Bent u al steungever van DeWereldMorgen.be?

In september lanceerden we een noodcampagne omdat we dreigden dit jaar niet rond te komen. Jullie massale reacties waren hartverwarmend en moedigden ons aan om door te gaan. We haalden zo'n 22.000 euro op en kregen er heel wat steungevers bij die maandelijks aan ons storten.

Daarmee zijn we helaas niet definitief uit de rode cijfers. Eén derde van onze inkomsten komt van subsidies en die staan onder druk. Een ander derde komt van partnerorganisaties uit het brede middenveld, en bijna allemaal moeten ook zij besparen. Onze hoop is dus op onze lezers gevestigd. Maandelijks zijn dat 300.000 mensen en van hen stort 1% een bijdrage.

Wij hebben geen hartverscheurende beelden om onze campagne kracht bij te zetten. Onze belangrijkste kost is namelijk de loonkost. De wereldhonger kunnen we niet oplossen en ook de zeehondjes gaan we niet redden. Wel beloven we met jullie steun ons uiterste best te doen om maatschappelijk relevant nieuws te brengen vanuit een progressief, sociaal en ecologisch standpunt.

Onze maandelijkse loonkost bedraagt afgerond 22.000 euro (netto verdient een voltijdse kracht bij ons een bescheiden 1500 euro per maand). Help je mee om onze job te vrijwaren om zo DeWereldMorgen in de ether te houden?

Steun via paypal

Steun via homebanking

Geef een permanente opdracht ten gunste van DeWereldMorgen.be
op nummer BE20 5230 4277 5156 (BIC: TRIOBEBB)
met vermelding "steun DeWereldMorgen.be"

Giften vanaf 40€ per jaar zijn fiscaal aftrekbaar.

about
Toon menu

Amerikaanse interesse in Griekenland

Het lijkt wel of Amerika de laatste tijd meer interesse heeft voor Griekenland dan Europa. Een aantal feiten die ogenschijnlijk niet veel met mekaar te maken hebben, kunnen misschien toch een verband tonen en zouden wel eens tot een nieuwe balans in het zuidoostelijke Middellandse Zeegebied kunnen leiden
zondag 5 augustus 2012

Bill Clinton

Op 22 juli was Bill Clinton in Athene "om buitenlandse investeringen een duwtje in de rug te geven". Hoe kan Clinton dat doen, terwijl dit land in een neerwaartse economische spiraal zit en door de troika wordt gedwongen om maar verder en verder te besparen zonder enig perspectief? Voor een potentiële investeerder is dat niet bepaald een ideaal klimaat.

José Manuel Barroso

Opvallend ook dat Bill Clinton Griekenland bezoekt na de verkiezing van Samaras. George Papandreou, die in Griekenland altijd als een halve Amerikaan wordt beschouwd, heeft die "eer" niet gehad. Waarom komt Clinton nu? En waarom kwam hij naar Athene 4 dagen voor José Manuel Barroso (die trouwens voor het eerst de Griekse hoofdstad bezocht sinds de economische crisis is losgebarsten in Griekenland)?

De voorzitter van de Europese Commissie kwam op 26 juli trouwens helemaal geen hart onder de riem van de Grieken steken. Nee, hij kwam er op hameren dat Griekenland zich aan de afspraken moet houden en zich moet bewijzen ("deliver, deliver, deliver", zo klonk het). De bedoeling van zijn bezoek was dus niet om investeringen in Griekenland aan te wakkeren: hij vond dat de Grieken de afgesproken 11,5 miljard euro moeten besparen de komende twee jaren. Dat bedrag staat namelijk in het Memorandum Of Understanding met de troika, maar de cijfers waren in 2010 wel opgesteld met de veronderstelling dat Griekenland een voorzichtige positieve economische groei had in 2012. De voorspellingen van de troika zitten er compleet naast: Griekenland kent nu een negatieve economische groei van meer dan 7%. Het besparingsbeleid dat wordt gevoerd, vernielt alle economische activiteit die er nog was.

Timothy Geithner

Journalistieke bronnen zeggen nu dat Timothy Geithner, de Amerikaanse staatssecretaris van Financiën, regelmatig aan de lijn hangt met de Griekse premier Samaras om te praten over de stabilisering van de Griekse economie. "We moeten dynamischer zijn, creatiever ook, en efficiënter om de financiële druk aan te pakken, omdat die erg beschadigend werkt voor de groei", zo luidt het.

Maar waarom is Geithner, en Amerika hij uitbreiding, zo geïnteresseerd in de Griekse economie, die nauwelijks 2% uitmaakt van de hele Europese economie, en die buiten landbouwproducten en aluminium eigenlijk erg weinig produceert? Heel wat analysten hebben het over de potentiële petroleum- en aardgasreserves die in de Griekse bodem zouden zitten. U herinnert zich wellicht dat De Wereld Morgen het in januari al over deze reserves had.

Cyprus heeft al grote hoeveelheden aardgas gevonden voor zijn kust, in een gebied dat grenst aan de Exclusieve Economische Zone van Israël. Het aardgasveld dat onder de zeebodem is ontdekt, heeft de naam "Leviathan" meegekregen en Cyprus zal dat gaan ontginnen in samenwerking met Israël, zeer tegen de zin van Turkije, dat ook claim maakt op het gebeid waarin het aardgas is gevonden.

Turkije en Israël konden het tot een paar jaar geleden heel erg goed met elkaar vinden, maar de relaties tussen beiden staten zijn flink verzuurd sinds 2010. Als reden wordt vaak aangegeven dat Turkije aan het evolueren is van een seculiere staat naar een islamitische staat onder premier Erdogan en president Gül, maar de redenen zouden ook wel eens economisch van aard kunnen zijn. Het feit dat Rusland ondertussen ook nog eens oorlogsbodems naar de oostelijke Middellandse Zee stuurt, onder het mom van snel te kunnen ingrijpen wanneer de situatie in Syrië uit de hand loopt, zou in deze context misschien ook wel eens anders kunnen worden geïnterpreteerd.

Shimon Peres

Eind augustus komt Jean-Claude Juncker op bezoek in Athene, en nadien zal de Griekse premier Samaras Angela Merkel gaan bezoeken in Berlijn. Maar de Israëlische president Shimon Peres maakt vandaag wel eerst zijn opwachting in de Griekse hoofdstad en dat is misschien ook niet toevallig. Zelf geeft hij aan dat hij zelf een speciale band heeft met Griekenland: Peres' vader Yitzhak was in Griekenland gestationeerd in het Britse leger toen hij door de nazi's werd gevangen genomen. Hij kon ontsnappen en leefde 2 jaar ondergedoken in een Grieks klooster.

Maar de banden met Griekenland gaan nog verder. Vorig jaar liet Griekenland de Freedom Flotilla II voor Gaza niet vertrekken, waarvoor Israël erg dankbaar was.In de herfst van 2011 bezocht Grieks president Papoulias Israël om er verdragen te ondertekenen over toerisme (ongeveer 400.000 Israëlische toeristen bezochten Griekenland vorig jaar) en ... energie.

En wat komt Peres in Athene doen? Officieel luidt het dat de banden met Griekenland worden aangehaald (omdat de relaties met Turkije flink verzuurd zijn). De Israëlische president brengt ook minister van Landbouw Orit Noked mee, die aan kennisuitwisseling zal doen (Israël is een voorloper in het gebruik van desalinatie, en de Griekse droge eilanden hebben behoefte aan water) en die het zal hebben over investeringen. Maar onderstaand interview van afgelopen vrijdag met de Griekse zender Mega licht een ander tipje van de sluier op:

Met een Europa dat enkel lijkt te hameren op besparen en buitenlandse partners die het hebben over investeringen, zou het best wel eens kunnen dat de kaarten in het oostelijke Middellandse Zeegebied in de nabije toekomst zullen worden hertekend.

reageer

21 reacties

  • door Le grand guignol op zondag 5 augustus 2012

    Wanneer de VS en Israël zich in functie van hun geopolitieke en -strategische belangen expliciet tot Griekenland richten en daardoor de EU omzeilen zou dat wel eens een indicator kun zijn voor het gegeven dat Griekenland binnen afzienbare tijd, al dan niet onder dwang, uit de Eurozone - en misschien ook uit de EU? - zal stappen. In een dergelijk geval zal er als het ware sprake zijn van een 'slag om Griekenland' waarbij verschillende mogendheden in functie van geopolitieke, geostrategische alsmede privébelangen zoveel mogelijk voordeel zouden willen halen bij de uittrede van Griekenland. De VS, Israël, China en een aantal kapitaalkrachtige Europese spelers liggen al een tijdje als aasgieren op de loer om de vruchten te plukken van de privatiseringen die de trojka aan Griekenland oplegt. Voor de betreffende aasgieren is het natuurlijk het meest voordelig indien Griekenland steeds verder de dieperik in geduwd wordt, en uiteindelijk mogelijk failliet zal gaan, omdat daardoor de hefboom van Griekenland om een tegenkracht te bieden tegen de opgelegde privatiseringen steeds kleiner wordt. Het gaat hier over een georganiseerde plundertocht vanwege privékapitaal en privé-investeerders.

    • door aronjaco op dinsdag 7 augustus 2012

      @LGG : Interesse van Amerika in Griekenland ? En dat naar ik lees aangezien Amerika 80 miljoen wil investeren daar. Wat een peulschil i.v.g. tot de massa schulden die Griekenland heeft. En , wat betekent dat woord " investeren"?. Investeren doet men in bedrijven met het oog op het maken van winst, niet? Niets dan Amerikaans eigenbelang schuilt hierachter zoals in bovenstaand artikel weergegeven " aardolie en gas". Maar, dat nagestreefd eigenbelang gaat vermoedelijk veel verder dan enkel het bereiken van economische doelen . Amerika heeft toch reeds een militaire basis op Kreta .Ik denk dat alles ook te maken heeft met de brandhaard in Syrië . Bedoel je zoiets met " geostrategische en geopolitieke belangen? En , dat Griekenland uit de euro stapt lijkt mij een zekerheid; of ze ook uit de eurozone stappen , dat weet ik nog niet zo goed ; misschien wordt er een rode en een groene eurozone gecreëerd, met in de rode eurozone landen zoals Griekenland, Spanje , Portugal , enz.. Misschien wordt er zelfs een rode en een groene euro gemaakt met mogelijkheid tot devaluatie , zoals voorheen in het europees monetair systeem " De Slang" . Eén ding : dat er in de zeer nabije toekomst heel wat staat te gebeuren op monetair vlak binnen Europa lijkt mij een vaststaand gegeven. Voortdurend geld drukken ( gebakken lucht) en besparingen opleggen zoals de Trojka doet , dat is immers geen oplossing maar putten vullen door er andere te maken. In welke put men uiteindelijk valt wijst de nabije toekomst ongetwijfeld uit.

      • door Le grand guignol op dinsdag 7 augustus 2012

        Mijn verwijzing naar geopolitieke en -strategische overwegingen heeft inderdaad, maar niet uitsluitend, met Syrië te maken. Oorspronkelijk stond vader Papandreou weigerachtig tegenover een toetreding van Griekenland tot de EU, maar werd vanuit verschillende hoeken - wegens geopolitieke en -strategische redenen - gepusht en onder druk gezet om tot de EU toe te treden. Griekenland liep met andere woorden niet warm voor de neoliberale Europese droom.

        Naar mijn mening was Clinton niet alleen in Griekenland vanwege Amerikaanse en Israëlische staatsbelangen (geopolitiek en geostrategisch) maar ook vanwege privébelangen. Indien Griekenland failliet gaat dan komt het ganse patrimonium bij wijze van een openbare verkoop op de markt en dat is het moment waarop privé-investeerders hun slag willen/zullen slaan. Daarnaast dwingt de trojka Griekenland op dit moment om heel wat zaken (o.a. openbare diensten) te privatiseren. Voor privé-investeerders gaat het erom zo weinig mogelijk te moeten investeren voor een zo groot mogelijke return; die situatie ontstaat wanneer Griekenland failliet gaat. Zoals ik al zei: een georganiseerde plunder- of rooftocht. Olie en aardgas vormen daar slechts een onderdeel van.

        Wat die "rode en groene Euro" betreft ben ik zeer pessimistisch omdat er op die manier een situatie blijft bestaan waarbij men noord en zuid met elkaar laat concurreren. Vanuit het standpunt van het kapitaal een gouden zaak, maar vanuit het standpunt van de bevolking zal er in eerste instantie sprake zijn van een drastische verarming van de Zuid-Europese bevolking en vervolgens, vanwege de concurrentie, een drastische verarming van de Noord-Europese bevolking. In wezen ontstaat er daardoor hetzelfde mechanisme tussen noord en zuid op Europees niveau als tussen noord en zuid op mondiaal niveau. De putten die men op dit ogenblik inderdaad aan 't maken is zijn putten die ten laste komen van de Europese bevolking; er is immers nog steeds sprake van een privatisering van de winst en een collectivisering van de schulden.

        • door aronjaco op dinsdag 7 augustus 2012

          [title]@LGG Ik ben het volledig met[/title]@LGG Ik ben het volledig met u eens . Echter , wat het Europa met twee ( muntàsnelheden betreft, op de beschreven manier hebben de " rode landen" de kans hun economie op poten te zetten, inderdaad dat in een betere conbcurrentiepositie t.o.v. de " groene eurolanden". Maar , dat kan slechts tijdelijk zijn en vandaar mijn allusie naar é De Muntslang" zoa

        • door aronjaco op dinsdag 7 augustus 2012

          [title]@LGG Ik ben het volledig met[/title]@LGG Ik ben het volledig met u eens . Echter , wat het Europa met twee ( muntàsnelheden betreft, op de beschreven manier hebben de " rode landen" de kans hun economie op poten te zetten, inderdaad dat in een betere conbcurrentiepositie t.o.v. de " groene eurolanden". Maar , dat kan slechts tijdelijk zijn en vandaar mijn allusie naar é De Muntslang" zoa

          • door aronjaco op dinsdag 7 augustus 2012

            @LGG :Ik ben het volledig met u eens . Echter , wat het Europa met twee ( muntsnelheden) betreft, op de beschreven manier hebben de " rode landen" de kans hun economie op poten te zetten, inderdaad dat in een voordelige conbcurrentiepositie t.o.v. de " groene eurolanden". Maar , dat kan slechts tijdelijk bestaan , en wel totdat er een venwicht tussen de twee zone's bereikt is ,en vandaar mijn allusie naar " De Muntslang" zoals die voor het ontstaan van de euro binnen het Europa van toen bestond.

            • door Le grand guignol op dinsdag 7 augustus 2012

              U schrijft dat de "rode landen hun economie [terug] op poten [kunnen] zetten" vanwege een "voordelige concurrentiepositie t.o.v. de groene eurolanden". Dat zou eventueel het geval kunnen zijn, maar ook op dat vlak ben ik pessimistisch. Temeer omdat de Europese Commissie en het IMF - eveneens met betrekking tot Portugal en Spanje - privatisering, liberalisering en vermarkting blijven eisen. Terzijde: de Europese Commissie eist in wezen hetzelfde beleid van alle Europese lidstaten en in het bijzonder de lidstaten van de Eurozone. Een Euromunt met twee snelheden zal in het zuiden van Europa aanleiding geven tot een drastische verarming van de bevolking waarbij de gunsten van een eventuele economische wederopbouw in privéhanden terecht zullen komen. In wezen vormt de betreffende strategie een kopie van de 'Shock doctrine' (cf. Klein) die in het verleden op derdewereldlanden werd toegepast. De landen in kwestie noch de bevolking zijn daar beter van geworden, zelfs integendeel. Wanneer we de toepassing van de 'Shock doctrine' bekijken in zijn Europese context dan kunnen we niet anders dan onderkennen dat de geprivatiseerde Zuid-Europese economie, middels concurrentie, als hefboom gaat fungeren om de Noord-Europese economie te privatiseren alsmede de sociale welvaartsstaat onderuit te halen ten dienste van het supranationaal kapitaal. Op dit ogenblik is er als het ware sprake van een dubbele kolonisering: een externe vanuit het westen; en een interne binnen het westen. De betreffende kolonisering geschiedt niet in functie van overheidsbelangen dan wel in functie van privébelangen. Die kolonisering door middel van privatisering, liberalisering en vermarkting is nodig om het kapitalisme te laten overleven. In wezen wordt de (Zuid-Europese) bevolking niet geofferd op het altaar van de markt maar wel op het altaar van het kapitalisme. De privatisering, liberalisering en vermarkting zijn met andere woorden het middel/instrument en niet het doel; het doel is het in stand houden en laten overleven van het kapitalisme ten koste van mens, samenleving en milieu.

              • door Mysjkin op woensdag 8 augustus 2012

                Ik woon in een land waar economische schoktherapie in de jaren negentig met succes heeft gewerkt. En de meeste inwoners zijn het daar blijkbaar mee eens aangezien ze sinds die tijd consequent economisch rechts zijn blijven stemmen. Maar die mensen weten waarschijnlijk niet wat goed voor hen is en zijn geïndoctrineerd door kapitalistische propaganda? Het is toch frappant dat in een land waar de Sovjet Unie vijftig jaar vrij spel heeft gehad om de mensen te 'vormen', heel die erfenis door neoliberalen met blijvend succes op enkele maanden tijd werd uitgewist. Weet u, ik beschouw mijzelf als sociaaldemocraat (op economisch gebied) en ik ga grotendeels niet akkoord met de sociaaleconomische structuren die hier ingevoerd werden, maar ik vind het toch frappant dat net in die landen zijn waar de USSR vijftig jaar alleenheerschappij heeft gekend, het neoliberalisme één van zijn grootste successen verwezenlijkt heeft. Een beetje neoliberaal zou bijna gaan hopen dat een samenleving een halve eeuw door communisten geleid wordt, om daarna des te doeltreffender zijn systeem te kunnen invoeren.

                • door Le grand guignol op woensdag 8 augustus 2012

                  De landen waar u op doelt zijn Estland, Letland en Litouwen. De landen waar ik het over heb zijn bijvoorbeeld de Zuid-Amerikaanse en Afrikaanse landen; op die landen werd in het verleden de 'shock doctrine' wel degelijk toegepast en dat is nadelig gebleken voor de bevolking (lees hier aangaande het boek van Noami Klein). In de betreffende Latijns-Amerikaanse landen stemt men heden dan ook consequent links. Vermits Griekenland, Portugal en Spanje in het verleden geen deel uitmaakten van de communistische dictatuur van de Sovjet-Unie ontgaat me eerlijk gezegd de relevantie van uw tussenkomst. Bovendien maken Letland en Litouwen geen deel uit van de Eurozone wat het sowieso moeilijk maakt om de situatie van de betreffende landen te vergelijken met landen die wel deel uitmaken van de Eurozone. Daarbij komt ook nog dat de Baltische staten de uitzondering op de regel vormen waardoor het Baltische model geen afdoende oplossing zal (kunnen) bieden voor de perifere landen van de Eurozone (cf. http://www.economist.com/node/21556580 ). U zwijgt ook zedig over het feit dat de Letse bevolking de zware besparingen enkel heeft geslikt omdat ze het perspectief voorgeschoteld kregen om toe te mogen treden tot de Eurozone. Dat is trouwens ook een argument dat opgaat voor de twee andere Baltische staten: men hield/houdt de bevolking een toetreding tot de EU, en mogelijk ook tot de Eurozone, voor als pasmunt voor het slikken van zware besparingen. Wanneer binnen afzienbare tijd zal blijken dat de kosten (hoge werkloosheid, lage lonen, grote sociale ongelijkheid en dalende productiviteit) niet opwegen tegen de baten (slechts een beperkte economische groei) zou het wel eens kunnen dat de steun van de Letse, en bij uitbreiding Baltische, bevolking voor een stringente besparingspolitiek onder het vriespunt zakt (cf. http://krugman.blogs.nytimes.com/2012/06/06/estonian-rhapsdoy/ ). U stelt de situatie van de Baltische staten dan ook voor als een verhaal met een hoog altijd-kerstmis-gehalte; de realiteit is echter anders (zie bv. " Opnieuw: de niet zo denderende economie van de Baltische staten", http://www.luxetveritas.nl/blog/?p=2116 // "Global Wage Report 2010-2011", http://www.ilo.org/global/about-the-ilo/press-and-media-centre/news/WCMS_149929/lang--en/index.htm ). Binnen de EU is de "ongelijkheid het grootst in Roemenië, Bulgarije, Portugal en de Baltische Staten(!) (cf. http://www.nationaalkompas.nl/bevolking/inkomen/arbeid-en-inkomen-samengevat-kopie/ ). De negatieve gevolgen van de 'shock doctrine' - na 2008 - voor de bevolking moeten in de betreffende landen nog aan de oppervlakte komen. Voor 2008 was er in de Baltische staten ook sprake van een 'shock doctrine' maar die heeft aanleiding gegeven tot een economie die gebaseerd was op een 'schuldenbubbel', vandaar de 'noodzakelijke' toepassing van een tweede 'shock doctrine'. In tegenstelling tot datgene wat u beweert was de schoktherapie van de jaren negentig dus absoluut geen succesverhaal, althans toch niet voor de bevolking - misschien wel voor u als ondernemer? Nog eventjes en het tij in de betreffende landen zal wel keren, nog meer(!) in het nadeel van de bevolking wel te verstaan. Benieuwd of ze dan ook consequent neoliberaal zullen blijven stemmen!?

                  In verband met de overgang van communisme naar kapitalisme en de toename van de ongelijkheid in o.a. de Baltische staten:

                  * Tavernier, P., & De Belder, B. (2002). 1989-1999: overgang of achteruitgang? Marxistische Studies, (58), s.f. Retrieved from http://dev.marx.be/nl/content/archief?action=get_doc&id=53&doc_id=69 * Barthes, A. (2007). De toename van de ongelijkheden tussen de regio’s tijdens de socio-economische overgang in de vroegere socialistische landen van Oost-Europa. Marxistische Studies, (75), s.f. Retrieved from http://dev.marx.be/nl/content/archief?action=get_doc&id=&doc_id=355.

                  De realiteit is dus heel wat genuanceerder dan het beeld dat u hier poogt te creëren. Maar laat ons bij het onderwerp van het artikel blijven: Griekenland behoort niet tot de landen die deel uitmaakten van de voormalige Sovjet-Unie en uw referentie aan het Baltische model is dus niet relevant.

                  • door aronjaco op woensdag 8 augustus 2012

                    @LGG: Uw wergegeven visies zijn uitermate leerrijk en ik lees uw " verhalen" dan ook met plezier. Verarmen zullen we hoe dan ook, niet?? Een vraagje : hoe ziet u eigenlijk de evolutie binnen de Eurozone ? Graag verneem ik uw visie.

                    • door Le grand guignol op woensdag 8 augustus 2012

                      Het antwoord op die vraag is moeilijk te vatten in een reactie waardoor ik me beperk tot datgene wat naar mijn mening de kernproblematiek vormt: de de-democratisering en depolitisering als gevolg van een (jarenlang) neoliberaal beleid in functie van het kapitalisme en in het bijzonder in functie van kapitaalaccumulatie voor een selecte groep mensen.

                      De constante is dat ik de toekomst van de EU alsmede de Eurozone, vanuit het standpunt van de bevolking, negatief inschat. Temeer omdat ik vrees dat de (politieke) machtsverhoudingen binnen de EU zeer moeilijk te wijzigen zullen zijn. Ik heb in mijn reacties al verschillende malen gerefereerd aan "De macht van het kapitaal" (van Apeldoorn, 2011). Ik laat van Apeldoorn zelf aan het woord:

                      "Als politieke gelijkheid afhangt van sociaaleconomische gelijkheid, wordt het idee van democratie zelf steeds meer verweven met het aloude sociaal-democratische ideaal van spreiding van kennis, macht en inkomen. Ook indien men een radicaler egalitarisme verwerpt, lijkt het mij evident dat de voor elke vorm van democratie benodigde minimale politieke gelijkheid niet samengaat met een machtsconcentratie waarbij een sociale groep of klasse een bevoorrechte positie inneemt ten opzichte van alle andere groepen. Voor zover dat het geval is - dat wil zeggen: voor zover zoals ik zojuist betoogd heb de pluralisten inderdaad ongelijk hebben - is dat dus een fundamenteel probleem vanuit democratisch oogpunt" (van Apeldoorn, 2011: 172).

                      Het democratisch deficit waarvan sprake op Europees niveau heeft dus niet enkel betrekking op een structureel gebrek aan democratische inspraak maar ook op een strategisch gebrek aan het kunnen uitoefenen van invloed om op die manier een tegenkracht te kunnen ontwikkelen én bieden tegen (transnationale) kapitaalkrachtige belangengroepen (bv. ERT - zie van Apeldoorn, 2011: 170). Het principe van machtsconcentratie door middel van kapitaalconcentratie - als gevolg van kapitaalaccumulatie door een beperkte groep (1%) - speelt natuurlijk niet alleen op Europees niveau maar ook op mondiaal niveau. Wolin spreekt vanuit dat perspectief over een "superpower" en "a kind of fascism [that] is replacing our democracy":

                      "Superpower is the union of state and corporation in an age of waning democracy and political illiteracy. This chapter inquires into some of the political changes that are making Superpower and inverted totalitarianism possible and demoting democracy from a formative principle to a largely rhetorical function within an increasingly corrupt political system. The crux of these changes is that corporate power and its culture are no longer external forces that occasionally influence policies and legislation. As these have become integral, so the citizenry has become marginal and democracy more manageable" (Wolin, 2008: 131).

                      Het gebrek aan effectieve democratie zal in de praktijk altijd aanleiding geven tot een beleid dat ten dienste staat van het kapitalisme alsmede kapitaalkrachtige belangengroepen en tegelijkertijd ten nadele van de bevolking. Naar mijn mening stevenen we dan ook af op een autoritaire - mogelijks zelfs dictatoriale - Europese Unie. De wijze waarop het volksprotest in Griekenland, Portugal en Spanje de kop ingedrukt wordt en de politieke overheid halsstarrig weigert om de grieven van de bevolking in overweging te nemen zijn dan ook een onrustwekkende voorbode. Ik beschik echter niet over een glazen bol waardoor er niets anders opzit dan de situatie zoveel mogelijk op de voet te volgen enerzijds en te zorgen voor bewustwording bij de bevolking anderzijds.

                      * van Apeldoorn, B. (2011). De macht van het kapitaal. Socialisme & Democratie, 67(7-8), 165-175. Retrieved from http://send.boomtijdschriften.nl/artikelen/SD-68-7-34_De%20macht%20van%20het%20kapitaal.html [pdf: http://www.wbs.nl/opinie/all/de-macht-van-het-kapitaal ] * Wolin, S. S. (2008). Democracy incorporated: Managed democracy and the specter of inverted totalitarianism. New Jersey, US: Princeton University Press. [ http://press.princeton.edu/titles/9175.html ] (zie ook Wolin, 2003: "Inverted totalitarianism", http://www.thenation.com/article/inverted-totalitarianism ; en Wolin, 2003: "A Kind of Fascism Is Replacing Our Democracy", http://www.commondreams.org/views03/0718-07.htm )

                      • door aronjaco op vrijdag 10 augustus 2012

                        @LGG. : Met dank voor uw reaktie. Ik onthou vooral :"Naar mijn mening stevenen we dan ook af op een autoritaire - mogelijks zelfs dictatoriale - Europese Unie. " U bevestigt wat ikzelf er zo over denk, en dat tegen mijn hoop in dat ik het verkeerd heb..

                  • door Mysjkin op woensdag 8 augustus 2012

                    Ik vind het gewoon frappant dat het neoliberalisme zo gemakkelijk werd ingevoerd in landen die vijftig jaar communistisch geleid werden. Dat zegt veel over het Sovjetcommunisme, maar ook over het neoliberalisme: het onversneden neoliberalisme kan blijkbaar vaak enkel worden ingevoerd in zowel sociaal als cultureel getraumatiseerde samenlevingen. Zoals Klein ook aangetoond heeft.

                    • door Mysjkin op woensdag 8 augustus 2012

                      Ik ben overigens geen ondernemer. In België werkte ik als opvoeder in een voorziening voor kinderen met een mentale beperking en in Estland ben ik werkzoekende. Ik ben dus niet onmiddellijk iemand die belang heeft bij een neoliberaal beleid. En om uw collectie referenties over de Baltische staten aan te vullen:

                      http://michael-hudson.com/2012/06/lativa-no-austerity-success-extended/ http://www.cepr.net/index.php/publications/reports/latvias-internal-devaluation-a-success-story

                      • door Le grand guignol op woensdag 8 augustus 2012

                        Mijn excuses, ik dacht dat u in het verleden gezegd had dat u als ondernemer werkt in Estland. Het Baltische model toont aan dat vooral de privésector garen spint bij het huidige beleid, terwijl de ongelijkheid blijft toenemen. Als opvoeder kan ik daar eerlijk gezegd geen vrede mee nemen. Indien een bevolking zware offers moet (blijven) brengen terwijl de baten voor het gros van de bevolking ruim ontoereikend zijn dan gaat het beleid, althans naar mijn mening, de verkeerde richting uit.

                        De schoktherapie die in de jaren negentig in de Baltische staten werd toegepast was in wezen geen echte schoktherapie omdat de eigenlijke schok het resultaat was van het verval van de communistische dictatuur van de Sovjet-Unie. Trouwens, een dictatuur waar de Baltische staten zwaar onder geleden hebben en mogelijk biedt dat ook een verklaring waarom Russisch sprekende minderheden het op dit ogenblik zo zwaar te verduren krijgen in de betreffende staten. Mogelijk is de bevolking van de Baltische staten van de regen en de drop terecht gekomen; misschien zelfs terug in de regen. De toekomst zal het uitwijzen.

                        • door Mysjkin op woensdag 8 augustus 2012

                          "Indien een bevolking zware offers moet (blijven) brengen terwijl de baten voor het gros van de bevolking ruim ontoereikend zijn dan gaat het beleid, althans naar mijn mening, de verkeerde richting uit."

                          Daarom dat ik het zo gek vind dat de rechtse regeringspartijen in Letland en Estland (in Litouwen zouden volgens peilingen de sociaaldemocraten de parlementsverkiezingen in het najaar gaan winnen) het zo goed deden in de meest recente verkiezingen (en ook in de meest recente peilingen). Maar zoals ik al eens gezegd heb: er is een groot deel van de bevolking dat trots is op het feit dat zij rustig 'noodzakelijke' besparingen ondergaan, terwijl in Griekenland de mensen zo fel protesteren. Zo'n houding van 'kijk eens hoe hard ik ben'. (nog eens voor de duidelijkheid: dat is niet mijn mening) .

                          "De schoktherapie die in de jaren negentig in de Baltische staten werd toegepast was in wezen geen echte schoktherapie omdat de eigenlijke schok het resultaat was van het verval van de communistische dictatuur van de Sovjet-Unie."

                          Tja, op enkele maanden tijd gaan van een planeconomie met een vrije goede sociale bescherming, naar een economie waar bijna alles in privéhanden is en het rechte van de sterkste heerst, en zonder sociaal vangnet, als schok kan dat wel tellen denk ik. Men had ook voor geleidelijke hervormingen kunnen kiezen. Dit werd niet alleen opgedrongen door het IMF maar was ook volledig in overeenstemming met de ideologie van de verkozen regering in die tijd.

                          "Trouwens, een dictatuur waar de Baltische staten zwaar onder geleden hebben en mogelijk biedt dat ook een verklaring waarom Russisch sprekende minderheden het op dit ogenblik zo zwaar te verduren krijgen in de betreffende staten."

                          Eigenlijk valt dat mee. De Russische minderheid is economisch vooral zwaar getroffen doordat zij in Sovjet-Estland en Letland vooral in de zware industrie tewerkgesteld waren, en die heeft zich nooit hersteld van de privatiseringen in de jaren negentig. Persoonlijk denk ik dat hun situatie veel beter is dan die van vele etnische minderheden in België. De meesten hebben ondertussen ook al de Estse/Letse nationaliteit, en dus stemrecht, verworven, wat te zien is aan de goede verkiezingsresultaten van pro-Russische partijen.

                          • door Le grand guignol op woensdag 8 augustus 2012

                            Het is naar mijn mening niet zo verwonderlijk dat er rechts gestemd wordt wanneer er sprake is van grote sociale ongelijkheid. Ik ken de situatie van de Baltische staten niet in detail, maar wanneer u schrijft dat "een groot deel van de bevolking [...] trots is op het feit dat zij rustig 'noodzakelijke' besparingen ondergaan, terwijl in Griekenland de mensen zo fel protesteren" dan ontwaar ik een vorm van nationalisme. Nu is het geweten dat nationalistische partijen het ideaal van de natie promoten en daardoor de bevolking achter (het belang van) de natie proberen te scharen om op die manier maatregelen te nemen die in wezen tegen het belang van de bevolking ingaan. Volgens het betreffende mechanisme werden er in het verleden oorlogen gevoerd ten dienste van het voortbestaan of zelfs de expansie van de natie. Het overleven van de natie primeert als het ware op het overleven van de bevolking. Maar zoals gezegd ken ik de situatie van de Baltische staten niet in detail; laat staan dat ik de situatie even goed zou kunnen inschatten als iemand die er woont.

                            • door Mysjkin op woensdag 8 augustus 2012

                              Dat is inderdaad een mogelijke hypothese. In verband met Letland zegt Michael Hudson bijvoorbeeld het volgende:

                              "Yet the government has survived two elections. How is one to read this? Chiefly by ethnic politics. Harmony Center was the biggest party opposing the austerity model—albeit often without consistently voicing any program. Moreover, the party (as with most in Latvia) contains its quota of grabbers and neoliberals as most of Latvia’s parties do. They largely represent ethnic Russians and had no chance of winning given its focus on rights for Russian speakers. Other previously powerful parties were run by post-Soviet oligarchs. They were rightly seen as being in league with Russian interests and are widely resented for fiscal imprudence during the boom years, when they were part of the governing coalition. So the only political force left was the austerians. While most voters dislike their economic policy, a majority is convinced that they are best able to resist Russia’s embrace. All other issues come a distant second for Latvian voters."

                              En de president van Estland (vreemd genoeg van sociaaldemocratische signatuur) beschouwt de kritiek van Paul Krugman op het Estse economische beleid als een belediging van het Estse volk.

                              http://krugman.blogs.nytimes.com/2012/07/20/hated-in-estonia/

  • door Wilfried op maandag 6 augustus 2012

    Er is stront aan de knikker als Clinton op bezoek komt. Dat zijn geen liefdadigheidsreisjes. Onder Clinton wijzigde het Amerikaanse Congres in 1999 bij de zogenoemde Gramm-Leach-Bilely Act de Glass-Steagall wet. Gokken met andermans geld werd / is daarbij de norm! Als Israël ook op thee komt, is er binnen de korste keren hommeles met de buren. Zo leert de praktijk.

  • door Félicien Manon op maandag 6 augustus 2012

    Griekenland heeft veel geld nodig, het land hangt aan een infuus van de Europese Centrale Bank en het Internationaal Monetair Fonds. Maar anderzijds lezen we dan weer in de pers, dat er honderden miljarden euro's, waarvan een groot deel daarvan is zwart van Griekse burgersen bedrijven op rekeningen in Zwitserland staan. Wie zei ook weer" de eerste kapitalist die een offer op het altaar van de democratie brengt, moet nog altijd geboren worden".

  • door dw op woensdag 8 augustus 2012

    Het lijkt er inderdaad op dat er leuke prijzen te winnen vallen in het gebied tussen ruwweg Greece & Israel, met Cyprus in het midden.

    De begrotingsidioten van de EU zijn zo blind dat Good old Bill de economische prijs kan komen wegkapen voor Noble Oil, waarvoor hij lobbied, en de geopolitieke voor Israel, waarvoor hij eveneens lobbied. De grote winst (financiele en geostrategische winst) is uiteindelijk voor de US. Wat maakt dat beetje schuld nu uit zegt Timothy, we helpen je wel na de grexit. Het hele draaiboek is klaar. De loosers zijn : guess who!

    http://seekingalpha.com/article/782961-the-u-s-looks-to-exploit-the-greek-re-default

Lees alle reacties