about
Toon menu
Analyse

Wallonië en CETA of de neoliberale nachtmerrie van democratische inspraak in de economie

Op het ogenblik dat ik dit schrijf is nog niet definitief geweten of de Waalse regering zijn toestemming blijft weigeren aan de federale Belgische regering voor het ondertekenen van het CETA-vrijhandelsakkoord van de EU met Canada. De bitsige commentaren van de voorstanders leggen hun grootste angst bloot: de nachtmerrie van inspraak van de bevolking in de economie.
vrijdag 21 oktober 2016

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Eigenlijk valt de woede van de voorstanders van vrijhandelsakkoorden in het algemeen en van het CETA-verdrag tussen Canada en de EU in het bijzonder best te begrijpen. Hier hebben ze jarenlang hard aan gewerkt. In de grootste geheimhouding werden teksten onderhandeld die de prioritaire status van grote investeerders boven de democratische wil van de bevolking definitief moest vastleggen.

Vrijhandelsakkoorden?

Laat er eerst en vooral geen misverstand over bestaan: de term vrijhandelsakkoord dekt de lading van deze verdragen niet, tenminste, niet als je de woorden volgens hun betekenis in het woordenboek begrijpt. Dit gaat helemaal niet over 'vrijhandel', maar over 'handel gecontroleerd en gereguleerd door grote bedrijven' (wat in mediajargon inderdaad 'vrijhandel' wordt genoemd). Dit gaat zelfs niet eens over 'handel', maar over 'bescherming van de rechten van investeerders'.

Het zijn bovendien geen 'akkoorden' want alle maatschappelijke actoren van de civiele maatschappij werden uitgesloten van de onderhandelingen. Alleen de juridische vertegenwoordigers van de grote bedrijven waren van bij het begin betrokken bij de onderhandeling van de ontwerpteksten.

Een meer accurate omschrijving zou bijvoorbeeld kunnen zijn: 'Verdragen ter bescherming van de exclusieve rechten van buitenlandse investeerders tegen elke mogelijke inmenging door openbare overheden, parlementen en maatschappelijke organisaties".

Er zijn wel meer verdragen met lange namen, maar dit bekt toch wel erg lang. Laat ik de term 'vrijhandelsakkoord' maar behouden. Begrijp hem dan wel in zijn ideologische betekenis, niet in zijn woordenboekdefinitie. Voor een gevatte samenvatting van wat vrijhandelsakkoorden werkelijk zijn, zie het filmpje (2'05”) onder dit artikel, waarin Noam Chomsky zijn briljante kijk geeft op deze 'akkoorden'. 

Zoals het gewoonlijk gaat met verdragen

Verdragen en economische onderhandelingen werden altijd ver weg van het publiek afgesloten. Teksten van verdragen zijn bovendien in dergelijk specifiek jargon opgesteld dat zelfs een redelijk opgeleide leek soms niet kan ontwarren wat nu eigenlijk in dit of dat artikel bedoeld wordt.

Het overgrote deel van handelsverdragen wordt ondertekend op plechtige ceremonies  tijdens zogenaamde handelsmissies. Na ondertekening door de regering volgt na verloop van tijd de ratificatie door de betrokken parlementen. Pas dan geldt het betrokken verdrag. Ook ratificatie door parlementen passeert meestal zonder al te veel media-aandacht.

Het enige verschil met de handelsakkoorden van het verleden is de schaal van CETA, TTIP, TPP en TiSa 1. Dit zijn de verdragen die alle andere moeten overbodig maken. Ze zijn het 'nec plus ultra' (daarna is niets meer nodig, alles is bereikt) van de neoliberale economische elite.

Toen de voorstanders van deze akkoorden in het grootste geheim aan deze onderhandelingen begonnen, gingen zij er van uit dat ook deze verdragen de weg zouden gaan van alle andere. Weinig aandacht in de media, een bijna volledig onwetend en ongeïnteresseerd publiek, ratificatie door het parlement met een louter formeel debat (of zelfs helemaal geen).

Marginaal verzet, aanvankelijk...

Aanvankelijk ging dat zeer vlot. Slechts enkele kleine organisaties en internetmedia waren er actief tegen bezig en kregen nauwelijks aandacht in de mainstream media. Voor die laatsten was dit net als voor andere verdragen geen interessante kopij, hoogstens iets voor een droge analyse op pagina tien.

Bovendien gingen ook de massamedia – die zelf ook grote bedrijven zijn – er bijna natuurlijk van uit dat deze verdragen een goede zaak zijn, die niet eens bewezen hoeft te worden. In een uitgelekte nota beschouwt de Europese Commissie de mainstream media als natuurlijke bondgenoten (zie Mediastrategie Europese Commisie voor 'onbegrepen' vrijhandelsakkoord): 

"Tot nu heeft dat ons toegelaten om (tegen het verzet)… greep te houden op het discours over de onderhandelingen in de mainstream media, waar er ruime steun is voor de logica en de bedoelde inhoud van het akkoord."

Tactische vergissingen

De voorstanders van deze verdragen maakten echter een paar tactische vergissingen. Eerst en vooral zijn er wel degelijk al twee voorbeelden van succesvol verzet tegen handelsverdragen die in de kiem werden gesmoord: het Multilateral Investment Agreement (MIA) en het Anti-Counterfeit Trade Agreement (ACTA) werden gekelderd na de ondertekening en werden nooit geratificeerd.

Bovendien is ondertussen WikiLeaks ontstaan. Deze organisatie kon oorspronkelijk op veel bijval rekenen in de mainstream media toen ze zich nog beperkte tot onthullingen van louche zaken in verre dictaturen in Azië en Afrika. Toen WikiLeaks bewijzen uitbracht van oorlogsmisdaden door eigen westerse legers in Irak, veranderde dat. WikiLeaks bracht immers met zijn onthullingen ook aan het licht dat de grote media reeds jaren perfect van die oorlogsmisdaden op de hoogte waren en er niets mee hadden gedaan.

WikiLeaks is ondertussen compleet in ongenade gevallen in de mainstream media, maar blijft consequent doorgaan met zijn onthullingen. Dat bracht de voorstanders van CETA en consoorten regelmatig in problemen.

Nooit voorheen waren ontwerpteksten van handelsverdragen uitgelekt voor ze officieel ondertekend waren. Nooit voorheen konden tegenstanders bevestiging vinden van hun vermoedens in de teksten zelf, nog voor ze waren goedgekeurd.

Die onthullingen bleken een grote stimulans voor het verzet. Ze bevestigden immers alle vermoedens. Deze akkoorden zouden de mogelijkheid voor democratische regeringen om de economie nog enigszins te sturen definitief aan banden leggen.

Kop van jut is het fameuze ISDS-systeem van internationale handelsarbitrage. De Europese Commissie heeft als reactie op dat verzet nu een voorstel van zogenaamd ICS-rechtbanken (Investment Court System) voorgesteld, maar dat is vooral een poging om met een ander letterwoord het ISDS-systeem alsnog door te voeren. Bovendien hebben de Amerikaanse onderhandelaars van TTIP al laten weten dat er geen sprake kan zijn van ICS. Zij willen onvervalste ISDS.

ISDS, de kern waar het echt over gaat

Voorstanders van CETA en de andere verdragen stellen het voortdurend voor alsof ISDS slechts een hoofdstuk is in het grote geheel. Dat is niet zo. Het is de kern, dit is waar het werkelijk over gaat. Ze stellen het ook voor alsof deze vorm van internationale arbitrage al tientallen jaren bestaat in andere verdragen en dus niets nieuws is. Dat klopt. Ze zeggen er wel niet bij wat de nefaste gevolgen zijn van deze praktijken, onder meer voor Afrikaanse landen. Echter, ook Canada ondervindt de ISDS-gevolgen van het NAFTA-vrijhandelsakkoord met de VS en Mexico sinds 1994 (over die gevolgen, zie Wallonië krijgt steun uit Canada tegen CETA).

Het heftige verzet tegen TTIP heeft de voorstanders van deze verdragen dus verrast. Aanvankelijk werd dat verzet koud genegeerd, daarna denigrerend weggelachen maar geleidelijk aan werd de druk te groot. Voorstanders pogen dat verzet nu te neutraliseren door het voor te stellen alsof TTIP misschien niet zal doorgaan (wat echter nog lang niet zeker is).

CETA is ondertussen lange tijd onder de radar van dat verzet gebleven. Met de snelle ondertekening van CETA hopen de verdedigers van TTIP alsnog het ISDS-systeem van TTIP in te voeren via Canada. Zowat alle VS-bedrijven hebben immers een filiaal in Canada. Zij kunnen eenmaal CETA is geratificeerd via Canada hun eisen stellen. TTIP zou dan zelfs overbodig kunnen worden.

Met CETA, TTIP, TPP en TiSA wil de neoliberale economische elite een regime instellen dat de inhoud van verkiezingen irrelevant maakt. Die worden herleid tot de vrijheid van alle burgers om partijen en personen te kiezen die ongewijzigd het economisch beleid zullen uitvoeren dat in die verdragen vastligt. Een ander beleid zal dan immers onmogelijk geworden zijn.

Net daarom is de woede van de voorstanders van CETA over het verzet van de Waalse regering zo groot en zo heftig. Dit dreigt op het laatste ogenblik de hele opzet van deze verdragen te verhinderen. Dit dreigt de gevreesde valpartij in een massaspurt te worden, die de gedoodverfde winnaar op het allerlaatste ogenblik zijn gesponsorde overwinning ontneemt.

Bovendien, als dit CETA-verzet succes zou hebben, zou dat een bijzonder gevaarlijk precedent scheppen. Dan daagt voor de neoliberale goeroes een ander doembeeld op: dat van reële inspraak van de bevolking in de economie. EU-voorzitter Donald Tusk heeft dus overschot van gelijk: als CETA mislukt kan de EU nooit meer grote vrijhandelsakkoorden afsluiten. Het precedent van een mislukt CETA zal de bevolking immers sterken in haar overtuiging dat verzet tegen het afsluiten van dergelijk akkoorden wel degelijk kan werken: een neoliberale nachtmerrie.

De echte wensen van de bevolking zijn bekend: sociale zekerheid, openbare gezondheidszorg, bescherming van de consument, leefmilieunormen voor de industriële productie, degelijke arbeidsvoorwaarden, voedselveiligheid, verplichte etikettering van GGO-producten, hormonenvrij vlees... kortom: een economie ten dienste van de mens en niet omgekeerd.

Die wensen hebben allen één ding met elkaar gemeen: ze gaan in tegen de belangen van grote bedrijven en investeerders. Als de voorstanders van deze akkoorden niet meer kunnen rekenen op de onwetendheid van de bevolking krijgen ze dit soort akkoorden er nooit meer door. Daar gaat deze strijd over.

PS. Ondertussen heeft WikiLeaks drie hoofdstukken van het TiSA-akkoord openbaar gemaakt. Uit die ontwerpteksten blijkt zonneklaar dat het de bedoeling is om zowat alle overheidsdiensten voor privatisering open te stellen (zie TiSA Agreement Leaks Show Corporations Pushing Privatization of Public Services)

 Noam Chomsky: "These are not free trade agreements"


1   CETA: Comprehensive Economic Trade Agreement (tussen Canada en de EU), TTIP: Transatlantic Trade and Investment Partnership (tussen de VS en de EU), TPP: Transpacific Partnership (tussen de VS en landen rond de Stille Oceaan – de tegenhanger van TTIP aan de westkust van de VS) en TiSa: Trade in Services Agreement (tussen 50 landen van de OESO en de EU over het commercialiseren van openbare diensten). 

reacties

19 reacties

  • door Karel Vereycken op vrijdag 21 oktober 2016

    Men hoort de aanhangers van CETA, TAFTA en vrijhandel zich zelden uitspreken tegen de economische sancties die precies de handel tussen europese boeren en Rusland stillegden. Vrije handel dus, maar alleen met deze die zich onderleggen aan de geopolitische visie van de sterksten?

  • door antond op vrijdag 21 oktober 2016

    Lang leve Wikileaks! Teken nooit iets wat je niet mag lezen!

  • door Jan Willems op vrijdag 21 oktober 2016

    Het hoeven niet altijd omstandige analyses te zijn om het belang van sommige zaken duidelijk te maken, in dit geval het verzet tegen CETA. Onder de kop 'Geraardsbergen vreest mattentaart-vervalsingen' stelde de vrt-redactie (20/10) onder andere: "Ook in Geraardsbergen rijst protest tegen het CETA-vrijhandelsakkoord met Canada. De bekende mattentaarten uit Geraardsbergen zijn in dat akkoord niet als beschermd streekproduct opgenomen. De Broederschap Geraardsbergse Mattentaart vreest voor "vervalste" mattentaarten uit Canada. Omdat de mattentaarten niet naar Canada worden uitgevoerd, zijn ze ook niet opgenomen in het CETA-akkoord. Dat geldt ook voor veel andere beschermde streekproducten, zoals de Ardeense ham of de Vlaams-Brabantse tafeldruif." http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/economie/1.2798182

  • door Steven op vrijdag 21 oktober 2016

    Ik betwijfel of er na deze verdragen niets meer te bereiken valt voor het neoliberalisme, er zullen bijvoorbeeld nog vakbonden en coöperaties bestaan, en subversieve websites zoals deze.

    Het klopt wel dat de reacties van de (toch vele) voorstanders bitsig en weinig inhoudelijk zijn. Expert Ferdi De Ville maakt zich hier ook boos over: http://www.knack.be/nieuws/belgie/waarom-wordt-wie-bedenkingen-heeft-bij-ceta-meteen-uitgescholden-voor-populist-of-holbewoner/article-opinion-766351.html Ook hoorde ik iemand beweren dat het Waalse verzet onnozel is in het licht van de goedkeuring door het Europees Parlement, men zou dan haast denken dat de ratificatiestemming daar al heeft plaatsgevonden...

    In de recente ontwikkelingen zou wat duiding bij de recente verklaring van de Commissie kunnen helpen. Ik weet het niet zeker, maar het lijkt mij een politiek instrument om tegenstand wat te sussen, zonder feitelijke implicaties.

    In elk geval hoop ik dat Tusk ongelijk heeft, en dat grote handels akkoorden in de toekomst mogelijk zijn. Maar dan wel democratische, die arbeidsrechten, het klimaat, het Zuiden, etc. wel vooruit helpen. Vooralsnog droom ik verder...

  • door triyann op vrijdag 21 oktober 2016

    chapeau voor Magnette, eindelijk eens een politieker/'volksvertegenwoordiger' die de mening van de kiezers verdedigt

  • door Didier op vrijdag 21 oktober 2016

    Heel goeie titel (van een eveneens goed artikel ;-) ) En meneer Magnette, als je doorzet ...chapeau! En indien niet, wel niets nieuws onder de zon. Dan weten we dat er "druk" is uitgeoefend. Van hoger-hand. Achter de schermen. Leve de democratie.

    • door Harrie Baken op maandag 24 oktober 2016

      Inderdaad een perfecte titel! Hij beschrijft kort en nauwkeurig de frustratie van de loopjongens en -meisjes van de corporate eh... zombies. :) Vanmiddag bleken de Walen niet te buigen - dat is geweldig! Maar men moet tot de laatste seconde waakzaam blijven. Nee, langer, want 'ze' zullen niet rusten voor de hele aarde privébezit zal zijn, en te koop.

  • door Roland Horvath op vrijdag 21 oktober 2016

    1/ Het verzet tegen CETA, een nachtmerrie voor de elite. Het omgekeerde is ook waar: De gluiperigheid, de kwade trouw, de leugenachtigheid en het verraad van de elite, de Grote Multinationale Ondernemingen GMO, de politici en de hoofd stroom media zijn schokkend en verontrustend. Ze gaan niet ophouden voor ze de maatschappelijke ordening van de het laisser faire kapitalisme uit de 19e eeuw en van de jaren 1930 namelijk het fascisme/ neoliberalisme/ corpocratie hebben verankerd in wetten.

    2/ CETA is ook geopolitiek, een Economic NATO volgend H. Clinton. De EU, een kolonie en wingewest van de VS. De relatie van EU en VS, een voortdurend oorlogvoerend en oorlog stokend land, moet losser. De relatie met Rusland en Eurazië beter.

    3/ De EU Commissie aan de leiband, verantwoordelijk tegenover het Parlement, voor ze de burgers weer op een kwalijke grap trakteert zoals de besparingen en de handelsverdragen. De EU is een farce: De werking: Geen federatie maar een unitair gedrocht dat wetten maakt in de plaats van de staten. De Structuur: Vooral de Commissie, 28 tirannen, afdankertjes, amateurs is een klucht. De Commissie moet voortkomen uit een ideologische meerderheid in Parlement en Raad. De Raad, 4 rechtstreeks verkozen permanente vertegenwoordigers per lidstaat, die in het openbaar vergaderen. En Europees, niet nationalistisch denken en slechts 1 heer dienen. Het Parlement, normale bevoegdheden.

    4/ De volksvertegenwoordiging doet haar werk maar half. Daarom, ieder jaar bindende referenda zoals in Zwitserland. Met onder andere een vertrouwensstemming. Als er geen meerderheid voor het beleid is, dan volgen verkiezingen voor de wetgevende Kamers in BE/EU.

    • door Jan Willems op zaterdag 22 oktober 2016

      Hier gaan we weer....

    • door Paul Lookman op zaterdag 22 oktober 2016

      Mia Doornaert maakte het gisteravond in “De afspraak op vrijdag” bij Ivan De Vadder wel heel bont: de bevolking heeft zich kunnen informeren, maar was niet geïnteresseerd, dan moet men niet zeuren. Als Wallonië blijft weigeren en daarmee het communautaire vuur weer in volle hevigheid oplaaien, dan moet dat maar.

    • door Fdfgvcg op zaterdag 22 oktober 2016

      ondertussen lijkt magnette te plooien voor schulz. wat zit de voorzitter van het europees parlement kant te kiezen? de wetgevende macht kruipt aan tafel met de uitvoerende macht?democratie? alsof peumans mee-onderhandelt met bourgeois in de vlaamse regering.

    • door HELENE PASSTOORS op zaterdag 22 oktober 2016

      Bedankt dat je wijst op het geopolitieke van CETA, TTIP e.d. Weinigen merken dat op en toch is dat het belangrijkste motief van het vernieuwd economisch samensnoeren van Europa en Noord-Amerika (het 'Westen' ook wel de NATO landen): tegen een nieuw machtsevenwicht in de wereld met reuzen China en Indië en andere emergente landen en streken in opkomst We kunnen het niet laten, dat blok- en machtsdenken! Maar ja, we noemen vrijhandel. Want 'de vrije wereld' klinkt wat beschimmeld. En zonder 'vrij' gaat het niet.'Vrij' is het zand om in de ogen te strooien.

  • door Frank Marien op zaterdag 22 oktober 2016

    Hierbij een oproep om de Waalse regering te bedanken voor hun moed, en hen een hart onder de riem te steken. Zij zijn nu (om wat voor reden dan ook) het laatste bastion van redelijkheid in Europa.

    Online form:

    http://gouvernement.wallonie.be/contact

    Het minste wat we kunnen doen..

    -f

  • door Carlos Pauwels op maandag 24 oktober 2016

    Ik heb het verdrag uiteraard niet gelezen, niemand van diegenen die hier reageren veronderstel ik. Ik heb wel de argumenten van de voorstanders en van de tegenstanders gehoord en gelezen. Bij mij kan het er niet in dat de Walen het bij het rechte eind hebben. Andere Europese landen hebben hun fiat gegeven en dat zijn er 27. België staat met de billen bloot door de houding van het noodlijdende PS bastion, Wallonië genaamd. 0,5 tegen 27,5. Andere linkse regeringen hebben er blijkbaar geen bezwaar tegen. Dat stemt tot nadenken. Men moet niet komen klagen als Canada in de toekomst zijn handelspijlen meer op bv. China&co zal richten. Men moet niet komen klagen als die verdoemde multinationals ons land links laten liggen ten koste van de werkgelegenheid of als andere multinationals dan Caterpillar en ING die al bedrijvig zijn in ons land hun schop afkuisen ten koste van de werkgelegenheid. Hetgeen hier gebeurt heeft een naam: in eigen voet schieten, zijn eigen ruiten ingooien e.d.m. Ik geloof in de interne machtsstrijd in Wallonië, PS als potentiële verliezer tegen de PTB: links, linkser, linkst. Ik weet dat ik hier op de verkeerde site zit om applaus te krijgen, maar wou toch eens mijn vrije meningsuiting gebruiken met dank als ze gepubliceerd wordt. Ach ja, vóór ik het vergeet: misschien zou de mening vragen van technocraten van uiteenlopende gezindheid, uit meerdere richtingen, die niet moeten verkozen worden (dat praat beter), misschien nog niet zo'n slecht gedacht zijn. Kwestie van objectiviteit. Links moet ook eens nadenken over het feit dat Alexandre Vandamme, rijkste man "geweest" van België, zijn tenten heeft opgeslagen in Zwitserland. Aan roerend voorheffing op dividenden van zijn aandelen bij ABNInbef alleen al, kost dat de Belgische staat 70 miljoen euro.

    • door Carlos Pauwels op dinsdag 25 oktober 2016

      Ik wil nog iets toevoegen aan mijn vorige reactie. Daarnet heb ik de Minister President van Vlaanderen Geert Bourgeois uitleg horen geven over de rechtbank waarin Magnette geen vertrouwen heeft. Met die rechtbank is niets aan de hand. Het zijn gekwalificeerde vast benoemde rechters. Dat Magnette geen vertrouwen heeft in die rechtbank, heeft volgens mij met iets anders te maken. Volgens mij heeft hij liever een rechtbank waarvan de rechters merci moeten zeggen tegen de PS. Let wel, ik weet dat niet, maar ben daar van overtuigd tot het tegendeel bewezen is. Kan iemand mijn wantrouwen in Magnette wegnemen? Liefst met bewijzen, niet alleen een andere mening.

      • door sam vanderleyden op vrijdag 28 oktober 2016

        ik vat Carlos' reactie even samen: "Leve de achterkamertjes van de EU! Ik heb er het volste vertrouwen in. Democratie is wat ik ervan maak en zo is het wel ok. Oh, en ik weet niet waarover het eigenllijk gaat en dat intresseert me ook niet (phew! 1600 pagina's...) want ik vertrouw op de media om mijn welonderbouwde en zelf opgebouwde diep gefundeerde mening te vormen. En vermits ik een hekel heb aan de PS en Wallonië = PS, zie ik dank zij de VRT en HLN, mij bevestigd in mijn welonderbouwd en erudiet gevormde wereldbeeld." Sorry Carlos, Ik zou zeggen: "schol doe ze nog eens vol"

        • door Carlos Pauwels op zaterdag 29 oktober 2016

          Zoals ik schreef: "ik zit op de verkeerde site om applaus te krijgen". Niets nieuw onder de zon dus. En mijn waaier van inwinnen van informatie gaat veel verder dan HLN en de VRT. Ik ben ingeschreven op meerdere nieuwsbrieven die weten waarover ze schrijven, o.a. over economie en politiek. Uw hersenspoeling lijkt niet dezelfde te zijn als die van mij. Zo hoort het ook. Iedereen hetzelfde gedacht zou niet goed zijn. Uitwisseling van meningen is beter.

  • door Ronald Van Beneden op maandag 24 oktober 2016

    Niet tekenen betekent geen handel? HaHaHaHa,precies of de Canadezen woonden op een andere planeet en konden geen handel drijven met ons. Handel was er daarvoor ook alleen waren er ook belastingen en daar wil men nu vanaf. En wie betaald de tekorten? Juist ik en de anderen zoals al de anderen die gekozen hebben voor verandering. Ondertussen wordt de BTW carousel in de EU lustig verdergezet en wordt hiermee onder andere IS betaald. Meer dan 50 bedrijven zijn momenteel actief.

    Vrije handel IS goed voor de welvaart. Daar is geen discussie over. Maar vrije handel en TTIP en CETA zijn zaken die volkomen los staan van elkaar. Er is geen enkele toename van de welvaart als vrije handel ineens ook inhoudt dat bijvoorbeeld voedselveiligheid afspraken niet meer gelden. Dan is er zelfs sprake van een afname van de welvaart. Waarom zijn die professoren ineens voor TTIP en CETA? Kan het te maken hebben met sponsorgeld? Hun onderzoeken kosten veel geld. Grote multinationals zijn graag bereid geld te schokken als daarmee steun verkregen wordt voor regelgeving die hun winst ten goede komt. Dat heeft dus niets met vrije handel te maken. De Duitse professoren hebben zich laten omkopen. zo is het en niet anders. Ook zonder goedkeuring wordt het verdrag gewoon in werking gesteld, want dat is de manier waarop men dat in Europa nu eenmaal doet. Er worden dan wat tijdelijke aanpassingen gemaakt die binnen de kortste keren weer verdwenen zullen zijn en voor de zoveelste keer is de bevolking genaaid. Echter, de Walen in België hebben nog niet hun verstand verloren en hebben afgelopen vrijdag tegen goedkeuring van het CETA verdrag gestemd. De Walen kunnen misschien Europa en haar bevolking behoeden voor een ramp door in ieder geval tijd te winnen.

    • door Paul Van Dyck op woensdag 26 oktober 2016

      Ben eigenlijk geschokt door de evolutie van de berichtgeving in onze media en stuurde dan ook een mail aan VRT redactie. Hoe dit door N-VA - en zowat al hun grote toeteraars kwamen uitvoerig aan bod - weer gebruikt werd om de PS te criminaliseren... ongelooflijk. Het is een materie van de landen. Dus in België voor de federale regering. En toch is hierover enkel vanuit de Vlaamse N-VA visie - met nog wat liberale klap van De Croo en emopraat van voormalig journalist Ivo Belet er bovenop - sloganesk afgehandeld. Een mens begint stilaan schrik te krijgen waar we naartoe moeten. Het is duidelijk dat vooral de N-VA élke gelegenheid aangrijpt om het land in totale verdeeldheid te blijven sturen. Waarbij ik de kans zelfs groot acht dat nogal wat mensen uit N-VA OOK hun zware bedenkingen hebben bij CETA. Maar met het gedonder van Bourgeois, De Wever en andere Jambons (in Antwerpen al lang het troetelkind van o.m. de diamantsector)... bang wezen...

      Niet alleen stuitte dit ontwerp verdrag ook binnen het Europees parlement op groot verzet en zijn er genoeg aanwijzingen dat bij eerdere dergelijke contracten extreem zolenlikken van multinationals (met hun advocatenkantoren) aan de orde is. De grootschaligheid waar we steeds verder in verzinken is beangstigend. Bijna wekelijks kunnen op de betere zenders documentaires gevolgd worden over - ook de milieu- - gevolgen van de wereldhandel. De vraag is waarom de media de informatie, die ze dan toch met regelmaat geven over de dramatische sociale én milieu gevolgen van onze harde en weinig ontziende kapitalistische economieën, op zo'n moment niet onder de loep nemen en zich kritisch opstellen tegenover de moloch die door multinationals in gang is getrokken... Zogenaamd om er voor te zorgen dat ons bestel leefbaar blijft!

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties