Henry Kissinger: "Het Westen begaat een fatale fout in Oekraïne, die kan uitdraaien op een tragedie" (foto CC/david_shankbone)
Analyse -

“Westen maakt fatale fout in Oekraïne”

De huidige patstelling tussen de EU en Rusland – door het conflict in Oekraïne – over de levering van gas kan alle kanten uit, van een complete stopzetting van leveringen tot volledige heropening van de pijplijnen, alsof er nooit iets gebeurd was. Er is echter meer aan de hand.

woensdag 12 november 2014 14:37

Men mag ervan uitgaan dat de vorige EU-Commissie onder leiding van José
Manuel Barroso het terrein heeft geëffend voor Jean-Claude Juncker, die zopas op 1 november zijn taak overnam.
Juncker is een traditionele machtspoliticus, 18 jaar eerste minister
van het groothertogdom Luxemburg én minister van Financiën – een
combinatie die niet ongewoon is in dit kleine landje met 550.000
inwoners, ongeveer de helft van het Brussels Gewest.

Je
kan Juncker van heel wat dingen verdenken – zijn jarenlange gulle
logistieke steun bijvoorbeeld aan Europese bedrijven om Luxemburgse
banken als belastingparadijzen te gebruiken – maar niet dat hij een
man van morele of andere standvastige principes zou zijn. Deze kerel zal met
evenveel gemak openlijk vijandig staan tegenover Rusland als een
totale ommezwaai verdedigen. Hij is bijgevolg de ideale man voor de nabije
toekomst.

Koerswijziging in de maak

Politieke
conflicten van dergelijke omvang worden natuurlijk niet zomaar
beslist door de ene of de andere politieke leider, die toevallig op
het juiste ogenblik aan de macht is, zeker niet bij de Europese
Commissie. Echter, zijn voorganger kon na al zijn vijandige uitspraken over
Rusland en de Europese sancties nooit nog geloofwaardig pleiten voor een
andere koers. Juncker kan dit wel, wat nog niet betekent dat
hij effectief voor een andere aanpak zal gaan.

In
het openbaar zullen de regeringen van de EU-lidstaten het nooit
toegeven, maar achter gesloten deuren zijn ze het al enige tijd met
elkaar eens dat het conflict in Oekraïne veel verder uit de hand is
gelopen dan ze hadden geanticipeerd. Bovendien hebben ze nu wel begrepen dat de grote bondgenoot van over de grote plas hen in een onhoudbare
positie heeft gelokt.

In
de conferentiezalen van het Berlaymontgebouw, huis van de Commissie,
heeft men nu stilaan door dat zij een staatsgreep in Kiev hebben
gesteund die een corrupte en onbetrouwbare pro-Russiche oligarchie
heeft verjaagd voor een corrupte en onbetrouwbare pro-westerse
oligarchie. Nu zitten ze met die ‘eigen’ smeerlappen opgezadeld.

De
VS zijn ondertussen best tevreden met de dreigende gastekorten van de
komende winter in Brussel en andere Europese steden. Wel, niet zozeer
in Brussel zelf, daar gaat men dat niet zo erg voelen. België haalt
slechts 40 procent van zijn gas uit Rusland, gas is niet de
voornaamste brandstof voor verwarming en er is een reserve van
meerdere weken voor noodgevallen.

Maar voor
de Baltische staten en Finland (100 procent afhankelijk van Russisch
gas), Bulgarije, de Tsjechische Republiek, Slowakije (Meer dan 80
procent) ziet de situatie er niet zo rooskleurig uit. Daar
staat tegenover dat er aan de andere kant van het ‘gasspectrum’ ook
zeven EU-lidstaten zijn die helemaal geen Russisch gas kopen.

De
VS waren altijd al ongelukkig over wat zij zagen als te veel Europese
afhankelijkheid van Russisch gas. Wat Washington wil, is meer
afhankelijkheid van hen (en vette contracten voor hun schaliegas).
Het is te vergezocht om te beweren dat dit de voornaamste reden zou geweest zijn voor de Amerikaanse steun voor de staatsgreep in Kiev, in gang gezet
door de afslachting op het Maidanplein. Voor de Amerikaanse regering
is dit wel een mooi meegenomen neveneffect van deze crisis.

Compromis

Ik
verwacht een of ander compromis in de komende weken dat het conflict
in Oekraïne minstens over de winter heen zal trekken. Maar zelfs
als (een grote ‘als’) de EU van plan zou zijn definitief te stoppen met de
aankoop van Russisch gas, dan nog zou dat maanden voorbereiding en overgang vergen. Ten gronde is het probleem niet die doelstelling zelf maar die onvermijdelijke overgangsperiode die eraan vasthangt. Wanneer je zo afhankelijk
bent voor je energievoorziening, zou een dergelijke transitie enorme
problemen creëren die zo groot en onvoorspelbaar zijn dat het hele
idee van tafel zal worden geveegd.

Als
het conflict met Rusland echt alleen maar over gas zou gaan, dan was
dit conflict in een mum van tijd opgelost. De geschiedenis leert ons echter dat conflicten nooit te herleiden zijn tot één oorzaak. Voor de
rechtstreeks betrokken EU-burgers kan het vooruitzicht op een koude
winter zonder verwarming er kil uitzien, er spelen hier andere
factoren die veel zorgwekkender zijn.

Koude
oorlog, kernoorlog

Amerikaans
dissident denker Noam Chomsky heeft al gewaarschuwd dat het huidige agressieve NAVO-beleid ons op de rand van een kernoorlog met Rusland
brengt. Zijn analyse is welbekend in progressieve middens
en wordt ruim verspreid door alternatieve media.

Henry
Kissinger, niet bepaald een gelijkgestemde ziel, keihard
Westers supremacist, was voormalig Amerikaans minister van Buitenlandse
zaken, verantwoordelijk voor de meest agressieve oorlogen
tijdens de Koude oorlog, van Vietnam tot Chili. Dit is een man die
meermaals de Sovjet-Unie en China voor schut zette.

Als
deze man de aanpak door het westen van de crisis in Oekraïne “een fatale fout” noemt, als hij zegt dat “het nog langer ontkennen
van dit gevaar kan leiden tot een tragedie”, dan is dat niet zozeer zorgwekkend maar zonder meer angstaanjagend. De fanatieke Republikeinse meerderheid in beide parlementen van het Amerikaans Congres is dat eveneens.

Kissinger warnt vor “Neuauflage des Kalten Krieges”

“The worst-case scenario, of course, would be a nuclear war”

take down
the paywall
steun ons nu!