Reeds acht jaar is DeWereldMorgen.be de alternatieve en kritische stem in de Vlaamse media.

Wij zijn volledig gratis en reclamevrij.

Maar dat kan enkel via uw steun.

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Wie gelooft de NAVO nog?

De NAVO bombardeert doelwitten in Libië: “om de mensenrechten te beschermen”. Althans, dat moeten wij geloven. Maandag lezen we in de kranten dat de 'responsibility to protect' niet meer is dan een laagje vernis om militaire interventies wereldwijd goed te praten. Vredesactie stelt dat de NAVO het conflict alleen maar doet escaleren.
woensdag 11 mei 2011


Een Frans vliegdekschip dat opereerde in het kader van de NAVO-operatie 'Unified Protector' liet volgens de berichten tweeënzeventig oorlogsvluchtelingen aan hun lot over. Drieënzestig mensen vonden een gruwelijke dood omdat de NAVO de andere kant op keek.

Militair interveniëren om mensenrechten te beschermen, wie gelooft dat nog?

Mensenrechten verkopen militair ingrijpen

Op 27 maart 2011 nam de NAVO het commando over de militaire interventie in Libië over. Officiële doelstelling: een no-flyzone afdwingen en onschuldige burgers beschermen tegen het geweld van de troepen van kolonel Muammar Khaddafi.

We hebben immers de 'responsibility to protect' (R2P in modieuze afkorting), de morele verantwoordelijkheid om, desnoods gewapenderhand, in te grijpen als mensenrechten worden geschonden.

België stuurde als kleine, maar 'betrouwbare NAVO-partner', vier F16's. Vandaag blijkt opnieuw dat mensenrechten een populair argument zijn om militaire interventies te verkopen, maar niet de echte motivatie.

De escalatie van de oorlog in Libië drijft duizenden mensen op de vlucht. De kranten berichten dat op 25 maart tweeënzeventig oorlogsvluchtelingen met een boot uit Tripoli vertrokken. Ze wilden Italië bereiken, maar de boot kwam in de problemen en zwalpte stuurloos op de golven.

"De escalatie van de oorlog in Libië drijft duizenden mensen op de vlucht"

Een militaire helikopter vond de boot, maar de redding blijft uit. Voedsel en water geraakten op. Een paar dagen later werd de boot opgemerkt door een Frans vliegdekschip, maar de Fransen weigerden alle hulp. De vluchtelingen werden aan hun lot overgelaten.

Dag na dag stierven er mensen op de boot, vrouwen, kinderen, baby's. Ten slotte spoelden elf overlevenden opnieuw aan op de Libische kust.

De Franse zeemacht onkent in alle toonaarden dat ze weigerde hulp te bieden. Volgens een woordvoerder van de NAVO had de alliantie geen weet van het 'incident'. Dat is weinig geloofwaardig. Twee vliegtuigen stegen immers van het vliegdekschip op en vlogen over de vluchtelingen heen. De Italiaanse kustwacht was gewaarschuwd en had een alarmsignaal uitgestuurd.

Mensenrechten blijken een goed verkopend argument voor militaire interventie, maar zodra mensenlevens gered kunnen worden, laat de coalitie het afweten.

"Mensenrechten blijken een goed verkopend argument voor militaire interventie, maar zodra mensenlevens gered kunnen worden, laat de coalitie het afweten"

Onze volksvertegenwoordigers en onze regering slepen ons mee in een militaire operatie waarvan ze het eindresultaat niet kunnen omschrijven. Zij maken ons als burgers mee verantwoordelijk. Bombaderderen voor mensenrechten, wie gelooft dat nog?

Ondertussen blijkt het VN-mandaat waaronder de NAVO optreedt in de handen van onze politici behoorlijk rekbaar. De VN-resoluties1970 en 1973 gaan over het beschermen van burgers en het afdwingen van een no-flyzone.

Het Khaddafi-regime aan de kant schuiven, hoort daar niet bij. Maar de NAVO laat er geen twijfel over bestaan: hoe vaag de militaire doelstellingen van deze interventie ook zijn en hoe onvoorspelbaar de uitkomst van deze oorlog, het moet en het zal zonder Khaddafi.

NAVO doet het conflict escaleren

Voor het gemak wordt het conflict gereduceerd tot een gemakkelijk te hanteren tegenstelling: Khaddafi en al zijn aanhangers aan de slechte kant, de rebellen aan de goede.

Wie die rebellen precies zijn en waar ze met Libië naartoe willen, weet eigenlijk niemand. Wapenleveringen aan de rebellen mogen voorlopig niet, al wordt er hier en daar driftig voor gelobbyd.

Engeland, de VS, Frankrijk en Italië sturen militaire adviseurs en hebben dus al 'boots on the ground'. De coalitie geeft bovendien financiële en logistieke steun.

Niet-gewapende groepen worden op die manier gemarginaliseerd. Ze worden niet meer serieus genomen en verdwijnen compleet uit beeld als actoren in de oplossing voor het conflict en voor de politieke toekomst van het land.

"Niet-gewapende groepen worden op die manier gemarginaliseerd. Ze worden niet meer serieus genomen en verdwijnen compleet uit beeld als actoren in de oplossing voor het conflict"

Op die manier verscherpen de tegenstellingen en verkleint de ruimte voor een politieke uitweg. De NAVO-interventie doet het conflict alleen maar voort escaleren en veroorzaakt op die manier nog meer slachtoffers. Mensen die voor de oorlog vluchten, worden aan hun lot overgelaten.

Dat van een snelle militaire overwinning geen sprake zal zijn, is vijftig dagen na de eerste bommen wel duidelijk. "The game is over for Gaddafi”, sloeg NAVO-secretaris-generaal Rasmussen afgelopen zondag uit zijn nek.

Maar adminraal Mike Mullen, de stafchef van het Amerikaanse leger, zat dichter bij de waarheid toen hij twee weken geleden zei dat de interventie een patsstelling nadert. De 'gemakkelijke' doelwitten zijn uitgeschakeld, de troepen van Khaddafi trekken zich terug in steden en dorpen.

De rebellen blijken niet in staat om daar voor langere tijd de controle te veroveren. Burgerslachtoffers vermijden, kan misschien nog als het gaat om militaire doelwitten in de woestijn, maar in dichtbevolkte steden is dat onmogelijk.

Zogenaamde drones, onbemande vliegtuigen, inzetten, zoals de VS nu doet, beperkt het aantal slachtoffers evenmin. Dat maakt de dodentol van de inzet ervan in Pakistan pijnlijk duidelijk.

De NAVO is nog niet weg uit Afghanistan of de westerse militaire alliantie stort zich al in de volgende uitzichtloze oorlog. Wie gelooft de NAVO nog?

Vredesactie

Vredesactie vzw is een pacifistische vredesbeweging die onder meer campagne voert tegen kernwapens en tegen de oorlogseconomie.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

3 reacties

  • door Blinde pacifist op donderdag 12 mei 2011

    Leesvoer voor Wouter De Vriendt die zijn blinde naiviteit beter laat plaatsmaken voor wat meer internationaal inzicht.

    • door DOLLE MOL op vrijdag 13 mei 2011

      Iemand die in 2011 voor de Libye interventie was, zoals hij in 2001 al voor de Afhganistan- interventie was, kan men niet van naiviteit blijven beschuldigen. Er zit gewoon een constante in de lijn van de groene politiek: boek vooral geen resultaten in de strijd tegen oorlog, tegen kernenergie, tegen armoede. In Duitsland staat men al een stuk verder met deze analyse: Daar is recentelijk een boek verschenen geschreven door een duitse mede - oprichtster van de groenen. "Die Grunen, was sie reden, was sie tun". Ontluisterend hoe deze strekking parasiteert op het verlangen naar een betere wereld dat bij het kiezerspubliek leeft, zonder tanden te tonen aan het kapitaal.

      Maar zo lang we in Vlaanderen onze hoop blijven stellen op "progressieve" politici al la De Vriendt of Vandermaeien, om , iedere keer als ze weer instemmen met de NAVO interventies en andere imperialistiese rotzooi te zeggen "och wat zijn ze toch naief" verdienen we niet beter dan de huidige situatie: Ons land bombardeert mee een land naar de haaien dat ons niet heeft aangevallen. Met de groetjes van de "naieve" groenen?

      Sorry maar zo naief ben ik dan weer niet om te geloven dat het enkel om onwetendheid an goedgelovigheid gaat.

      De groenen hebben de kans gehad, samen met de socialisten, om tijdens de parlementaire stemming over de Belgische deelname aan de Libye - operatie de Belgische anti- oorlogsbeweging een stem te geven in het parlement. Ze hebben die kans niet genomen. Ze zouden ze ook geen tweede keer moeten krijgen als de vredesbeweging zichzelf respecteert.

      Ze hebben dit niet gedaan omdat ze de anti- oorlogsbeweging als een gemakkelijk te paaien stemmenreservoir beschouwen, dat met enkele linkse quotes en een beetje geposeer voor oude affiches simpel te verleiden is. en de Vlaamse anti- oorlogsbeweging werkt daar aan mee door steeds op dezelfde politici te blijven focussen als het om internationale - en vredesstandpunten gaat.

      Die Van Der Maelen bijvoorbeeld, wordt nu al meer dan 10 jaar opgevoerd als een "linkse" vredesssocialist op wie we bij gebrek aan beter de hoop zouden moeten stellen. Terwijl hij toch maar enkel gebruikt maakt van de historische tegenstellingen tussen de linkse lijn bij de basis of een deel ervan en de rechtse lijn bij de top, om een politieke en persoonlijke positie te bereiken die hij op basis van zijn persoonlijk talent als redenaar en wervend persoonlijkheid nooit zou hebben verworven.

      Ik zal niet meer teleurgesteld worden over de "naieve" beslissingen van pseudo linkse vredespolitici als ze weer eens Belgische troepen naar een volkerrechtsverkrachtende NAVO operatie sturen. Wel door commentaren die nog geloof hechten aan de "spontane naiviteit" van sociaaldemocratische en groene machtsgeile beroepspolitici.

  • door Wilfried op donderdag 12 mei 2011

    De NAVO is de oorlogsmachine bij uitstek, ter versterking van het Amerikaanse imperialisme. "Als de Nato de passie preekt" is een aanbevelenswaardig boek om de ware doelstellingen van de Nato te doorgronden.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties