw (32 miljard dollar aan activa); de stichter van de groep Citadel Investment, Kenneth Griffin, afkomstig uit Chicago die Obama's presidentscampagne financierde; en Labour-topman lord Mark Malloch-Brown, de voormalige beheerder van het UNDP, het ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties, die nog voor George Soros gewerkt heeft ...

Ja, de financiële sector heeft wel degelijk gezichten: in de wandelgangen van de macht komen we hen al geruime tijd tegen...

En wat met de socialisten?

In het Verenigd Koninkrijk munten de Labour-erfgenamen van Margaret Thatcher uit wat betreft verstrengeling met wat doorgaans de financiële oligarchie genoemd wordt. Het zou echter onterecht zijn de analyse van de affiniteiten van de topmensen uit de openbare sector met de financiële sector te beperken tot de historische leiders van de 'derde weg' - de weg tussen kapitalisme en socialisme - die Tony Blair beweerde te bewandelen.

Ook oudere, meer onbesproken figuren uit het Europese socialisme zetelen tegenwoordig in de beslissingsorganen van machtige multinationals: de voormalige Oostenrijkse kanselier (1986-1997) Franz Vranitzky beheert de Canadese groep Magna International (auto-uitrusting), de voormalige Spaanse premier Felipe González (PSOE) heeft een risicokapitaalbedrijf gelanceerd (Tagua Capital) en zetelt in Gas Natural, en zijn minister van Financiën, Carlos Solchaga, was raadgever van Citigroup en van het ratingbureau Fitch (Fimalac).

De Scandinavische sociaaldemocraten - die vaak als 'moderne' socialisten worden voorgesteld, in tegenstelling tot de 'archaïsche' socialisten - ontsnappen niet aan deze trend: Gro Harlem Brundtland (ex-premier Noorwegen en vooral bekend van de Brundtland-commissie over duurzame ontwikkeling zit bij PepsiCo), Thorvald Stoltenberg (ex-premier Noorwegen, East Captial Asset Management) en Göran Persson (ex-premier Zweden, JKL Group, een filiaal van Publicis) zijn naar de privé overgestapt vooraleer ze, sommigen onder hen toch, opnieuw een openbare functie uitoefenden ...  

Geoffrey Geuens

Geoffrey Geuens is onderzoeker-docent aan de Universiteit van Luik (ULg) en auteur van het boek 'La Finance imaginaire. Anatomie du capitalisme: des 'marchés financiers' à l’oligarchie', uitgeverij Aden, Brussel, 2011.

Noten:     

(1) Jean Peyrelevade, 'Le Capitalisme total', Seuil - La République des idées, Paris, 2005, p. 37 en 91.

(2) Anne Le Nir, 'En Italie, Mario Monti réunit un gouvernement d'experts', 16 november 2011, www.la-croix.com; Guillaume Delacroix, 'Le gouvernement Monti prêt à prendre les rênes de l'Italie', www.lesechos.fr, 16 november 2011.

(3) Keith Dixon, 'Un digne héritier. Blair et le thatchérisme', Raisons d'agir, Paris, 2000.

(4) Zie 'Où se cachent les pouvoirs', 'Manière de voir', n° 122, april-mei 2012.

(5) Jean Peyrelevade, 'Le Capitalisme total', op. cit. 1 procent van de Fransen bezit 50 procent van de aandelen.

(6) Gérard Duménil en Dominique Lévy, 'The Crisis of Neoliberalism', Harvard University Press, Cambridge (Massachussets), 2011.

(7) 'Pierre Moscovici: Ne pas avoir peur de la rigueur', 8 november 2011, www.lexpress.fr          

(vertaling uit het Frans door Steven Haerens)

Origineel artikel: 'Spéculation, chantage à la dette. Les marchés financiers ont un visage' par Geoffrey Geuens verscheen in het meinummer van het Franse maandblad Le Monde diplomatique. Een eerdere versie was al verschenen in L'Humanité.

reacties

33 reacties

  • door Karel op dinsdag 12 juni 2012

    "Kortom, dat speculanten munt hebben kunnen slaan uit de crisissen die zich de laatste jaren hebben opgevolgd, leidt inmiddels geen twijfel meer. Het plat opportunisme en het cynisme waarvan die roofdieren blijk geven, mag ons echter niet doen vergeten dat ze die doelstellingen bereikt hebben met de steun van de top van de overheden."

    Een aantal mensen zal er wel winst uit hebben kunnen slaan, maar wie de toestand van de financiële markten volgt weet dat het overgrote deel van de "speculanten" zware verliezen hebben geleden de afgelopen jaren. Neem nu het laatste reddingsplan van Griekenland: de private schuldeisers hebben verliezen van 50-75% moeten toestaan. Er is een reden dat de financiële sector op apegapen zit. Wie erin geïnvesteerd had ziet bankaandelen op een historisch laag niveau staan (Met als uitschieter Dexia, aan 0,15 cent per aandeel (!) ).

    Voor de rest een wat flauw artikel. Als de auteur de te sterke verstrengeling tussen bedrijfswereld en politiek wil aanklagen, dan ben ik de eerste om hem daarin te steunen. Toch een aantal bemerkingen. Dat ex-politci in bedrijven zitten is echter vooral een gevolg van de politieke greep op de economie: die is zo ondoorzichtig en omvattend dat bedrijven profijt zien in mensen. Omgekeerd kan je natuurlijk intelligente mensen moeilijk verbieden om iets in de economische wereld te doen - of omgekeerd. We moeten ook niet gaan naar een systeem van beroepspolitici.

    Daarnaast gooit de auteur ten onrechte een aantal dingen op een hoopje. Om de invloed van de financiële sector aan te tonen verwijst de auteur naar andere sectoren. PepsiCo of Magna zijn geen financiële instellingen. Niet te vergelijken.

    • door Robrecht Vanderbeeken op dinsdag 12 juni 2012

      "Dat ex-politci in bedrijven zitten is echter vooral een gevolg van de politieke greep op de economie". Het omgekeerde is natuurlijk het geval: de economie heeft een greep op de politiek waardoor die een verzorgingsstaat voor banken en grote bedrijven is geworden. Je poneert dit zomaar, zonder argumenten. Niet geloofwaardig.

      'je kan natuurlijk intelligente mensen moeilijk verbieden om iets in de economische wereld te doen'. Misschien kan je het niet verbieden, alhoewel, maar het zegt veel over de ethiek van socialistische ex-politici. Dat kan je toch moeilijk ontkennen? Bovendien worden politici niet noodzakelijk om hun intelligentie maar wel om hun netwerk en invloed geselecteerd: ze hebben genoeg 'inside information' over voormalige collega's om in uitmuntend lobbywerk (chantage?) te kunnen voorzien.

      Uw reactie is dus weinig specifiek en ook vrij wereldvreemd.

  • door Vrijheid_gelijkheid_gerechtigheid op dinsdag 12 juni 2012

    Proficiat en doe zo aub. verder. We hebben nood aan concrete informatie. Bewustwording is de eerste stap.

  • door Le grand guignol op dinsdag 12 juni 2012

    Geuens legt op voortreffelijke wijze de (belangen)verstrengeling bloot tussen de politiek enerzijds en de financiële en zakenwereld anderzijds. Dit is een corrupt systeem waarbij privé-belangen primeren op het reële algemeen belang. Blijkbaar loopt het vol keizers: "de keizers van 'de markten'". Het is goed dat de betreffende praktijken worden opgehelderd.

    Uiteraard zullen er altijd wel personen zijn die de belangenverstrengeling willen minimaliseren en het aanklagen van de betreffende verstrengeling willen afdoen als "flauw". Maar al te graag keren ze dan ook de realiteit om: de belangenverstrengeling zou het resultaat zijn van de greep van de politiek op de economie. Wel, het tegenovergestelde is waar: de belangenverstrengeling is het resultaat van de greep van de financiële en zakenwereld - van het kapitaal - op de politiek. Van Apeldoorn (2011) heeft daarover een leerrijk essay geschreven: "De macht van het kapitaal";

    "In dit essay zal ik eerst laten zien hoe de macht van het kapitaal in de huidige mondiale politieke economie, en met name zijn verhouding tot de liberaal-democratische staat, begrepen moet worden. Hierbij zal ik zowel ingaan op wat als de structurele macht van het kapitaal gezien kan worden als ook op hoe deze macht gereproduceerd wordt door een politiek (strategisch) handelen van aan het kapitaal gelieerde actoren. In het eerste geval gaat het om de indirecte (en latente) macht van het kapitaal; in het tweede geval om de directe (en manifeste) macht, dat wil zeggen: de actieve uitoefening ervan door vertegenwoordigers van het kapitaal. Ten slotte zal ik ingaan op de implicaties die dit heeft voor de (sociaal-)democratie" (van Apeldoorn, 2011: 166).

    Dat "politiek (strategisch) handelen van aan het kapitaal gelieerde actoren" geschiedt in functie en ten voordele van de financiële en zakenwereld en betekent dus per definitie geen greep van de politiek op de economie dan wel omgekeerd. De praktijken die door Geuens worden opgehelderd zijn daar stuk voor stuk voorbeelden van. Immers, het posteren van politieke 'zwaargewichten' op sleutelfuncties binnen de financiële en zakenwereld behelst een strategie om de privé-belangen van die financiële en zakenwereld via de politiek te kunnen dienen en veilig stellen. Bovendien is er ook nog sprake van de structurele macht van het kapitaal (p. 166 e.v.).

    Met dien verstande vormt het (super)kapitalisme alsmede de uitwassen waar we vandaag de dag allemaal getuige van zijn (bv. financieel-economische crisis, belangenverstrengeling) een gevaar voor een democratisch bestel omdat "de voor elke vorm van democratie benodigde minimale politieke gelijkheid niet samengaat met een machtsconcentratie waarbij een sociale groep of klasse een bevoorrechte positie inneemt ten opzichte van alle andere groepen" (p. 172 e.v.).

    * van Apeldoorn, B. (2011). De macht van het kapitaal. Socialisme & Democratie, 67(7-8), 165-175. Retrieved from http://www.wbs.nl/system/files/van_apeldoorn_-_de_macht_van_het_kapitaal.pdf

  • door catteeuw op dinsdag 12 juni 2012

    Niet om bombastisch te doen maar als je kinderen hebt dan vind ik het uw verantwoordelijkheid om deze tekst 3 maal heel aandachtig te lezen (ieder woord begrijpen) met telkens een dag meer tussen sessies. Deze informatie te absorberen tot een systematisch inzicht - en deze kennis door te geven aan uw kroost.

    • door Robrecht Vanderbeeken op dinsdag 12 juni 2012

      En voor de kinderen; hetzelfde ten aanzien van hun ouders en de bomma

  • door André op woensdag 13 juni 2012

    Helder gesteld artikel dat impliciet ook de teleurstellende band legt tussen de huidige sociaaldemocratie en het neoliberalisme. Het artikel verdient ruime verspreiding.

  • door Wilfried op woensdag 13 juni 2012

    [title]Doe de test. Google op elk[/title]Doe de test. Google op elk van de geciteerde namen en voeg er "Rotschild" aan toe. En men komt tot VERBLUFFENDE inzichten. Staalharde kritieken ook met halve waarheden en ganse leugens. Verrassend ook hoezeer totaal voorbijgestreefd gewaande en hypocriete structuren van religie, koningen en prinsen, nog altijd, doch zeer discreet, hun wil opleggen en doordrukken. Ze zijn degelijk en wel aanwezig achter de obscure kasteelmuren van a-politieke, obscure "highlevel" organisaties en verenigingen van beleidsvorming en beslissingsmacht. Velen ook met een historisch crimineel verleden en achtergrond. Steeds duidelijker wordt dat "verkozen politici" of "onze democratie" zoals we dat graag noemen, slechts speeltjes zijn van de financiële en monetaire terroristen en de oogkleppen bedienen om de volgzame en onwetende goe-gemeente in slaap te wiegen. Ook Marx en Engels waren niet vrij van kapitalistisch gewin en gespin, in tegenstelling tot wat men zou kunnen vermoeden.

    Spijtig is dat niemand soelaas biedt of oplossingen kent voor wat er eeuwen lang is "misgegaan" en hoe het verder / beter moet.

    Waarschijnlijk is het de aard van het beestje.

  • door Wim Swinnen op woensdag 13 juni 2012

    "Kortom, dat speculanten munt hebben kunnen slaan uit de crisissen die zich de laatste jaren hebben opgevolgd, leidt inmiddels geen twijfel meer" Jongens, toch. Moet uiteraard 'lijdt' zijn. Vergeleken met pakweg de huiveringwekkende documentaire 'Capitalism: A Love Story' van Michael Moore is dit een ontstellend zwak artikel, waarin vooral open deuren worden ingestampt en gul met dooddoeners over de 'gewillige reguliere media' wordt gestrooid. De oeverloze opsomming van ex-politici die nu actief zijn in de zakenwereld is uitermate irrelevant. Wat een prutswerk!

    • door Pee_ef op donderdag 14 juni 2012

      Beste,

      U bent intellectueel oneerlijk als u zegt dat ex-politici opsommen irrelevant is.

      Men staat niet een hele politieke carrière lijnrecht tegenover elkaar om dan de dag na het beëindigen van de politieke loopbaan als donderslag bij heldere hemel dikke vrienden te worden. Het gegeven is dus een bewijs dat tijdens de politieke loopbaan het al voldoende beslissingen zijn genomen die de vriendschap hebben doen groeien. Iets zegt mij dat de belangen van de zakenwereld voorrang hebben gekregen op die van de kiezer in deze beslissingen. Vrienden wordt men door lief te zijn voor elkaar..

      Het artikel is 'prutswerk'? Kan u even aangeven welke feiten uit het artikel niet correct zijn en even uiteenzetten hoe u daarbij komt?

      In plaats van kritiek te spuien, schrijf uw eigen artikel! Vermeld wel uw positie in de samenleving, zodat we alles in de juiste context kunnen plaatsen.

      • door Wim Swinnen op donderdag 14 juni 2012

        1. Ik ben werkelijk zwaar onder de indruk van uw waterdichte bewijsvoering, waarde Pee Ef 2. Momenteel ben ik een (hopelijk veel beter) artikel aan het voorbereiden over de winnaars van de crisis. 3. Mijn positie in de samenleving is bediende. Ik hoop dat u nu alles in de juiste context kunt plaatsen.

        • door El Vee op donderdag 14 juni 2012

          Waarde Swinnen, waar is UW ijzersterke bewijsvoering , tenzij futiele kritiek over 'ei' of 'ij'. We wachten met ongeduld op UW (hopelijk veel beter) en eizersterk (sic) artikel. En neen door te stellen dat U bediende bent, kan ik u helemaal niet in de juiste context plaatsen.

          • door Wim Swinnen op vrijdag 15 juni 2012

            Beste El Vee, bent u dezelfde moedige persoon die schuilgaat achter de initialen Pee Ef? En waarom zou ik mijn positie in de samenleving aan uw neus moeten hangen, terwijl u niet eens onder uw eigen naam commentaar post? Dus u wilt anderen in de juiste context kunnen plaatsen, terwijl niemand u in de juiste context kan plaatsen? Kijk, El Vee of Pee Ef of Dee Tee, ik heb een hekel aan slordige journalistiek. Zowel wat betreft koeien van spelfouten als het oplijsten van namen, cijfers en andere gegevens, zonder te zoeken naar verbanden én bewijzen voor die verbanden. Het feit dat heel wat ex-politici actief zijn in de zakenwereld, toont op zich niet aan dat er van een verstrengeling sprake is tussen politieke en financieel-economische belangen. Dat is wel het geval als bankiers en andere zakenlui de overstap maken naar de politiek, wat in de VS, maar ook steeds meer in Europa, schering en inslag is. Of als politici in de raad van bestuur van bedrijven zetelen of andere banden hebben met de zakenwereld. En dan nog is het moeilijk om harde bewijzen te vinden voor belangenvermenging, zeker als je een sluwe vos bent als Johan Vande Lanotte, die zich als jurist perfect heeft ingedekt tegen dergelijke beschuldigingen. Maar ach, waarom ben ik eigenlijk mijn tijd aan het verspillen door iemand die zich achter een pseudoniem verbergt, maar wel wil weten wat 'mijn positie in de samenleving' is, van antwoord te dienen...

        • door Pee_ef op donderdag 14 juni 2012

          Beste heer Swinnen,

          Wat uit uw reactie en vooral de toon ervan lijkt door te schemeren, is de arrogantie van iemand die zich intellectueel superieur voelt. Ik kijk dan ook uit naar uw eigen publicatie, die ongetwijfeld allesomvattend zal zijn en nergens reeds bekende informatie zal bevatten.

          Uiteraard is bovenstaand artikel niet allesomvattend, welk artikel is dat overigens wel? Elk artikel is per definitie onvolledig, men kan onmogelijk alle details en achtergronden in één artikel vatten. Het artikel bereikt niettemin het gewenste effect, het zet de lezer aan om kritisch na te denken over een situatie waar een onethisch geurtje aan kleeft. Uw reactie komt over alsof u liever hebt dat het potje van de overlopende politici gedekt blijft?

          Het is niet omdat de belangenverstrengeling tussen politiek en het grote kapitaal voor u een open deur is, dat dit noodzakelijkerwijs voor alle lezers geldt. Als ik elke journalist moet aanvallen die mij zaken komt vertellen die ik al weet, kom ik tijd tekort. Ik durf wedden dat ook in uw publicatie feiten vernoemd zullen worden die mij al bekend zijn. Dat maakt ze daarom niet minder relevant.

          Zelfs al zou uw schrijftalent inderdaad dit van de auteur overschrijden, dan nog heeft het een vieze bijsmaak wanneer men reageert met als enige doel de duidelijk nog jonge auteur af te kraken. Zonder dat men overigens inhoudelijke onwaarheden kan aantonen. Dit zegt meer over u dan over de auteur.

          Mij heeft men altijd geleerd dat men zich moet profileren door de eigen kwaliteiten in de verf te zetten, niet door de kwaliteiten van de concurrentie in twijfel te trekken.

          Uw agressieve toon "Wat een prutswerk!" roept een vijandige sfeer op die meer past bij voetbal hooligans, dan bij een beschaafd debat.

          Niettemin wens ik u verder nog een prettige avond, Pee Ef

    • door Le grand guignol op donderdag 14 juni 2012

      In het kader van het onderwerp van het artikel is de opsomming van (ex-)politici die nu een functie hebben binnen de financiële en zakenwereld wel degelijk relevant. Immers, te weinig mensen zijn zich van de betreffende belangenverstrengeling bewust. Geuens baseert zich in deze op feiten en die feiten mogen ook wel eens een keer het daglicht zien. Het opsommen van feiten en deze vervolgens in een ruimere context plaatsen vindt u prutswerk; binnen een bepaalde context noemt men dat ook wel - terecht - onderzoek.

      Wat die winnaars van de crisis betreft kijk ik vol verwachting uit naar uw artikel. Wat mij betreft zijn de grote winnaars van de crisis: (1) de aandeelhouders en de bedrijfswinsten (cf. http://trends.knack.be/economie/nieuws/bedrijven/aandeelhouders-zijn-grote-winnaars-van-de-crisis/article-1195106247415.htm ); (2) Londens vastgoed en Zwitserse bankkluizen (cf. http://www.express.be/business/nl/economy/londens-vastgoed-en-zwitserse-bankkluizen-zijn-grote-winnaars-van-de-eurocrisis/158523.htm ); (3) de grootbanken want die zijn zo gezegd 'too big to fail' en hebben vanuit die 'wetenschap' hun gedrag niet moeten aanpassen. Maar, zoals ik al zei, kijk ik vol verwachting uit naar uw hoogstaand artikel - u hebt de lat middels uw commentaar alleszins hoog gelegd.

  • door froels op woensdag 13 juni 2012

    De verwevenheid tussen (alle) VS ministers en financiële wereld werd reeds in de documentaire "Inside job" indringend getoond, met interviews en al. De film werd nog eens geprojecteerd op het kongres van de Europese socialisten PES in Brussel vorig jaar. In de film zag men ook even DSK, toen nog hoofd van het IMF, die zich laatdunkend uitlaat over de Amerikaanse bankiers. Het boek van de Am prof. Michael Parenti "Hoe de rijken de wereld regeren" (2011; vertaald en te bestellen langs DWM, 2012) geeft nog veel meer info, en stelt dat er een wereldwijd plan achter staat, nl het vergroten van de macht en winst van een kleine minderheid. Crisissen, maar ook boycott en oorlogen maken er deel van uit. Het artikel van Geuens vertoont een eigenaardige lacune: er wordt geen enkele Belgische of Europese politicus genoemd van andere partijen: de liberalen en conservatieve fracties (behalve Merkel en Jean-Luc Dehaene). Het lijkt alsof alleen sociaal-democraten in de financiële wereld terechtkomen. In feite vertegenwoordigen de meeste liberale, conservatieve en nationalistische politici van in het begin van hun loopbaan de bedrijfs- en financiële belangen. Dat is zo vanzelfsprekend dat hier blijkbaar geen lange lijst namen moest vermeld worden? Mogen we even onze eigenste Didier, en Kris Peeters (UNIZO) en Phiippe Muyters (VOKA) noemen?

    • door Le grand guignol op woensdag 13 juni 2012

      Uw kritiek is terecht: de belangenverstrengeling tussen de politiek enerzijds en de financiële en zakenwereld anderzijds blijft niet beperkt tot de sociaaldemocraten. Sterker nog: historisch gezien behoort de betreffende belangenverstrengeling tot de 'corebusiness' van rechts-liberale en conservatieve partijen. Maar het is wel opvallend dat de sociaaldemocraten, sinds ze gekozen hebben voor de 'Derde Weg', de facto naar rechts opgeschoven zijn en die verschuiving wordt onder meer duidelijk aan de hand van de voornoemde belangenverstrengeling. De belangen die de sociaaldemocraten daarbij dienen druisen lijnrecht in tegen de belangen van de achterban die ze menen te vertegenwoordigen. Ik zeg bewust 'menen te vertegenwoordigen' want al langer hoe meer wordt duidelijk dat de sociaaldemocraten kiezen voor een neoliberalisme 'light' - waarbij 'light' eerlijk gezegd een eufemisme is. Waar zijn de sociaaldemocraten mee bezig!?

      Vandaag lees ik in De Standaard een artikel waarin Robert Voorhamme (SP.a), als Antwerpse schepen van Onderwijs, "pleit voor een grondige hervorming van het onderwijs": wie niet over een diploma beschikt, verliest het recht op een uitkering (cf. http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120613_077 ). Dat past volledig in een neoliberale beleidslogica waarbij het opnemen van een individuele verantwoordelijkheid verward wordt met een moraliserende individualisering van die verantwoordelijkheid. Temeer omdat Voorhamme impliciet stelt dat het niet behalen van een diploma volledig te wijten is aan het individu waarbij Voorhamme geen enkel rekening houdt met structurele uitsluitingsmechanismen (o.a. sociale ongelijkheid en uitsluiting). Op die manier wordt een recht, in deze het recht op een uitkering, alweer verbonden aan een voorwaarde of conditie. Die redenering maakt deel uit van het "voor wat hoort wat"-discours van de sociaaldemocraten waarvan de principes alsook het argumentatiekader haaks op de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens staan, meer bepaald haaks op artikel 30 (cf. http://www.ohchr.org/EN/UDHR/Documents/UDHR_Translations/dut.pdf ). Voorts pleit Voorhamme voor een onderwijs op maat en heeft hij het over het behalen van de benodigde kwalificaties - in wezen bedoelt hij competenties - waarbij leerkrachten in principe geen leerkracht meer mogen zijn die kennis overdragen dan wel een 'leercoach' die leerlingen begeleidt bij hun onderwijstraject. "Daarnaast vindt hij [i.e., Voorhamme] dat 'we radicaal voor digitale scholen moeten kiezen'"; de technologiemarkt zal er goed bij varen, maar tegelijkertijd creëert die digitalisering opnieuw een bron voor sociale ongelijkheid en uitsluiting. We hebben hier te maken met een ideologische indoctrinatie in en van het onderwijs, namelijk: de competentie-ideologie die nauw aansluit bij het neoliberale gedachtegoed; "onder de dekmantel van een modernistisch klinkend discours [i.e., competentiegericht onderwijs] zou zich wel eens een operatie kunnen verschuilen om het onderwijs in de pas te laten lopen en het aan de noden van een kapitalistische economie in crisis te onderwerpen" (Hirtt, 2009: 5). Hirtt beargumenteert uitvoerig en zeer gedegen dat het competentiegericht onderwijs een strategie behelst van bedrijfsleven en politiek om het algemeen vormend onderwijs (cf. Bildung) zodanig te hervormen dat het onderwijs louter in het teken staat van de inzetbaarheid op een gepolariseerde en flexibele arbeidsmarkt alsmede ten dienste van de winstmaximalisatie voor de financiële en zakenwereld (cf. Hirtt, 2009: 9 e.v., "In de schaduw van de OESO en de Europese Commissie: Wie heeft baat bij competenties?"). Ook op dat vlak is er dus sprake van belangenverstrengeling tussen de politieke, financiële en zakenwereld. De betreffende onderwijshervorming betekent het einde van de democratisering en het emancipatiestreven van het onderwijs. En de sociaaldemocraten voeren het woord.

      * Hirtt, N. (2009). Competentiegericht onderwijs: een pedagogische mystificatie. De Democratische School, (39), 4-28. Retrieved from http://www.skolo.org/IMG/pdf/Competentiegericht_onderwijs_een_pedagogische_mystificatie_De_democratische_school_nr-_39_september_2009_-2.pdf

      • door froels op woensdag 13 juni 2012

        Voorhamme in A'pen: gelukkig beslist hij niet alleen over het onderwijs, zelfs niet in 't Stad. De scholen zelf, de leraars en onderwijzers kennen er meer van dan hij; een grote mond vlak voor de verkiezingen. Alles in A'pen wordt beïnvloed door NVA en VB. Voor Vlaanderen is het kabinet-Smet bevoegd, in Gent Rudy Coddens, en die hebben andere visies. Smet wil een hervorming met latere opsplitsing tussen ASO, TO, beroeps...Die plannen zijn blijkbaar zo ingrijpend dat de elitescholen op hun kop staan: St Barbara (jezuiteten) in Gent dreigt al uit de katholieke koepel (Guimardstr) te stappen, want "kinderen die excelleren worden (door Smet) opgeofferd aan het gelijke-kanseonderwijs" (interviews in De Tijd, 26/5). Het is onze taak als burger/kiezer/syndicalist de sociaal-democraten en groenen dagelijks aan hun vel te trekken, tenmiste dezen die in de actieve politiek staan. Mensen als Blair en Kok zijn gewoon opgekocht, en zijn omgeven door tientallen experts-raadgevers die ze uitleggen wat ze moeten doen, en vooral niet doen. Maar de actieve politici zijn gevoelig voor het stemmenaantal, en sommigen ook voor argumenten.

  • door miel dullaert op woensdag 13 juni 2012

    schitterend artikel! kan ik als verantwoordelijk uitgever vh linkse-Vlaamse maandblad Meervoud dit artikel overnemen, uiteraard mits bronvermelding? Alvast bij voorbaat dank voor uw medewerking.

  • door André de Sloover op woensdag 13 juni 2012

    Een andere (een geleerde) manier om uit te leggen hoe de brave burger zijn centjes kwijt raakt. We weten het al lang dat de politiekers mee doen met die spelletjes en zij er dan ook wel bij varen. Zij mogen alleen bij de kleine man centjes komen halen maar o wee als ze dat bij de superrijken proberen te doen. Ze hebben ons bijna doen wenen die rijken toen ze spontaan hun zogezegde bijdrage hebben gedaan of willen doen (want hebben ze het ook gedaan?) om de put te helpen vullen. Geld is macht en zolang dat zo is zal er niets veranderen. Zij hebben ALLE touwtjes in handen, ook hier in onze zogenaamde democratie.

  • door Patrick C op donderdag 14 juni 2012

    Inderdaad: de markten hebben meerdere gezichten. Je komt ze niet alleen tegen in (al dan niet financiële) multinationale bedrijven maar ook in allerhande denktanks, het World Economic Forum (Davos), de Bilderbergconferentie(s) (stichters: o.a. prins Bernhard - niet bepaald een socialist, "bekend" van de Lockheed-affaire-, de Belg Paul van Zeeland -katholiek en 2 maal premier in de jaren '30,...) - om er maar een paar te noemen. Het verwondert me dat hier het woord "complottheorie" nog niet gevallen is. De netwerken waarin "de machtigen dezer aarde" op de voorgrond of achter de schermen actief zijn worden door veel media als ongevaarlijke praatclubjes bestempeld, zgn. onschuldige vriendschapsbanden die alleen het algemeen economisch en politiek welzijn voor ogen houden. Wie daar anders over denkt wordt door diezelfde media weggehoond, met pek en veren bekleed de wildernis ingestuurd. Hij die zich met het bestuderen van deze netwerken, verenigingen en individuen bezig houdt heeft een flinke onderzoekskluif om zijn tanden op stuk te bijten. Waarom zijn de budgetten voor degelijkie onderzoeksjournalistiek quasi onbestaande? "Te duur" luidt het. Te duur om de hand in eigen boezem te steken? De eer aan zichzelf te houden? De redactionele onafhankelijkheid met hand en tand te verdedigen? Juist... "De vierde onmacht", Frank Thevissen, 2010. Wie vindt dat dit artikel verzandt in een losse opsomming van bekende namen en feiten kan wat mij betreft zelfs gelijk krijgen. Wie daarover struikelt en niet dieper op de problematiek wenst in te gaan niet. Ik heb me, zeker de voorbije maanden, mateloos geërgerd aan nietszeggende terminologie van het genre "de markten hebben beslist", "de markten vinden", "de markten zus", "de markten zo". Het kan niet genoeg herhaald worden: achter die markten gaan personen schuil. Ik heb niet de indruk dat die lieden het goed met ons voor hebben, wel integendeel. Het zou geen slecht idee zijn om dit artikel te beschouwen als een eerste, inleidend deel van een reeks... die er niet komt.

    PS: excuus voor eventuele spellingsfouten. Mijn corrector heb ik moeten ontslaan. Te hoge personelskosten.

    • door Le grand guignol op donderdag 14 juni 2012

      U verwijst terecht naar de verschillende 'denktanks', maar maakt, althans naar mijn mening, de fout door over een 'complottheorie' te spreken. Temeer omdat hierdoor elke vorm van discussie en/of debat van bij de aanvang in de kiem wordt gesmoord. Er is immers helemaal geen sprake van een complot, dan wel van een bepaalde machtsconcentratie in handen van personen met gelijkaardige financiële en sociale belangen. Er is met andere woorden sprake van een klassenstrijd - niet van een complot - waarbij het neoliberalisme de betreffende klassentegenstelling beslecht in het voordeel van de bestaande sociopolitieke orde. Ik geef Susan George het woord:

      "You can find the Davos class in every country – its members do not belong to a conspiracy and its modus operandi can be readily observed and identified. Why bother with conspiracies when the study of power and interests will do the job? The Davos class is always extremely small relative to the society and its members naturally have money – sometimes inherited, sometimes self-made. More importantly, they have their own social institutions – clubs, top schools for their kids, neighbourhoods, corporate and charity boards, holiday destinations, membership organizations, exclusive fashionable social events, and so on – all of which help to buttress social cohesion and collective power. They run our major institutions, including the media, know exactly what they want and are much more united and better organized than we are. But this dominant class has weaknesses too; one is that it has an ideology but virtually no ideas and no imagination. Their programme since the 1970s, usually called ‘neoliberalism’, is based on freedom for financial innovation, no matter where it may lead, on privatization, deregulation, and unlimited growth; on the supposedly free, self-regulating market and free trade that gave birth to the casino economy. This economy has failed spectacularly and is now thoroughly discredited, at least in the public mind. Most people ask for no further proof; they can see that the system works neither for them, nor for their families and friends, nor for their country. Many also recognize that it’s bad for the immense majority of the earth’s people and for the earth itself. The sole response of the Davos Class is to keep the old world order ticking over a bit longer, with a free pass for all the institutions which created the crisis to begin with. It won’t work, not even on their own terms" (George, 2012: http://www.tni.org/article/davos-class ).

      Maar de betreffende klassenstrijd wordt, o.a. in en door de reguliere media, niet als dusdanig weergegeven en onderzocht. Inderdaad: "De vierde onmacht". Echter, bekeken vanuit een ander perspectief vormen de reguliere media wel degelijk de "vierde macht": waar de pers ooit de waakhond van de democratie was, zijn de reguliere media vandaag de dag de waakhond van de bestaande sociopolitieke orde. Vandaar dat er enerzijds getracht wordt om links te discrediteren (bv. vakbonden) - gemakshalve reken ik de sociaaldemocraten hier even bij - terwijl rechts, hoofdzakelijk de N-VA, de hemel in geprezen wordt. Nu de klassieke politieke partijen onder vuur liggen voeren de media de N-VA op als "kracht van verandering". Maar in wezen vormt de N-VA een ersatz voor het behoud van het status quo en met dien verstande fungeert de N-VA zelf als waakhond van de bestaande sociopolitieke orde. Echter, in het discours van de N-VA lijkt het te gaan over verandering, maar dat heeft alles te maken met het feit dat het nationalistische discours schijnbaar de indruk wekt dat het de bestaande sociopolitieke orde in vraag stelt. Achter het betreffende discours gaan namelijk dezelfde machtsverhoudingen schuil die we kunnen terugvinden in de bestaande sociopolitieke orde; het gedachtegoed van de N-VA is niet voor niets neoliberaal en neoconservatief (cf. 'Nieuw rechts'); zie bijvoorbeeld het boek van De Wever: "Werkbare waarden". Ik ga hier niet verder op ingaan, omdat ik anders te ver afwijk van de inhoud van het artikel.

      Leestips:

      * George, S. (1999). The Lugano report: On preserving capitalism in the 21st century. London, UK: Pluto Press. * George, S. (2010). Whose crisis, whose future? Towards a greener, fairer, richer world. Cambridge, UK: Polity Press. [ http://www.polity.co.uk/book.asp?ref=9780745651378 ]

      • door Steven Haerens op vrijdag 15 juni 2012

        Vorig weekend was ik in Londen op een protestactie tegen (de gewelddadige repressie van de burgerprotesten tegen) de bouw van een marinebasis door Samsung op het beschermde eiland Jeju in Zuid-Korea. Ook op die actie ontspon zich een discussie tussen een toevallige, er al eens op los googlende, voorbijganger, die een 'samenzwering' van 'designers' (de 'ontwerpers', de 'planners' van de maatschappelijke onderdrukking) ontwaarde, en een actievoerder, die dit al te gortig vond, en de voorbijganger bovendien verweet de strijd tegen ongelijkheid met zijn 'valse' overtuigingen ongeloofwaardig te maken, en daardoor te verbrodden.

        Het lijkt me dat deze - ook hier de kop opstekende - discussie tussen 'imaginatieven' ("een beperkte kring mensen regeert de wereld en zweert in achterkamers samen tegen de grote meerderheid") als Patrick C., enerzijds, en 'rationelen' ("alle macht is geconcentreerd bij een kleine elite die dezelfde belangen deelt en de enorme onderklasse als een vervelend detail beschouwen") als Le grand guignol, anderzijds, een enorme verspilling van energie betekent.

        'Imaginatieven': spreek gerust over een samenzwering - zolang jullie, pakweg, maar niet gaan rondbazuinen dat CEO's en toppolitici 's nachts heimelijk bij het schijnsel van flakkerende fakkels in duistere ruïnes samenkomen om kinderen te verscheuren en ritueel te verorberen: de topklasse komt wel degelijk samen, maar dat gebeurt met medeweten van de hele wereld, en die topklasse is wel degelijk verantwoordelijk voor de dood van vele miljoenen kinderen, maar die sterven door oorlogsgeweld, (daaruit volgende) ondervoeding, en (daar dan weer uit volgende) eenvoudig op te lossen ziektes. Maak, met andere woorden, van de topmensen geen monsters.

        'Rationelen': spreek gerust over een klassenstrijd - maar ontken niet dat ook de toplaag samengesteld is uit mensen, die, precies doordat ze belangen, maar ook cultuuruitingen, hobby's, keuzemogelijkheden en overtuigingen delen, precies doordat ze elkaar bij formele aangelegenheden ook op een ontspannen en informele manier, als 'collega's' spreken, en een gelijklopende, neerbuigende kijk op de grote meerderheid van de mensen hebben, gezien de nefaste gevolgen van die kijk en de enorme macht van hen die hem erop nahouden, wel degelijk aan het samenzweren, aan het complotteren zijn - alleen doen ze dat open en bloot. Maak, met andere woorden, van de topmensen geen machines.

        Dat we in gespreide slagorde het strijdperk betreden, en ons druk maken om oppervlakkige verwoordingen ('Lijdt het twijfel' of 'leidt het twijfel'? 'Samenzwering' of 'klassenstrijd'?), verzwakt onze positie, en dat is net wat de elite wil. 'The people, united, will never be defeated'. Leg als 'imaginatief' de nodige beheersing aan de dag, en als 'rationeel' de nodige empathie. Samenzwering of klassenstrijd - 'what's in a name'? - zijn immers de twee zijden van hetzelfde muntstuk. Is er sprake van een samenzwering? Ja, maar wel van een samenzwering die zonder gêne en open en bloot wordt beraamd. Is er sprake van een klassenstrijd? Ja, maar wel van een klassenstrijd die niet enkel uit eigenbelang, maar ook vanuit een overtuiging, vanuit een diepgeworteld misprijzen voor 'gewone' mensen, vanuit een op het 'lagere' volk geprojecteerde zelfhaat, gevoerd wordt. Die schaamteloosheid, die neerbuigendheid, die arrogantie van de macht: dat is, mijns inziens, de kern van het probleem.

        • door Le grand guignol op vrijdag 15 juni 2012

          Naar mijn mening vertrekken onze reacties, zowel die van u als die van Patrick alsook die van mij, vanuit hetzelfde engagement en willen we daarbij dezelfde wantoestanden aanklagen. Op dat vlak is er dus geen sprake van een tegenstelling. Echter, steunende op persoonlijke ervaring alsmede op een analyse van het maatschappelijke debat ben ik van mening dat het gebruik van een 'complottheorie' in iemands bewijsvoering ervoor zorgt dat die persoon bij voorbaat ongeloofwaardig overkomt. Meer nog: iemands discours in het hoekje van de samenzweringstheorieën duwen maakt deel uit van de retorische trukendoos van de gevestigde sociopolitieke orde. Vandaar dat het naar mijn mening - en ik deel daarbij het standpunt van de actievoerder uit uw casus - veel doeltreffender en constructiever is om complot- en samenzweringstheorieën als argumentatie te mijden; men haalt immers de eigen geloofwaardigheid onderuit waardoor men zichzelf a priori in een ondergeschikte en defensieve positie plaats. Bovendien is het niet mogelijk om een samenzweringstheorie gedegen met feiten te onderbouwen; een samenzweringstheorie is derhalve altijd imaginair of ingebeeld waardoor men, afhankelijk van een aantal contextgebonden factoren, altijd wel ergens een mogelijke samenzwering kan - of liever: zou kunnen - ontwaren. Het gebruik van een samenzwering- of complottheorie verzwakt desgevallend per definitie iemands positie (in het debat). Vandaar dat het, althans naar mijn mening, noodzakelijk is om ons niet te laten verleiden tot het gebruik van een samenzweringsdiscours; het komt 'onze strijd' immers niet ten goede, wel integendeel.

          Dat is trouwens ook de reden waarom Susan George, die gepokt en gemazeld is in de 'anderglobalistenbeweging', expliciet stelt dat er geen sprake is van een samenzwering maar dat we ons moeten richten op de bestaande machtsverhoudingen en belangen opdat we vervolgens de betreffende machtsverhouding bloot kunnen leggen en ze effectief aan de kaak kunnen stellen.

          • door Steven Haerens op vrijdag 15 juni 2012

            Door mensen als Patrick C. op de 'ongeoorloofdheid' van samenzweringstheorieën te wijzen, disciplineert u hen in zekere zin, dwingt u hen zich aan te passen aan de normen van de sociopolitieke orde die hem, zo suggereert u, 'serieus zou moeten nemen'. U bent als het ware de goedmenende leerkracht die ervan overtuigd is door zijn lessen zijn leerlingen kansen te geven op de arbeidsmarkt, maar die in werkelijkheid niets anders doet dan die leerlingen te kneden naar de wensen van de fabrieksdirecteur. Uw redenering ("er is geen complot, want als we zouden zeggen dat er een complot was, zouden we niet meer serieus genomen worden door hen... die we ervan beschuldigen te complotteren!") beschrijft een vicieuze cirkel. Verbeelding (onze 'motor') is even onontbeerlijk als verstand en rationele bewijsvoering (ons 'stuurwiel'): we kunnen immers enkel bewijzen gebruiken, als we ook een theorie, een hypothese hebben om te bewijzen.

            Als ik bijvoorbeeld bepaalde kritische en erg verstandige mensen hoor opmerken dat Fouad Belkacem alias Abu Imran en zijn 'Sharia4Belgium' wel verdacht snel ter plaatse waren na het nikab-incident in Molenbeek van enkele dagen geleden, dat er zich bizar veel bekeerlingen in zijn entourage ophouden, dat de door de 'sharisten' veroorzaakte herrie in Molenbeek een argument vormde voor de federale politie om Molenbeek, waar burgemeester Moureaux hen, ten voordele van de lokale politie, liever buiten de deur houdt, binnen te dringen, en dat Fouad Belkacem alias Abu Imran al heel lang in contact staat met de politie, dan lijkt me het toch niet zo vergezocht om te veronderstellen dat het wel eens zou kunnen dat bepaalde extreemrechtse krachten en ordediensten (misschien wel de Staatsveiligheid, zoals Dyab Abou Jahjah op Radio 1 suggereerde) niet alleen belang hebben bij een op het genoemde (geënsceneerde?) incident volgende, in de media opgeblazen, en tot een verdere diabolisering van de islam en een grotere roep om repressie leidende rel, maar er misschien ook zelf aan de basis van lagen. Ik bedoel: ik kan niet bewijzen dat het zo gegaan is - zo gaat dat met dergelijke machinaties: de verantwoordelijken kijken er wel voor uit zich aan het daglicht bloot te stellen - en ik wéét niet zeker dat het zo gegaan is, maar ik heb wel een sterk vermoeden dat het zo gegaan is. Dergelijke dingen gebeuren, weet u, en ze worden vaak pas tientallen jaren na de feiten blootgelegd, maar intuïtief voelen we vaak al heel snel aan dat sommige dingen 'niet kloppen'.

            Ik vermoed dat u zich iets te veel focust op het - inderdaad koude, op eigenbelang gerichte, ongegeneerde, haast machinale, op klasse gebaseerde - kapitalistische en neoliberale, 'succesvolle', narcistische rechts; het rechts van de banken en de beurzen. Hen kunnen we inderdaad enkel bestrijden met harde cijfers. Vergeet echter ook niet hun al even psychopathische objectieve bondgenoot: het perverse, wrede, sadistische, achterbakse, irrationele, op macht beluste, machiavellistische, 'gefrustreerde', fascistische rechts; het rechts van het leger en de ordediensten. Dat laatste rechts figureert wel in de coulissen, en zweert wel samen. Hen moeten we wel ontmaskeren door onze intuïtie te gebruiken. Als we natuurlijk overdreven op dat 'tweede rechts' gaan focussen, bestaat het gevaar dat we zelf in hun richting evolueren, en bijvoorbeeld gaan denken dat 'de joden de wereld regeren' en dergelijke meer. Maar een gezonde dosis intuïtie kan ons wel alert houden voor de 'samenzweringen' - hoe zwaar dat woord ook moge klinken - die wel degelijk plaatsvinden. Niet alles wordt immers in de reguliere media getoond - net zomin als alles wat op het internet verteld wordt, waar is. 'Links' zijn is, per slot van rekening, steeds het delicate evenwicht bewaren tussen deze twee 'rechtse', psychopathische extremen. DeWereldMorgen.be lijkt me, als middenweg tussen de door het kapitaal gecontroleerde, op BV-land scherpstellende massamedia en de vaak bijzonder paranoïde, anonieme 'freedom of speech' die uit de donkerbruine 'open riool' van het ongestructureerde internet vloeit, daartoe het geëigende medium.

            Over de psychologische termen die ik in deze post gebruikte, zie: www.southalabama.edu/psychology/.../psy01_duistere%20drie.pdf

            • door Le grand guignol op zaterdag 16 juni 2012

              Blijft u dan maar spreken over samenzweringstheorieën en complotten; het zal mij een zorg wezen. Maar ik ben ervan overtuigd dat u met een dergelijk discours een mal figuur zal slaan en zal blijven slaan. Ik heb geenszins de bedoeling om anderen te disciplineren; mijn reactie resulteerde enkel uit het feit dat ik overtuigd ben van de nadelige invloed van een samenzweringsdiscours op de eigen geloofwaardigheid alsook op de geloofwaardigheid van inhoud en argumentatie. Overigens, ik heb vanwege mijn opleiding en werk een gedegen bagage op vlak van psychologie en psychopathologie; u moet mij dus niet instrueren aangaande de begrippen die u gebruikt - ik behoef op dat vlak evenmin een leerkracht.

              • door Steven Haerens op zaterdag 16 juni 2012

                Oei, hier is precies iemand op zijn tenen getrapt? Ik hoop dat u het gedeelte van mijn post na mijn vergelijking tussen u en een leerkracht, en vóór de verwijzing naar het artikel uit 'Psychologie Magazine', ook gelezen hebt? Anyway: ik instrueer helemaal niemand, ik geef voor de duidelijkheid, misschien vanuit mijn taalkundige opleiding en daginvulling, en zeker vanuit een totaal gebrek aan pretentie te 'weten' wat begrippen 'inhouden', enkel aan welke specifieke invulling van de begrippen 'psychopathie', 'narcisme' en 'machiavellisme' ik (hier) hanteer, te weten de invulling die het vermelde artikel uit 'Psychologie Magazine' aan die begrippen geeft. Termen die niet tot het huis-tuin-en-keukendomein behoren hebben immers de neiging binnen verschillende wetenschappelijke scholen of zelfs onderzoeken een andere invulling te krijgen. Vandaar. Als u zich in uw psychologisch professionalisme onderschat voelt door een verwijzing naar een voor u al te simpel artikel, stel ik voor dat u zich, in plaats van u op voor het plebs toegankelijke fora als dit te begeven, toespitst op het bezoeken van de aan de leden van uw beroepsgroep voorbehouden congressen, waar u ongetwijfeld zonder enige eis tot definiëring het meest gesofistikeerde jargon zult kunnen gebruiken.

                Intussen gaat u voorbij aan mijn kritiek: zichzelf censureren - en dat doet u, want u sluit complottheorieën A PRIORI uit - vanuit een bezorgdheid over de eigen 'geloofwaardigheid', is in essentie een disciplinering, een zich conformeren aan wat voor het bestel a priori aanvaardbaar is. Het heeft geen zin te spreken als het doel van dat spreken niet het overbrengen van waarheid is, maar het geloofwaardig overkomen. Die twee doelen hoeven niet per se met elkaar in conflict te komen, maar als ze in conflict komen, dan heeft de waarheid voorrang op de geloofwaardigheid.

                En wat te denken van de uiting van desinteresse waarmee u uw post begint? Als we werkelijk, zoals u in uw vorige post beweerde, en wat ik hierbij volmondig beaam, dezelfde strijd strijden, dan is onverschilligheid over de door uw medestanders gebruikte, maar door u als contraproductief beschouwde methode, niet meteen een teken van engagement. Van twee één: ofwel vindt u (mijn, genuanceerde, betoog voor) complottheorieën schadelijk, en probeert u me te overtuigen door mijn argumenten te weerleggen, ofwel laat u zich door mij overtuigen en geeft u uw ingeziene ongelijk toe. De handdoek in de ring gooien, bijvoorbeeld omdat u het te druk heeft, of (zelfs voor onbeperkte duur) bedenktijd vragen, kan ook, maar geef dat dan aan - een simpel zinnetje volstaat. Onverschilligheid, daarentegen, is niet tolereerbaar.

              • door Le grand guignol op zaterdag 16 juni 2012

                Ik ben niet op mijn tenen getrapt, maar ik ben het beu om te blijven discussiëren over het al dan niet relevante gebruik van samenzweringstheorieën. Ik heb u immers uitgelegd waarom ik ervan overtuigd ben dat het gebruik van samenzweringstheorieën contraproductief werkt. Dat heeft niks te maken met disciplinering of zich in een bepaalde hoek te laten duwen, dan wel met het gegeven dat intuïtie - niettegenstaande het een goede aanvang tot kritisch denken kan zijn - zich moeilijk tot niet laat vertalen naar feitelijke bewijzen. Met dien verstande is het noodzakelijk om vanuit intuïtie te zoeken naar feiten die de betreffende intuïtie ondersteunen en daarin schuilt het risico dat men enkel die zaken in overweging neemt die aansluiten bij het intuïtieve referentiekader. Een debat of discussie wordt gevoerd op basis van feiten en niet op basis van vooronderstellingen en indien u uw intuïtie niet kunt staven op basis van feitelijke gegevens dan leunt uw intuïtie aan bij een vooronderstelling. U verschilt op dat vlak blijkbaar van mening en dat is uw goed recht; u bent daar vrij in en daarom zal het mij een zorg wezen of u blijft spreken over vermeende complotten of samenzweringen. Dat heeft niks te maken met onverschilligheid dan wel met het gegeven dat ik van mening ben dan onze standpunten op dat vlak moeilijk tot niet verzoenbaar zijn. U verwijst naar de Sharia4Belgium-saga en zegt dat u vanuit uw intuïtie aanvoelt dat er iets niet klopt; u schrijft dat u dat niet kan bewijzen en dat het gebaseerd is op een veronderstelling. Naar aanleiding van de rellen in Molenbeek zijn er ook een aantal mensen die beweren dat (1) het Vlaams Belang en Sharia4Belgium niet alleen objectieve bondgenoten zijn - iets waar inderdaad het een en ander over kan gezegd worden - maar ook (2) dat ze elkaars subjectieve bondgenoten zijn en dat ze zouden samenwerken - dat is een vooronderstelling die doelt op een samenzwering. Punt (1) kan men analyseren op basis van feiten alsook op basis van het effect die de acties van Sharia4Belgium hebben: de betreffende acties spelen in wezen in de kaart van het Vlaams Belang; punt (2) kan men niet bewijzen omdat het gebaseerd is op een vooronderstelling en dat blijft een vooronderstelling tot het ogenblik dat er effectief bewijzen zijn van contacten tussen het Vlaams Belang en Sharia4Belgium. Indien iedereen een discussie of debat zou gaan voeren op basis van zijn vooronderstellingen en buikgevoel dan zijn we ver van huis. Meer nog: een aantal partijen maakt veelvuldig gebruik van dat zo genaamde buikgevoel opdat ze er een gans discours op kunnen baseren (cf. VB en N-VA); men noemt dat 'fact-free politics'. Terwijl er voor de overdreven aandacht aangaande de Sharia4Belgium-kwestie, o.a. van politie en staatsveiligheid, een heel logische verklaring is: de betreffende instanties zijn namelijk de 'guards of the system' (cf. Howard Zinn). Dat heeft niks te maken met een samenzwering dan wel met aspecten die inherent zijn aan de functie van de politie en de staatsveiligheid (bv. het handhaven van de orde en het 'beschermen' van de burger). U suggereert op basis van uw buikgevoel - een vooronderstelling - dat Belkacem, omdat hij reeds geruime tijd 'in contact staat met' de politie, mogelijk op basis van een win-win-situatie zou samenspannen met extreemrechtse krachten (bv. binnen de politie). U stelt 'in contact staan met' op dezelfde hoogte als 'goede contacten onderhouden met', terwijl het net zo goed kan betekenen - en waarschijnlijk ook betekent - dat Belkacem op de voet gevolgd wordt door politie en staatsveiligheid waarbij beide instanties in wezen gewoonweg hun taak uitvoeren. Uw suggestie omtrent een mogelijke samenzwering is dus gebaseerd op een persoonlijke interpretatie van de uitspraak 'in contact staan met'. Bovendien werd het betreffende incident niet opgeklopt door de politie en de staatsveiligheid dan wel door de media en een aantal politici. Zelfs dan gaat het niet noodzakelijk over een samenzwering: de reguliere media zijn o.a. gefocust op verkoopcijfers waardoor ze graag smeuïge verhalen en incidenten verslaan omdat deze over een hoog sensatiegehalte beschikken; politici maken van het betreffende incident handig gebruik - misbruik - om hun eigen politieke standpunten in de verf te zetten en om het eigen ideologische discours op te voeren en te bevestigen. Het gaat in deze over objectieve bondgenoten en niet noodzakelijk over een achter de schermen bedisseld complot. Er is evenwel sprake van bepaalde machtsverhoudingen die o.a. gebaseerd zijn op gedeelde belangen (bv. als 'guards of the system'), maar juist vanwege die machtsverhoudingen en gedeelde belangen is het niet nodig om over een samenzwering te spreken: "You can find the Davos class in every country – its members do not belong to a conspiracy and its modus operandi can be readily observed and identified. Why bother with conspiracies when the study of power and interests will do the job?" (Susan George).

                Wat conformisme betreft: Kent u de paradox van het non-conformisme? Vooraleer een persoon zich non-conformistisch kan opstellen moet hij zich in eerste instantie conformistisch opstellen, om vervolgens vanuit zijn conformisme te ontdekken en aan te voelen op welke punten die persoon zich niet wil conformeren. Dit wil zeggen dat een non-conformistische houding die niet vertrekt vanuit een bepaalde mate van conformisme in wezen een inhoudsloos non-conformisme behelst, i.e., het a priori non-conformistisch zijn omdat men tegendraads wil zijn; een soort non-conformisme omwille van het non-conformisme; of nog: een esthetisch in plaats van een ethisch non-conformisme. Er bestaat met andere woorden een spanning - of beter: een ambivalentie - tussen conformisme en non-conformisme waarbij beide zich niet tot elkaar verhouden als een afgebakende zwart-wit-tekening: conformisme is niet vanzelfsprekend goed en non-conformisme is niet per definitie slecht. Echter, wanneer iemand zich pertinent non-conformistisch wil opstellen dan plaatst de betreffende persoon zich figuurlijk - soms zelfs letterlijk - buiten de samenleving. In bepaalde situaties zal de 'samenleving' u een handje helpen.

                Echter, om te vermijden in verwerpinsspiralen terecht te komen ga ik het hierbij laten. Ik ga dan ook geenszins ingaan op uw insinuaties dat ik (1) me in mijn psychologisch professionalisme onderschat voel; en (2) dat ik de inhoud van het artikel waar u aan refereert 'te simpel vind' (trouwens: de link naar het artikel klopt niet waardoor ik de inhoud dus ook niet kan beoordeeld hebben - uw buikgevoel laat u blijkbaar in de steek en, voor de duidelijkheid, het betreft geen samenzwering tussen 'Psychologie Magazine' en mezelf).

                • door Steven Haerens op zaterdag 16 juni 2012

                  Wellicht lukt het nu beter: http://www.southalabama.edu/psychology/Faculty_Jonason_files/psy01_duistere%20drie.pdf

                  Dat je, wanneer je je intuïtie iet of wat serieus neemt, door de maatschappij aan de kant wordt geschoven, hoeft u mij niet te vertellen - lees er mijn blog maar op na. U doet hier precies hetzelfde als de maatschappij: wie intuïties serieus neemt, wordt door u aan de kant geschoven - met het argument dat zo iemand door de maatschappij toch aan de kant wordt geschoven. Van een cirkelredenering en een 'self fulfilling prophecy' gesproken! Als ik u daarop wijs, gooit u de handdoek in de ring, en zegt u "ik ga niet meer discussiëren, maar ik heb toch gelijk!" Cirkelredeneringen hanteren en onder het reciteren van het mantra "we hebben allemaal een andere mening en dat is goed" het debat stilleggen: twee kenmerken die ik zo uitzonderlijk vaak bij psychologen (en andere psychologisch geschoolden) ben tegengekomen dat ik ze inmiddels als typisch voor die beroepsgroep ben gaan beschouwen.

                  Bewijzen aanleveren is 'antwoorden geven', (samenzwerings-)theorieën bedenken is 'vragen stellen'. Voor een goed gesprek zijn beide nodig. Het is natuurlijk bijzonder rustgevend en opluchtend een goed gedocumenteerd antwoord te krijgen. Maar het is ook bijzonder opwindend en enthousiasmerend een prikkelende vraag te krijgen.

                  Een voorbeeldje: ik had het door u gebruikte curieuze concept 'verwerpingsspiralen' tel quel kunnen overnemen - het lijkt me niet zo moeilijk te raden wat dat woord zou kunnen betekenen - maar aangezien ik het woord nog nooit gehoord had prikkelde het mijn nieuwsgierigheid en googlede ik het even. Ik vond het woord in slechts vier bronnen terug: éénmaal in bovenstaande post van u, éénmaal in een andere post van u op DeWereldMorgen.be, éénmaal in een anonieme bespreking in het tijdschrift 'Klasse voor Leerkrachten' (oktober 1991) van het boek 'Communicatie in de Klas' van Riet Fiddelaers-Jaspers, en éénmaal in de online-versie van de uitgave van 2006 van datzelfde boek, dat geschreven werd door de reeds genoemde Riet Fiddelaers-Jaspers en een jaar- en vakgenoot van haar, de in Antwerpen gestudeerde Nederlander Jan Ruigrok, die net als u lang met achtergestelde jongeren heeft gewerkt (wellicht niet abnormaal voor iemand die pedagogische termen gebruikt). Vanzelfsprekend werd ik helemaal meegesleept door mijn verbeelding: "misschien heb ik wel als eerste de mythische poster ontmaskerd die zich achter de schuilnaam 'Le grand guignol' verbergt?" Kom tevoorschijn, Jan Ruigrok! Je spel is uit!

                  Nu goed, even alle gekheid op een stokje: mathematisch is de kans dat je - nu we elkaar wat beter kennen mag ik 'je' zeggen, hoop ik - ook in werkelijkheid 'Jan Ruigrok' heet, als we even aannemen dat er op dit ogenblik slechts één 'Jan Ruigrok' in leven is, ervan uitgaan dat je een man bent (wat ik uit je posts onder 'De leugens van de pornocultuur' op deze site afleid), en er rekening mee houden dat er in de wereld achtentwintig miljoen mensen zijn die het Nederlands beheersen, ongeveer één op veertien miljoen. Maar de wereld is meer dan cijfers, de wereld hangt aaneen van verhalen, en het zijn die verhalen die het leven boeiend en kleurrijk maken. En zelfs al ben je Jan Ruigrok niet, dan heb ik toch weer wat bijgeleerd over pedagogie, en over het aantal Nederlandstaligen in de wereld. Ik ben even op (virtuele) plaatsen gekomen waar ik anders nooit zou komen. Zoals ik eerder al zei: onze verbeelding is onze motor die ons voortstuwt, onze ratio het stuurwiel dat ons uit het ravijn houdt (let dan ook op het - essentiële - vraagteken in de titel van dit stuk).

                  Om nu even op de maatschappelijke relevantie van dit voorbeeld te wijzen: het liberalisme, dat door angst wordt voortgestuwd (angst om niet als eerste te eindigen in de 'rat race', angst om je eigen naam onder je posts te zetten) maakt de wereld zo complex, geheimzinnig en onbegrijpbaar, dat als vanzelf het fascisme opduikt, dat ons op die wereld door middel van sensatie en complottheorieën ('de joden regeren de wereld!', 'Le grand guignol is Jan Ruigrok!') opnieuw vat moet doen geven - helaas grijpen we dan zo hard dat alles in onze handen verpulvert.

                  Ik heb hierboven, 'for the conversation's sake' en om uw eenzijdige standpunt aan te vullen, de complottheorie verdedigd, maar ik heb er steeds bij gezegd dat we altijd het midden moeten houden tussen die theorieën en hun bewijzen, tussen fantasieën en feiten, tussen fascisme en liberalisme. De waarheid ligt, zoals u wel zult weten, altijd in het midden.

                  • door Le grand guignol op zondag 17 juni 2012

                    U ijlt, jaagt op spoken en leeft in uw eigen (fantasie)wereldje, maar weet dat zeer goed te verbergen middels uw taalvaardigheid en intelligentie. Ik ben blij dat er nog psychologen en psychiaters zijn die een gepaste diagnose kunnen stellen. U bent het daar natuurlijk niet mee eens want de "psychologen en psychiaters die u bent tegengekomen" hebben allemaal ongelijk. U beschikt over Uw grote gelijk en staat enkel de mening van andere toe wanneer ze mee gaan in Uw grote gelijk (zie het aantal reacties - maar liefst 28 - van uwentwege op het artikel omtrent de rellen in Molenbeek alsmede de wijze waarop u de discussie tracht te domineren en te manipuleren: u hebt gelijk en de anderen zijn verkeerd en wanneer ze u geen gelijk geven gaat u over tot verbale intimidatie tot op het ogenblik dat men ophoudt met te reageren of u, alsnog, gelijk geeft). Met dien verstande is het uw bedoeling om bewust verwerpingsspiralen uit te lokken om op die manier, door middel van discussie, macht over anderen te proberen verwerven. 'The coming man' van DeWereldMorgen.be vertoont veel gelijkenissen met een psychopaat. Misschien iets om toekomstige medewerkers en sponsors over in te lichten alvorens ze hun welgemeende financiële bijdrage leveren.

                    Ik ga dan ook niet meer met u in discussie en ik ga niet mee in uw (narcistische) machtsspelletjes.

                  • door svdl op zondag 17 juni 2012

                    Beste Steven,

                    Ik heb een beetje medelijden met u. Ik bedoel dat niet kwaadwillig. Te meer omdat ik ik u begrijp in uw reacties en aanvoel dat u een goed hart hebt en het goed bedoelt, ...maar het lijkt me tevens ook dat u een kampioen bent om al uw potentiele medestanders het bloed onder de nagels te halen en de zenuwen op het lijf te jagen. Het is inderdaad ook mijn indruk dat u het heel moeilijk heeft met mensen die niet 100% met u akkoord, zelfs als zou ik u in de grond van de zaak gelijk geven op een aantal vlakken. Dat is heel spijtig. U duwt op deze manier heel wat mensen die uw medestander zouden kunnen zijn gewoon af. U jaagt ze de boom in, u schoffeert... Inderdaad is dat -ondanks dat ik een gelijkaardige mening (niet 100%) als u ben toegedaan- mooi geillustreerd geweest in de reactieketting in het artikkel van de rellen in Molenbeek (zoals gezegd door LGG)... Heel spijtig want u was op het einde de enige die de huidige politiek hieromtrent afkeurde, waarbij de verhouding in het begin van de tread nog veel hgenauneerder lag. U bent erin geslaagd u aldaar te isoleren. Zeer spijtig en droevig vond ik dat. U moet daar eens over nadenken. En Ja, u gebruikt vele dure woorden en maakt zeer volle zinnen.. dat is zeker uw recht. Er zit ook heel wat inhoud in, helemaal akoord, maar uw verwachting ligt veel te hoog. Als mensen u niet meer volgen, niet van kunnen of zelfs van niet meer willen, slaat uw toon over naar een arrogante afwijzende en denigrerende houding. Ik hoop dat u ooit die duivel in u leert te bedwingen. Ik denk dat u dan veel overtuigender en positiever overkomt tijdens het brengen van uw boodschap. Veel succes gewenst Steven. Ik kijk uit naar uw volgende woord, maar dan zacht en vriendelijk, desamnietemin wat u eerlijk meent. mvg,

        • door beneden dick danglespan op vrijdag 22 juni 2012

          schitterende verwoordingen hierboven. Dank jullie ik het zelf niet moest doen. BIG THX - GREAT VALUE!

        Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties