about
Toon menu
Analyse

N-VA: de mythes doorprikt

N-VA stelde vorige week vrijdag haar economisch programma voor. De Wever & co mochten het hoe en waarom van dat programma uitvoerig uit te doeken doen in menige krant en televisiestudio. Wat tijdens die media-interventies opviel was dat er bepaalde spontane aannames steeds terugkeerden. Aannames die voorgesteld worden als voldongen feiten maar in feite meer mythes zijn. In deze bijdrage worden vier van dergelijke mythes doorprikt.
vrijdag 18 april 2014

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Mythe 1: De sociale zekerheid is louter verzekering

In de retoriek van N-VA wordt de sociale zekerheid steeds opgevat als een verzekering.i Bemerk nochtans dat er een essentieel verschil bestaat tussen de woorden 'verzekering' en 'zekerheid'. Dat wij onze sociale zekerheid een 'zekerheid' noemen, heeft te maken met de principes die achter die sociale zekerheid schuilgaan.

De sociale zekerheid is ontworpen om alle burgers een minimale vorm van zekerheid te bieden tegen persoonlijke, economische en sociale tegenslagen. Het soort tegenslagen waar we allemaal mogelijks mee geconfronteerd worden. Net omdat we allemaal kunnen te maken krijgen met dergelijke tegenslagen werd een systeem ontworpen dat iedere burger een minimale zekerheid garandeert.

Er zit een onvoorwaardelijk element in het idee van sociale zekerheid. Voor iedere burger moeten bepaalde fundamentele rechten gewaarborgd blijven. Net daarom kan een zekerheid nooit verengd worden tot een verzekering. Een verzekering werkt volgens een 'voor-wat-hoort-wat' principe: je krijgt naarmate je bijdraagt. De zekerheid van de sociale zekerheid is dat zelfs diegene die niet kunnen bijdragen toch aan boord blijven.

Zekerheid reduceren tot verzekering is een aanval op de onvoorwaardelijke principes waarop de sociale zekerheid rust. En het is die aanval die N-VA heel doelbewust en nauwgezet inzet. Voorbeelden? Werkloosheidsuitkering wordt beperkt in de tijd, leefloon wordt afhankelijk gemaakt van de bereidheid om vrijwilligerswerk te doen. Fundamentele rechten en zekerheden worden voorwaardelijk gemaakt. Onzekerheid komt in de plaats.

Mythe 2: Activering door beperken uitkeringen

Het vertoog van de N-VA is een vertoog dat angst inzet als overtuigingsmiddel. Er wordt voortdurend een beeld opgehangen van een sociaal model dat op de rand van de afgrond staat. De apocalyptische voorspellingen moeten toekomstige kiezers overtuigen van de juistheid en dringendheid van N-VA's economisch programma.

Voor N-VA kan de apocalyps als volgt vermeden worden: er moet meer bijgedragen worden aan het systeem van de sociale zekerheid. Dat betekent concreet: meer werken, minder verteren. De denkfout die hier gemaakt wordt is dat bijdragen een kwestie van pure vrijwilligheid zou zijn. Alsof mensen ervoor kiezen om niet bij te dragen en werkloos te zijn.

De waarheid is eerder andersom natuurlijk. Vele mensen willen niets liever dan werken, gezond zijn en actief bijdragen door middel van arbeid. Het idee dat werk vinden slechts een kwestie van wilskracht is, is nonsens. Recent nog getuigde een blogster op deze site hoe voor een betrekking van één (!) maand zich honderd mensen kandidaat stelden. Dat is de realiteit van de arbeidsmarkt vandaag: er zijn meer werkzoekenden dan vacatures.

In tijden van toenemende werkloosheid en minder openstaande vacatures is het net belangrijk dat de sociale zekerheid in tact blijft. Het is op dat moment dat ons sociaal systeem zijn werk hoort te doen. Daarvoor dient het.

Maar daar denkt N-VA duidelijk anders over. Net nu zoveel (jonge) mensen op zoek zijn naar werk, wordt de werkloosheidsuitkering verder beperkt in de tijd. N-VA pleit ervoor om een uitkering tot twee jaar te beperken. Daarna val je terug op een leefloon. En wie op een leefloon terugvalt die mag 'vrijwilligerswerk' gaan uitvoeren. En wie zonder leefloon valt, krijgt nada.

Mythe 3: Ondernemers creëren jobs

De N-VA pleit niet alleen voor een besparing in de sociale zekerheid. Ook werkende mensen zullen door de zure appel moeten heen bijten. De indexsprong die N-VA voorstelt zorgt ervoor dat het leven van werkende mensen duurder zal worden. Het loon zal immers niet meestijgen met de prijzen waardoor de koopkracht daalt. Dit komt neer op een loonverlies van gemiddeld 1050 euro bruto.

Maar maatregelen zoals de indexsprong of het snoeien in de sociale zekerheid dienen een hoger doel volgens N-VA. Deze pijnlijke ingrepen dienen om onze economie opnieuw op het spoor te krijgen. Het zal de competitiviteit van bedrijven verhogen en op die manier jobs scheppen. Kortweg gezegd: ondernemers creëren jobs, dus moeten die ondernemers verwend worden.

Ondernemers creëren dus jobs. Het is de mythe die als sluitsteen dient voor het hele economische programma van N-VA. Maar het blijft een mythe. Dat ondernemers jobs creëren klopt eigenlijk niet. Voor een ondernemer is iedere werknemer een kost en kosten dienen vermeden in een context van winstmaximalisatie. Competitieve bedrijven streven ernaar om zo weinig mogelijk mensen als werknemer aan te nemen. In die zin kan je zeggen dat ondernemers evengoed jobvernietigers zijn.

Hoe worden jobs dan wel gecreëerd? Door het stimuleren van de koopkracht. Een onderneming zal slechts mensen te werk stellen als ze moet antwoorden op een toegenomen vraag vanuit de consumenten. Om een voorbeeld te geven: de cafébaas die zijn klantenaantal plots ziet verdubbelen zal noodgedwongen extra krachten achter de bar zetten. Is het de cafébaas die jobs creëert? Nee, het zijn de klanten die genoeg geld hebben om op café te gaan die de extra jobs creëren. Om preciezer te zijn: dankzij het geld – de koopkracht – van de klant ontstaan er nieuwe jobs.

De koopkracht van de consument wordt onder andere gestimuleerd door herverdelingsmechanismen, collectief sector-overschrijdend overleg omtrent lonen en het indexmechanisme. Maar het zijn nu net die zaken die N-VA in naam van jobcreatie wil in de prullenmand werpen.

Mythe 4: De warme en sociale N-VA samenleving

De Wever benadrukte het nogmaals in Reyers politiek: de N-VA staat voor een warme gemeenschap waarin natuurlijke en spontane verbanden tussen de leden van de gemeenschap het individu op het rechte pad houden. Gemeenschap is dus belangrijk voor N-VA. In die lijn moet ook de suggestie gelezen worden van Zuhal Demir in De Morgen die stelt dat niemand gebaat is met de aanwakkering van het conflict tussen arbeid en kapitaal.Maar de paradox is dat het N-VA programma alles in het werk stelt om het aloude conflict tussen arbeid en kapitaal te verscherpen. Haast alle commentatoren en specialisten beamen dat N-VA's economisch programma neerkomt op een gunstregime voor ondernemers en vermogenden, terwijl de werkenden en uitkeringsgerechtigden de prijs betalen. Lasten en lusten worden verdeeld langsheen de scheidingslijn tussen arbeid en kapitaal. De lusten komen ten goede aan het kapitaal.

Het is hoogst twijfelachtig of we op die manier tot de warme en solidaire samenleving zullen komen die N-VA wil scheppen. Het tegendeel zal eerder het geval zijn. Ongelijkheid zal verder toenemen, sociale conflicten zullen intenser worden en de zeden zullen verharden. De samenleving zal een gespleten samenleving zijn, nog meer dan nu. Een samenleving ook waarin individuen en groepen wel degelijk uit de boot zullen vallen en die mensen tegen elkaar opzet.

Wat De Wever & co niet beseffen is dat hun economisch programma de snelste weg is naar het complete tegendeel van een spontane en solidaire gemeenschap.

iCf. het recente opiniestuk van Zuhal Demir in De Morgen. Ze hanteert verzekering en zekerheid als inwisselbare begrippen

reacties

15 reacties

  • door Dobbie op vrijdag 18 april 2014

    Er is helemaal niets "toevallig" aan het economisch programma van NVA: het is immers geschreven en uitgewerkt door o.a. VOKA, de patroonsfederatie die de meest conservatieve en rechtse Vlaamse ondernemers in zich verenigt. Een voorbeeld: het vermengen van de termen 'zekerheid' en 'verzekering' is dan ook geen 'vergissing' maar wel degelijk een opzettelijke en verdoken manier om vnl. jongere kiezers te misleiden door te stellen dat iedereen zich kan 'verzekeren' tegen eender welke vorm van 'onzekerheid' (uiteraard door het aangaan van priveverzekeringen die iedereen zich gemakkelijk zal kunnen veroorloven aangezien de jobs binnenkort toch voor het grijpen liggen...).

    • door Berten Debergh op zaterdag 19 april 2014

      NVA laat ware aard zien: Negeren, Veinzen, Ambeteren! NVA zwaait inderdaad met talrijke mythes... maar o wee ...deze partij meent het als ze opteert én voor separatisme (cfr haar partijdoelstellingen) én voor economisch liberalisme. Enkel de "hardwerkende Vlamingen -lees: mensen zoals zij- tellen echt mee: de elite die niet omziet naar de "gewone" Vlamingen met soms heel wat minder startkansen of persoonlijke gezondheid, de Vlaming die niet zoveel geld kan binnenrijven omdat hij andere kopzorgen heeft zoals zorg dragen voor een zieke partner, een gezin waar al eens een kind moeite heeft, een zorgbehoevende ouder,...) Niet de leefkwaliteit én van de individuele mens, én van de samenleving én van de leefomgeving zijn hun zorg! Ze veinzen dit in hun overdonderende verkiezingsslogans om zo nog vele Vlamingen als stemmers te lokken, Vlamingen die geen tijd(genoeg) hebben om de puzzel te ontwarren. Ze vinden het bovendien leuk om constant bepaalde mensen te ambeteren door hen af te schilderen als "niet passend" in "hun" Vlaanderen. Oorspronkelijk hoopte ik ook dat zij als snel groeiende oppositiepartij het voortouw gingen nemen om "bij te sturen" maar momenteel geloof ik daar niet meer in want deze partij verandert om de haverklap haar mening, blijft schermen met vage maar grote slogans (behalve als het haar goed uitkomt ....dan zet ze de Vlaams Belangmuts op!) en koestert niet het minste waarachtig sociaal gevoel. Bedankt minister Bourgois! Ja ik ben ook vader en grootvader maar deze rollen vul ik anders in! B. Debergh

  • door zwartschaap op zaterdag 19 april 2014

    Beste Thomas, hoewel ik, net als jij, helemaal geen fan ben van het plan van de nva, vond ik het toch nodig even te registreren om te kunnen reageren op je artikel. Ik lees op je blog lofbetuigingen over je inzichten en het feit dat je wegblijft van dogmatische en simplistische betogen. Maar in dit artikel trap je volgens mij toch heel even in die val. Kan gebeuren als je gedreven bent om een punt te maken, maar toch.

    Met name omdat het naar mijn mening een intellectuele fout is te stellen dat klanten en koopkracht jobs zouden creëeren. Los van het feit dat het eigenlijk een "De kip of het ei"-discussie is ... zwans in pakskes he vriend. De meeste mensen (ik wil niet veralgemenen) kopen wat het goedkoopst is, of het makkelijkst, of op dat moment juist ‘hip''. De grote massa staat bij hun aankoop niet stil of er jobs gecreëerd worden en waar, of onder welke omstandigheden hun iPad of leuke broek gemaakt zijn. Bottomline, de geschiedenis leert ons dat meer koopkracht vooral de consumptiebehoefte vergroot en meer afval creëert, niet noodzakelijk meer duurzame werkgelegenheid.

    Het zijn wel degelijk die gekken die hun nek durven uitsteken, die lief en leed investeren, die een droom najagen, een product of dienst op de markt brengen, de in dit land vaak met de vinger gewezen ondernemers die dag en nacht knokken om zo veel mogelijk personeel aan boord te houden, die jobs creëeren. Zij zien personeel niet als kosten, maar als onderdeel van het bedrijf, als waardevolle schakels in het geheel. Zij geloven in het potentieel van mensen en investeren daar vaak veel tijd, energie en geld in.

    Of denk je dat in het cafe dat je aanhaalt plotsklaps dubbel zoveel mensen over de vloer komen? Nee, daar heeft de cafébaas voor gezorgd. Door te kiezen voor de juiste locatie en het juiste personeel, te investeren in de juiste inrichting en communicatie, te zorgen voor goeie muziek en leveranciers, .... en vooral door zijn lef om vaak met de gezinswoning als onderpand een zaak uit de grond te stampen, zonder garantie dat het zal lukken, zonder te weten of hij op het einde van de maand genoeg zal overhouden om na zijn personeel, de bedrijfsvoorheffing, de rsz, de btw, de leveranciers... ook zichzelf te betalen. Want dat is de harde realiteit van de meeste ondernemers in dit land.

    Er zijn gelukkig ook succesverhalen, die worden dan scheef bekeken omwille van een te dure auto én helaas zijn er ook bij de ondernemers profiteurs, maar die zijn er altijd en overal. Echter, door alle ondernemers op een hoopje te gooien en te bombarderen tot zwart schaap van de maatschappij ben je in hetzelfde bedje ziek als de nva die de 'profiteurs' willen aanpakken door de schaar in de uitkeringen te zetten.

    Tuurlijk zijn er 'ondernemingen' die enkel gericht zijn op rendement, maar die worden meestal gerund door CEO's en managers, of beter door .xls bestanden en beurskoersen, zelden door 'ondernemers'. Wie kiest voor een goedbetaald jobke bij een multinational weet dat (of zou dat toch moeten weten) en moet dus ook niet komen klagen als de baas verkast naar ergens waar het rendement hoger ligt.

    Zijn alle ondernemers rechtse rakkers? Als links ons in de hoek duwt en blijft uitmaken voor rotte vis, in plaats van in te zien dat we er beter samen de schouders onder zouden zetten, tja... zelfs een van inborst donkerrode ondernemer begint te twijfelen.

    Thomas, als je koopkracht wil, zal je lokaal jobs moeten creëeren, en dan moet de kost op arbeid omlaag, dan kan je ook best het ondernemerschap wat meer stimuleren en zou je ondernemers juist moeten koesteren in plaats van te beschimpen. Dat vraagt dan inderdaad doordachte en gerichte maatregelen, geen cadeaus aan multinationals voor vluchtige jobs, maar een beleid met visie gericht op duurzame jobcreatie binnen bestaande KMO's met (internationaal) potentieel, in innovatieve en duurzame sectoren.

    Voor een dergelijk beleid kijk ik uiteraard niet in de richting van de nva, en ik ben akkoord dat je het geld hiervoor niet moet gaan halen uit ons sociaal systeem. Haal het uit het maken van geld met geld, want het is daar dat de kloof tussen arbeid en kapitaal groeit, niet bij de ondernemers.

    Geld verdienen met arbeid was nog nooit zo duur, geld verdienen met geld, nog nooit zo goedkoop, terwijl het net dat laatste is dat ons hele maatschappelijke bestel verziekt en onze democratie uitholt... duik daar maar eens in plaats van zo maar te beweren dat ondernemers geen jobs creëeren.

    Een ondernemer.

    • door Thomas Decreus op zaterdag 19 april 2014

      Beste anonieme ondernemer,

      Normaal gezien heb ik niet de gewoonte om hier te reageren, en al zeker niet op anonieme posts. Maar aangezien u me persoonlijk aanspreekt en mij van zoveel zaken beticht die ik helemaal niet geschreven heb, toch een korte reactie.

      1. U stelt dat ik ondernemers beschimp door ze voor te stellen als rechtse rakkers. Què? Kan u ergens in de tekst een passage aanduiden waaruit mijn zogenaamde minachting voor ondernemers blijkt? Ik ken zelf genoeg (kleine, startende) ondernemers en heb de volste bewondering voor wat zij doen. Dewereldmorgen.be bracht trouwens onlangs een reeks over alternatief ondernemen. Daaruit blijkt toch niet bepaald minachting. Noch van mij, noch vanuit dit medium.

      2. Een deel van mijn tekst gaat over de rol die een ondernemer vervult in het economisch proces. Dat staat los van de individuele intenties van ondernemers. Het gaat om een economische logica. Vanuit een economisch perspectief kan je evengoed stellen dat ondernemers jobs vernietigen als creëren. Voor alle duidelijkheid: de ondernemer als jobschepper én jobvernietiger zijn natuurlijk karikaturen. Ik wou gewoon de evidenties ondergraven.

      2. De mythe die ik probeer te ontkrachten is het idee dat het louter de ondernemer is die jobs schept. Het gaat hier niet over het feit of een ondernemer al dan niet mensen te werk stelt, maar hoe de mogelijkheid om mensen te werk te stellen ontstaat. Welnu, koopkracht is daar een determinerende factor in. U kan dat 'zwans in pakskes vinden', maar die 'zwans in pakskes' valt terug te voeren op het werk van o.a. Keynes. Niet bepaald een verkondiger van toogpraat.

      Tot slot, bekijk misschien dit filmpje eens. Een ondernemer - ja, een ondernemer - die feitelijk exact hetzelfde zegt als ik maar het dan nog véél straffer uitdrukt:

      https://www.youtube.com/watch?v=019sL5ltjCA

      • door john op maandag 21 april 2014

        Ik ben het volledig eens met de anonieme ondernemer. Deze bijdrage zondigt evenzeer tegen het gebruik van eenvoudig populisme als de gebruikelijke taal van de nva.

        Wie creëert er volgens u dan wel jobs, als ondernemers dat niet doen? Kijk eens naar de recente uitzending van arm en rijk van Jan Leyers over Cuba. Daaruit blijkt duidelijk dat -hoe nobel de idealen ook zijn - zonder incentive er geen ondernemers zijn, en dus ook geen welvaart. Om de welvaart te laten terugkeren heeft men ingezien dat ondernemerschap gestimuleerd moet worden.

        Ik ben het ook niet eens met de nva. Maar aan de linkse kant is nu ook dermate veel dom populisme aanwezig dat mensen met gezond verstand het allicht niet meer weten.

        Inmiddels is er de realiteit van de globalisatie. Die realiteit -of we dat nu willen of niet- is gebaseerd op competitiviteit.

        De tijd dat we op onze lauweren konden rusten en cadeautjes uitdelen om stemmen te winnen is bijna voorbij, de werkelijkheid zal ons inhalen. Benieuwd wie dan zal moeten komen vertellen dat we boven onze stand leefden en dat vakbonden en belastingen met gebrek aan redelijkheid onze welvaart vermoord hebben.

        Een sociale ondernemer.

  • door dema op zaterdag 19 april 2014

    ik vermoed dat N-VA maar al te goed beseft wat ze doen, zie uw laatste alinea

  • door adrianb op zaterdag 19 april 2014

    De N-VA lijkt steeds meer, los van hun Vlaams idee, een kopie te zijn van de Amerikaanse republikeinen.

  • door Multatuli op zaterdag 19 april 2014

    Goed dat jullie een kritische blik werpen op de partijprogramma's. Al is het best wel jammer dat er blijkbaar enkel aandacht is voor één partij. Het staren naar de NVA lichtbak is een heuse obsessie geworden.

    U merkt terecht op dat de Sociale Zekerheid meer is dan een loutere verzekering. Het is van meet af aan een systeem geweest met een mix van verzekering en solidariteit.

    De Sociale Zekerheid is echter geen bescherming voor alle burgers. Ze wordt gefinancierd door bijdragen van werkenden en was bedoeld om die te verzekeren tegen risico's die aan dat werk gekoppeld zijn. Gaandeweg is men de toegang tot de SZ gaan openstellen naar mensen die nog nooit een bijdrage leverden zoals vb. schoolverlaters. Ook het tijdskrediet werd als een koekoeksei in het mandje van de SZ gelegd.

    De band tussen het leveren van een bijdrage en het genieten van een uitkering werd en wordt systematisch doorgeknipt. Leuk maar financieel absoluut onhoudbaar. Eén van de belangrijkste redenen waarom de sociale zekerheid in de structurele problemen is geraakt is precies het onevenwichtig tussen werkenden(bijdragen) en uitkeringsgenieters.

    In pakweg Nederland wordt de gezondheidszorg door de overheid georganiseerd en gefinancierd met belastingsinkomsten en niet met bijdragen op arbeid. Ook in België zou dat kunnen. De lasten op arbeid omlaag en de gezondheidszorg financieren met lasten op consumptie. Het zou een fundamentele oplossing kunnen bieden, maar het is de vraag of die openheid bestaat bij voldoende politieke partijen.

  • door Roland Horvath op zaterdag 19 april 2014

    1/ Een onderneming investeert alleen als ze winst verwacht of beter als ze kan overleven op lange termijn. Dat gebeurt als het moet met werknemers en als het kan zonder. Een investering kan maar terugverdiend worden als er voldoende vraag is, dus voldoende koopkracht zoal door TD gesteld. Daarbij moeten de ondernemingen niet gestimuleerd worden door de overheid. Ze moeten het hebben van de ontvangsten bij hun verkopen. Overigens worden de ondernemers niet beschimpt door Links, dat is een uitvindsel van rechtse neoliberale partijen.

    2/ Voor het ogenblik is er een economische overcapaciteit in de EU vooral in industriële goederen zoals in 1929. Dan is het fout te besparen zoals het EU bestuur en sommige neoliberale partijen willen dan vermindert de koopkracht en ze is al te laag relatief ten opzichte van de koopkracht.

    3/ Lasten op arbeid zouden kunnen vervangen worden door andere bedrijfslasten, welke dan ook. De bedrijfslasten zijn verrekenbaar in de prijs van het product en ze zijn de financiering van de koopkracht, van lonen- pensioenen- uitkeringen. De geldkringloop van ondernemingen naar consumenten en terug. Grote ontvangsten kunnen maar door grote betalingen, door hoge bedrijfslasten. Een kenmerk van een moderne economie die voor iedereen werkt. Alle ondernemingen moeten mee betalen ook de grootste, de GMO.

  • door Roland Horvath op maandag 21 april 2014

    In Mythe 2 wordt gesteld dat volgens N-VA 'het sociaal model op de rand van de afgrond staat'. Dat is al jaren de heersende leer in die partij, de Sociale Zekerheid SZ: ziekte- pensioen- werkloosheid is/wordt volgens hen onbetaalbaar. Daarom moeten we langer werken ondanks de hoge jeugdwerkloosheid, moet er bespaard worden op pensioenen- uitkeringen- overheidsuitgaven en moeten werklozen geactiveerd worden door het beperken van de uitkeringen, degressief in de tijd ondanks het feit dat er -veel- meer werklozen zijn dan vacatures. In de toekomst zal dat nog toenemen door automatisering. Over 50 jaar kan wereldwijd meer dan de helft van de actieve bevolking werkloos zijn. N-VA is uitsluitend in dienst van miljardairs/ grootkapitaal/ Grote Multinationale Ondernemingen GMO. Niet van KMO, middenstand en de koopkracht van consumenten. De GMO willen zo laag mogelijke bedrijfslasten -die de financiering zijn van SZ, lonen en dus van de koopkracht- om van VL/BE/EU een goedkope werkplaats te maken ten bate van hun reeds royale exportwinst ten koste van de koopkracht van consumenten, van KMO en middenstand.

    De werkelijkheid is het tegendeel van wat N-VA predikt. Ondernemingen investeren slechts als hun totale winst daardoor zal toenemen. Dat is nu niet het geval want er is een economische overcapaciteit vooral in industriële producten zoals in 1929. Ze hebben wel de middelen om te investeren: Er is een reserve aan Materialen- Machines- Mensen en de winsten van de ondernemingen zijn de laatste 10 jaar vergroot, geld genoeg. Er is dus overvloed in plaats van tekort. We moeten niet de broeksriem aanhalen om de ondernemingen toe te laten te investeren zoals in tijden van onderproductie honderden jaren geleden het geval was. Sterker, als er geen SZ zou zijn, dan zouden de ondernemingen -steeds- minder koopkrachtige klanten hebben, ze zou alleen kunnen werken voor aandeelhouders -van GMO- en enkele knechten zoals in de 19e eeuw. De SZ is een noodzaak voor de economie vooral voor de KMO.

    De reden van de malaise in de economie is het feit dat de investeringen verminderd zijn, een aantal mensen zijn werkloos geworden, ze hebben dan minder inkomen en de totale koopkracht vermindert. Dus ook de economische activiteit. Als de koopkracht nog verlaagd worden door besparingen kan dat resulteren in een neergaande koopkracht/ activiteit spiraal en in een tientallen jaren durende depressie/ deflatie. De remedie is eenvoudig, ze is financieel. De ondernemingen moeten meer bedrijfslasten: Winstbelasting- lasten op productie door arbeid en door machines- BTW betalen voor dezelfde materiële productie zodat de koopkracht vergroot en ze meer kunnen ontvangen bij de verkopen. Alle ondernemingen moeten meedoen ook de grootste, de GMO. Daar de vaste kosten verdeeld worden over een grotere productie kan de prijs van producten hierdoor eventueel dalen. Op de schaal van de EU speelt de export hierin geen rol want die is 15% van het EU BBP en ten tweede, er is voor het ogenblik een handelsoverschot wat de euro duurder maakt en dus de export hindert, de import mag dus vergroten. Nogmaals, deze remedie is niet de politiek van de GMO, het EU/Merkel bestuur, van rechtse neoliberale partijen zoals de 3 zusters VB/LDD/N-VA en zelfs niet van werkgeversorganisaties als VOKA en UNIZO. Alhoewel door hun voorstellen van bedrijfslastenverlaging en dus van verlaging van de koopkracht duizenden van hun leden KMO failliet zullen gaan. In een moderne economie zoals in BE en in Zweden zijn hoge bedrijfslasten, dus een hoog overheidsaandeel in de betalingen en in de ontvangsten van ondernemingen, tegelijk een noodzaak, een last en een zegen.

  • door Pieter Deforche op dinsdag 22 april 2014

    De Sociale Zekerheid is wel degelijk een verzekeringssysteem. Daar is ook niets mis mee. Zo is het systeem ooit ontworpen en zo functioneert het ook vandaag nog. In die optiek heeft de N-VA het juist.

    Het wezenskenmerk van ons systeem van sociale verzekeringen is dat ze sterk sociaal gecorrigeerd worden en dit op verschillende manieren. Bijdragen zijn niet gekoppeld aan risico's: wie een zwakke gezondheid heeft betaalt geen hogere bijdrage dan wie kerngezond is. De hoogste lonen betalen wel op hun volledig loon bijdrage maar de uitkeringen worden geplafonneerd terwijl voor de laagste lonen de uitkering wordt opgetrokken tot aan een minimum. Aansluiten is ook verplicht waardoor iedereen bijdrage moet betalen en dus de financiële houdbaarheid en de betaalbaarheid voor iedereen gegarandeerd wordt. Deze vormen van solidariteit garanderen universele toegang en vermijden de perverse effecten van een koude verzekeringslogica.

    Anderzijds zorgt de voorwaardelijkheid en de band tussen betaalde bijdrage en de hoogte van de uitkering (door beide te koppelen aan het brutoloon) ervoor dat het idee van een verzekering ook inherent deel uitmaakt van onze Sociale Zekerheid.

    Het is net in de combinatie van deze twee principes, verzekering en solidariteit, dat de kracht ligt van onze Sociale Zekerheid. Waar sommigen op aansturen is om dit evenwicht te verstoren. Dit zal de toegankelijkheid verminderen en dus mensen uit het systeem duwen of ervoor zorgen dat de bescherming tegen armoede verder wordt uitgehold. Het gevolg is dat een grotere groep in bijstandsregelingen zal terechtkomen. Deze bieden een veel kleinere bescherming en zijn bedoeld als ultiem vangnet. Uitkeringen hier zijn echter te laag om armoede te voorkomen. Bovendien wil men ook in de bijstand meer en meer voorwaardelijkheid inbouwen waardoor dit ook systeem minder doeltreffend zal worden. Echte marginaliteit loert dan om de hoek. Wie geen middelen van bestaan heeft en zijn leefloon verliest zal in de redenering van sommigen wel snel een job vinden en uit de 'hangmat' komen. In de praktijk zien we echter dat dit soort maatregelen vooral schrijnende armoede oplevert. Dat is ook logisch want werk zoeken kost ook geld en vraagt voor de meest kwetsbaren vooral de juiste begeleiding. Dat heeft niets met pa

  • door wimmeke op woensdag 23 april 2014

    Beste Thomas, ik mocht je artikel best smaken, alleen moet u ons toch eens uitleggen, als de ondernemers geen jobs creeren , wie doet dat dan wel?

    • door sam vanderleyden op woensdag 23 april 2014

      Dag Timmeke,

      Consumenten, eind-verbruikers van goederen en diensten... Immers als er genoeg koopkrachtige vraag is, creëert die behoefte ook nood aan productie van goederen en diensten. En laat nu wel -alle schizofrenie ten spijt- die groep consumenten ook juist de loontrekkenden zijn.

      En Timmeke, ondernemers reageren volgens de wetten van de markt enkel op stimulansen die voldoende winstoogmerk opleveren. Het zo valselijke positieve woord "werk scheppen" is daarbij bijkomstig, zelfs een noodzakelijk kwaad. Immers de wetten van de markt dicteren de ondernemer dat hij in het dogma of het axioma moet geloven dat "het wel zijn concurrenten zullen zijn die bij een eventuele verlaging van koopkracht, de duimen zullen leggen". Vanuit auctorieel gezichtspunt is dat dus een waanzinnige redenering (een religie als het ware, een zinsbegoocheling.. net als meespelen met de lotto ... enfin, you get it?)

      Lonen en loonkost en dus "werk verschaffen" zijn dus voor de ondernemer een post om op te bezuinigen, dat dicteert de markt. En daarvoor moet de ondernemer zijn winst investeren in automatisatie in productie en efficientie in procedures en logistiek. Diegenen die in zijn marktsegment tijdelijk een voordeel verwerft kan dus ook tijdelijk opschuiven in zijn marktaandeel. Echter telkens wordt het aandeel van loonkost en loon (dus direct en indirect) verkleind, voor eenzelde dienst of productieomzet. Dat is net de hele bedoeling van de regels van de markt.

      Er moet natuurlijk koopkrachtige vraag zijn anders is er geen reden voor de ondernemer om aan eenzelfde "kost" (dus ook loon en loonkost) meer te produceren. Zie u de contradictie die optreedt? De Individuele ondernemer zal dan maar zijn marktpositie / -aandeel proberen te vergroten door evenveel omzet te produceren maar met minder loon / loonkost. Ziet u hier de spiraal? Beseft u dat de loontrekkende tegelijk de eindconsument is?

      Eigenlijk is het woord "werkscheppen" en de connotatie die eraan hangt één grote stropop. Het gaat hem over de kringloop van de waarde en de evolutie van de verdeling van waarde, in welke vorm dat die zich ook manifesteert... Dat "werkscheppen" woord is PR-talk in het voordeel van de ondernemer als Engel, "wier mana neerdaalt over het plebs" (zie Ayn Rand - Atlas in Staking)

      We zullen het dan nog eens over loonkost hebben (en dat soort van bewolkte termen) en de rol van de staat (die ten onrechte als 3de actor wordt aanzien, terwijld it geen actor is maar een gebruikselement, een tool, een werktuig om eventuele economische herverdeling te bewerkstelligen...) Een volgende post?

  • door hserruys op dinsdag 20 mei 2014

    Beste Thomas,

    Interessant artikel, maar mythe 3 is heel kort door de bocht. Winstmaximalisatie(in een competitieve economie) vereist dat de productie zal worden uitgebreid tot het punt waar de marginale opbrengst (de prijs dat men voor de creatie van een product krijgt) gelijk zal zijn aan de marginale kosten van de productiefactoren ( extra eenheid kapitaal, een extra eenheid arbeid). Het is verkeerd om te stellen dat ondernemers arbeiders daarom zouden wegjagen. In kapitaalintensieve industrieën is het nu eenmaal economisch interessanter om een hoge verhouding van kapitaal/arbeiders te hebben. Een bedrijf zal werknemers aannemen tot op het punt dat het efficiënt is omdat te blijven doen. Dat niet doen zou betekenen dat een competitief bedrijf failliet zal gaan. Dat ondernemers pleiten voor een verlaging van de loonkosten is juist omdat de marginale kost van een arbeider lager zou zijn en zo dus meer arbeiders zou kunnen aannemen en meer kan produceren. "Competitieve bedrijven streven er naar om zo weinig mogelijk werknemers aan te nemen." is een weinig doordachte stelling die haaks staat op de economische werkelijkheid. Probeer u in de toekomst misschien wat meer te nuanceren. . De voorbije jaren zijn er genoeg vermeldingen geweest van bedrijven die sluiten in België. Als bedrijven niet langer competitief zijn en er niet langer inkomens worden uitbetaald kunnen worden aan arbeiders zal de taart die je hebt om te herverdelen niet groot meer zijn. Een grotere staatsschuld creëren om dan je koopkracht te garanderen lijkt me dan ook niet direct een oplossing.

    Een lastenverlaging hoeft niet per se op de schouders van de arbeiders terecht komen via een indexsprong. Dat de koopkracht van lagere inkomens moet blijven gewaarborgd worden is zeker en vast belangrijk, en daar volg ik u ook in, maar koopkracht creëer je niet zomaar.. Herverdeling is van cruciaal belang en het idee van terug naar progressievere belastingen te gaan is misschien zo slecht nog niet , waarbij dan ruimte kan gegeven worden aan de lagere en middenklasse en hier de belastingen zouden kunnen worden verlaagd, allemaal goed voor de koopkracht van de lagere inkomens.

  • door Toondw op vrijdag 2 januari 2015

    Ik dacht dat het om geldbesparing ging om de schuldenberg van rood en consoorten achter ons te laten..MAAR, interpretatie staat vrij!

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties