“Sorry, wij verhuren niet aan ongehuwde moeders met kinderen”
Opinie - Benedikte Van Eeghem

“Sorry, wij verhuren niet aan ongehuwde moeders met kinderen”

Er was nogal wat commotie over, vorige week, toen bleek dat een immosite de sociale kaart van de buurt linkte aan de waarde van een woning. Wonen er procentueel veel lager opgeleiden en allochtonen in deze buurt? Jammer, dan is een huis er niet veel waard. Onderliggende boodschap: ga er dus niet wonen. Maar niet alleen niet-Belgen of sociaal zwakkeren zijn Kop van Jut. Ook singles verteren hun deel.

vrijdag 3 juli 2015 14:34
Spread the love



Benedikte Van Eeghem, moeder van twee – communication manager Think-Pink

Erover!” en “Degoutant!” schreeuwden critici op
tal van sociale media. Gelijk hadden ze. Maar gek genoeg worden we
dagelijks geconfronteerd met een maatschappelijk model dat systematisch
discrimineert, en waar in de helft van de gevallen geen kat van wakker
ligt. Niet alleen niet-Belgen of sociaal zwakkeren zijn Kop van Jut. Ook
singles verteren hun deel.

Je beseft het pas goed als je pakweg als alleenstaande ouder met
kinderen plots op de huurmarkt belandt. Het overkwam mij een paar jaar
geleden. Ik had een baby van 6 maand en een kleuter van 3 aan mijn zij,
het gezin was uiteengevallen, ik moest een woning vinden voor ons
drieën. Bij tal van immokantoren waren er fijne advertenties en
interessante plekjes in de aanbieding, maar telkens stootten we op een njet. “Sorry, mevrouw, wij verhuren niet aan ongehuwde moeders met kinderen.” Zo zeiden ze dat, zonder verpinken.

Attitude

Het is schrijnend dat dit kan, in een wereld waar het motto ‘vrouwen
en kinderen eerst’ ingeburgerd is. De attitude van verhuurbedrijven
staat er haaks op. Eigenlijk zeggen zij: twee volwassenen samen, dàt is
een gezin. U bent dat niet. En dus verhuren we niet aan u.

Aanvankelijk ging ik met de immokantoren stevig in discussie, na zo’n
weigering. Ik eiste uitleg en zei dat ze het recht niet hadden om mij
zo wandelen te sturen. Maar de makelaars wimpelden me beleefd af.
Zwoeren dat het de eigenaars van het pand waren die de gezinssituatie
niet aanvaardden. Verantwoordelijkheid doorschuiven, heet dat. Eén
luttele keer luidde het zelfs “dat ongehuwde moeders krap bij kas zitten en toch niks kunnen betalen. Aan u verhuren we niet, madam.” Dat ik werk had, een vast inkomen en heus wel een solvabele huurder was, interesseerde hen niet.

Immo says no

Eén luttele keer deed ik ook meer dan discussiëren. Ik had een huisje
aan de rand van de stad gezien, meer dan geschikt voor ons drieën, en
mocht het bezoeken op afspraak. De nog aanwezige huurster vertelde dat
zij het huis indertijd had kunnen bemachtigen, omdat ze de man van wie
ze ging scheiden liet verklaren dat ze een koppel waren. Het immokantoor
was gepaaid en aanvaardde ‘hen’ als huurder, de man vertrok een maand
later. De dame adviseerde om ook iemand te zoeken die wou verklaren dat
hij mijn partner was. Dan konden we pro forma twee loonfiches voorleggen,
en misschien toch huren. Anders zou het niet lukken, want: alleen
koppels toegelaten. “Dat was de eis van de eigenaar”.

Na deze mededeling trok ik op eigen houtje naar het kadaster om de
gegevens van die eigenaar op te vragen. Zo belandde ik uiteindelijk bij
een bvba in het Brugse Ommeland: de bewuste eigenaar van het huisje dat
te huur stond. Ik vertelde de vrouw in kwestie wat het immokantoor
verklaarde: deze eigenaar wil geen alleenstaande ouders. Ze hoorde het
in Keulen donderen, zei dat dat geen steek hield. Ze zouden het kantoor
erover aanspreken.

Ik heb het huis uiteindelijk niet kunnen huren, om de redenen die hierboven al werden aangehaald. ‘Immo says no’.
Iedere keer opnieuw. Toen ik de bediende van het kantoor zei dat ik de
eigenaar persoonlijk had gesproken en ze op deze flagrante leugen zou
terugkomen, verbleekte de man. Net zoals mijn zin om ooit nog iets via
dat kantoor te huren.

Toch vond ik korte tijd later wél mijn stek in de stad. Een gezellig
en ruim appartement, in een vrij rustige en groene buurt. Die ene
makelaar – ik ben hem dankbaar – heeft mijn huuraanvraag wel eerlijk
voorgelegd aan de eigenaar. Haar dochter besliste over de toekenning. De
vrouw was zelf gescheiden, met kinderen en seinde kort na mijn
aanmelding dat ik mocht huren. Toen ze me de sleutels later bezorgde,
voegde ze eraan toe: “Ik weet dat niemand moeders met kinderen aanneemt als huurder. Het leek mijn plicht om dat wel te doen.”

Democratisch

Het is intussen meer dan vier jaar na die woelige zoektocht. Er zijn
op radio en tv al talloze debatten gevoerd over wanpraktijken op de
verhuurmarkt. Koepelorganisaties van de immobiliënsector werden al op de
rooster gelegd en gewezen op het feit dat ze ‘alleenlevenden’
systematisch discrimineren, zeker als er kinderen bij komen kijken.
Zonder veel gevolg. De organisaties schuiven de hete aardappel door,
zeggen dat ze er wel weet van hebben, maar er weinig tegen kunnen doen.

Dat kunnen ze nochtans wel. Er zijn vandaag nog altijd makelaars die
op advertenties vermelden: ‘geen moeders met kinderen’. Dat is flagrant
en strafbaar, zoals discriminatie op grond van ras, geloof of seksuele
geaardheid het ook is. Er moet beleidshalve tegen opgetreden, net als
tegen alle drogredenen en halfslachtige wetten die alleenstaanden
treffen, of ze nu kinderen hebben of niet. Ook die alleenstaanden hebben
recht op een woning en een fiscaal en wettelijk kader dat hen behandelt
als alle anderen. Daar staat of valt een democratische samenleving mee.

Deze tekst verscheen eerder op de website van all1.

dagelijkse newsletter

Unite Talks: Mohamed Barrie

This interview is one to to take your time for! 🙏 🔆 45 minutes of Mohamed Barrie!🔆 💥 Mohamed is a dedicated social worker, organizer and advocate for veganism. He shares his view on structural racism, power, exclusion and veganism. 🌏 Based on his own experiences he shines a new light on the vegan movement and on the role of racism within these movements. 〄 PS: We just started doing these interviews, so feedback is much appreciated!

Geplaatst door u:nite op Dinsdag 20 oktober 2020

take down
the paywall
steun ons nu!