Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Analyse

Oekraïne, pion op een groter schaakbord

Terwijl moeizame gesprekken nauwelijks iets opleveren, wordt de kans op een grootschalige militaire escalatie in Oekraïne met de dag groter. Er is echter meer aan de hand dan een conflict, dat door buitenlandse krachten wordt opgestookt.
woensdag 11 februari 2015

De escalatie van het geweld in Oekraïne heeft een niveau bereikt waarbij de strijdende partijen elkaar waard zijn geworden wat betreft grove schendingen van de mensenrechten en van de Conventies van Genève over het oorlogsrecht. Wie oprecht naar vrede wil zoeken, kan echter niet enkel kijken naar de huidige stand van zaken maar moet zoeken naar de oorzaken. Hoe is het tot een gewapend conflict gekomen?

Die oorzaken beginnen bij de vorige president Janoekovitsj. Hij werd president in 2010, door middel van verkiezingen die door de EU en de OVSE werden erkend als legitiem en transparant. Wat Janoekovitsj daarna deed, is bekend. Niemand twijfelt er nog aan dat zijn regering door en door corrupt was en dat elementaire principes van de rechtstaat en de democratie er werden geschonden.

Goed genoeg voor de EU

Ondanks dat autocratisch bestuur was hij goed genoeg voor de EU om er drie jaar zonder problemen mee te onderhandelen over een samenwerkingsakkoord. Dat akkoord was zo goed als afgerond en werd pas opgezegd, toen Janoekovitsj op het laatste ogenblik onder zware Russische druk weigerde de overeenkomst te ondertekenen.

Voor heel wat Oekraïners was deze weigering van Janoekovitsj de spreekwoordelijke druppel en er ontstonden volksopstanden tegen zijn corrupte regime. Vooral in het westen van Oekraïne verwachtte de bevolkingvan deze betere samenwerking met de EU immers een substantiële verbetering van hun sociaal-economische levensomstandigheden.

Die opstanden werden echter vrij snel gerecupereerd door allerlei extreem-rechtse bewegingen en door mantelorganisaties, die reeds enkele jaren met ruime financiële en logistieke steun van de Amerikaanse overheidsorganisatie USAID actief waren in Oekraïne.

De slachtpartijen van Maidan en Odessa

Janoekovitsj zag zich uiteindelijk verplicht de repressie terug te draaien. Toen een politieke overeenkomst werd bereikt voor zijn vertrek, wat inhield dat binnen het jaar nieuwe verkiezingen zouden worden gehouden, waarbij hij zelf geen kandidaat meer kon zijn, werden de moordende aanslagen op het Maidanplein gepleegd en Janoekovistj moest onmiddellijk op de vlucht.

De schuld voor de slachting van 20 februari 2014 op het Maidanplein werd volledig in Janoekovitsj' schoenen geschoven. Het huidige regime in Kiev stelt sindsdien echter het gerechtelijk onderzoek over de gang van zaken voortdurend uit. Dit is merkwaardig, aangezien diezelfde regering stelt dat de slachtpartij volledig de verantwoordelijkheid was van het vorige regime. Janoekovitsj ontkent ondertussen elke betrokkenheid.

Een van de eerste beslissingen van het nieuwe regime was vervolgens het afschaffen van de Russische taal in de overheidsdiensten en de scholen. Onder druk van de EU werd dat voorstel snel afgevoerd, maar de boodschap was duidelijk genoeg. Daarop ontstonden de eerste ongewapende protesten in meerdere oostelijke steden.

Zij aanvaardden de legitimiteit van de nieuwe regering niet, die de president had afgezet die ze drie jaar eerder hadden verkozen. Deze opstanden gebruikten dezelfde vreedzame methodes als de eerdere volksopstanden in het westen, bezetting van overheidsgebouwen en betogingen. Ze werden door het nieuwe regime hardhandig aangepakt. 

In de stad Odessa liep die repressie uit de hand. Op 2 mei 2014 kwamen meer dan veertig mensen om – het exacte aantal is nog steeds niet bekend – bij een brand in een vakbondsgebouw. De regering in Kiev weigert ook deze zaak te onderzoeken.

Getuigen ter plaatse wijzen de plaatselijke extreem-rechtse groeperingen aan als de aanstokers van de brand, en stellen dat zij belet hebben dat de mensen het gebouw konden verlaten. Het is pas na al deze gebeurtenissen dat de eerste aanzetten tot gewapend verzet in het Oosten begonnen zijn. De regering in Kiev weigert ook over deze slachtpartij een gerechtelijk onderzoek in te stellen.

Etnisch Russisch of 'pro-Russisch'

Ondanks het feit dat het overgrote deel van de bevolking in het oosten (militieleiders inbegrepen) enkel een federalisering van Oekraïne eisen, met onder meer gelijke taalrechten voor het Russisch, en dat het idee van aanhechting bij Rusland nauwelijks steun heeft onder de plaatselijke bevolking, worden de gewapende rebellen in de westerse pers steevast 'pro-Russische separatisten' genoemd. Dat is geen neutrale benaming. Er zijn genoeg argumenten om dat verzet in het oosten 'etnisch Russische Oekraïense federalisten' te noemen.

De benaming 'pro-Russische separatisten' verbergt een veel dieper probleem. Er is een verontrustende evolutie naar groepsdenken in de media, waarbij het eigen gelijk als een evidentie vaststaat, die boven elke bewijsvoering verheven is. Er wordt geen enkele poging gedaan om argumenten van Rusland en van de rebellen in het oosten van Oekraïne in overweging te nemen. 

Ook de uitlatingen van Duits bondskanselier Angela Merkel en Frans president François Hollande vertonen eenzelfde patroon. Het discours van Merkel, Hollande en Obama komt hierop neer: “Wij komen met u praten om u van ons gelijk te overtuigen.” Dit is geen oprechte manier om naar een diplomatieke oplossing te zoeken.

De VS heeft andere belangen dan de EU

De VS en de EU zitten niet op dezelfde lijn over Oekraïne. De VS heeft geen enkel belang bij een diplomatieke oplossing voor het conflict. Als er morgen een vreedzame oplossing wordt gevonden, worden immers de sancties opgeheven en kan de Russische economie zich herstellen. Dan wordt het risico terug groter dat Rusland samen met de andere BRICS-landen verdere stappen zet om de dollar te vervangen als internationale wisselmunt, één van de stappen die de economie van deze en andere landen nog meer aan de macht van de Amerikaanse economie zal onttrekken.

Bovendien zouden de bilaterale banden tussen de EU en Rusland dan fel verbeteren, wat onvermijdelijk zou leiden tot nauwere economische samenwerking. Dat laatste is voor de Amerikaanse economische elite al een nachtmerriescenario sinds 1945. Een vreedzame oplossing van het conflict in Oekraïne zou met andere woorden een verdere stap zijn naar het einde van de Amerikaanse suprematie over de wereld.

De strategie om Rusland terug te herleiden tot zijn semi-koloniale status van voor de Eerste Wereldoorlog werd reeds openlijk beleden door Zbigniew Brzezinski, nationaal veiligheidsadviseur van president Jimmy Carter (1977-1981). Recent haalde hij die doctrine opnieuw van stal. Brzezinski riep in een toespraak tot het Wilson Centre in 2014 op om wapens te leveren “die het voor de Oekraïners mogelijk maken een oorlog in stedelijk gebied te voeren”, zoals antitankwapens met korte afstandsgeschut, ideaal voor gevechten in dichtbebouwde stedelijke gebieden.

Dit is een oproep om een jarenlange etnische stadsguerrilla te ontketenen in Oekraïne. Republikeins senator John McCain is de meest uitgesproken voorstander van een dergelijke militaire escalatie, maar hij staat niet alleen. Volgens Hans Oversloot, docent politieke wetenschappen aan de universiteit van Leiden, speelt ook de binnenlandse politiek een rol in de Amerikaanse houding: “Er is een harde politieke strijd aan de gang in Washington tussen de hardliners in beide partijen en de president, waarbij elke rationele overweging overboord wordt gegooid voor kortstondig politiek gewin. Wie is hier de stoerste van de bende? Dat is zowat de houding. Met het sturen van 3 miljard dollar wapens lever je geen enkele bijdrage aan een oplossing van dit conflict.”

De Krim en het internationaal recht

Westerse commentatoren wijzen op het historische minderwaardigheidsgevoel van Rusland als één van de redenen voor de annexatie van de Krim. Rusland ziet dat veel concreter, hier stond het behoud van haar enige ijsvrije zeehaven op het spel.

Het referendum voor de onafhankelijkheid en aanhechting bij Rusland voldeed uiteraard niet aan de criteria van een degelijk voorbereid en transparant georganiseerd referendum onder toezicht van de VN (zoals in Oost-Timor op 30 augustus 1999 gebeurde). Dat neemt echter niet weg dat zelfs de meest conservatieve westerse commentatoren erkennen dat de bevolking van de Krim bijna unaniem achter de aanhechting bij Rusland staat. Zelfs voormalig Frans president Nicolas Sarkozy beaamt dat.

Het inroepen van het internationaal recht maakt verder weinig indruk op Rusland, al was het omdat de VS en de NAVO zelf eveneens een rijk palmares hebben wat betreft schendingen van datzelfde internationale recht. De pot en de ketel. Een ander veel gehoord verwijt in verband met de Krim is dat Rusland alleen zou geïnteresseerd zijn in invloedssferen en niet in principes van internationaal recht. Dat Rusland het behoud van die invloedssfeer als zijn voornaamste prioriteit ziet, staat als een paal boven water.

Alleen is ook dat verwijt niet echt geloofwaardig voor de NAVO en de VS, die tientallen militaire bases hebben aan de grenzen met Rusland, waar Rusland enkel zijn twee basissen (in de Krim en in Syrië) tegenover kan plaatsen. Het volgende grapje is ondertussen al langer bekend: “Zie hoe imperialistisch Rusland is, het heeft al zijn landsgrenzen vlak naast onze militaire basissen gelegd.” Erkenning van dat ruimtelijk perspectief is broodnodig om de houding van Rusland te begrijpen.

Interne problemen regering in Kiev

Ondergesneeuwd in dit alles zijn de interne problemen van de regering in Kiev. Oversloot hierover: “Je hoort dat hier nauwelijks, maar president Poroshenko en eerste minister Jatsjenjoek zijn bittere rivalen. Poroshenko is om puur pragmatische redenen veeleer geneigd een compromis te vinden met Rusland over de oostelijke provincies, maar Jatsjenjoek is een bikkelharde nationalist, die bovendien zelf de macht wil veroveren.”

Er is nog meer aan de hand met de regering in Kiev. In het parlement circuleert een wetsvoorstel om officieren het recht te geven deserterende soldaten te fusilleren. De legerleiding zit immers met een ernstig rekruterings- en desertieprobleem. Heel wat Oekraïense jongemannen doen er alles aan om de dienstplicht te vermijden, nu daar levensbedreigend gevaar bij komt kijken. In een aantal dorpen in het westen van Oekraïne werden rekruteringskantoren van het leger bestormd door protesterende burgers. Dat is niet bepaald te wijten aan sympathie voor de rebellerende landgenoten in het oosten. Veeleer is het zo dat de meeste jonge Oekraïners niet wakker liggen van het conflict in het oosten en vooral denken aan hun sociale en economische toekomst.

Dan zijn er nog de extreem-rechtse groeperingen, die deel uitmaken van de regering in Kiev en waarvan een aantal geen enkele moeite doet om hun fascistische sympathieën te verbergen. Hoe problematisch die deelname van extreemrechtse groeperingen aan de regering in Kiev ook is, zij vertegenwoordigen geen grote groep in de Oekraïense samenleving.

“Numeriek stellen ze inderdaad niet zoveel voor, maar hun fanatieke bereidheid om hun leven te riskeren en hun zeer twijfelachtige samenwerking met de rest van het leger, maakt dat zij regelmatig tegen de strategische orders ingaan. Zo kan je heel wat schade aanrichten in een dergelijk conflict”, aldus nog Oversloot.

De integratie van een aantal van deze milities in het leger is geen succes. Hun leiders gehoorzamen nauwelijks aan de militaire bevelen en organiseren regelmatig bloedige provocaties. Daarbij schuwen ze geen enkel taboe. Het gaat hier om dezelfde mensen die op het Maidanplein bereid waren op eigen mensen te schieten om de zaak te escaleren en in Odessa moedwillig Russischtalige medeburgers lieten verstikken.

Poetin, oorzaak van alle kwaad

Er is naast dit alles een toenemende tendens om dit conflict te herleiden tot de megalomanie van één man, de Russische president Vladimir Poetin. Een aantal van de beweringen die recent over hem circuleren zijn te zot om ernstig te nemen. Zo zou Poetin aan het Asperger-syndroom lijden (een vorm van autisme). Ooit zou hij zijn hond hebben losgelaten op bondskanselier Angela Merkel.

Problematischer dan dit soort gratuite nonsens is het gebrek aan inzicht in het Russische politieke systeem, door Poetin als een klassieke tiran voor te stellen. Rusland is geen functionerende democratie, maar het is evenmin de dictatuur van één man. Poetin is vooral machtig omdat hij een evenwichtskunstenaar is tussen de politieke en economische machtsgroepen in Rusland. Bovendien heeft hij wel degelijk de steun van een groot deel van de Russische bevolking.

De verzetsleiders in het oosten van Oekraïne zijn allesbehalve gewillige pionnen in de handen van Poetin. Veeleer is het een zootje ongeregeld waar de Russische machthebbers niet gerust over zijn. De politieke eisen voor industrieel zelfbeheer bijvoorbeeld klinken de Russische en Russisch-Oekraïense oligarchen niet als muziek in de oren. Bovendien vreest Rusland terecht dat een aantal van de extremisten die nu aan de zijde van de rebellen in het oosten meevechten, even bereid zijn om in Rusland zelf rebellieën te ondersteunen.

Militaire steun

Niemand die eraan twijfelt dat Rusland wel degelijk logistieke en materiële steun levert aan de rebellen. De militaire slagkracht van de rebellen is immers veel groter dan je van een volksverzet zou kunnen verwachten dat nog geen jaar bestaat. Toch liggen de dingen niet zo eenvoudig.

Het oosten van Oekraïne was tot voor kort een van de belangrijkste producenten van militair materiaal voor Rusland (en Oekraïne zelf). Wanneer verzetsstrijders beweren dat ze als fabrieksarbeider een tank kunnen besturen die ze zelf hebben gemaakt, dan is dat zo. Bovendien, het Oekraïens leger vecht met identiek hetzelfde materiaal uit dezelfde fabrieken. Een groot deel van het zware materiaal van de rebellen zijn dus inderdaad 'Russische' wapens, maar die waren tot voor kort eigendom van het Oekraïense leger, dat eveneens met onder meer tanks rondrijdt van 'Russische' makelij, geassembleerd in Oekraïense fabrieken.

Meer wapens bieden geen oplossing

Eén ding staat bij dit alles vast: een massale import van wapens voor Kiev door de VS zal Rusland niet toestaan. De meeste EU-leiders zijn zich daarvan bewust. Bovendien, als dit een oorlog wordt is het een oorlog in Europa, ver weg van de Amerikaanse kusten. Europa heeft een eigen oorlogsgeschiedenis, de VS niet.

Bovendien hebben de EU-leiders een fatale denkfout gemaakt toen ze de omverwerping van Janoekovitsj ondersteunden. Er wordt nog nauwelijks over gerept, maar 2014 was de tweede maal dat Janoekovitsj opzij werd gezet. In 2004 erkende de EU de legitimiteit van zijn toenmalige verkiezing niet. De zogeheten Oranje Revolutie leidde toen tot de verkiezing van de pro-westerse Viktor Yoeshtsjenko.

Die deed het echter zo bar slecht, onder meer door de interne corruptie, dat Janoekovitsj in 2010 terug verkozen raakte, dit keer in een verkiezing die door de EU en de OVSE wél werd erkend als fair en transparant. De EU had er met andere woorden niet op gerekend dat een en ander ditmaal zo uit de hand zou lopen (en dat bondgenoot VS er alles aan deed om het geweld te escaleren). Veeleer had men op het Schumanplein gerekend op een Oranje-Revolutie bis. 

Redelijk voorstel

Ondanks al het vorige, is een diplomatieke oplossing van het conflict nog altijd mogelijk. “Je kan niet voorspellen of het gaat lukken”, stelt Oversloot, “er zijn te veel imponderabilia, te veel onvoorspelbare elementen. Het huidige voorstel ligt voor de hand en kan alvast op korte termijn tot een neerleggen van de wapens leiden”.

"Het voorstel dat nu op tafel ligt, omvat onder meer afspraken over een demarcatie van de scheidingslijn, het vastleggen van en gedemilitariseerde zone tussen de fronten. Daar moeten dan gesprekken op volgen over het verwijderen van Russisch militair materiaal uit de oostelijke gebieden en over de federalisering van het land", aldus nog Oversloot.

Voor de regering in Moskou is een gesprek over verwijdering van wapens echter onbespreekbaar. Rusland weigert immers te erkennen dat de rebellen van hen logistieke steun krijgen. Voor het regime in Kiev is federalisering dan weer taboe. Vermits het een onlosmakelijk verbonden is met het ander – ontwapening versus federalisering – zit alles muurvast.

Bronnen: 

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

17 reacties

  • door Frank Roels op woensdag 11 februari 2015

    Wie oproept om wapens te leveren aan de regering van Kiev (o.m. veel Amerikanen, Guy Verhofstadt e a) lijkt zich niets aan te trekken van de gruwelijkheden van de oorlogen die op het Europese continent en in het M-O werden en worden gevoerd. Weten ze niet, dat Rusland èn NAVO atoomwapens gebruiksklaar houden? Wie zijn de daders die het Maleisische vliegtuig neerschoten? Zijn we vergeten hoe IS aan zijn massa's gesofisticeerde wapens geraakt is? Ja, van de Amerikanen! Kinderen leven in schuilkelders in Donetsk, onder beschietingen door het officiële Oekraïense leger. Wie de beschietingen uitvoert werd niet duidelijk gezegd: Canvas reportage op 10 febr: http://www.canvas.be/programmas/terzake/ff554812-9270-4a2d-8f1b-133962715488?guid=308769#page_top Engelse Wikipedia: Ukrainian military reportedly shelled civilian areas.[121][122] On 23 July, The Local reported: "The Geneva-based International Committee of the Red Cross said Wednesday that it considered Ukraine to be in a state of civil war ... The formal classification means participants in the fighting between government forces and pro-Russian separatists in the east could eventually be prosecuted for war crimes in international courts."[123] On 24 July, Human Rights Watch accused Ukrainian government forces and pro-government volunteer battalions of indiscriminate attacks on civilian areas, stating that "The use of indiscriminate rockets in populated areas violates international humanitarian law, or the laws of war, and may amount to war crimes."[124][125] Human Rights Watch also accused the pro-Russian fighters of not taking measures to avoid encamping in densely populated civilian areas."[124][125] A report by Human Rights Watch "documented widespread use of cluster munitions

  • door jaspermathias op woensdag 11 februari 2015

    Mijnheer Vanoost, u hebt toevallig niet geluisterd naar Klara vorige zondagavond: Johan Op de Beeck over Napoleon in Rusland? Het begon al goed: omstandig werd uit de doeken gedaan hoe 'Rusland' spioneerde in het Westen, en letterlijk: ook toen al was Rusland zeer bedreven in het spioneren in het Westen. Later, de alle informatie die 'Frankrijk' 'kreeg' over de plannen van de Tsaar, Rusland dus, kwam blijkbaar zomaar, onschuldig uit de lucht gevallen. Daarna werd meermaals de expansiezucht van Rusland toen (!) tegenover, toch wel, de expansiezucht van Frankrijk geplaatst, en telkens wordt de verwijzing gemaakt naar de toestand in de Oekraïne nu - met heel duidelijk een verwijtende vinger naar de expansiedrang van het perfide Rusland. Ongeveer in het midden van de uitzending, na 1 uur dus: aan de ene kant van de lijn staan de democratische (!) en atheïstische (!) (1810-1813!!) Fransen tegenover de slaafse (inderdaad einde lijfeigenschap 1861) en religieus onderworpen Russen, EN: Johan Op de Beeck weet wel voor wie hij kiest en u vast ook!!! (excuses voor al de uitroeptekens). En heel die uitzending is van een dergelijk triest alooi en dat is echt niet zo onschuldig in het licht van wat er nu in Oekraïne gebeurt... De geschiedenis wordt niet echt geweld aangedaan in de zin van overmatig selectief gebruikt, maar de duiding, de taal waarin er comentaar wordt geleverd, is overduidelijk: het zijn inderdaad weer eens de heel perfide en expansieve Russen. En daarnet in Pompidu (klara) werd deze uitzending nog eens goed de hemel in geprezen door Chantal Pattyn (uiteraard) en Vitalski. Zeer twijfelachtig alooi allemaal. Op Klara is het alleen nog Werner Trio die ernstig blijft (na de afgang van Rondas).

    • door Ozon op donderdag 12 februari 2015

      Van Napoleon naar Radio Klara via de eerste zijn expansie politiek...moet kunnen!

      Ten eerste:als je het ontstaan van het Russische Rijk leest ,merk je al snel dat Zweden en Polen vanaf 1721 de West -Europranen en in het bijzonder Duitsland daar een zeer grote rol in heeft gespeeld .

      Tweede:dat Klara een praatbarak is of een lege huls,kan ik ten

      volle beamen...wij worden als debielen behandeld,wat bagger van Hauttekiet het eindeloos gewauwel van Stouten en de bestgebekte artiesten voor Patyn,Trio kan of mag alleen Nederlandstalige' experten 'uitnodigen.De muziek kan gerust als een supermarkt product worden beschouwd,altijd diezelfde romantische periode alsof er niets anders bestaat in klassiek.

      Een grondige schoonmaak dringt zich op!

  • door Robin Devos op woensdag 11 februari 2015

    Beste Lode,

    Mijn kennis over het internationale politieke spelletje is jammer genoeg niet zo ruim als de uwe.. Het was daarom zeer verruimend alles eens in één breder perspectief. Ik zou u graag echter wat zaken vertellen die ik mis in uw analyse. Ik bevind me momenteel namelijk in Sumy, een stad eveneens in het Oosten van Oekraïne en sprak reeds met verschillende mensen over de crisis. Een eerste zaak die me hier door nagenoeg iedereen meegedeeld wordt is de fabel van de Oekraïense rebellen in Donbas. Deze rebellen waren in het begin van het conflict de stuwende kracht achter de pro-Russische strijd. Nu maken zij echter slechts 10% uit van de strijdkrachten. De andere 90 % zijn Russische militanten / soldaten. Deze getuigenissen komen van mensen uit Sumy. Maar eveneens van vluchtelingen uit Donbas. Hier zijn verschillende IDP kampen en bezocht één hiervan. Ik hoop dit in de toekomst te herhalen maar mijn tolk heeft even geen tijd en mijn kennis van het Russisch te beperkt om te converseren.. Iedereen die ik sprak bevestigd echter de aanwezigheid van Russische militanten.

    Een tweede aspect die u niet mag onderschatten is de kracht van de Russische media, dit werd me duidelijk gemaakt door een kennis van wie de ouders in de Krim wonen. Haar ouders geloven blindelings wat de Russische media hun vertelt ook al gaan die regelrecht in tegen de waarheid.. En strookt het met wat hun eigen dochter hun vertelt.

    Een derde aspect dat ik niet lees is de aanwezigheid van shalegas in Donbas. Het feit dat deze velden niet kunnen ontwikkeld worden speelt Rusland in de kaart omdat Oekraïne op deze manier afhankelijk blijft van Russische energie import.. Eveneens is dit aanwezig in Odessa (maar pogingen tot ontginningen werden regelmatig gesaboteerd.)

    Tenslotte

  • door Bart op donderdag 12 februari 2015

    Moedige analyse van de bredere context én de vertekende versie die onze media ons oplepelen.

    Robert Parry is het ermee eens: https://consortiumnews.com/2015/02/09/wretched-us-journalism-on-ukraine/

    Dus blijkbaar zijn onze mainstream media handpoppen van de Amerikaanse, als het er op aankomt. Interessant dat Merkel en Hollande toch serieuze pogingen doen om oorlog te vermijden. Als dat lukt, is dat weer een reden op hoop te hebben.

    Het precieze lot van MH17 boeit me, want het was een moment waarop de publieke opinie in het westen een bepaald spoor insloeg. Als de nederlandse regering de details daarvan achter slot en grendel houdt, gaan mijn alarmbellen af. Naar een zo te zien op (hier onbekende) feiten gebaseerde artikel daarover op Globalresarch ga ik niet linken - want dan krijg je meer dan "Putin apologist" naar je hoofd.

  • door Hans Coudyser op donderdag 12 februari 2015

    Zeer degelijk artikel. Wat wel op valt is dat de schrijver geen enkele melding maakt van de Boeing 777 van Malaysia Airlines die vorig jaar werd neergehaald. Dit was ook één van de sleutel momenten die de problematiek verder deden escaleren. De ware toedracht hiervan zal men wellicht beetje bij beetje pas vrij geven, erkennen nadat het er niet meer toe doet. Jammer.

    • door Lode Vanoost op donderdag 12 februari 2015

      http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2014/09/10/voorlopig-rapport-mh17-bepaalt-nog-geen-verantwoordelijkheid

      http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2014/11/20/regering-nederland-akkoord-over-onderzoek-mh-17-blijft-geheim

      http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2014/09/10/voorlopig-rapport-mh17-bepaalt-nog-geen-verantwoordelijkheid

      http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2014/08/07/russische-schuld-is-een-feit

      Het artikel was al lang genoeg. Net als met de slachting op Maidan en in Odessa is het toch bijzonder eigenaardig dat landen die beweren dat de schuld volledig bij Rusland ligt, afspreken om het onderzoek geheim te houden. Als ze dat menen over Rusland of als daar stevige bewijzen voor zouden zijn, dan wil je die toch in het lang en het breed en liefst zo snel mogelijk publiceren. Ik houd desondanks nog alle mogelijkheden open. Ik heb het ook niet gehad over de specifieke houding van Polen en de Baltische staten over het conflict.

      • door Frakke Zevenenzestig op donderdag 12 februari 2015

        Het is een zeer goed gebalanceerd artikel dat getuigt van een kritische onderzoeksgeest en de wil tot het schrijven van een zo waarheidsgetrouw mogelijk verhaal. En MH17? Dat zal wel op een zeer lange juridische baan geschoven worden vermoed ik, uiteindelijk is het zo dat ook wanneer het toestel werd neergehaald door rebellen en om het even waar hun wapens vandaan kwamen, nog steeds Oekraïne zelf verantwoordelijk en aansprakelijk is voor de veiligheid van haar luchtruim.

        • door Lode Vanoost op donderdag 12 februari 2015

          Er komt meer bij kijken dan dat. De hypothese van een luchtafweerraket afgeschoten door de rebellen blijft de meest plausibele - maar dan blijft nog altijd de vraag: Hoe kon dit gebeuren? Waarom deden de rebellen dat?

          Meer dan waarschijnlijk hebben de rebellen op militaire toestellen gemikt die zich in de slipstream van een burgervliegtuig verborgen. Ook dat is een zware oorlogsmisdaad. Het zou de uiteindelijke verantwoordelijkheid dus gelijk verdelen.

          Is dat misschien de reden dat Oekraïne heeft bekomen dat de resultaten van het onderzoek geheim gaan gehouden worden? Ik weet het niet. Nogmaals, dit is slechts een hypothese. Alle opties blijven open.

          • door anoniem op vrijdag 13 februari 2015

            En waar is Buk 312 dan nu?

          • door Jason op maandag 16 februari 2015

            Inderdaad, hypothese. Er blijven veel te veel vragen over. Een BUK raket ontploft voor zijn doel en laat met grote snelheid een enorm aantal metalen balletjes los op het aanvliegende doel. Dit wordt dan doorzeeft met die balletjes. Dat zou de gaten in het voorste gedeelte kunnen verklaren. Maar alle lichamen en bagage moeten dan ook doorzeeft zijn en de rest van het toestel eveneens. Daar hebben we de autoriteiten nog niet over gehoord. Ten tweede zal een dergelijk aanval het toestel niet in drieeen doen breken, dat doet een bom bijvoorbeeld wel. Een getuige had het ook nog over een aantal lijken die al veel ouder waren dan de slachtoffers van de ramp. De Russen hebben foto's gepubliceerd van een satelliet waarop te zien is dat een MIG een raket afschiet. Of deze foto(s) ge-photo-shopped zijn of niet doet niet ter zake, wel, als de Russen satelliet foto's kunnen produceren, waarom de Amerikanen dan niet? Etc. etc. etc. Het moge duidelijk zijn dat het westen verantwoordelijk is voor deze ramp en dat het daarom (net als Lockerbie) een jaar of dertig in de doofpot wordt gestopt.

  • door Jahi op donderdag 12 februari 2015

    Al gehoord over de oplossing a la Cyprus, Turken en Grieken vlogen er elkaar om de haverklap in de haren; In 1974 meenden de Grieken hun gangen te kunnen gaan en Cyprus aan te sluiten bij Griekenland dat toen nog het fascistische kolonelsbewind had . Maar de Turken sloegen hard en gerechtvaardigd terug, resultaat een ge (ver)deeld eiland nu heeft iedereen zijn stuk en komt Cyprus nog amper in het nieuws tenzij met de bankencrisis maar dat is een ander verhaal. Wat Europa eensgezind moet doen is neen zeggen tegen Kiev dat ze hun aansluiting bij de EEG mogen en kunnen vergeten als zij zo onverzoenlijk blijven en tegen USA bemoei je in eigen land en tegen Verhofstadt, verhuis naar Toscane en laat ons met rust!

    • door Ozon op donderdag 12 februari 2015

      Cyprus terug één geheel was de voorwaarde om bij de eu te mogen.

  • door Paul Lookman op donderdag 12 februari 2015

    Intussen kennen we het akkoord van Minsk van vandaag. Poetin spreekt over een akkoord, Merkel houdt het op een straaltje hoop. Maar Merkel zei ook: “Poetin heeft druk gezet op de separatisten.” Impliciet ziet Merkel nu dat Poetin de separatisten niet [volledig] in de hand heeft, en wordt wat eerst “Russische agressie” heette teruggebracht tot een binnenlands conflict Kiev-Donbass dat door het verlenen van vergaande autonomie of federalisering kan worden opgelost. De Duitse minister van Buitenlandse Zaken Steinmeier vatte het kernachtig samen: “Het akkoord van Minsk is geen politieke doorbraak.” Waar het nu op aankomt is dat Europa, aangevoerd door Merkel, zijn rug recht houdt en zich verzet tegen Amerikaanse bemoeienis die zo’n politieke doorbraak poogt te doorkruisen.

  • door Frank Roels op vrijdag 13 februari 2015
  • door Kevin Gevaert op vrijdag 13 februari 2015

    Eigenlijk heeft het in Oekraïne sinds eeuwig gebrand, dit vooral wegens de centrale ligging die van groot strategisch belang is en wegens de industriële regio in de Donbass. Vandaag zijn het Europese en Amerikaanse interessen tegenover Russische interessen die over dit werelddeel willen heersen. Gisteren nog was het Nazi-Duitsland. Daarvoor waren het andere grootmachten. En alle grootmachten die verzoeken Oekraïne te onderwerpen doen het onder het motto: "Wie over Oekraïne heerst, heerst over Centraal Azië, en wie over Centraal Azië heerst, heerst over de ganse wereld. De traditionele media doet ons geloven dat het conflict in Oekraïne aangevangen heeft met de annexatie van de Krim door Putin, die door de internationale gemeenschap veroordeeld wordt als een aanval op de Oekraïnische soevereiniteit. Maar dat was niet gans zo het geval, en diezelfde media verzwijgen ons ook dat dit conflict veel eerder aangevangen heeft en dat het niet alleen een gevolg is van Russische politiek maar vooral ook door Westerse politiek. De NAVO heeft zich zijn verspreking, toen het Warschau-pact teneinde ging, zich niet verder naar het Oosten uit te breiden, volledig met de voeten getreden, dit hoewel er geen communistische dreiging meer bestaat. Alleen zijn de Westerse economische interessen niet dezelfde als de Russische, en wordt ervoor gezorgd dat de macht van Rusland beperkt blijft. Daarvoor was het nodig Oekraïne te destabiliseren om een anti-Russische regime te installeren. Daarvoor heeft de EU zich gretig door gewelddadige faschisten laten bedienen. Daarom bestraft men de Russische afweer met economische sancties. Daarom profiteert Europa van het bloedvergieten in de Donbass en daarom is, zolang de NAVO voortbestaat, een werkelijk einde van het geweld nog lang niet in zicht...

  • door ALAMI op woensdag 18 februari 2015

    Erg tragisch.Worstcasescenario ten koste van de mensheid. Alles in het kader van de verdeling van de wereld tussen de grote mogendheden.WETEN WAAR ABRAHAM DE MOSTERD HAALT. Het is reeds bekend dat voor de grote mogendheid bij wat hoort wat met het oog op macht, olie en drugs. Hun strategie gemakkelijk bewust problemen creëren en zelfs geen of complexe oplossing(en) bieden. Alsook wereldwijd vacatures voor een gamma wreedheid. Het geld bepaalt de wereld, dus. Vroeger was een oorlog zo eenvoudig, soms zelfs zonder noemenswaardige belangstelling. Maar tegenwoordig is het nog zeer complex en er is meer keuze om te schaken. Daarnaast heb je nog een kleine pionnen in grote duurzame oorlogen ( de belangrijke daar zijn dan ook Al-Qaida, IS, Boko Haram, Hoethies,.,die ook her en der betere banden hebben met de lokale overheden ). Daarom kunnen hun al dan niet vooropgestelde einddoelen zoals kalifaat nooit bereiken. Want hun arbeidsperspectief gebaseerd op wreedheid in alle aspecten.. etnische zuivering, massamoord, aanslagen op burgerdoelen, gijzeling, kindsoldaterij, onderdrukking met bruut geweld, publieke executies door onthoofding en kruisiging, marteling, verkrachting en vrouwenhandel..De grote mogendheid bieden voor deze door hen bevoegde diensten die de mensenrechten schenden en gruwelijke daden begaan ook meer internationale kansen. Wie ergens klaar is voor het ene werk, kan altijd nog de overstap maken naar het andere. Deze jongere terreurorganisaties onder toezicht en planning van de grote mogendheid hebben toch grote ambities, maar zeker zonder menselijke normen en waarden. De grote mogendheid probeert haar grote kind al-Qaida, alsook het kleintje IS te liquideren, maar nieuwe in geboren Libie, Horthi's nu in Jemen,. Oorlog is jammer genoeg niet meer weg te denken!.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties