De Duitse Polizei sluit de stroom af en bestormt de zaal. Screenshot X
Toespraak - Yanis Varoufakis, Jacobin,

Voor deze toespraak verbant Duitsland Yanis Varoufakis en arts Abu Sittah

Zaterdag 13 april heeft de Duitse regering een conferentie verboden waar Palestijnse stemmen zouden spreken over de wreedheden die het Israëlisch leger begaat in Gaza. Meerdere gastsprekers, waaronder Yanis Varoufakis werd de toegang tot Duitsland ontzegd en werd hen tevens spreekrecht via videoverbinding verboden. U kan zelf beoordelen of zijn toespraak 'verboten' mocht worden.

zondag 14 april 2024 20:27
Spread the love

 

Yanis Varoufakis was niet de enige ongewenste gast op de Palestina Conferentie. Brits-Palestijns dokter Ghassan Abu Sittah werd door de Duitse luchthavenpolitie terug op het vliegtuig naar Londen gezet. Hij ging op die conferentie spreken over zijn ervaringen als arts in de hospitalen van Gaza (toespraak Varoufakis begint onder deze tweet) (nvdr).

Vandaag (13 april) heeft het Duitse ministerie van Binnenlandse Zaken een “betätigungsverbot” (activiteitsverbod) tegen mij uitgevaardigd, een verbod op elke politieke activiteit – niet alleen een verbod om Duitsland te bezoeken, maar ook een verbod om deel te nemen aan Zoom-evenementen die in het land worden georganiseerd. Ik mag zelfs geen video van mij laten afspelen op Duitse evenementen.

De problemen begonnen toen de Duitse politie een Berlijnse locatie binnenviel om ons Palestina-congres te ontbinden, dat werd georganiseerd door de Democracy in Europe Movement 2025 (DiEM25). Oordeel zelf wat voor soort samenleving Duitsland aan het worden is als de politie onderstaande sentimenten verbiedt.

Mijn toespraak

Gefeliciteerd en hartelijk dank dat u hier bent – ondanks de bedreigingen, ondanks de ijzersterke politie buiten deze zaal, ondanks het aanwezige arsenaal aan Duitse pers, ondanks de Duitse staat, ondanks het Duitse politieke systeem dat u demoniseert omdat u hier bent.

“Waarom een Palestijns congres, mijnheer Varoufakis?” vroeg een Duitse journalist me onlangs. Omdat, zoals Hanan Ashrawi ooit zei: “We kunnen er niet op vertrouwen dat de zwijgenden ons over hun lijden vertellen.”

Vandaag de dag is Ashrawi’s reden deprimerend sterker geworden, omdat we er niet op kunnen rekenen dat de zwijgenden die worden afgeslacht en uitgehongerd ons vertellen over de slachtingen en de hongersnood.

Maar er is nog een andere reden: omdat een trots, fatsoenlijk volk, het volk van Duitsland, een gevaarlijke weg naar een harteloze samenleving inslaat door zichzelf te associëren met een andere genocide die in hun naam, met hun medeplichtigheid, wordt uitgevoerd.

Ik ben noch Jood noch Palestijn. Maar ik ben ongelooflijk trots om hier tussen Joden en Palestijnen te zijn – om mijn stem voor vrede en universele mensenrechten te mengen met Joodse stemmen voor vrede en universele mensenrechten, met Palestijnse stemmen voor vrede en universele mensenrechten.

Hier vandaag samen te zijn is het bewijs dat samenleven niet alleen mogelijk is – maar dat het er al is.

“Waarom geen Joods congres, mijnheer Varoufakis?” vroeg dezelfde Duitse journalist mij, terwijl hij zich wijsmaakte dat hij zo slim was. Ik was blij met zijn vraag.

Want als er ook maar één Jood bedreigd wordt, waar dan ook, alleen maar omdat hij of zij Joods is, dan zal ik de davidster op mijn revers dragen en mijn solidariteit aanbieden – koste wat het kost, wat het kost.

Universele mensenrechten zijn universeel of ze betekenen niets

Dus laten we duidelijk zijn: als Joden worden aangevallen, waar ook ter wereld, zal ik de eerste zijn om een Joods congres aan te vragen om onze solidariteit te betuigen.

Op dezelfde manier, als Palestijnen worden afgeslacht omdat ze Palestijnen zijn – onder het dogma dat als ze dood en Palestijns zijn, ze dan Hamas moeten zijn geweest – zal ik mijn keffiyeh dragen en mijn solidariteit aanbieden, koste wat het kost, wat het ook kost.

Universele mensenrechten zijn universeel of ze betekenen niets.

Met dit in gedachten beantwoordde ik de vraag van de Duitse journalist met een paar van mijn eigen vragen:

  • Worden twee miljoen Israëlische Joden, die tachtig jaar geleden uit hun huizen werden gegooid en in een openluchtgevangenis terechtkwamen, nog steeds in die openluchtgevangenis gehouden, zonder toegang tot de buitenwereld, met minimaal voedsel en water, zonder kans op een normaal leven of op reizen waar dan ook, terwijl ze al tachtig jaar lang regelmatig worden gebombardeerd? Nee.
  • Worden Israëlische Joden opzettelijk uitgehongerd door een bezettingsleger, hun kinderen kronkelend op de grond, schreeuwend van de honger? Nee.
  • Kruipen er duizenden gewonde Joodse kinderen zonder overlevende ouders door het puin van wat eens hun huizen waren? Nee.
  • Worden Israëlische Joden gebombardeerd door de meest geavanceerde vliegtuigen en bommen ter wereld? Nee.
  • Ervaren Israëlische Joden een complete ecocide van het weinige land dat ze nog steeds hun eigen land kunnen noemen, met geen enkele boom meer waaronder ze schaduw kunnen zoeken of waarvan ze de vruchten kunnen proeven? Nee.
  • Worden Israëlische Joodse kinderen vandaag gedood door sluipschutters op bevel van een lidstaat van de Verenigde Naties? Nee.
  • Worden Israëlische Joden vandaag de dag uit hun huizen verdreven door gewapende bendes? Nee.
  • Vecht Israël vandaag voor zijn bestaan? Nee.

Als het antwoord op een van deze vragen ja zou zijn, zou ik vandaag deelnemen aan een Joods solidariteitscongres.

Vandaag zouden we graag een fatsoenlijk, democratisch, wederzijds respectvol debat hebben gevoerd over hoe we vrede en universele mensenrechten kunnen brengen aan iedereen – Joden en Palestijnen, Bedoeïenen en Christenen – van de Jordaan tot de Middellandse Zee met mensen die anders denken dan wij.

Helaas heeft het hele Duitse politieke systeem besloten dit niet toe te staan. In een gezamenlijke verklaring, waar niet alleen de CDU-CSU (Christen-Democratische Unie-Christelijke Sociale Unie in Beieren) en de FDP (Vrije Democratische Partij), maar ook de SPD (Sociaal-Democratische Partij), de Groenen en, opmerkelijk genoeg, twee leiders van Die Linke (Links) aan deelnamen, heeft het bijna volledige politieke spectrum van Duitsland de handen ineengeslagen om ervoor te zorgen dat een dergelijk beschaafd debat, waarin we het met elkaar eens kunnen zijn, nooit zal plaatsvinden in Duitsland.

Ik zeg tegen hen: jullie willen ons het zwijgen opleggen, verbieden, demoniseren en beschuldigen. U laat ons daarom geen andere keuze dan uw belachelijke beschuldigingen te beantwoorden met onze eigen rationele beschuldigingen. Jullie hebben hier voor gekozen, niet wij.

U beschuldigt ons van antisemitische haat. Wij beschuldigen u ervan de beste vriend van de antisemiet te zijn, door het recht van Israël om oorlogsmisdaden te plegen gelijk te stellen aan het recht van Israëlische Joden om zich te verdedigen.

Jullie beschuldigen ons ervan terrorisme te steunen. Wij beschuldigen u ervan legitiem verzet tegen een apartheidsstaat gelijk te stellen aan wreedheden tegen burgers, wreedheden die ik altijd heb veroordeeld en altijd zal veroordelen, wie ze ook begaat – Palestijnen, joodse kolonisten, mijn eigen familie, wie dan ook.

Wij beschuldigen u van het niet erkennen van de plicht van de mensen van Gaza om de muur af te breken van de open gevangenis waar ze al tachtig jaar in opgesloten zitten – en van het gelijkstellen van deze daad van het afbreken van de muur van schaamte, die niet meer verdedigbaar is dan de Berlijnse muur ooit was, met terreurdaden.

U beschuldigt ons ervan de terreur van Hamas op 7 oktober te bagatelliseren. Wij beschuldigen u ervan de tachtig jaar van Israël’s etnische zuivering van Palestijnen en de opbouw van een ijzersterk apartheidssysteem in heel Israël-Palestina te bagatelliseren.

Wij beschuldigen u van het bagatelliseren van Benjamin Netanyahu’s langdurige steun aan Hamas als een middel om de tweestatenoplossing te vernietigen waarvan u beweert voorstander te zijn. Wij beschuldigen u van het bagatelliseren van de ongekende terreur die het Israëlische leger heeft ontketend op de bevolking van Gaza, de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem.

U beschuldigt de organisatoren van het congres van vandaag ervan, ik citeer, “niet geïnteresseerd te zijn in het praten over mogelijkheden voor vreedzame coëxistentie in het Midden-Oosten tegen de achtergrond van de oorlog in Gaza.” Meent u dat serieus? Bent u gek geworden?

Wij beschuldigen u ervan een Duitse staat te steunen die, na de VS, de grootste leverancier is van de wapens die de regering-Netanyahu gebruikt om Palestijnen af te slachten als onderdeel van een groots plan om een tweestatenoplossing en vreedzame coëxistentie tussen Joden en Palestijnen onmogelijk te maken.

We beschuldigen u ervan nooit antwoord te geven op de pertinente vraag die elke Duitser moet beantwoorden: Hoeveel Palestijns bloed moet er vloeien voordat uw gerechtvaardigde schuldgevoel over de Holocaust is weggespoeld?

Dus laten we duidelijk zijn: we zijn hier in Berlijn met ons Palestijns Congres omdat we, in tegenstelling tot het Duitse politieke systeem en de Duitse media, genocide en oorlogsmisdaden veroordelen, ongeacht wie ze begaat.

Omdat we ons verzetten tegen de apartheid in het land Israël-Palestina, ongeacht wie het voor het zeggen heeft – net zoals we ons verzetten tegen de apartheid in het Amerikaanse Zuiden of in Zuid-Afrika. Omdat we staan voor universele mensenrechten, vrijheid en gelijkheid tussen Joden, Palestijnen, bedoeïenen en christenen in het oude land Palestina.

In tegenstelling tot het Duitse politieke systeem en de Duitse media veroordelen wij genocide en oorlogsmisdaden, ongeacht wie ze begaat

En opdat we nog duidelijker zijn over de vragen, legitieme en kwaadaardige, die we altijd moeten kunnen beantwoorden:

Veroordeel ik de gruweldaden van Hamas?

Ik veroordeel elke gruweldaad, ongeacht wie de dader of het slachtoffer is. Wat ik niet veroordeel is gewapend verzet tegen een apartheidssysteem dat is opgezet als onderdeel van een langzaam brandend maar onverbiddelijk etnisch zuiveringsprogramma. Anders gezegd, ik veroordeel elke aanval op burgers en tegelijkertijd prijs ik iedereen die zijn leven riskeert om de muur af te breken.

Is Israël niet verwikkeld in een oorlog om zijn bestaan?

Nee, dat is het niet. Israël is een nucleair bewapende staat met misschien wel het technologisch meest geavanceerde leger ter wereld en met het hele leger van de VS achter zich. Er is geen symmetrie met Hamas, een groep die ernstige schade kan toebrengen aan Israëli’s, maar geen enkele capaciteit heeft om het leger van Israël te verslaan, of zelfs maar te voorkomen dat Israël doorgaat met het uitvoeren van de langzame genocide op Palestijnen onder het systeem van Apartheid, dat werd opgezet met langdurige steun van de VS en de EU.

Is het niet terecht dat Israëliërs vrezen dat Hamas hen wil uitroeien?

Natuurlijk zijn ze dat! Joden hebben geleden onder een Holocaust die werd voorafgegaan door pogroms en een diepgeworteld antisemitisme dat eeuwenlang Europa en Amerika doordrong. Het is niet meer dan normaal dat Israëli’s in angst leven voor een nieuwe pogrom als het Israëlische leger ineenstort.

Maar door hun buren apartheid op te leggen en hen als submensen te behandelen, wakkert de Israëlische staat het vuur van het antisemitisme aan en versterkt zij Palestijnen en Israëli’s die elkaar alleen maar willen vernietigen. Uiteindelijk dragen haar acties bij aan de vreselijke onzekerheid die Joden in Israël en de diaspora ondervinden. Apartheid tegen de Palestijnen is de ergste zelfverdediging van de Israëli’s.

Hoe zit het met antisemitisme?

Het is altijd een duidelijk aanwezig gevaar. En het moet worden uitgeroeid, vooral onder de gelederen van links wereldwijd en de Palestijnen die vechten voor Palestijnse burgerlijke vrijheden over de hele wereld.

Waarom streven de Palestijnen hun doelen niet na met vreedzame middelen?

Wel, dat deden ze al. De PLO (Palestijnse Bevrijdingsorganisatie) heeft Israël erkend en de gewapende strijd afgezworen. En wat kregen ze daarvoor? Absolute vernedering en systematische etnische zuivering. Dat is wat Hamas heeft gevoed en in de ogen van veel Palestijnen heeft verheven tot het enige alternatief voor een langzame genocide onder de Israëlische apartheid.

Wat moet er nu gebeuren? Wat zou vrede kunnen brengen in Israël-Palestina?
  • Een onmiddellijk staakt-het-vuren.
  • De vrijlating van alle gijzelaars – die van Hamas en de duizenden die door Israël worden vastgehouden.
  • Een vredesproces, onder VN-auspiciën, ondersteund door een toezegging van de internationale gemeenschap om een einde te maken aan de apartheid en gelijke burgerlijke vrijheden voor iedereen te waarborgen.
  • Wat de apartheid moet vervangen, is aan Israëliërs en Palestijnen om te kiezen tussen de tweestatenoplossing en de oplossing van één federale seculiere staat.

Vrienden, we zijn hier omdat wraak een luie vorm van verdriet is.

We zijn hier niet om wraak te nemen, maar om vrede en coëxistentie tussen Israël en Palestina te bevorderen.

We zijn hier om Duitse democraten, met inbegrip van onze voormalige kameraden van Die Linke, te vertellen dat ze zich lang genoeg in schaamte hebben gehuld – dat twee verkeerde dingen niet één goed maken – en dat het toestaan dat Israël wegkomt met oorlogsmisdaden de erfenis van Duitslands misdaden tegen het Joodse volk niet zal verbeteren.

Naast het congres van vandaag hebben we in Duitsland de plicht om het gesprek te veranderen. We hebben de plicht om de overgrote meerderheid van fatsoenlijke Duitsers ervan te overtuigen dat universele mensenrechten belangrijk zijn. Dat ‘nooit meer’ betekent ‘nooit meer voor wie dan ook’. Joods, Palestijns, Oekraïens, Russisch, Jemenitisch, Soedanees, Rwandees – voor iedereen, overal.

In deze context ben ik blij te kunnen aankondigen dat DiEM25’s Duitse politieke partij MERA25 op het stembiljet zal staan bij de verkiezingen voor het Europees Parlement in juni aanstaande – op zoek naar de stem van Duitse humanisten die hunkeren naar een lid van het Europees Parlement dat Duitsland vertegenwoordigt en die de medeplichtigheid van de EU aan genocide aan de kaak stelt, een medeplichtigheid die Europa’s grootste geschenk is aan de antisemieten in Europa en daarbuiten.

Ik groet u allen en stel voor dat we nooit vergeten dat niemand van ons vrij is als een van ons geketend is.

 

Yanis Varoufakis overtreedt met de verspreiding van zijn toespraak een verbod van de Duitse regering. DeWereldMorgen.be protesteert met de publicatie van deze vertaling tegen deze verregaande vorm van censuur in een EU-lidstaat. Dit is  de vertaling door Lode Vanoost van zijn toespraak zoals gepubliceerd op Jacobin.

steunen

Steun voor een nieuwe website

We hebben uw hulp nodig voor een essentiële opfrissing van de website. Om die interactiever, sneller en gebruiksvriendelijker te maken hebben we 30.000 euro nodig. Elke bijdrage, groot of klein, helpt. Met uw donatie ondersteunt u onafhankelijke journalistiek die de verhalen blijft brengen die er echt toe doen. Laat uw hart spreken.

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!