Laat ik vrijuit spreken: mijn partij zit vol racisten', Lawrence Wilkerson, voormalig kabinetschef van minister van buitenlandse zaken Colin Powell
Nieuws, Politiek, George W. Bush, Colin Powell, Edward Snowden, Lawrence Wilkerson -

Snowden is het symptoom, oorlog de ziekte

De VS glijdt af naar een tirannie, het is een imperium dat ten onder gaat. Dat is niet de analyse van een linkse rakker, maar van Lawrence Wilkinson, de voormalige kabinetschef van Colin Powell, die minister van Buitenlandse Zaken was onder George W. Bush. Volgens hem is de komst van nieuwe klokkenluiders onvermijdelijk.

dinsdag 16 juli 2013 18:00

Lawrence Wilkerson (1945) is allesbehalve een linkse rakker met progressieve ideeën. Hij is gepensioneerd kolonel in het Amerikaanse leger en voormalig kabinetschef van Colin Powell, de minister van Buitenlandse Zaken tijdens het eerste mandaat van George W. Bush (2001-2005).

Hij was daarbij o.a. verantwoordelijk voor de beruchte toespraak die Colin Powell op 6 februari 2003 gaf voor de VN-Veiligheidsraad, waarin de ultieme ‘bewijzen’ werden geleverd voor de aanwezigheid van massavernietigingswapens in Irak, de officiële reden voor de daaropvolgende invasie en bezetting.

Wilkerson is een Republikein van de oude stempel. Hij staat zeer kritisch tegenover de extreemrechtse, religieus geïnspireerde tendensen binnen de Republikeinse Partij. In Wilkerson Report op The Real News Network geeft hij regelmatig commentaar op de Amerikaanse buitenlandse politiek. (Inleiding Lode Vanoost)

Je hebt recent een editoriaal geschreven: “Snowden: symptom or disease?” Wat bedoel je met die titel?

Ik heb aandachtig toegekeken, net als jij en heel wat Amerikanen die geïnteresseerd zijn in de media, de zogenaamde vierde macht. Bekende namen als Fox News, MSNBC, ook kranten en weekbladen. Ik begrijp eerlijk gezegd absoluut niet waarom niemand de fundamentele vraag stelt: Waarom zijn er zoveel klokkenluiders? Waarom is er een Tom Drake? Een Edward Snowden, en zoveel anderen? Waarom die nooit geziene vervolging door deze regering?

Het antwoord op al die vragen is omvangrijk. Het antwoord ligt in de nationale veiligheidsstaat, die we geworden zijn, en in de oneindige oorlog die we als staat voeren.

Snowden is niet de ziekte. Er duiken niet zomaar verraders en klokkenluiders op omdat het een of andere besmettelijke ziekte is. Snowden is het symptoom. De ziekte is oorlog. Wij voeren nu al ongeveer 12 jaar oorlog – de langste oorlogsvoering in onze geschiedenis – en het einde is nog niet in zicht.

Oorlog kweekt tirannie. Oorlog brengt mensen voort die anderen – zij die de tirannie openbaren – willen achtervolgen en vervolgen. We zitten met een regering die alsmaar draconischer wordt, wat logisch is. Dat is wat een regering doet in een periode van oorlog. Ondertussen duiken er steeds meer klokkenluiders op. We zullen er nog meer zien. Ik verwacht dat er om de zes maanden wel een nieuwe Snowden zal opduiken. En de regering, die zal steeds harder tegen hen optreden.

Dat is een symptoom van de toestand van ons land. Een land in handen van de media, dat zich daar volledig naar schikt. Dat eigendom is van de bedrijfselite (the corporate-ocracy) die het in werkelijkheid bestuurt. Een land waar de regering er niet in slaagt zich uit de klauwen te bevrijden van het militair-industrieel-parlementair complex – voeg er zelfs maar namen aan toe, zoals de inlichtingendiensten.

Die toestand is zo allesomvattend en wijdverspreid dat je hem niet meer kan samenvatten met de naam de Eisenhower er aan gaf in 1961[1]  Dit is wat we zijn geworden, een staat die leeft om oorlog te stoken.

Als dat nog niet angstaanjagend genoeg is, kijk dan naar het huidige Congres. Het wordt verondersteld het overdonderende overwicht van de uitvoerende macht te controleren, maar voert helemaal geen controle meer uit. In feite maakt dit Congres het pad vrij voor nog een paar oorlogen. Het zal ons naar Iran brengen en daarna volgt waarschijnlijk Syrië. We hebben hier dus een wetgevende macht die actief meewerkt aan een proces dat de uitvoerende macht tyrannieker en dominanter maakt. Spionagestaten (‘surveillance states’) zijn daar het gevolg van.

Kijken we even naar de rechterlijke macht, die andere grondwettelijke controle op de dominantie van de uitvoerende macht (en trouwens ook op de wetgevende macht). Er ís gewoon geen controle. Kijk maar naar de recente beslissingen van het Hooggerechtshof. Of naar het FISA-gerechtshof, dat verondersteld wordt het spionagesysteem in de gaten te houden, maar gewoon een grote grap is.[2]

Dat FISA-gerechtshof heeft zeer zelden een verzoek van de regering geweigerd. De regering vraagt zoveel vergunningen – duizenden al sinds 9/11 – dat het gerechthof ze nauwelijks kan bijhouden. Zij zetten dus gewoon een stempel. Het is eenvoudigweg nonsens om dat een controleorgaan te noemen.

Dat zijn dus die ‘checks and balances’ uit de Grondwet, die verondersteld worden de drie machten van de regering in evenwicht te houden. Nu een van hen te machtig wordt, werken ze echter met elkaar samen om deze nog machtiger te maken. We zitten erbij en kijken ernaar. Eigenlijk verwondert het me niet.

De oorlogsstaat die ik net heb samengevat, het feit dat we nu in een nationale veiligheidsstaat leven met als ‘raison d’être’ – zoals het ernaar uitziet voor altijd – oorlog te voeren, versnelt dat proces nog. Zoals Madison zei: er is geen toestand beter geschikt om een land naar tirannie te laten afglijden dan oorlog.[3]

George Washington was zeer bezorgd over het feit dat de zogenaamde Revolutionaire Oorlog (tegen de Britse kolonisator) al zes, zeven jaar aansleepte.[4] Hoewel ze het conflict zelf in gang zetten, wisten de Amerikanen immers zeer goed dat oorlog het ideale middel is om een tirannie voort te brengen.

Je moet geen kernfysicus zijn om dat te weten. Hier zitten we dan, met een oorlog die al 12 jaar duurt, langer dan ooit tevoren in onze geschiedenis. We zien allerlei zaken gebeuren die typisch een gevolg zijn van oorlog en vragen ons af waarom ze zich voordoen. Ik vraag me dat niet af, want ik weet exact waarom.

Volgens sommigen gaat de regering zo draconisch te werk om toekomstige klokkenluiders schrik aan te jagen, zodat ze met niks meer naar buiten durven te komen. Wat vind je van die stelling?

De menselijke geschiedenis toont juist het tegenovergestelde aan. Kijkt naar een figuur als Torquemada tijdens de Spaanse Inquisitie of naar de Israëli’s vandaag, of naar de geschiedenis van de grote imperia.[5]

Wanneer grote rijken uit elkaar beginnen te vallen, wanneer de macht zich concentreert bij een kleine elite, wanneer de tirannie binnensijpelt, krijg je elke keer weer mensen die daar tegenin gaan. Sommigen gaan zelfs heel ver om hun bezwaren te uiten. Dan krijg je mensen zoals Edward Snowden, die bereid zijn alles op te geven.

In de massamedia wordt beweerd dat Snowden een narcist is. Dat is ronduit belachelijk. Die mensen moeten echt eens een woordenboek raadplegen. Zij zijn de narcisten. Edward Snowden is juist het tegendeel. Elke dag weer vraag ik me af waar hij de moed vandaan heeft gehaald om zomaar alles op te offeren, zodat hij het Amerikaanse volk kon alarmeren over wat er gaande is. In zijn eerste verklaring zei hij dat zeer duidelijk. Noem hem een verrader, of wat je maar wilt. Het feit blijft dat hij een symptoom is van een ziekte. De ziekte is de nationale veiligheidsstaat en de permanente oorlog.

Zo ver is het met ons gekomen. Dit is tegenwoordig onze ‘raison d’être’: oorlogvoeren. Luister maar eens naar Lindsay Graham[6] of naar John McCain[7].

Luister in het parlement, de regering en het gerecht naar eender wie, van eender welke overtuiging, en – met uitzondering van de enkelen die er tegen ingaan – zul je horen hoe diep de tirannie is doorgedrongen in de drie machten. Dat is zéér angstaanjagend. Uiteindelijk zal het leiden tot het einde van dit imperium.

Interview Jessica Desvarieux voor The Real News Network.

Vertaling Lode Vanoost

Voetnoten

  • [1]Republikeins president Eisenhower (1953-1961) noemde in zijn afscheidsspeech op het einde van zijn tweede termijn voor het eerst de term ‘militair-industrieel complex’, wat hij het grootste gevaar voor de democratie noemde.
  • [2]De Foreign Intelligence Surveillance Act (FISA) richtte in 1978 een gerechtelijk orgaan op dat oordeelt of buitenlanders in de VS die ervan verdacht worden een agent voor buitenlandse inlichtingendiensten te zijn, kunnen worden bespioneerd
  • [3]James Madison was één van de ‘founding fathers’ van de federatie van de VS, vierde president van 1809 tot 1817 voor de Republikeins-Democratische Partij – jawel – en één van de voornaamste auteurs van de Grondwet.
  • [4]Eveneens één van de Founding Fathers, eerste president van de federatie, van 1798 tot 1799.
  • [5] Tomàs de Torquemada was in de 15de eeuw de voornaamste leider van de inquisitie in Spanje, de vervolging van niet-katholieken, onder zijn bewind eindigden ongeveer 2.000 Spanjaarden op de brandstapel,
  • [6]Republikeins senator die een grote voorstander is van de militarisering van de economie.
  • [7]Republikeins senator, presidentskandidaat tegen Obama in 2008, eveneens groot voorstander van de oorlogseconomie.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!