Reeds acht jaar is DeWereldMorgen.be de alternatieve en kritische stem in de Vlaamse media.

Wij zijn volledig gratis en reclamevrij.

Maar dat kan enkel via uw steun.

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Integratiebeleid: een suggestie voor de nieuwe Vlaamse regering

Recent (zie het doctoraatsonderzoek van Vincent Corluy van UAntwerpen) is weer eens gebleken dat de integratie op de arbeidsmarkt voor mensen van migratieherkomst het grote pijnpunt is in het Vlaamse integratiebeleid. Dit is een oud zeer. Het dateert al van begin jaren 1990.
woensdag 2 juli 2014
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Als twintig jaar lang wordt alle heil verwacht van sensibilisering van werkgevers en van toeleiding van de kandidaat-werkzoekers door de geëigende diensten (VDAB enz.). Maar het heeft niet geholpen. In de media vernemen we dat CD&V en N-VA werken aan een Vlaams regeerakkoord. Men mag verwachten dat alle heil nu zal verschoven worden (met behoud van de sensibilisering en van de toeleiding) van een EVA dat de cursussen Nederlands nog verder zal uitbouwen. Maar sorry hoor… Ook dit is een verhaal dat al tien jaar bezig is. Men vergeet dat soms en stelt dat altijd maar voor als iets nieuws. Wat het niet is. Reeds van bij voormalig minister Keulen (2003) wordt dit voorgesteld als de oplossing. Zonder noemenswaardig gevolg, tenzij in de perceptie.

Wat zou een Vlaams regeerakkoord ditmaal wél moeten bevatten? Voor Vlaanderen zou men eindelijk eens moeten uitproberen wat elders wél blijkt gewerkt te hebben: het toepassen van richtcijfers bij aanwerving in projecten waar overheidsgelden mee gemoeid zijn (Canada, VS, Verenigd Koninkrijk,..) en financieel een structurele samenwerking belonen waar het bedrijfsleven in de rand van een stad en het onderwijs uit de binnenstad samenwerken (Duitsland). Laten we dit even toepassen op Vlaanderen/België.

Men zou kunnen voorzien dat bij de uitvoering van toekomstige grote wegenwerken, zoals in het Antwerpse, de aanwerving van een betekenisvol percentage mensen met migratiewortels positief meetelt voor al dan niet toekenning van de opdrachten. Het wegdek zal er nadien niet slechter uit zien. De toepassing van dit principe bij vrouwen heeft, mutatis mutandis, toch niet tot negatieve resultaten geleid? En evident is dat, op andere vlakken, nog gemakkelijker waar een overheid zelf rechtstreeks aanwerft. Soms zal die aanwerving niet zo positief zijn… soms wel. Maar dat geldt evenzeer in het huidige aanwervingssysteem. Ik herinner me uit een bezoek aan de Londense ‘Metropolitan police’, dat daar begin jaren 1990 heel gerichte campagnes gevoerd werden om ‘Bangladeshi women’ aan te trekken bij de politie omdat die categorie ontbrak in het personeelsbestand. Zo’n acties moeten niet ten eeuwigen dage plaats vinden, maar door tijdelijke toepassing gedurende bijvoorbeeld een tiental jaren, niet langer, kunnen ze voor een kentering zorgen.

Het organiseren van samenwerkingsverbanden tussen scholen in de binnenstad en het bedrijfsleven in de stedelijke periferie is een ander element van oplossing. Er bestaat voor veel Brusselse jongeren geen andere oplossing om uit de werkloosheid te geraken dan door vanuit een Brusselse school binnen zo’n bedrijf binnengeloodst en verankerd te worden, waarbij de overheid voor de nodige financiële stimulansen bij de bedrijfsleiding en de school kan zorgen.

Evident zal men daarnaast, zij het zeer kritisch, maar vanuit een heel positieve ingesteldheid, de tewerkstelling van de meest problematische groepen in onze samenleving bijkomend moeten ondersteunen via allerlei Brug-projecten. Op dat vlak is het dan weer de beurt aan middenveldorganisaties om hun verantwoordelijkheid op te nemen in samenwerking met partners die bereid zijn om mee de kar te trekken.

Als een Vlaams regeerakkoord verzuimt om structureel in te grijpen in deze materie en alles voor de zoveelste keer vasthangt aan sensibilisering, toeleiding en cursussen Nederlands, zal de etnische kloof blijven bestaan en gewoon toenemen, om demografische redenen. Er zullen uiteraard ook wel succesverhalen zijn, en die mensen die voor het succesverhaal staan, zullen dit soort ‘positieve acties’ vermoedelijk onnodig of contraproductief vinden (denkend alleen maar aan zichzelf), maar die verhalen zullen in de schaduw blijven staan van een te veralgemeend falen op de arbeidsmarkt. Aan de nieuwe Vlaamse regering om dit te begrijpen en om moedig te zijn.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

Eén reactie

  • door Schoemaker op donderdag 10 juli 2014

    Er is dus in België geen verplichting om de landstaal te leren heb ik begrepen.

    In Nederland hoeven alleen Turkse Nederlanders dat niet, vanwege een 50 jaar oud verdrag, dat ging om wat toen heette, gastarbeiders. Die zouden weer terug keren. Dit is al die tijd (met veel andere verdragen) uit andere tijden en veranderde omstandigheden, nooit aangepast. Dit is enige tijd terug met succes aangevochten, toen de Nederlandse regering de Nederlandse taal verplichtte bij inburgering. De Turkse voortrekkers waren blij met de uitspraak van de rechter, die uitging van dat gedateerde verdrag met Turkije. Erdohan heeft er belang bij dat Turken niet teveel integreren.

    Als dit bij meer etnische groepen gebeurt en die sterke clustering blijft, zal het moeilijk blijven voor werkgevers te kiezen voor mensen die naar hun gevoel niet goed kunnen invoegen in het team die er al is. Het gaat hier om kansarmen. Het is hier geen VS waar je mensen zo kunt ontslaan. Men wil nog wel eens naar de VS wijzen, maar daar stelt die werknemersbescherming natuurlijk niks voor. Als men hier de mensen meer kans willen geven, zou men dit voor de werkgevers ook gemakkelijker kunnen maken. Daar is natuurlijk weer geen denken aan.

    Een Nederlandse out of the box denker en grote ondernemer (zelf met weinig opleiding en begonnen in schroothandel), meent dat werkzoekenden gewoon moeten proefdraaien bij verschillende bedrijven een tijdje. Waar het bevalt, neemt de betreffende werkgever die wel aan. Komt men op tijd? Werkt men door? Past iemand in het bedrijf? Is er steeds een reden om niet te komen? Discussies? Als men al een uitkering heeft, dan blijft die doorlopen tot een contract. Mensen inwerken kost andere betaalde mensen tijd, dus dat is de investering van de werkgever.

    Dan nog een vraag. Er zijn inmiddels heel veel ondernemers van niet Europese origine. Kleinere bedrijven. Hebben die nou veel mensen in dienst die een andere etniciteit hebben als de eigenaars? Ons kent ons, gaat ook hier op.

    Nu kort men in de uitkering (ook bij Turkse mensen in de bijstand) of als men bijstand aanvraagt en de taal niet wil leren. Blijkbaar kan dat juridisch wel en kan men geen bijstand claimen. Eventueel gaat men nu wel door met korten, tot die niet meer gegeven wordt.

    De taal goed leren is natuurlijk cruciaal in de schoolloopbaan en om vervolgens werk te kunnen vinden. In Brussel vraagt men zo ongeveer van leerkrachten dat die onderwijs geven, sociale problemen oplossen van leerlingen, verstand hebben van alle mogelijke stoornissen als ADD, ADHD, Autisme, Borderline etc. Tegelijkertijd kan men daar niet genoeg leerkrachten vinden. Dat is toch logisch! De sociale problemen moeten gewoon door extra begeleiding opgelost worden, die aan school en omgeving gebonden zijn. Deskundigen eventueel van dezelfde cultuurgroep als dat beter helpt.

    Er kunnen voordat kinderen naar school gaan speciaal ontworpen lespakketten voor elke etnische groep aangeschaft worden voor thuis, om kinderen (ouders pikken dat ook mee) de landstaal bij te brengen. Via PC of niet. Ouderbijdrage voor die pakketten naar inkomen. Dat moet je er ook inlepelen. Niet vanzelfsprekend alles maar op kosten van de gemeenschap. Zo'n begeleider komt om de zoveel tijd de resultaten aanhoren. Is die tekort, dan wordt de familie aangespoord beter zijn best te doen, want dat er anders kosten gaan komen voor hen om het kind op tijd voldoende taal bij te brengen, als die eenmaal op school zit. In die families zijn toch wel mensen die hier al langer wonen en die klus op zich kunnen nemen. Laat hen dit eerst en vooral zelf oplossen. Ook weer gewenning aan zelf inspanningen leveren.

    Onderwijzers kunnen zich dan weer concentreren op waarvoor ze opgeleid zijn en dat is goed onderwijs bieden. Dan wordt dat vak ook weer prettiger om te doen en voor te kiezen.

    Het clusteren van mensen met dezelfde etniciteit in wijken is om te beginnen nooit goed geweest. Die kinderen praten dan thuis hun culturele taal en ook op straat. Misschien mag het op school niet, maar is daar zoveel toezicht op?

    Misschien moet je in achterstandswijken op zaterdagen wat verzinnen om kinderen wat extra's mee te geven. Sport, cultuur en de landstaal. Vrijwilligers zien te krijgen waar dat zinnig is en liefst niet steeds van dezelfde etnische groep. Voor de hogere klassen jonge mensen die in bedrijven werken hun werk op film laten zien, of zo nu en dan ter plekke. Misschien zomerkampen met vooral gemengde jongelui om daar ook te doen wat men op zaterdagen doet, naast sportieve activiteiten.

    Dit zijn allemaal dingen die je als overbrugging wellicht kunt bekostigen in de huidige nodige omvang. Maar ja, de voortgaande immigratie is natuurlijk een steeds groter wordende belasting. Fortuyn waarschuwde al dat er een stuwmeer van onderen ontstaat van kansarmen. Hierdoor een grote druk op onderwijs, gezondheidszorg, maar ook politie en justitie.

    Het gaat mis als die immigratie niet drastisch omlaag gaat en daar ziet het met alle conflicten, die ook nog dichterbij komen niet naar uit. We bekopen nu het uitstelbeleid van 30 jaar. Daarom wilde Fortuyn (en de Wever) de ongeregelde immigratie zoveel mogelijk aan banden leggen. Fortuyn zeer de focus op integratie en cohesie en emancipatie van vrouwen en meisjes t.a.v. een gelijkwaardige rol t.o.v. mannen en jongens. De moeders houden dat ook in stand.

    Cohesie is cruciaal als samenleving. We zijn een te klein land om allemaal filialen van buitenlanden te hebben. Niet te vergelijken met grootte van VS en andere typische emigratielanden. Gevestigde politiek verketterde dat om electorale redenen, maar als we allemaal hun gedachten konden lezen...Iedereen is verantwoordelijk en dus is niemand verantwoordelijk. Zo is het systeem opgebouwd.

    Een mentor/coach loopt dus mee van peuterleeftijd tot middelbare school, of tot einde middelbare school en kan ook andersoortige nodige hulp inschakelen als dat nodig is.

    Achmed Marcouch is voormalig deelraadvoorzitter van Amsterdam West. Hij is lid van de Partij van de Arbeid en stelde jaren geleden al het hospitaliseren in voorzieningen aan de orde. De opgebouwde welvaartstaat is eigenlijk ongunstig geweest voor integratie en cohesie. Toen de welvaart sociale voorzieningen kon betalen in de vorige eeuw, ontstond ook de immigratiegolf en werden geen eisen gesteld aan de nieuwkomers. Daar betalen we nu ook de factuur van.

    Hospitaliseren in voorzieningen is niet niet goed voor de kinderen en je krijgt een passieve houding. Jongeren, hebben veel wensen om mee te kunnen doen met spullen en moderne kleding. Met een lage opleiding, of niet afgemaakte opleiding, wordt dat lastig. Gaan werken voor praktisch net zoveel als een uitkering is ook niet erg motiverend. Ze vinden een uitkering vanzelfsprekend. Een betaalde baan moet liefst ook nog aanzien hebben in hun ogen. Er zijn in het algemeen veel mensen, die nog met hun hoofd in de vorige eeuw lopen qua sociale voorzieningen.

    Die vanzelfsprekendheid en gebrek aan balans tussen rechten en plichten, tast de solidariteit aan bij mensen, die dit via hoge belastingen moeten opbrengen en mensen die wel voor een laag loon elke dag moeten werken. Moraal is iets wat je in je opvoeding mee moet krijgen en scholen kunnen dat versterken en uiteraard moet de overheid oppassen voor wat bedoeld wordt met het gezegde: gelegenheid maakt de dief. Daar is men erg laat achter gekomen en op dat pad moet terug gegaan worden. Hoe langer je wacht (struisvogelpolitiek), hoe geforceerder dat ineens moet. N-VA en CD&V zitten nu niet voor niets in een moeizame fase in de onderhandelingen. 1.3. miljard minder en toch wil geen sector geld kwijt, eerder erbij. Maar zoals Fortuyn ook zei, als het geld op verandert van alles vanzelf.

    Een voorzichtige economische groei in de Eurozone wordt nu gemeld, maar altijd zijn er sinds een jaar of 10 events die er financieel in hakken. Door eigen domme beleid, of invloeden binnen EU of van buitenaf. In Nederland moeten kazernes en gesloten verzorgingshuizen open voor de grotere stroom asielzoekers en in België verwacht men dat het ontradingsbeleid op die nieuwe groepen dit jaar geen invloed hebben en krijgt daar dus ook mee te maken. Kinderen van die mensen komen op school en kennen de taal niet. Sociale huurwoningen zijn er krap in Nederland en na een verblijfsvergunning is men binnen een half jaar verplicht die mensen een woning te geven. Wie al 4 jaar wacht of meer, heeft pech en hoe meer instroom hoe langer het wachten wordt. Als je een tijd niet meer in een middelgrote stad geweest bent, zie je dan ook meer mensen van vreemde origine. De grootste steden kunnen het niet meer aan. Wat gebeurt in Antwerpen en Brussel niet. Maar ook in steden als Amsterdam en Rotterdam. Dit vergt heel wat van steden en die mensen moeten aan het werk. Dan vraag je ook heel wat van werkgevers.

    Er wordt al decennia niet genoeg sociale huurwoningen bijgebouwd in Nederland. Corporaties waren druk met taken waar ze niet voor opgericht werden. De bouw van sociale huurwoningen had gelijk op moeten gaan met het verstrekken van verblijfsvergunningen/paspoorten. 8 jaar wachten is gewoon in Amsterdam. Stelt u eens voor dat een stel met een koopwoning wil scheiden. Er zijn gewoon geen sociale huurwoningen als die koopwoning verkocht moet worden, in het geval die te duur wordt, als geen van beiden de kosten alleen kan dragen. So wie so moet een op zoek naar ander onderdak en men zal mogelijk ook nog met een restschuld blijven zitten in deze tijd.

    Je zult nu maar in de schoenen staan van de onderhandelaars voor een te vormen Vlaamse regering met 1.3 miljard minder en met vele sectoren die meer dan nu nodig hebben.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties