Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Analyse

Nieuw model interventie VS in de maak? Paraguay = Honduras II

De grote media hier - altijd bezorgd om democratie en mensenrechten als het hen uitkomt - besteden er nauwelijks aandacht aan, maar de afzetting van Fernando Lugo, president van Paraguay, is een bedreiging voor alle Latijns-Amerikaanse landen die pogen hun toekomst vorm te geven, onafhankelijk van de grote broer uit het Noorden.
dinsdag 26 juni 2012

Het slechte voorbeeld: Venezuela, Bolivia, Ecuador ...

Het begon allemaal bijna onopvallend met een ex-militair, ex-putschist en klassiek Latijns-Amerikaans demagogisch populist in 1999 in Venezuela. Hugo Chávez sloeg de elite van zijn land - die sinds de onafhankelijkheid van Venezuela zowat onafgebroken aan de macht was geweest - en de rest van de wereld, maar toch vooral de VS, met verstomming. Deze kerel was niet de zoveelste pion die met veel sociale retoriek toch maar weer de klassieke weg volgde. Deze man meende wat hij zei.

Het werd nog erger. Na Venezuela volgden Evo Morales in Bolivia en Rafael Correa in Ecuador. Heel wat anderen volgden min of meer hetzelfde pad. In Argentinië werd een tot dan onopvallend landelijk provinciegouverneur, die nooit buiten de lijntjes had gekleurd, tijdens de financiële crisis van 2000-2001 de redder van Argentinië. Nestor Kirchner schopte zowaar het IMF en de Wereldbank aan de deur. Ondertussen ontwikkelde Brazilië zich tot een nieuwe economische grootmacht los van de VS. Nog een aantal landen kozen presidenten die min of meer dezelfde richting uitgingen.

Een historische trendbreuk met vallen en opstaan

Wat de laatste jaren in Latijns-Amerika gebeurt – en hier nauwelijks wordt opgemerkt door de grote media of zeer tendentieus en vooringenomen wordt weergegeven – is zonder meer historisch. Voor het eerst in vijfhonderd jaar begint Latijns-Amerika zijn eigen lot in handen te nemen, los van kolonisator Spanje en neokolonisator VS (met de Europese Unie in zijn zog – vooral Groot-Brittannië, Frankrijk en Spanje).  Ondertussen begint ook China zich te roeren in Latijns-Amerika.

Dat proces gebeurt met vallen en opstaan. Niet alle protagonisten van deze nieuwe evolutie zijn even degelijk bezig. De Nicaraguaanse president Daniel Ortega bijvoorbeeld is een scherts geworden van de guerrillero die in 1978 de gruwelijke dictatuur van Somoza omver wierp. Hij is vandaag een platte opportunist die voor het behoud van de macht linkse retoriek gebruikt om zijn onkunde te maskeren.

In zowat alle landen waar deze evolutie plaatsgrijpt, valt zeker wel wat aan te merken. Dat is niet meer dan normaal. Het gaat immers om personen en groepen die nooit eerder de macht hebben uitgeoefend (of eerder 'mochten uitoefenen'). Eerder dan deze landen dus kritisch te analyseren op de manier zoals ook hier wordt omgegaan met democratisch legitieme meerderheden, hebben de westerse massamedia zich compleet ingeschakeld in het discours van de Latijns-Amerikaanse oppositiemedia, die nog bijna volledig in handen zijn van de oude economische machtsgroepen. 

Democratie is het probleem

Voor de traditionele feodale elite van Latijns-Amerika, die eeuwenlang de exclusieve uitoefening van de politieke macht als een natuurlijke evidentie heeft beschouwd, is er grote reden tot ongerustheid. De presidenten waarvan sprake blijken te weerstaan aan de stormen van de commerciële media die volledig door de oppositie worden gedomineerd. Meer nog, ze slagen er keer op keer in herkozen te worden.

Zo maakt de Amerikaanse ambassade zich volgens door Wikileaks uitgelekte documenten ernstig zorgen over de president van Ecuador omdat die 'de meest populaire president in de geschiedenis van Ecuador is'. Met andere woorden: democratie is het probleem.

Een eerste kink in de progressieve kabel: Honduras

Honduras past niet echt in het rijtje van Latijns-Amerikaanse landen die voor sociale rechtvaardigheid en welvaart kozen. Integendeel, in 2005 stelde Manuel Zelaya zich kandidaat voor een centrumrechtse liberale partij. Tot dan was deze politicus, die ook minister van investeringen was geweest, het klassiek type van de zich liberaal noemende Latijns-Amerikaanse politicus, met een centrumlinks sociaal discours en een neoliberale economische praktijk. In België zou je hem in de 'linkervleugel' van de VLD kunnen situeren. Zelaya was bovendien telg van één van de rijkste families en grootgrondbezitters van het land die zich met bosbouw en houtverkoop rijk hadden gemaakt.

Net als Chávez in 1999 verraste hij vriend en vijand toen hij zijn verkiezingsbeloftes begon uit te voeren. Dat was niet naar de smaak van zijn elitegenoten, die alle media in Honduras controleren en hem onmiddellijk begonnen te diaboliseren. De maatregelen die hij nam, waren nochtans nauwelijks links te noemen. Ze kwamen eerder overeen met wat hier in Europa als vanzelfsprekend wordt gezien (tenminste toch tot voor kort) voor een overheid die de eigen economie wil stimuleren (en niet de grote buitenlandse bedrijven).

Verbazing alom, weer een president die zijn beloftes houdt

In de amper twee jaar dat hij president was, kreeg Honduras onder Zelaya voor het eerst (!) in zijn geschiedenis gratis lager en secundair onderwijs, kleine landbouwers kregen subsidies, het minimumloon werd met 80 procent verhoogd (en is daarmee nog altijd op derdewereldniveau, maar toch), gratis schoolmaaltijden werden voorzien voor de 1,6 miljoen leerlingen van het land, bazen van huispersoneel werden verplicht sociale bijdragen te betalen, er kwamen subsidies voor elektriciteit voor arme gezinnen en programma's voor de armste 200.000 Hondurezen. Heel wat van deze beslissingen werden tergend traag ingevoerd en tegengewerkt door de bureaucratie waar de oude machten nog steeds plak zwaaiden, maar toch ... in twee jaar werd de armoede in Honduras met 10 procent verminderd.

De economische elite van het land, die door al dat communistisch gezever iets minder stinkend rijk dreigde te worden, zag dat niet zitten en vond met de actieve steun van de Amerikaanse ambassade de oplossing. Voor Washington was Honduras met Zelaya immers ook een ernstig probleem. Als zelfs traditionele bondgenoten een meer sociale koers ten bate van de eigen bevolking zouden gaan varen, was het hek helemaal van de dam.

ALBA of de stap te ver van Zelaya

Bovendien beging Zelaya de fout van zich bij de Allianza Bolivariana para los Pueblos de Nuestro America (ALBA) aan te sluiten. Dit initiatief van de Venezolaanse president Hugo Chávez probeert de economische en sociale integratie te bevorderen van Antigua en Barbuda, Bolivia, Cuba, Dominica, Ecuador en Venezuela. Deze organisatie heeft zelfs de intentie een gemeenschappelijke eigen munt te ontwikkelen los van de dollar.

De tijden van de klassieke militaire staatsgreep zijn echter voorbij. Dat kan zelfs Washington niet meer gedaan krijgen. Er moest dus naar andere methodes uitgekeken worden. Daarom werd in Washington een nieuwe methode uitgedokterd. Men zou 'legale' middelen gaan inzetten om de president af te zetten. Vermits eender welk Latijns-Amerikaanse president wel eens dingen deed en doet die de grenzen van zijn macht en competentie trachtte te verleggen, was het niet lang zoeken naar een excuus.

Toen Zelaya, nota bene op vraag van heel wat organisaties uit het sociale middenveld, voorstelde om de grondwet te wijzigen werden een aantal technisch-legale argumenten ingeschakeld en werd hij wegens 'overtreding van de grondwet' afgezet.

Zelaya stelt teleur

Jammer genoeg voor de Hondurezen heeft Zelaya de politieke strijd niet verder gezet vanuit de oppositie en zich eigenlijk in zijn lot geschikt. Vandaag valt Honduras terug onder het normale stramien dat voldoet om geen onderwerp van debat meer uit te maken in de grote media: repressie van sociale organisaties, paramilitaire aanslagen op vakbondsleiders, boeren en kritische journalisten, folterpraktijken en, niet te vergeten, onmiddellijke afschaffing van alle sociale maatregelen die Zelaya had uitgevaardigd. Honduras heeft uiteraard ook onmiddellijk zijn lidmaatschap van de ALBA opgezegd.

Ondanks dit succes is de staatsgreep in Honduras een bewijs van de tanende almacht van de VS. Een militaire staatsgreep kan niet meer. President Obama zag zich zelfs verplicht aanvankelijk op de vlakte te blijven en noemde de afzetting eerst zelfs onwettelijk.

Uiteindelijk werd de VS toch het eerste land dat de nieuwe president wel erkende. Wat echter het meest verbaasde was dat traditionele bondgenoten Colombia en Chili de coup in Honduras ook veroordeelden. Die landen vonden goede betrekkingen met hun buurlanden blijkbaar belangrijker dan die met de grote broer. Een teken aan de wand ...

Over naar Paraguay

Fernando Lugo werd op 15 augustus 2008 de allereerste president van Paraguay die niet uit de rangen van de Coloradopartij kwam, de partij die de belangen van de oligarchie vertegenwoordigt en sinds 1954 onafgebroken aan de macht was in Paraguay (tot 1989 onder Alfredo Stroessner). Lugo werd verkozen op basis van een platform dat een landhervorming eiste voor de landloze boeren met de steun van een twaalftal kleinere partijen.

Geen duidelijke meerderheid voor de nieuwe president

De concentratie van landeigendom in handen van een kleine elite is een algemeen Latijns-Amerikaans probleem. Paraguay is er wel het meest extreme voorbeeld van. Ongeveer 85 procent is er in handen van de elite, die goed is voor 2 procent van de bevolking.

Lugo behaalde geen meerderheid in de eerste ronde, maar de tegenkandidaat van de Colorado-partij vond het  verschil van 10 procent te groot en gaf de strijd op zodat Lugo zonder tweede ronde president werd. Zijn vice-president werd Federico Franco, lid van een kleine liberale partij die mee zijn campagne had ondersteund maar zeer snel op dat engagement terugkwam.

Nauwelijks geïnstalleerd werd Lugo persoonlijk geconfronteerd met een aantal vaderschapsclaims uit de tijd dat hij nog bisschop was. Ironisch genoeg ging het over klachten die de katholieke kerk tot dan 'met de mantel der liefde' had afgeschermd. Daar hij echter tegen de wil in van de kerk en van de paus president was geworden, was er blijkbaar geen probleem meer voor de vrome vaders om de klachten openbaar te maken.

Lugo stelt teleur

Ondanks een duidelijker links profiel dan zijn Hondurese collega Zelaya, maakte Lugo in de praktijk echter weinig werk van zijn verkiezingbeloftes. Hij deed nauwelijks iets om de almacht van de oligarchie en de Coloradopartij te verminderen. Hij moest daarbij ook rekening houden met een parlement waar hij geen meerderheid achter zich had, zowel in de Kamer als in de Senaat.

Hij nam daarnaast ook een aantal beslissingen van bedenkelijke aard. Zo liet hij toe dat Amerikaanse soldaten in het noorden van Paraguay 'controleopdrachten' gingen uitvoeren. Paraguay grenst daar aan Bolivia en Brazilië. Daarnaast liet hij zijn ministerie van landbouw begaan toen dat aan de (van oorsprong Amerikaanse) multinational Monsanto de toestemming gaf om plantages met genetisch gemanipuleerd katoen te starten. Hoewel de milieuvergunning nooit werd toegekend, is het bedrijf daar alvast mee begonnen tegen het protest van de boerenorganisaties in.

Lugo heeft ook nauwelijks geprobeerd om iets te doen aan het nefaste belastingssysteem van Paraguay. De oligarchie, de grootgrondbezitters en de met hen gelieerde multinationals betalen er geen belastingen.

Tenslotte heeft Lugo, in tegenstelling tot zijn collega's in Venezuela, Ecuador en Bolivia niets gedaan tegen de openlijke Amerikaanse inmenging in de werking van heel wat sociale organisaties, door middel van hun 'ontwikkelingsorganisatie' USAID  (United States Agency for International Development) en zijn talloze filialen MSI, DAI en andere.

Frustratie leidt tot nieuwe grondbezettingen

Zijn teleurstellende prestaties leidden er toe dat de boerenorganisaties terug overgingen tot grondbezettingen. Het zou ons hier te ver voeren om dit in zijn historisch perspectief te plaatsen, maar samengevat kan je stellen dat onder de dictatuur van Stroessner en daarna onder de heerschappij van de Colorado-partij zowat alle inheemse volkeren van Paraguay van hun gemeenschappelijke gronden werden verjaagd. Het grootste deel van de landeigendom in Paraguay is met andere woorden het resultaat van brutale moorddadige veroveringen.

Landloze boeren hebben in Paraguay drie opties: aan hongerlonen gaan werken op de enorme plantages die vandaag van Paraguay o.a. een van de grootste uitvoerders van genetisch gemanipuleerde soja maken; naar de steden migreren om in de sloppenwijken een miserabel bestaan te leiden of in het gewapend verzet gaan.

Het excuus is gevonden

Bezettingen en gewelddadige ontzettingen door de politie kwamen de laatste tijd terug regelmatig voor. De bezetters van een domein aan de grens met Brazilië hadden duidelijk gemaakt dat zij zich gewapend zouden verzetten. Uiteindelijk kwamen 6 politiemannen en 11 boeren om bij de actie in opdracht van de betrokken grootgrondbezitter, die met hulp van de politie zijn plantage weer in 'bezit' wou nemen.

Dat 'bezit' was niet bepaald legitiem. De familie die de bezette gronden claimt, heeft zich recent openbare gronden toegeëigend, waartegen de lokale boeren in opstand kwamen. President Lugo reageerde door de minister van binnenlandse zaken, bevoegd voor de politie, te ontslaan en te vervangen door een politicus van de oppositie. Die maakte een einde aan de dialoog (die al niet veel soeps was) en koos voor de gewelddadige confrontatie.

Dat was echter nauwelijks voldoende om zijn tegenstanders te sussen. Die vonden in de slachtpartij het excuus om een afzettingsprocedure te beginnen. Zowel Kamer als Senaat stemden hem op 24 uur met een ruime meerderheid weg. Verbazend snel voor een parlementair systeem dat zich vooral kenmerkt door jarenlang getalm en getreuzel.

Het scenario lag al lang klaar voor gebruik

Lugo was een zwak president, die zijn beloftes niet waarmaakte en bovendien heel wat betwistbare maatregelen nam (of liet gebeuren zonder in te grijpen). Dat verandert niets aan het feit dat zijn afzetting al lang werd voorbereid, meer dan waarschijnlijk vanaf de dag dat hij werd verkozen, lang voor hij bewees een zwak president te zijn, ondermeer omdat zijn sociaal discours onaanvaardbaar werd geacht door een elite die over één van de armste en meeste uitgebuite volkeren van Latijns-Amerika heerst.

Voor de oligarchie van Paraguay liggen er nu een aantal dossiers op tafel die redelijk snel zullen worden beslist. Waarschijnlijk zal er nu snel een ongeremd gebruik van genetisch gemanipuleerde gewassen door Monsanto en aanverwanten volgen. De geringe sociale voordelen die onder Lugo werden ingevoerd, zullen worden afgebouwd. Vooral de boerenorganisaties wacht een gruwelijke repressie. Bovendien mag men er van uitgaan dat de VS nu snel werk zullen maken van een nieuwe militaire aanwezigheid, iets waar ze al enkele jaren vergeefs naar op zoek zijn.

Het valt te bezien of dat zal lukken. Een en ander zal afhangen van de mate waarin de omringende landen werk maken van het binnen- en buitenlands verzet. De techniek van de juridische staatsgreep is hiermee na Honduras aan zijn tweede uitgave toe.

Het verzet groeit echter

Na zich aanvankelijk nogal mak te hebben neergelegd bij de afzettingsprocedure, lijkt Lugo zich toch te herpakken. Blijkbaar gaat hij een schaduwkabinet oprichten en zijn zaak aanvechten bij de mensenrechtencommissie van de Organisatie van Amerikaanse Staten. Zijn hoofdargument is dat hij onvoldoende tijd heeft gekregen om zijn verdediging voor te bereiden. Dat klopt zeker. Het parlementair initiatief werd op 24 uur geklaard. Hij kreeg nauwelijks twee uur om zich voor de senaat te verdedigen, wat hij geweigerd heeft.

Ondanks zijn gebreken krijgt Lugo veel steun van de omliggende landen. Daar hebben die alle redenen voor. Het voorbeeld van Honduras en nu Paraguay toont immers aan dat de Latijns-Amerikaanse regeringen ondanks hun electorale successen nog steeds zeer zwak staan tegenover de binnenlandse en buitenlandse machten, die het niet kunnen vinden met overheden die de belangen van hun eigen bevolking plaatsen boven die van buitenlandse multinationals. Zelfs Chili onder de rechtse president Piñera en Peru dat zich de laatste jaren eerder afzijdig hield, scharen zich nu achter het verzet tegen deze staatsgreep.

De organisatie Unión de las Naciones Suramericanas UNASUR heeft onmiddellijk Paraguay geschorst als voorzitter en Peru als voorzitter benoemd (Peru moest het voorzitterschap normaal overnemen op het einde van dit jaar). De organisatie belegt deze week een speciale zitting in Argentinië om de crisis te bespreken.

Bovendien hebben alle buurlanden van Paraguay (Uruguay, Argentinië, Bolivia en Brazilië) hun ambassadeurs teruggeroepen en heeft de Braziliaanse president Roussef opgeroepen om het land ook economisch te blokkeren. Daar spelen in haar geval ook wel andere overwegingen in mee. Heel wat Braziliaanse landbouwbedrijven zijn actief in buurland Paraguay. Daar zou nu wel eens een eind aan kunnen komen. Ook Ecuador, Bolivia en Venezuela hebben al beslist de nieuwe president niet te zullen erkennen.

De details verschillen, de essentie blijft dezelfde

Wat men Lugo ook mag verwijten, het verandert niets aan het feit dat hij een legitiem verkozen president was en dat de motieven achter zijn afzetting alles te maken hebben met een economische agenda, die wordt gedicteerd in Washington (en door de lokale oligarchie die zich volledig met deze Amerikaanse agenda vereenzelvigt).

Ik kan alleen maar hopen dat de andere Latijns-Amerikaanse landen voet bij stuk houden en zich hier niet bij neerleggen. Als ze deze zaak behandelen zoals ze met Honduras hebben gedaan, dan voorspelt dat niet veel goeds voor Paraguay en Latijns-Amerika.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

15 reacties

  • door Wouter Braeckman op woensdag 27 juni 2012

    Maar wat er onthouden moet worden is dat de hegemonie van Washington toch aan het afbrokkelen is. En is dat niet een positieve evolutie?

    • door Lode Vanoost op woensdag 27 juni 2012

      Dat is inderdaad hoopgevend nieuws, maar dat is tegelijk ook verontrustend. De economische ondergang, zeker op industrieel vlak, van de VS gaat gepaard met een enorme militaire overmacht. Als de geschiedenis ons twee lessen leert, dan zijn het de volgende:

      1. Alle imperia gaan ten onder aan hun eigen tegenstrijdigheden, waarvan het uitgelokte verzet slechts één onderdeel is. Alle. 100 procent, dus ook het Amerikaanse. 2. Imperia kunnen tijdens hun neerval nog zeer lelijk uithalen. Een in het nauw gedreven leeuw is zeer gevaarlijk. Ondergaande imperia kenmerken zich altijd door een opflakkering van repressie.

      De VS (en daarmee bedoel ik de economische elite die dat land bestuurt - niet de gewone bevolking) moet zich in Latijns-Amerika beperken tot 'zachtere' methodes, omdat het Midden-Oosten, Azië en China en de herovering van Afrika alle aandacht opeist.

      Dat is niet genoeg om er zeker van te zijn dat de democratisering een gewonnen zaak is. Wat nu in Paraguay en Honduras gebeurt is minder erg dan de dooseskaders van El Salvador en Guatemala in de jaren '80. Maar het blijft een brutale ondermijning van de democratie.

      Bovendien, naast Honduras en Paraguay is er ook nog Haïti waar de democratie al jarenlang systematisch gefnuikt wordt (zie artikels over Haïti op de site)

  • door Frans op woensdag 27 juni 2012

    De kwaliteitsmedia zijn immers bezig met veel belangrijker wereldproblemen zoals de boerkacrisis en BHV om er maar een paar te noemen.

  • door d op woensdag 27 juni 2012

    Bij zo'n wervende titel zou je toch één bewijs verwachten van hoe Obama erin slaagde president Lugo voetje te lichten. Van hoe de US erin slaagde z'n partijleden ervan te overtuigen dat hij voor hen een liability geworden was zodat ze niet langer voor hem stemden? Bovendien moet de hoogdringendheid voor de US van z'n omverwerping uitgelegd worden want binnen 9 maanden liep z'n mandaat af en was hij niet langer verkiesbaar als president.... In afwachting blijf ik bij het US gezegde "all politics is local" of in Marxistische termen: het zijn de interne klassetegenstelling die bepalend zijn, ook voor de buitenlandse interventiemogelijkheden....

    • door Lode Vanoost op woensdag 27 juni 2012

      Ik denk dat u het artikel niet goed gelezen hebt. U onderschat compleet de continuiteit van de Amerikaanse buitenlandse politiek over alle presidenten heen, zeker in Latijns-Amerika. Wat de regering Obama in Paraguay doet is een logische voortzetting van wat Bush, Clinton, Bush sr, Ronald Reagan ... en ga zo maar door deden. Alleen de methodes veranderen, het doelwit blijft hetzelfde.

      Natuurlijk spelen lokale factoren daarin een cruciale rol. De elite in Paraguay heeft de VS niet nodig om te weten hoe ze haar belangen best verdedigt. Maar de VS is wel hun bondgenoot, omdat de belangen gemeenschappelijk zijn. Natuurlijk zijn de personen die deze staatsgreep hebben gepleegd, niet zomaar domme lakeien die de bevelen van Washington uitvoeren, zo werken die dingen helemaal niet. Trouwens, ondanks alle professionele hulp van binnen en buiten, dat verhindert niet dat die dingen ook kunnen mislukken zoals in 2002 en 2003 in Venezuela en vorig jaar in Ecuador. Het is voor dergelijke coupplegers altijd goed om weten dat grote broer hen in ieder geval niet zal tegenwerken en waarschijnlijk ook snel zal erkennen.

      Het zijn trouwens niet 'zijn partijleden' die hem hebben laten vallen, maar de andere partijen in de coalitie die hem gesteund had voor zijn verkiezing. Het was ook een an de zwaktes van Lugo dat hij geen eigen partij-organisatie achter zich had.

      Dergelijke operaties worden nooit gevoerd in functie van de verkiezing van een president. Dat is iets voor de sensatiemedia maar zo werkt dat gewoon niet. Leuk voor in spionageboekjes of films maar niets met de realiteit te maken.

      • door d op donderdag 28 juni 2012

        is net wat ik probeer te doen. Het artikel wordt gebracht, niet onder de kop “US invloed in Paraguay neemt toe na staatsgreep” maar onder de kop “Nieuw model interventie VS in de maak? Paraguay = Honduras II”. Dan verwacht ik van u bewijzen dat a. de US deze staatsgreep gepland heeft b. de US aan deze staatsgreep meegewerkt heeft c. de US daarbij een nieuwe interventietechniek gebruik die zou kunnen uitgroeien tot een model d. dat u de redenen opgeeft waarom de US zo’n staatsgreep zou plannen, tegen een zwakke president die z’n politiek programma niet kan uitvoeren en die inschikkelijk is ivm de US belangen en dit in een ingesloten landje dat geen enkel strategisch belang heeft e. dat u de hoogdringende redenen aangeeft waarom de US nu moet ingrijpen en niet 9 maanden kan wachten tot het definitieve einde van Lugo’s carrière als president

        En in de tekst zie ik daarover enkel 2 vage zinnetjes; “Daarom werd in Washington een nieuwe methode uitgedokterd. Men zou 'legale' middelen gaan inzetten om de president af te zetten.” “en dat de motieven achter zijn afzetting alles te maken hebben met een economische agenda, die wordt gedicteerd in Washington (en door de lokale oligarchie die zich volledig met deze Amerikaanse agenda vereenzelvigt).” Beide zijn echter beweringen, geen bewijzen. Toch wat minnetjes om op basis daarvan een nieuw US-interventiemodel te ontwikkelen, niet?

        Ik stel mij deze vragen omdat u namelijk, bij mijn weten, de enige bent die afwijkt van het algemeen model, nml. dat niemand met een beschuldigende vinger naar de US wijst. In de eerste plaats verwijs ik hierbij naar de artikels in DWM zelf. Maar als je de wereldactualiteit opvolgt dan kreeg je de laatste week massa’s reacties binnen, uit alle hoeken van de wereld. En dat landen zoals Colombia en Chili met rechtse regimes toch de staatsgreep afwijzen is vermeldenswaardig maar dat zij daarbij niks zeggen over een eventuele US verantwoordelijkheid is niet meer dan normaal. Maar niemand verwijst ernaar, ook niet Cuba noch Chavez, die er toch voor gekend is Obama graag te kietelen…

        • door Lode Vanoost op vrijdag 29 juni 2012

          Dit is inderdaad mijn opinie over wat gebeurd is in Paraguay. Zo gaat dat in de media. Ik kan u honderden voorbeelden geven van berichtgeving die niet in twijfel wordt getrokken, ook al zijn daar evenmin 'bewijzen' voor. Artikels zijn geen gerechtelijk onderzoek. De 'bewijzen' voor de staatsgreep van 11 september 1973 in Chili werden ook pas gegeven jaren later (en bevestigd door de excuses van president Clinton). Dat hield commentatoren toen ook niet tegen om de VS met de vinger te wijzen.

          Ik denk dus inderdaad dat de ambassade van de VS in Asuncion zoals gewoonlijk bij deze afzetting betrokken was. Ik denk dus inderdaad dat hier een nieuw interventiemodel wordt uitgeprobeerd. De tijden zijn immers veranderd. De almacht van de VS in Latijns-Amerika neemt immers af. Ze moeten dus wel andere methodes toepassen. Bewijzen? Wel, deductie uit honderd jaar 'aanwezigheid' van de VS in Latijns-Amerika is voor mij al voldoende argument om mijn stellingname te verdedigen.

          Dat de oligarchie Lugo weg wilde is al duidelijk van in 2009 toen Lugo zich verplicht zag een pak generaals te ontslaan omdat ze tegen hem complotteerden. Zij hebben hun kans afgewacht. Ze wilden niet riskeren om het terug tegen Lugo te moeten opnemen als zetelend president omdat ze vreesden dat hij ditmaal wél een meerderheid van stemmen zou behalen en dat zijn impact dus zou toenemen in zijn tweede mandaat. Lugo heeft dat ook meermaals zelf verklaard, dat hij voorlopig niet tegen de gevestigde machtsstructuren op kan. De Colorado-partij is zich er echter goed van bewust dat eender welke kandidaat ze ook gaan voordragen, dat die tegen een zetelend president Lugo geen kans maakt.

          Ik wijk helemaal niet af van wat u het algemeen model noemt 'dat niemand met een beschuldigende vinger naar de VS wijst'. Dat is de essentie van dergelijke operaties, dat ze zo lang mogelijk 'ontkend' kunnen worden. Dat 'rechtse' presidenten zoals Pinera de afzetting ook afkeuren, heeft zoals ik al eerder zei, ook te maken met de tanende almacht van de VS, met de toenemende economische integratie van Latijns-Amerika en met het onmiskenbaar feit dat de landen rond hen hun eigen richting hebben gekozen. Zij kiezen m.a.w. eieren voor hun geld. Bovendien zijn de omringende landen vooral verontwaardigd over wat de Paraguayaanse machthebbers zelf hebben gedaan. Ook dat is essentieel.

          Trouwens, zelfs intern is de elite in de VS over deze zaken verdeeld. De VS-amabassadeur in Honduras was tegen de staatsgreep. Uiteindelijk haalden zij die er voor waren de bovenhand. Dat zal ook nu wel het geval zijn. Ik sluit zelfs niet uit dat de VS zich uiteindelijk 'tegen' de afzetting zal uitspreken. Dat doet de VS wel meer. Het embargo tegen Haiti ten tijde van Clinton is een goed voorbeeld. Officieel stond de VS hier helemaal achter. Later is gebleken dat de VS dat embargo compleet negeerde en dat bijvoorbeeld de leveringen van aardolie tijdens het embargo zelfs toenamen. En ja, ondertussen gaat de financiering van politie en leger in Paraguay meer dan waarschijnlijk onverminderd door.

          Je moet een land niet beoordelen of zijn officiële verklaringen maar op zijn concrete daden. Daarom blijf ik er ook onverminderd bij dat wat in Paraguay is gebeurd is een tweede testcase is na Honduras die de rechtse krachten in Venezuela, Bolivia, Ecuador ... in eigen land willen toepassen mét hulp van de VS.

        • door patrickhens op woensdag 4 juli 2012

          Er wordt wel degelijk ook door anderen met de vinger naar de VS gewezen, d. Ook in Latijns-Amerikaanse landen. Lode staat hier zeker niet alleen. En geloof me, het is gewoon een kwestie van tijd vooraleer "bewezen" wordt dat de VS zich ermee bemoeid heeft. Ook bij andere staatsgrepen kwamen die bewijzen later: Honduras, Venezuela, ... Ook op dit moment zelf is de VS druk bezig de komende verkiezingen in Venezuela in het voordeel van de oppositie te laten uitdraaien. Daar bestaat geen twijfel over. In Venezuela zal de "legale" truc echter niet werken, en men vreest terecht voor geweld en/of een nieuwe staatsgreep. Prima artikel trouwens, Lode.

          • door Lode Vanoost op woensdag 4 juli 2012

            Wat Venezuela betreft, hebben de VS en de oppositie zich allang neergelegd bij het feit dat Chavez op democratische manier niet te kloppen is. Wat ze gaan doen is het verkiezingsproces zelf delegitimeren, door het resultaat voor te stellen als een gevolg van massale fraude, afpersing, dwang etc. Ik sluit zelfs niet uit dat Capriles zich gaat terugtrekken, zogezegd omdat zijn leven in gevaar is, omdat zijn medestanders worden bedreigd enzovoort. Die operatie beschadiging is al lang bezig en wordt ginder al volop in de commerciële media gevoerd.

            En ja, ook hier wordt dat allemaal bedacht, gecoördineerd en geleid door de Amerikaanse ambassade in Caracas. Dat is in Venezuela ook 'nodig' want de oppositie is intern te verdeeld om zelf met een uitgedachte strategie af te komen. Overigens mag je in augustus van mij daar een aantal artikels over verwachten.

            • door patrickhens op woensdag 4 juli 2012

              Zeker blijven schrijven, ook over Venezuela. We kijken al uit naar je artikels van augustus. Wij zelf zullen rond augustus, september in Venezuela zijn, om te kijken hoe de campagne verloopt en om contacten te leggen en te gaan praten met de Bolivariaanse bewegingen. Je mag ook van ons nog artikels verwachten. Patrick Hens Actief medewerker Handen Af van Venezuela

    • door Lode Vanoost op donderdag 5 juli 2012

      Reeds op 28 maart 2009 (zie de weblink hieronder) stuurde de Amerikaanse ambassade een boodschap naar hun hoofdkwartier in Washington dat een aantal politici van de Colorado-partij van plan waren president Lugo af te zetten via een legale afzettingsprocedure 'even if on spurious grounds' (zelfs met valse argumenten).

      Kijk eens aan, 'een' ambassade is op de hoogte dat een aantal politici van plan zijn een democratisch verkozen president af te zetten en wat doet die ambassade? De president verwittigen? Niks van. Trouwens, hoe komt het dat de Amerikaanse ambassade dat weet? Toevallig goede maatjes met de oppositie misschien? Heeft die ambassade dan bijvoorbeeld gezegd aan die kerels, jamaar, wij zijn daar tegen, wij steunen dat niet?

      http://wikileaks.org/cable/2009/03/09ASUNCION189.html#

  • door Piet De Pauw op zondag 1 juli 2012

    De overheid in de USA wordt voorlopig nog gedomineerd door machtspolitici. Met een klassiek liberale president in de USA zouden dergelijke problemen niet voorkomen. Luister bijvoorbeeld naar wat Ron Paul zegt, en de libertarische media: het von Mises Instituut, Lew Rockwell,....Langzaam begnt het tot de massa door te dringen hoe desastreus het effect is van "representatieve democratie".

  • door Lode Vanoost op woensdag 4 juli 2012

    Meer en meer bewijzen duiken op dat niet alleen de VS maar ook het bedrijf Monsanto berokken is bij de staatsgreep in Paraguay.

    zie http://www.rt.com/news/paraguay-us-president-lugo-291/

  • door Bart Vonck op woensdag 4 juli 2012

    Veel dank voor deze puike politieke analyse!

  • door FrankVanaerschot op maandag 16 juli 2012

    Ik plaatste onderstaande tekst ook bij Stefaan De Clerck's artikel over Paraguay. Ik geef ook nog een link mee met een analyse die Immanuel Wallerstein maakt over de politieke impact van de staatsgreep in Paraguay op de verhoudingen tussen de verschillende landen en blokken in Amerikaanse regionale politieke landschap:

    http://www.agenceglobal.com/index.php?show=article&Tid=2834

    "Paraguay is experiment in 'democratische' staatsgrepen

    Volgens mij kunnen we de coup tegen Lugo in een breder kader interpreteren: Latijns-Amerika is geëvolueerd van een neoliberaal economisch laboratorium in de jaren 80 en 90 - wat tot een progressieve golf eind jaren 90/jaren 2000 leed - naar een laboratorium in de jaren 2010 dat allerlei 'democratische' varianten op staatsgrepen uitprobeert om de politieke eis voor meer sociale gelijkheid te ondermijnen: afzetting van Manuel Zelaya in Honduras, mislukte poging tot afzetting Rafael Correa in Ecuador, 'impeachment' van Fernando Lugo in Paraguay (ook in Egypte heeft het leger net voor de presidentsverkiezingen de democratische instellingen op een zijspoor gezet). Europa ondervindt nu de resultaten van de economische experimenten in de jaren 80 en 90. Wat in het huidige laboratorium bekokstoofd wordt ziet er ook niet al te proper uit. http://www.informationclearinghouse.info/article31764.htm "

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties