about
Toon menu
Analyse

Franse loi travail komt er in alle EU-lidstaten

De sociale strijd van de Franse werknemers tegen de hervorming van de arbeidswetgeving is niet alleen een strijd tegen de Franse regering. De EU-instellingen zijn een drijvende kracht achter deze anti-sociale wetten in alle EU-lidstaten, volgens Corporate Europe Observatory. Wat in Frankrijk gebeurt, staat de rest van de EU te wachten.
dinsdag 28 juni 2016

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

De enorme stakingen en sociale acties tegen de loi travail in Frankrijk zijn een zoveelste bewijs van de enorme kloof tussen de publieke opinie en het Franse regeringsbeleid. Een van de voornaamste elementen van dit wetsvoorstel is dat lokale CAO's op bedrijfsniveau voorrang krijgen op gobale CAO's die volledige bedrijfssectoren binden. Bovendien wordt het ook veel makkelijker voor werkgevers om mensen te ontslaan en om meer precaire arbeidscontracten aan te bieden.

Dit is een sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog ongeziene ondermijning van de sociale dialoog tussen werkgevers en werknemers, belichaamd door het sociaal overleg met de vakbonden, de enige organisaties die werknemers hebben om hun belangen te verdedigen. Dit verklaart ook de felheid van de sociale acties tegen deze nieuwe arbeidswetgeving. De Franse regering maakt ruim gebruik van de noodtoestand na de terroristische aanslagen om dat sociaal verzet zo hard mogelijk aan te pakken.

Alles voor de hoge winsten

Volgens de watchdogorganisatie Corporate Europe Observatory (CEO) is het fout te denken dat het hier enkel en alleen om een conflict gaat tussen de Franse regering en haar werkende bevolking. Zowat alle nieuwe EU-regels en richtlijnen sinds de economische crisis van 2007-2008 zijn geschreven vanuit eenzelfde destructieve visie op sociaal overleg. Deze regels kunnen samengevat worden als: “Verzeker hogere winsten voor de bedrijven door de lonen omlaag te drukken”.

Frankrijk is volgens CEO een test-case voor heel de Europese Unie. Eenmaal de 'loi travail' er in Frankrijk door is, zal zij worden gebruikt om identieke wetgevende initiatieven door te drukken in de andere EU-lidstaten.

Volgens de geldende EU-verdragen mag een lidstaat geen budgettair deficit boeken hoger dan 3 procent van het bruto binnenlands product (bbp1). Tegelijk mogen staten geen nieuwe fiscale inkomsten zoeken. De mogelijkheid voor regeringen om een beleid te voeren dat op het algemeen belang is gericht wordt daardoor alsmaar kleiner.

Gaan EU-lidstaten toch over deze budgettaire grens van 3 procent, dan dreigen enorme boetes. De Europese Commissie kan die opleggen als een 'gekwalificeerde meerderheid2' van de andere EU-lidstaten daar mee instemt. Frankrijk zit al jaren in zwaar financieel weer en zoekt een oplossing enkel in sociale besparingen, niet in nieuwe fiscale inkomsten.

De dreiging van zware EU-boetes is dan ook het voornaamste argument dat de Franse regering onder leiding van president Hollande gebruikt om de parlementsleden tot goedkeuring van deze wetten te dwingen. Voor de 'loi travail' is de regering echter een stap verder gegaan. Op basis van Grondwetsartikel 49.3 kan de regering rechtstreeks 'dringende maatregelen nemen' zonder de goedkeuring van het parlement.

De Europese Commissie volgt nu al de budgettaire evolutie in Frankrijk op de voet. Het Franse deficit komt regelmatig ter sprake op de samenkomsten van de Europese Raad van Ministers en van de Europese Commissie.

'European Semester'

Sinds 2013 dringt de Europese Commissie aan op “alomvattende structurele hervormingen”... die een impact moeten hebben op “de fundamentele stimuli voor groei door de liberalisering van de arbeid(swetgeving), productie en dienstensectoren”. Die 'raadgevingen' werden geformuleerd in wat het 'Europees Semester' wordt genoemd.

Het Europese Semester is een procedure die de Europese Commissie en de Europese Raad van Ministers de mogelijkheid geeft adviezen voor hervorming te verstrekken aan elke EU-lidstaat afzonderlijk met het oog op het oplossen van budgettaire problemen. Aanvankelijk waren dat niet-bindende aanbevelingen, sinds 2013 zijn deze echter bindend.

Sindsdien legt de Europese Commissie aan Frankrijk op om zijn arbeidswetgeving en pensioenstelsel te 'hervormen'. Hervormen is een neoliberaal eufemisme voor sociale inleveringen ten voordele van hogere bedrijfswinsten. De Franse regering wordt met andere woorden rechtstreeks bedreigd met zware boetes als het niet doet wat de Europese instellingen haar opleggen .

'Macroeconomic Imbalance Procedure'

Er is nog een tweede procedure die de Europese Commissie de macht geeft om landen te dwingen tot maatregelen, de 'Macroeconomic Imbalance Procedure' (MIP). Die procedure laat de Europese Commissie toe om zelf de arbeidswetgeving in een EU-lidstaat te controleren en voorstellen tot wijzigingen op te leggen. Het neoliberale dogma achter deze procedure is “Loonkosten moeten omlaag, anders lijdt de competitiviteit en dringen maatregelen zich op.”

In 2014 heeft de Europese Commissie aan Frankrijk meermaals meegedeeld dat er meer moeten worden gedaan om de 'profitabiliteit' van ondernemingen te vergroten. In februari 2015 wees de Europese Commissie onder de MIP-procedure Frankrijk en Bulgarije terecht als de meest urgente probleemlanden. Frankrijk kijkt sindsdien aan tegen een mogelijke boete van 0,5 procent van het bbp, ongeveer 11 miljard euro.

De 'aanbeveling' van de Europese Commissie van 14 juli 2015 zegt specifiek dat Frankrijk “de arbeidswetgeving moet hervormen om meer aansporingen ('incentives') te geven aan werkgevers om arbeidscontracten op te leggen met een open einde". Daarmee worden tijdelijke en nuluur-contracten bedoeld.  De Franse werkgeversorganisatie MEDEF was onmiddellijk wild enthousiast over dit voorstel van de Europese Commissie.

België en Italië next

Samengevat komt het er op neer dat de huidige 'loi travail' er allesbehalve is gekomen enkel op initiatief van de Franse regering. Alle hierboven vermelde procedures zijn er volgens CEO op gericht “maximale druk uit te oefenen op de lidstaten om inleveringsbeleid op te leggen ('austerity policies').

CEO ziet een gelijkaardige evolutie in twee andere EU-lidstaten: Italië en België. Omwille van de omvang van de Franse economie wordt Frankrijk echter als de voornaamste test-case gezien voor het economisch beleid van de EU-instellingen.

Het besluit van CEO is eenduidig: “Als een grote machtige EU-lidstaat gedwongen kan worden om fundamentele wijzigingen door te voeren aan de wetten op de bescherming van de rechten van werknemers, dan is het risico op nieuwe en nog sterkere maatregelen zeer waarschijnlijk in de toekomst. Zelfs al zijn de Franse werknemers zich daar niet van bewust, zij voeren een Europese strijd.”

Bron: How the EU pushed France to reforms of labour law

1   Het bruto binnenlands product (bbp) is de totale geldwaarde van alle in een land geproduceerde finale goederen en diensten gedurende een begrotingsjaar.

2   Het systeem van 'gekwalificeerde meerderheid' werd ingevoerd door het Verdrag van Rome in 1958. Voor beslissingen van de Europese Raad van Ministers heeft elke lidstaat een aantal stemmen dat gedeeltelijk gebaseerd is op de proportionele verhouding van de bevolkingsaantallen. Dat aantal is in de volgende vedragen regelmatig aangepast. Het systeem bevoordeelt enigszins de kleinere lidstaten. Zo heeft de grootse lidstaat Duitsland met 82 miljoen inwoners 29 stemmen en de kleinste lidstaat Malta met 400.000 inwoners heeft er drie.

reacties

9 reacties

  • door Red Heskimo op dinsdag 28 juni 2016

    Brengen loonsverlagingen op lange termijn geen prijsdalingen met zich mee? Ik heb de indruk dat in regio's waar mensen minder geld verdienen het leven goedkoper is. Dus op zich blijft de koopkracht hetzelfde.

    Of is dat maar een indruk?

    Heb de afgelopen jaren ingeleverd qua loon maar ik ben niet minder gaan consumeren. Ben gewoon bewuster gaan shoppen.

    • door Eddy van Thielen op dinsdag 28 juni 2016

      Ik denk dat u een probleem heeft... U kan niet blijven "bewust shoppen" of besparen. Veel alleenstaanden en gezinnen hebben zich al kapot bespaart, en het water staat nu al aan hun lippen. Sinds de fameuze kilometerheffing voor vrachtwagens (de Weytstaks noem ik die), de Turteltaks, indexsprong, verhogingen energie, verhogingen BTW, en andere "maatregelen" van de regeringen De Wever I, en I bis, zijn de prijzen van noodzakelijke voedingswaren met 10 tot 12% gestegen. Jawel, ook die in "den ALDI"... Vandaag nog pakje koekjes gekocht, die voor de kilometerheffing 49 ct koste, en nu al 69 ct, voor een pakje, dat is een prijsverhoging met 20%, of deze, een pot mayonaise, voor de kilometerheffing en erna, nog steeds dezelfde prijs, alleen de inhoud verminderde van 500 tot 350 gr., een vermindering van 150 gr. Hetzelfde verhaal bij hesp, prijs hetzelfde, alleen 185 i.p.v. 200 gr. en ga zo maar verder. Mijn inkomen is wel niet gestegen met 10 tot 20% hè... Dus uit mijn eenvoudige rekensommetje blijkt dat mijn koopkracht gigantisch gedaald is. Uw reactie is er één gelijk van die man die het niet erg vond toen de prijs van de benzine fors steeg, hij tankte toch maar elke keer voor 10 Euro...

    • door Philippe Lauwers op dinsdag 28 juni 2016

      U beantwoordt zelf - gedeeltelijk - uw laatste vraag: u geeft aan minder te verdienen, niet minder te consumeren maar wel "bewuster" gaan te shoppen. Ongeacht wat "bewuster" voor u betekent - minder bio? meer witte producten? voor elk product de goedkoopste winkel zoeken? - heeft een lager inkomen tot een verandering van uw consumptiegedrag in functie van uw inkomen geleid. Als uw inkomen meer gedaald was, was de verandering van uw gedrag mogelijks groter, en sprak u misschien wel van een daling van uw koopkracht. In landen met lage inkomens zijn sommige producten - vooral voeding dan - inderdaad goedkoper, maar als uw redenering opging, dan had ook het modale Burkinese, Nepalese of Boliviaanse gezin een auto per gezinslid, smartphones, flatscreen-tv's en de mogelijkheid naar de zon op reis te gaan. Het westen heeft via kolonialisme en, na de onafhankelijkheid, neo-kolonialisme de extreme ongelijkheid die de vroege industriële maatschappij kenmerkte geëxporteerd. Het gaf ons een grote middenklasse met een royaal consumptiepatroon en een zekere keuzevrijheid. De economische hervormingen van Thatcher en Reagan waren het startpunt van een verregaande globalisering van de economie. Het maakte voor de consument niet meer uit waar iets geproduceerd werd; het juiste logo moest ervoor zorgen dat het toch gekocht werd. Voor werknemers met een bijzonder precair statuut kunnen zijn de producten die ze voor onze markt in elkaar steken (bv. Foxconn dat o.a. de iPhone produceert) onbereikbaar. Het is die precarisering die we nu importeren, terwijl de het idee "middenklasse" geëxporteerd wordt en mensen ertoe aanzet "hun best te doen" om ook middenklasse te worden. Het is onze versie van The American Dream, die maar werkt als de middenklasse bang, onzeker en verdeeld genoeg is.

      • door Tanguy Corbillon op woensdag 29 juni 2016

        U haalt belangrijke elementen aan om tot een juiste analyse te komen van het (macro-)'systeem'. Was de verbreding van de middenklasse voorheen het resultaat van progressieve maatschappelijke ontwikkeling, dan is het nu -verabsoluteerd- een regressieve doelstelling : wie rijk wordt doet dat vandaag ten koste van anderen. Het 'systeem' (dat 'gered' moet worden) is ons allen boven het hoofd gegroeid : de quasi-theologische verdediging van het systeem heeft de plaats ingenomen van de eigen ervaring. De theologen leggen ons uit waarom het zo beter is. Systeemkritiek valt nog nauwelijks te horen : de vrijheidsgedachte is een loos woord binnen een alomtegenwoordig systeem dat om zich heen grijpt. Het is een nietsontziend verpletterend systeem (hoezo ruimte voor eigen initiatief?), wat de maatschappij onder haar gewicht doet bezwijken. Want dat is de paradox, de maatschappelijk structuren zijn 'log' omdat men er zonder overleg aan wil ontsnappen, één per één.

  • door Steven op dinsdag 28 juni 2016

    "Tegelijk mogen staten geen nieuwe fiscale inkomsten zoeken." Wat betekent dit precies? Is de turteltaks 'on-Europees' en zal de regering die ook moeten verdedigen voor een Europees hof? Wat ik wil vragen is of er een soortgelijk mechanisme bestaat om het fiscaal beleid van de lidstaten in een neoliberaal keurslijf te dwingen.

  • door Roland Horvath op dinsdag 28 juni 2016

    De EU Commissie bestaat uit 28 onverantwoordelijke amateuristische afdankertjes. Ze kennen niets van economie. Ze zijn 100% gedomineerd door een kartel van Grote Multinationale Ondernemingen GMO. De economische EU politiek: Naïef en dom.

    Als het EU bestuur niet hervormd wordt dan ruïneert de Commissie de hele EU. Hervormen: De Commissie komt voort uit een ideologische meerderheid in Parlement en Raad zoals de regeringen in de 28 lidstaten. De Raad bestaat uit 4 rechtstreeks verkozenen per lidstaat, die Europees denken, om een vergadering van minimaal 100 leden te hebben. Het Parlement normale bevoegdheden. 1/ Het concurrentie vermogen van de EU ondernemingen wordt automatisch geregeld door de wisselkoersen: Als de interne bestedingen te hoog zijn en de import groter dan de export, dan vermindert de waarde van de eigen munt en wordt het concurrentie vermogen groter want de prijzen dalen in waarde ten opzichte van het buitenland. De besparingen zijn er uitsluitend om de ondernemingen vooral de GMO toe te laten hun bedrijfslasten als lonen en sociale lasten te verminderen. De binnenlandse koopkracht daalt dan en de maatschappij raakt in geldnood. Er ontstaat armoede. Er ontstaat zeker geen groei door besparingen.

    2/ Afbouwen van de werknemers rechten, bvb lonen, verbetert niet de economie want de koopkracht vermindert en dus raakt de KMO economie in moeilijkheden. En de werknemers worden door hun zwak statuut onzeker en besteden minder geld.

    Door die 2 zaken raakt de maatschappij in moeilijkheden en kan zich op lange termijn niet ontwikkelen en zich weren. De EU politiek wordt echter gemaakt door de GMO en die verkopen ook in het buitenland. De EU moet alleen een goedkope werkplaats voor hen zijn. Op korte termijn. Ontwikkeling en innovatie: elders.

  • door Ronald Van Beneden op dinsdag 28 juni 2016

    ‘Sinds Verdrag van Lissabon is Frankrijk een dictatuur’

    Vervolgens wordt verwezen naar de afgelopen Franse regeringen, die vanaf president Sarkozy zowel de vrijheid als alle normaal functionerende wetten hebben vernietigd, en de Franse economie en samenleving op de rand van de afgrond hebben gebracht. Politie, gendarmerie en leger worden daarom dringend opgeroepen ‘de kant van het volk te kiezen’, omdat ‘ze zich verplicht hebben het Franse volk te beschermen.‘

    ‘Op zeker moment zal Frankrijk geen regering meer hebben. Dat is overigens al langer het geval. De ondertekening van het Verdrag van Lissabon was een groot vergrijp tegen de Franse grondwet, waarmee een minderheid van 45% de macht greep... Sindsdien is Frankrijk een dictatuur waar wij vanaf moeten komen.’Het zou dus geen verrassing moeten zijn dat de EU in veel opzichten identiek is aan wat de top van Nazi’s al zo lang geleden planden. Hoeveel politiek-correcte stickertjes daar in Brussel, Londen en Den Haag ook op worden geplakt, het is in de basis inderdaad een ondemocratisch, autoritair en in steeds meer zaken zelfs dictatoriaal geregeerde superstaat geworden, waarin zowel het Europese Parlement als de nationale parlementen alleen nog maar voor de show bestaan. De echte besluiten worden immers genomen door het Europese Politburo in Brussel: de ongekozen Europese Commissie.

    De Britse europarlementariër Gerard Batten is een van de weinigen in Brussel die deze historische feiten onder ogen durfde te zien. In juni 2013 erkende hij dat de EU ‘is ontworpen door de Nazi’s’, en met de actieve hulp van de Amerikaanse CIA tot stand is gekomen. De Amerikan waren en zijn groot voorstander van een Europese federale superstaat met één centraal gezag, omdat één grote regering vanuit Washington te manipuleren is.

  • door Ronald Van Beneden op dinsdag 28 juni 2016

    Duitse president: Niet elite, maar bevolking is het probleem

    Zoals Bundespresident Joachim Gauck afgelopen week treffend de minachting die ‘onze’ leiders voor de gewone man hebben, verwoordde: ‘Niet de elite, maar de bevolking is het probleem’. Dat kwam één van de grootste voorstanders van de massale immigratie van miljoenen moslims en de creatie van een Europese Superstaat bij een bezoek aan het dorpje Sebnitz -bepaald niet voor het eerst- op massaal boegeroep en ‘volksverrader!’ kreten te staan. Het conservatieve Engelse parlementslid Boris Johnson kreeg van tal van politici in Brussel en andere hoofdsteden de wind van voren nadat hij de Europese Unie met Napoleon en Adolf Hitler had vergeleken, omdat die eveneens streefden naar een grenzen-loos Europa onder één centraal gezag. Johnson werd ervoor verketterd, terwijl zijn premier David Cameron onlangs zonder tegenspraak met de Derde Wereldoorlog kon dreigen als het volk in het referendum voor uittreding uit de EU (Brexit) stemt. Overigens geven de historische feiten Johnson volkomen gelijk: de EU is een direct geesteskind van de Nazi’s, die hun plannen hiervoor in diverse boeken en documenten vastlegden. Volgens EC-president Donald Tusk was Johnson, die voor een Brexit is, een grens overgegaan door te zeggen dat de EU feitelijk hetzelfde wil als destijds Napoleon en Adolf Hitler, namelijk over heel Europa heersen. Het enige verschil zijn de gehanteerde methodes. Zonder oorlog maar met onderdrukking van de gewone man. Lees afbouw sociale voordelen en de loonspanning wegnemen door massamigratie. Niemand kan of durft iets te vragen van de werkgevers bijgevolg zien de werkgevers de kans schoon om de winsten te verhogen en de bevolking te verarmen.

  • door Francine Mestrum op dinsdag 28 juni 2016

    In de meeste landen zijn die hervormingen al lang een feit, ook zonder de druk van de Europese commissie. Dit is de neoliberale agenda die al minstens twintig jaar lang in de derde wereld wordt uitgevoerd. Frankrijk en België zijn de landen die 'achter blijven', vandaar de aanbevelingen van de Commissie. Als de regeringen daar gevolg aan geven is dat hun eigen keuze, zie de lange lijst van aanbevelingen die nooit zijn uitgevoerd. CEO heeft een anti-EU agenda en vindt het mooi om op deze manier de Franse regering vrij te pleiten. Bedenkelijk, hoe zeer we ook tegen de nieuwe Franse wet moeten zijn.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties