about
Toon menu
Analyse

De onrustwekkende evoluties in de Syrische burgeroorlog

Wat begon als een vreedzaam protest voor democratische eisen evolueerde heel snel in een moorddadige burgeroorlog met toenemende jihadi kenmerken, geopolitieke dimensies en een hoog propagandagehalte. Marc Vandepitte geeft tekst en uitleg.
zaterdag 18 augustus 2012

1. Militarisering

Na Tunesië, Egypte, Libië, Bahrein … waait de Arabische lente vanaf februari 2011 langzaam over naar Syrië. Het begint met cyberactivisten en vanaf maart zijn er vreedzame optochten in verschillende steden van het land. De protesten zijn vooral gericht tegen de repressie en pleiten voor meer democratie. Op de achtergrond spelen ook sociale eisen mee. De regering treedt van in het begin hard op. Een groep kinderen wordt brutaal opgepakt en gefolterd, er vallen ook doden. Die repressie doet het protest steeds verder aanzwellen. Assad heeft m.a.w. de huidige situatie voor een groot deel aan zichzelf te danken.

Na enkele maanden krijgt het verzet een militaire component, net zoals in Libië. Oorspronkelijk gaat het om overgelopen regeringssoldaten, het zogenaamd Vrije Syrische Leger (FSA). Maar vrij snel krijgen ze de steun van milities uit het buitenland (zie verder). Naar schatting vechten er momenteel zo’n 50.000 rebellen. Zij staan tegenover 300.000 regeringssoldaten en een onbekend aantal paramilitairen (de zogenaamde Shabiha-milities).

De militaire logica krijgt gaandeweg de overhand. Kofi Annan drukt het zo uit: “Na maart 2011 ontstond in Syrië een massabeweging, geboren uit de vraag naar burgerlijke en politieke rechten en vanuit de roep voor verandering. Maar, ondanks de buitengewone moed van de demonstranten die nodig was om elke dag te marcheren in het licht van het escalerend geweld van de overheid, heeft dit niet geleid tot een beweging die de verdeeldheid van de Syrische maatschappij wist te overbruggen. Kansen om die te overwinnen gingen verloren in het toenemend geweld.”

Er volgen militaire aanvallen tegen het regeringsleger en moordaanslagen tegen officials. Het leger slaat hard terug. Het geweld escaleert langs beide kanten en mondt uit in een heuse burgeroorlog. Milities proberen steden te veroveren en hele regio’s te controleren. Het leger van zijn kant zet de zware middelen in om bezette gebieden te heroveren en slaagt daar ten dele in. De milities geraken beter bewapend. Ze beschikken over automatische geweren, raketgranaten, antitankraketten, luchtafweergeschut en wellicht zelfs enkele draagbare grond-luchtraketten. Deze wapens worden geleverd door de Golfstaten, Libië, Turkije en de VS. Ook opereren er net zoals in Libië Speciale Eenheden op het grondgebied, het gaat om Noord-Amerikanen, Britten en Qatari’s. Het Pentagon van zijn kant beschuldigt Iran ervan Syrische milities te trainen.

Het toenemend geweld eist een hoge tol aan slachtoffers. In totaal zouden begin juli al 17.000 mensen zijn omgekomen, waarvan 3.000 tot 7.000 regeringssoldaten, een duizendtal rebellen en 12.000 burgers. Met de cijfers moet omzichtig worden omgegaan (zie verder), maar ze geven wel aan dat het om een heuse militaire confrontatie gaat. Het karakter van de oorlog wordt ook steeds grimmiger. Massale slachtingen en terroristische aanslagen volgen elkaar op. Er is sprake van executies, gijzelingen en folteringen, langs beide zijden.

Op het terrein is er sprake van een patstelling. Geen van de beide oorlogvoerende partijen is in staat om de ander een beslissende nederlaag toe te dienen. De milities slagen er wel in om gebieden of steden te veroveren, maar zijn niet in staat om die te behouden. Heel wat – vooral lagere – militairen lopen over, maar tot op heden is, in tegenstelling tot in Libië, nog geen enkele volledige eenheid overgelopen. Zowel de civiele als de militaire commandostructuren aan de top zijn zo goed als intact gebleven. Een snelle collaps van het leger en de regering is dan ook niet direct in zicht. Het gewapend conflict kan m.a.w. nog lang aanslepen. Een jarenlange verwoestende burgeroorlog zoals in Libanon (1975-1990) behoort tot de mogelijkheden.

De militarisering van het conflict heeft diverse oorzaken: de buitensporige repressie van het bewind, de vergeldingsmaatregelen van de rebellen, terreuraanslagen en spectaculaire bloedbaden, de bewapening van buitenaf en de komst van buitenlandse jihadis en Speciale Eenheden. Maar daarbovenop komt het doelbewust saboteren van het vredesplan van Kofi Annan.

Het Westen heeft van in het begin geen hoge pet opgehad van dat plan. Reeds in augustus van 2011 zei Obama dat Assad moest opstappen en in het vredesplan was dat niet voorzien. Het verdwijnen van Assad is voor het Westen een conditio sine qua non, VN-resolutie of niet. Het plan van Annan werd in het Westen eigenlijk beschouwd als tijdswinst voor Assad. Verschillende Westerse hoofdrolspelers speelden hier dubbel spel. Ze bewezen lippendienst aan het VN-plan, maar gingen ondertussen verder met het financieren en bewapenen van de rebellen.

2. Confessionalisering

Syrië is een seculiere en pluralistische staat. De grote meerderheid van de bevolking is moslim, maar voor de minderheden is er een grote mate van religieuze vrijheid. Er zijn zo’n 74% soennieten, 13% sjiieten, 10% christenen en 3% druzen. Van oudsher leefden de verschillende religies er min of meer harmonisch naast elkaar. Zo vluchtten na de VS-invasie in Irak tiendduizenden christenen naar Syrië en tijdens de oorlog van Israël tegen de Hezbollah in 2006, zochten duizenden Libanese christenen hun toevlucht in het land. Religieuze partijen zijn in Syrië verboden.

Die verdraagzaamheid was geen evidentie. Vanaf het einde van de jaren zeventig plegen de Moslimbroeders verschillende terreuraanslagen in het land. Ze hebben het gemunt tegen de alawieten (de sjiietische groep waartoe Assad behoort), de seculiere Baathpartij, de nationalisten en de communisten. Dat mondt uit in een bloedige opstand in Hama in 1982. De Moslimbroeders slachten tientallen Baath-leden af, maar de opstand wordt bijzonder hard neergeslagen door Hafez Al-Assad, de vader van de huidige president. Daarbij komen 20.000 mensen om het leven.

Het blijft nadien relatief kalm tot na de terugtrekking van de Syrische troepen uit Libanon in 2005. Van dan af krijgen de islamisten meer vrij spel in Libanon, met als gevolg dat er vanuit Tripoli regelmatig infiltraties en bomaanslagen plaatsvinden in Syrië. Deze islamstrijders streven naar de heroprichting van een kalifaat in de regio en kunnen rekenen op heel wat financiële middelen, o.a. afkomstig van Saad Hariri, de steenrijke zoon van de vermoorde eerste minister van Libanon, en van de Saoedische prins Bandar Ben Sultan. Deze jihadis vinden een objectieve bongenoot in de VS en Israël. Na de Israëlische nederlaag tegen Hezbollah in 2006, maken Washington en Tel Aviv immers plannen voor een regimewissel in Damascus, iets wat bevestigd wordt door een uitgelekte file op Wikileaks. Ze mikken op een regering met een voormalige vicepresident en de moslimbroeders.

De islamisten krijgen nooit echt voet aan de grond. De Arabische lente komt dan ook als een geschenk van Allah. Door de escalerende burgeroorlog zien ze eindelijk de kans om hun slag te slaan. Net zoals Irak na 2003, wordt Syrië een magneet voor jihadis en een proefterrein voor Al Qaeda. De heilige strijders komen uit Irak, Libanon, Jordanië, Libië, maar ook uit Westerse landen.

Volgens The Economist controleert het Vrije Syrische Leger zestig procent van de rebellen, dat zijn er ongeveer 30.000. Bij de overige 20.000 gaat het om Soennitische islamisten, Salafi jihadisten of Al Qaeda-strijders. Uit Libië bijvoorbeeld is er een commando van minstens 600 strijders. Zij staan onder bevel van Abdel Hakim Belhadj, de militaire gouverneur van Tripoli. Belhadj is een (al dan niet voormalig) kopstuk van Al Qaeda. Hij zat achter de bomaanslagen in Madrid in 2004. De jihadis spelen een groeiende rol op het terrein en krijgen ook de meeste wapens en financies. Volgens de CIA is de leiding van de rebellen sterk geïnfiltreerd door radicale islamitische elementen.

Vooral de aanwezigheid van Al Qaeda baart zorgen. Ayman al-Zawahiri, de opvolger van Osama bin Laden, heeft zijn volgelingen opgeroepen om de 'anti-islamitische regering' in Damascus omver te werpen. Hoshyar Zebari, de buitenlands minister van Irak, zegt dat gewapende krijgsheren van de terreurgroep via zijn land infiltreren in Syrië. Volgens VN-secretaris Ban ki-Moon zat Al Qaeda achter een aantal terreuraanslagen in Damascus. De zwarte vlaggen van het terreurnetwerk wapperen reeds een hele tijd ongegeneerd op verschillende plekken in Syrië. De VS zijn zich bewust van de sterke aanwezigheid van Al Qaeda, maar in het verleden hebben zij al meer dan eens zij aan zij gevochten met dit terreurnetwerk. Dat was het geval in Bosnië, Kosovo en recent ook in Libië. Israël kijkt meer dan bezorgd toe.

De radicale moslimstrijders viseren de christenen en andere minderheden, vooral de sjiieten. Zij willen komaf maken met de seculiere en pluralistische samenleving. Er is sprake van systematische aanslagen tegen deze minderheden. Zij worden in toenemende mate uit jihadi-gecontroleerde wijken of steden verdreven. Omgekeerd worden soennieten verdreven uit hun wijken. We staan aan het begin van een religieuze zuivering van het land. Ban ki-Moon vreest dat we afstevenen op een heuse godsdienstoorlog.

3. Geopolitisering

Om het ruimere plaatje te zien van wat in Syrië gebeurt, is het goed om te rade te gaan bij Zbigniew Brzezinski. Die man was topadviseur van president Carter. Zijn boeken en artikels gelden als richtinggevend voor de buitenlandse politiek van Washington op dit moment. Volgens Brzezinski is de controle van het Euraziatisch continent voor de VS cruciaal om de wereldleider te blijven. In Eurazië woont driekwart van de wereldbevolking, wordt 60% van de wereldrijkdom geproduceerd en liggen drievierden van alle energiereserves.

De kritische zone in Eurazië omschrijft Brzezinski als de ‘New Global Balkans’. Dit gebied stekt zich uit van het Suezkanaal tot aan de oostelijke grens van China en van centraal Rusland tot de Indische Oceaan. Het is in deze regio dat de VS zich dreigen vast te rijden. Ze verloren de oorlog in Afghanistan, slagen er niet in om Irak te controleren, verliezen steeds meer invloed in Pakistan en zagen Iran zich ontpoppen als een vijandige regionale grootmacht. Vijfendertig jaar geleden konden ze rekenen op de hechte steun van de vier belangrijkste landen van de regio: Iran, Saoedi-Arabië, Egypte en Turkije. [44] Vandaag is die steun fel gereduceerd.

De machtsbalans in deze cruciale regio is m.a.w. niet langer gunstig en het is van het grootste belang om daar verandering in te brengen. De val van Syrië kan daarin een sleutelrol spelen en is wellicht de opstap om ook Libanon en Iran in het gareel te krijgen. Efraim Halevy, voormalig directeur van de Mossad, verwoordt het zo: “Zodra de ondergang van Assad bereikt is, kan het hele machtsevenwicht in de regio omslaan.”

Zonder de Syrische steun en de aanvoerroutes van Iran tot Libanon zal Hezbollah niet langer een dominante rol kunnen spelen in Libanon en zal de invloed van Iran in de regio sterk afnemen, aldus Lieberman, de Israëlische minister van buitenlandse zaken. Met de val van Syrië verliest Rusland ook een belangrijke partner en de enige militaire basis buitenshuis. Rusland wil ook voorkomen dat er soortgelijke godsdienstoorlogen (opnieuw) zouden ontstaan binnen de Russische federatie.

Syrië bevindt zich vanuit geopolitiek oogpunt niet alleen in een centrale en cruciale regio, in het gebied liggen ook nog eens twee belangrijke breuklijnen met een geopolitieke uitstraling: een religieuze (sjiieten/soennieten) en twee etnische (Turken/Koerden en Turken/Alevieten).

Turkije, de Golfstaten en Al Qaeda zijn grotendeels soennitisch. Iran is sjiietisch en de Alawietische minderheid, waartoe president Assad behoort, eveneens. Het is geen toeval dat de gebieden die onder controle staan van de rebellen soennitisch zijn. Na de invasie van Irak zijn de sjiieten daar aan de macht gekomen, waardoor de Golfstaten sterk aan macht hebben ingeboet. Qatar en Saoedi-Arabië willen die machtspositie kost wat kost terugwinnen en van Syrië een soort vazalstaat maken om dan Iran de genadeslag te kunnen toebrengen.

In Syrië bevindt zich net zoals in Turkije, Irak en Iran een belangrijke Koerdische minderheid. In Turkijke gaat het om 14 miljoen mensen (18% van de bevolking), in Syrië om 1,4 miljoen (7%). Het belangrijkste deel van de Syrische Koerden resorteert onder de goed georganiseerde Democratische Uniepartij (PYD). Die partij steunt Assad en is verbonden met de PKK, die reeds dertig jaar vechten voor meer autonomie in Turkije; een strijd waarbij 40.000 doden vielen. De overige Koerden in Syrië vallen onder de Koerdische Nationale Raad (KNC), een eerder disparate coalitie van kleinere groeperingen.

De KNC was zowel gekant tegen de Syrische regering als tegen de PKK. Onlangs heeft Assad de Koerden in het noorden van zijn land de facto autonomie verleend, waardoor ze voor de PKK een nieuwe uitvalsbasis worden. Tot overmaat van ramp voor Turkije heeft Massoud Barzani, de president van Iraaks Koerdistan, een akkoord weten te sluiten tussen de PYD en de KNC. Als de Iraakse en de Syrische Koerden hun krachten weten te bundelen, dan lijkt een embryonale Koerdische staat stilaan in wording. Redenen genoeg voor Turkije om Assad ten val te brengen en vooralsnog deze evolutie te stoppen en om te buigen. Anderzijds kan een militair avontuur van de Turken de Koerdische kwestie net doen ontploffen.

Een andere Turkse bevolkingsgroep met Syrische affiniteiten zijn de Alevieten. Zij zijn naar schatting met 15 tot 20 miljoen (19 tot 25% van de bevolking). Het zijn sjiieten, sterk verwant met de alawieten in Syrië. Zij staan aan de kant van Assad. Als je die bij de Koerden optelt, dan staan zo’n kleine 40% van de Turken aan de kant van Assad. Dat verklaart wellicht de terughoudendheid van Erdogan tot op heden, zoals bijvoorbeeld blijkt uit zijn gereserveerde reactie nadat Syrië een Turkse straaljager neerhaalde.

Terug naar het grotere geopolitiek plaatje. Na de val van de Sovjet-Unie dachten de beleidsmakers in Washington nog dat ze op hun eentje het Euraziatisch continent en dus de rest van de wereld konden domineren. Maar de recente oorlogen in Afghanistan en Irak, en andere geopolitieke verschuivingen, maakten duidelijk dat één grootmacht [53] niet meer in staat is om Eurazië op zijn eentje te controleren.

Een directe militaire interventie in Syrië met grondtroepen zou de hele regio in vuur kunnen zetten en volgens Brzezinski [29] kunnen de VS dat niet (meer) aan. Daarom gaat de voorkeur naar een soort ‘interventie light’. Er wordt gewerkt met onderaanneming: lokale milities, bevriende legers en privéfirma’s. Dit werd voor het eerst succesvol uitgeprobeerd in Libië. De inzet van eigen troepen wordt beperkt tot Speciale Eenheden, die clandestien opereren, en de inzet van drones. Zo nodig wordt een no-fly zone afgedwongen en een soort ‘safe haven’ geïnstalleerd, maar dit gebeurt bij voorkeur door regionale legers. Westerse defensiekringen zien deze 'light'-versie als een efficiënte methode om regimewissels door te voeren, zeker in tijden van economische crisis.

Brzezinski heeft het over het ‘grote schaakbord’. Dat is een leuke en correcte metafoor, maar hij betekent wel dat de lokale bevolkingsgroepen niet meer zijn dan pionnen in het spel van de (regionale) grootmachten. Een oplossing voor het Syrische conflict kan echter enkel en alleen komen van de Syriërs zelf, hoe verdeeld en verscheurd ze op dit moment ook zijn. De buitenlandse bemoeienissen hebben de militarisering en confessionalisering van het conflict in Syrië alleen maar aangewakkerd en een vreedzame oplossing alleen maar bemoeilijkt.

Rwanda wordt vandaag terecht op de vingers getikt voor zijn inmenging in Oost-Congo. Hetzelfde moet gebeuren met de Golfstaten, Turkije, de VS, GB, … (Met Iran en Rusland gebeurt dat al). Vandaag is de militaire interventie in Syrië reeds volop aan de gang: levering van wapens en training van milities; buitenlandse jihadi-strijders; Speciale Eenheden uit de VS, GB en Qatar. Dat moet onmiddellijk gestopt worden. De buitenlandse inmenging verscherpt niet alleen het conflict, ze dreigt de oorspronkelijke democratische eisen helemaal van tafel te vegen en van Syrië een falende staat te maken. Bovendien vergroot ze de kans op een uitslaande brand in de regio. Zij die pleiten om de inmenging nog verder op te drijven (meer diplomatieke druk, safe haven, no-fly zone) hebben niets geleerd uit de tragische debacles van Afghanistan en Irak.

4. Simplificering

De waarheid is altijd het eerste slachtoffer van de oorlog en propaganda een van zijn belangrijkste wapens. De eerste Golfoorlog (1991) werd gelegitimeerd door de vermeende moord op couveusebaby’s in Koeweit, de tweede door het zogenaamde bezit van massavernietigingswapens. Het waren flagrante leugens die honderdduizenden mensenlevens hebben gekost. Voorzichtigheid en meer nog argwaan, zijn altijd geboden bij de berichtgeving over oorlog.

Het bloedige conflict in Syrië maakt daarop geen uitzondering. Naar aanleiding van een bloedbad in Aleppo waarschuwt de Süddeutsche Zeitung in een opmerkelijk artikel voor bedrog en manipulatie van de verslaggeving. De beelden die via Youtube worden verspreid, of foto’s via gsm, komen ons (het Westen) misschien wel goed uit, maar er is niet de minste garantie voor hun authenticiteit. De krant geeft het voorbeeld van een vermeend slachtpartij door regeringssoldaten.

De mannen dragen wel een uniform, maar als je goed toekijkt zie je dat ze sportschoenen dragen. Ook foto’s worden gemanipuleerd om de waarheid een handje te helpen. Volgens de krant moet je steeds de vraag stellen wie er belang heeft bij het verspreiden van de beelden of de foto’s. Ook moet je je afvragen wie er twittert, wie er filmt, enz. De eindredacteur van BBC World News bevestigt dat we eigenlijk zo goed als niets afweten van wat er op het terrein gebeurt. Hij schrijft dit naar aanleiding van de bloedbad in Houla en Mazraat al-Qubair.

Ook met het aantal slachtoffers moet zeer omzichtig omgesprongen worden. De cijfers die worden gegeven, ook die van de VN, gaan namelijk terug op één enkele bron, die allesbehalve neutraal is. Het gaat over ‘Syrian Human Rights Observatory’, dat op zijn beurt de mosterd haalt bij ‘Strategic Resource and Communications Center’, waar een zekere Monajed aan het hoofd staat. Deze man werkte o.a. voor de Britse Veiligheidsdiensten, de MI6. Zelfs binnen Syrische oppositiekringen is er verdeeldheid over deze bron.

De situatie wordt nog bemoeilijkt door het feit dat er praktisch geen buitenlandse journalisten worden toegelaten in het land. De media hebben dat voor een deel aan zichzelf te danken. Zo is gebleken dat Al Jazeera communicatieapparatuur heeft geleverd aan de rebellen, apparatuur die onontbeerlijk is voor de mogelijk geplande inzet van drones in de toekomst en een eventuele no fly zone. Hier zijn het de militairen die ‘embedded’ zijn in de journalistiek en niet omgekeerd. Een meer dan kwalijke evolutie.

Redenen genoeg dus om uiterst voorzichtig om te springen met de verslaggeving over dit conflict. Van die voorzichtigheid is echter weinig of niets te merken in de doorsnee Westerse media, met uitzondering misschien van de Duitse pers. Toen bijvoorbeeld in januari een Franse journalist werd gedood door een obus, schoof men direct de schuld in de schoenen van het regeringsleger. De Syrische regering had nochtans geen enkel belang bij het incident, integendeel. Maar die overweging werd van tafel geveegd. Achteraf bleek dat het dodelijk projectiel was afgevuurd door rebellen. Dit stond in een officieel rapport van de Arabische Liga en werd ook bevestigd door Le Figaro. De mainstream media reppen er met geen woord over (de uitzondering bevestigt de regel). Voorbeelden als deze zijn legio.

Het Westen heeft van bij het begin van het Syrische conflict resoluut partij gekozen voor de rebellen. De voormalige presidenten in Tunesië, Egypte en Jemen konden tijdens de Arabische lente nog vrij lang rekenen op steun van het Westen. Zo overwoog Frankrijk nog drie dagen vooraleer Ben Ali zijn land verliet om Franse oproerpolitie te sturen om de arme man bij te staan. Maar president Assad was, net zoals Khadafi, van bij aanvang kop van jut en hij moest zo snel mogelijk verdwijnen.

De Westerse berichtgeving staat volledig in functie van die optie. Alles wat daarin past wordt uitvergroot en wat er niet in past wordt geweerd of geminimaliseerd. Een bloedbad, ook al weet men de ware toedracht er niet van, wordt uitgesmeerd en steevast in de schoenen van Assad geschoven. Van de hogervermelde religieuze zuiveringen, van de systematische executies en mensenrechtenschendingen door de rebellen, van de sterke aanwezigheid van jihadis en Al Qaeda, van de geopolitieke belangen die er spelen, van de aanwezigheid van Speciale Eenheden, enzovoort, enzovoort, daarvan hoor je weinig of niets.

Begin mei schreven enkele Vlaamse professoren, (ex-)kopstukken van Groen, leden van beide vakbonden en van de vredesbeweging een vrije tribune tegen militaire interventie. De Standaard en De Morgen vertikten het om ze te publiceren. Die opinie past blijkbaar niet in het kraam.

Op die manier ontstaat een zeer eenzijdig beeld, een soort Hollywoodversie van de goeden tegen de slechten. Kenner van de regio en voormalig journalist Jef Lambrecht daarover: “Tegen beter weten in wordt het simplistische verhaal volgehouden van een vreedzaam volk dat massaal en met doodsverachting in opstand komt tegen een tiran die reageert met massamoord. Wat niet in die baseline past, wordt genegeerd.” Zo’n simplistische versie is nodig om een eventuele volgende militaire interventie aan het grote publiek te kunnen verkopen. Het is pijnlijk dat de mainstream media – voor de zoveelste keer – die Hollywoodversie niet weten te overstijgen. Vandaar nog maar eens het allergrootste belang van de alternatieve media.


Papieren bronnen

Brzezinski Z., ‘Le grand échiquier’. L’Amérique et le reste du monde’, Parijs 1997.
Brzezinski Z., ‘The Choice: Global Domination or Global Leadership’, New York 2004
Brzezinski Z., ‘Strategic Vision. America and the Crisis of Global Power’, New York 2011.
Collon M. & Lalieu G., ‘Le stratégie de du chaos. Impérialisme et islam. Entretiens avec Mohamed Hassan’, Brussel 2011.
Corm G., ‘A History of the Middle East. From Antiquity to the Present Day’, Berkshire 2010.
Gerges F., ‘America and Political Islam. Clahs of Cultures or Clash of Interests?’, Cambridge 1999.
Halliday F., ‘Islam & the the Myth of Confrontation’, Londen 2003.
Kepel G., ‘Jihad. Expansion et déclin de l’islamisme’, Parijs 2000.
Kimyongür B., ‘Syriana. La conquête continue’, Brussel 2011.
Rubin B. (ed.), ‘Revolutionaries and Reformers’, New York 2003.

reageer

33 reacties

  • door Dirk Peeters op zaterdag 18 augustus 2012

    Uitstekende analyse, sterk gedocumenteerd, evenwichtig opgesteld en helemaal akkoord met je slotconclusie ivm alternatieve media. Dank je DWM!

    • door Dirk Peeters op dinsdag 21 augustus 2012

      Toen ik het artikel nog eens doornam botste ik op het merkwaardig gegeven dat de Duitse pers blijkbaar minder eenzijdig bericht over Syrië. Dat intrigeerde mij, maar daar heb ik niet direct een verklaring voor. Kan daar iemand of de auteur zelf een verklaring voor geven?

      • door Marc Vandepitte op woensdag 22 augustus 2012

        Beste Dirk, ik heb daar geen sluitende verklaring voor en kan alleen maar een werkhypothese geven. Dat de Duitse pers anders bericht is ook niet gebaseerd op een wetenschappelijke studie, maar enkel op mijn indrukken. Ik vind het in elk geval ook zelf frappant. Maar eerst dit. De media zijn nooit één homogeen blok. Er is wel een sterk eenheidsdenken (pensée unique) aanwezig, die zoals Chomsky aangeeft, de goodwill fabriceert (manufacturing consent) bij de publieke opinie. Dissidentie is er nauwelijks. Maar dat wil niet zeggen dat er geen diversiteit is of dat er geen uitzonderingen zijn. Wat mij vooral opvalt is dat binnen de Westerse media er een opvallend verschil is, zowel qua kwaliteit als qua inhoud, tussen de beurskranten (of tijdschriften zoals The Economist) aan de ene kant en de andere kranten aan de andere kant. Die andere kranten bevatten zowel de pulp als de zogenaamde kwaliteitskranten. Inhoudelijk verschillen bvb De Morgen en Het Laatste Nieuws nauwelijks van elkaar; ze leggen alleen andere accenten en hanteren een andere stijl (ze zijn trouwens van dezelfde eigenaar). Deze laatste groep, die ik gemakshalve de mainstream media noem, is veel ideologischer gekleurd en onthoudt de lezer van essentiële informatie. De zakenkranten daarentegen, die ook een pak duurder zijn, zijn zakelijker in de twee betekenissen van het woord. Bij wijze van spreken heeft een investeerder geen boodschap aan ideologische of politieke versieringen; hij wil precies weten hoe de vork in de steel zit om eventuele investeringen te kunnen afwegen of overwegen. Veel info haal ik daarom bij voorkeur uit die zakenkranten. Daar vind je al heel wat info die je nergens elders vindt. Zij zijn ook een belangrijke bron voor mijn rubriek ‘wist je dat?’ Daarnaast vind je ook in de mainstream heel uitzonderlijk informatie die ‘afwijkt’ van de hoofdboodschap die men globaal brengt. Dat is interessant voor diegene die tijd heeft om dat bij elkaar te sprokkelen, maar een doorsnee lezer kan dat onmogelijk. Het geeft wel de illusie dat de media onpartijdig en ‘vrij’ zou zijn en alle strekkingen gelijkwaardig aan bod laten komen. Maar, zoals ons spreekwoord het zegt: de uitzondering bevestigt de regel’. Wat ik wil zeggen is dat doorgaans de zakenmedia minder eenzijdig zijn (los van het land) dan de mainstream. De grote verschillen zitten vooral tussen de mainstream media van de landen die er een verschillende buitenlandse politiek op na houden. Duitsland nu. Globaal stel ik vast dat de mainstream media van een land zowat de buitenlandse politiek van zijn regering volgt. Je zag dat heel duidelijk tijdens de tweede Golfoorlog. Media in landen (zoals België) die niet ten oorlog trokken waren veel kritischer t.a.v. de VS dan bijvoorbeeld de Spaanse of Britse media, om maar een voorbeeld te noemen. De Belgische media stonden ten tijde van de Rwandese genocide welwillend t.o.v. de Hutu’s terwijl de media in Nederland en de VS bvb. daar bijzonder kritisch over waren. Je kan heel wat voorbeelden geven. Het is een pijnlijke vaststelling dat de media praktisch geen kritisch voorbehoud aan de dag leggen. Uiteraard wel wat betreft punten en komma’s, maar niet wat betreft de fundamentele oriëntaties van de buitenlandse politiek. Geopolitiek en economisch gesproken leunt Duitsland aan bij Rusland en heeft daarom in vergelijking met de meeste andere landen van de EU veel betere relaties met dat land. Dit heeft te maken met investeringen, handelsrelaties en de bevoorrading van gas. Voormalig premier Schröder is een belichaming van die Duits-Russische as (zie bvb. http://www.petroleum-economist.com/Article/2731734/Gerhard-Schrder-from-Germanys-leader-to-Russias-champion.html). In de voorbije oorlog tegen Libië was Duitsland ook al afzijdig gebleven. Als je dan ook in rekening brengt dat Rusland een belangrijke bondgenoot is van Syrië, dan verklaart dat misschien een en ander. ’t Is een werkhypothese, een mogelijke verklaring, ik geef ze voor wat ze waard is.

  • door katrien demuynck op zaterdag 18 augustus 2012

    Idd, dit horen we niet via de 'corporate media'. Het is nochtans fundamenteel om inzicht te hebben in wat er in Syrië gaande is. Er is een goede reden waarom Assad constant afgeschilderd wordt als de baarlijke duivel. Het is kwestie van een aantal onderliggende en alles behalve edele motieven aan het oog van de goedmenende burger te onttrekken. Zeer de moeite waard om van A tot Z door te lezen!

    • door Michel Maalouf op zaterdag 18 augustus 2012

      Als Syriër die in het westen leeft las ik net en voor het eerst een evenwichtige analyse waarmee ik de hele tijd door probeer te vertellen aan vrienden, collega's en geïnteresseerden in de kwestie "Syrië " sinds het begin van de problemen daar. Er werd telkens naar mij raar gekeken en ik werd ervan beschuldigd dat ik president Assad steun en meer niet! Sinds het begin van opstand in Syrië kwam ik erachter hoe westerlingen makkelijk beïnvloedbaar zijn door de media, tevens heb ik het gevoel erbij gekregen dat het beïnvloeden van de manier van redenering en analyseren bij de normale westerse burger verloopt volgens een heel slim plan dat mensen naïever maakt om zonder enkele moeite te doen achter de besluiten van hun regeringen te staan! Die mensen zijn alleen bezig met het verdienen van hun brood en wat er daar omheenspeelt ligt niet in hun interesses! Bedankt voor het, in mijn ogen, evenwichtige en afzijdige analyse.

  • door paul.lookman op zaterdag 18 augustus 2012

    Een mooi samenhangend stuk dat de complexe situatie goed weergeeft, zowel het intern-Syrische luik als de geopolitieke bedoelingen van de grootmachten. Als ik mij één kanttekening mag veroorloven: het is niet juist dat de VS Iran zich als een vijandige regionale grootmacht zagen ontpoppen. Iran heeft zich na het Amerikaanse debacle in Irak kunnen ontwikkelen tot een regionale grootmacht en is niet bereid aan de leiband van de VS te lopen. En waarom zou het ook? Iran stelt zich niet vijandig op ten opzichte van de VS, het omgekeerde is waar. Het bedreigt de buurlanden niet en is nog nooit een oorlog tegen zijn buurlanden begonnen. Bij monde van zijn president gebruikt het wel bij herhaling vijandige retoriek aan het adres van het zionistische Israel, maar daar blijft het bij. Waar de Arabische broeders van de Palestijnen er het zwijgen toe doen is Iran in de kritiek op de Israëlische agressie jegens de Palestijnen, de geraffineerde etnische zuivering en de sluipende annexatie van Palestijns gebied dan toch roepende in de woestijn.

    • door Marc Vandepitte op zaterdag 18 augustus 2012

      Helemaal akkoord met je opmerking Paul. Mijn formulering is onzorgvuldig, jouw benadering correct. Het is trouwens dat wat ik bedoelde. Bedankt.

  • door Martin Veltjen op zaterdag 18 augustus 2012

    Goed gedaan. Alleen dat Assad de huidige situatie voor een groot deel aan zich zelf te danken heeft (in het begin van het artikel), lijkt in het licht van wat volgt een beetje prematuur (te meer daar hij in 2011 in een enorme hervormingskramp geschoten was). De inmenging was waarschijnlijk immers al langer bezig. Ook de vergelijking met Kagame en Rwanda is zeer terecht. Blijkbaar is er nu al een officiële klacht ingediend tegen Kagame bij het ICC, wat de indruk wekt dat dat ICC enkel bedoeld is voor een bepaalde categorie internationale wetsovertreders. De medeplichtigheid van de msm in al wat er gebeurt bij deze (en andere 'kleur') revoluties is gewoon ongelooflijk. Het grootste deel van de journalisten doet zijn werk niet of mag geen journalistiek werk doen. Een mens zou voor minder gaan geloven in allerlei samenzweringstheorieën.

    • door Marc Vandepitte op zaterdag 18 augustus 2012

      Martin, je hebt een punt dat de inmenging bezig was; ik vermeld dat trouwens heel uitdrukkelijk. Maar de overreactie van Assad op de Arabische lente helemaal in het begin, heeft m.i. de polarisatie in de hand gewerkt. Het kalf was dan al snel verdronken. Een uitweg uit de crisis is, eenmaal de wapens zwijgen, m.i. enkel mogelijk door een serieus democratiseringsproces. Er zijn wat dat betreft inderdaad pogingen ondernomen, maar te laat en niet verregaand genoeg. Dat is althans mijn bescheiden mening, die van een buitenstaander. Uiteindelijk is het aan de Syriërs zelf om uit te maken hoe ze er uit geraken, tenminste als ze daartoe de kans krijgen van het Westen. Het eerste deel van die zin is hun strijd, het tweede deel de onze. Vriendelijke groeten.

      • door Martin Veltjen op zondag 19 augustus 2012

        De manier waarop het overheidsapparaat op de eerste vreedzame betogingen heeft gereageerd heeft de polarisatie inderdaad in de hand gewerkt, maar ik denk dat dat ook ergens de bedoeling was. In 2011 duwde Assad de ene hervorming na de andere door het parlement, maar het Libische voorbeeld had de legitieme oppositie waarschijnlijk al compromisloos en overmoedig gemaakt. De hervormingen mochten geen kans krijgen zich te bewijzen en werden afgedaan als 'fake'. Het militantere deel van de protestbewegingen rekende er wellicht (deels terecht) op dat de wapens het land zouden binnensijpelen en dat de 'no fly'-zone in het verschiet lag. Assad is vakkundig in de hoek gedreven (zijn stelling dat buitenlandse terroristen aanslagen pleegden werd weggelachen door de internationale pers) en de snelle militarisering van het conflict heeft daar zeker toe bijgedragen. Het zal zeer moeilijk zijn om die geest terug in de fles te krijgen. Het zal erg moeilijk zijn om het vertrouwen van de Syrische overheid in de internationale gemeenschap te herstellen en om van de rebellengroepen een coherente gesprekspartner te maken die zich aan een staakt-het-vuren kan houden. Hopelijk heeft de nieuwe VN-bemiddelaar uit Algerije meer succes dan Anan. Grts.

      • door Martin Veltjen op zondag 19 augustus 2012

        De manier waarop het overheidsapparaat op de eerste vreedzame betogingen heeft gereageerd heeft de polarisatie inderdaad in de hand gewerkt, maar ik denk dat dat ook ergens de bedoeling was. In 2011 duwde Assad de ene hervorming na de andere door het parlement, maar het Libische voorbeeld had de legitieme oppositie waarschijnlijk al compromisloos en overmoedig gemaakt. De hervormingen mochten geen kans krijgen zich te bewijzen en werden afgedaan als 'fake'. Het militantere deel van de protestbewegingen rekende er wellicht (deels terecht) op dat de wapens het land zouden binnensijpelen en dat de 'no fly'-zone in het verschiet lag. Assad is vakkundig in de hoek gedreven (zijn stelling dat buitenlandse terroristen aanslagen pleegden werd weggelachen door de internationale pers) en de snelle militarisering van het conflict heeft daar zeker toe bijgedragen. Het zal zeer moeilijk zijn om die geest terug in de fles te krijgen. Het zal erg moeilijk zijn om het vertrouwen van de Syrische overheid in de internationale gemeenschap te herstellen en om van de rebellengroepen een coherente gesprekspartner te maken die zich aan een staakt-het-vuren kan houden. Hopelijk heeft de nieuwe VN-bemiddelaar uit Algerije meer succes dan Anan. Grts.

      • door Martin Veltjen op zondag 19 augustus 2012

        De manier waarop het overheidsapparaat op de eerste vreedzame betogingen heeft gereageerd heeft de polarisatie inderdaad in de hand gewerkt, maar ik denk dat dat ook ergens de bedoeling was. In 2011 duwde Assad de ene hervorming na de andere door het parlement, maar het Libische voorbeeld had de legitieme oppositie waarschijnlijk al compromisloos en overmoedig gemaakt. De hervormingen mochten geen kans krijgen zich te bewijzen en werden afgedaan als 'fake'. Het militantere deel van de protestbewegingen rekende er wellicht (deels terecht) op dat de wapens het land zouden binnensijpelen en dat de 'no fly'-zone in het verschiet lag. Assad is vakkundig in de hoek gedreven (zijn stelling dat buitenlandse terroristen aanslagen pleegden werd weggelachen door de internationale pers) en de snelle militarisering van het conflict heeft daar zeker toe bijgedragen. Het zal zeer moeilijk zijn om die geest terug in de fles te krijgen. Het zal erg moeilijk zijn om het vertrouwen van de Syrische overheid in de internationale gemeenschap te herstellen en om van de rebellengroepen een coherente gesprekspartner te maken die zich aan een staakt-het-vuren kan houden. Hopelijk heeft de nieuwe VN-bemiddelaar uit Algerije meer succes dan Anan. Groetjes.

      • door Veldman op maandag 20 augustus 2012

        Mensen gaan demonstreren voor meer democratie vervolgens gaat Assad eerst een referendum houden met als gevolg meer democratie. Iets dat al die andere leiders in die regio (Egypte, Tunesië, Bahrein etc.) De enige leider die aan die oproep wel gevolg gaf en dan is het weer niet goed? Terwijl het westen groepen steunt die met geweld juist minder democratie willen bereiken . Of heeft u in daar een rebel gehoord die het woord democratie in de mond nam? U zegt te laat . Maar vergeet daarbij dat daar voor er niet al te veel aan de hand was.

  • door Toon Danhieux op zaterdag 18 augustus 2012

    Proficiat Marc!, Stuur je je stuk ook op naar de ' vrije pers' in Vlaanderen: DM en DS bv? Eens zien of er nog plaats is voor nuance in onze kwaliteitspers!

  • door paul.lookman op zondag 19 augustus 2012

    Het Syrië-dossier past in een sinister plan om de geopolitieke belangen van het Westen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika te dienen. Nu er consensus onder de reageerders bestaat over de kwaliteit van dit artikel stel ik voor dat een ieder ook eens wat meer doet met zijn/haar verontwaardiging. Benader uw volksvertegenwoordiger, dring aan op vragen in het parlement aan het adres van Didier Reynders die “meezingt met de wolven in het bos”, in NAVO-verband meeverantwoordelijk is voor de militaire steun aan de gewapende oppositie en daarmee aan de bloedbaden, stuur ingezonden stukken aan de media, zeg uw abonnement op De Standaard, De Morgen, … op en laat de redactie ondubbelzinnig weten waarom u dat doet, spreek opinionleaders aan (zie b.v. “Hoe Amnesty Vlaanderen de radioluisteraar op het verkeerde been zet”) [1], organiseer protestacties, … Gene Sharp heeft 198 "non-violent weapons" aangereikt om op degelijke wijze te protesteren, zie “Gene Sharp lecture” [2].

    Tenslotte: dit artikel zou absoluut moeten worden aangeboden aan de geschreven en audiovisuele media, incl. onze publieke omroep VRT en de Nederlandse omroepen NOS en VPRO. Een professioneel vertaalde (ingekorte?) versie in meerdere talen zou bovendien kunnen worden aangeboden aan de kwaliteitsmedia in het buitenland en daarmee een veel bredere doelgroep aanspreken. Michel Maalouf heeft het in zijn reactie perfect verwoord: de Westerse media draaien de publieke opinie een rad voor de ogen.

    [1] http://www.dewereldmorgen.be/blogs/paullookman/2012/07/02/hoe-amnesty-vlaanderen-de-radioluisteraar-op-het-verkeerde-been-zet [2] http://geopolitiek-in-perspectief.blogspot.be/p/gene-sharp-lecture.html

  • door Pleimion op zondag 19 augustus 2012

    Ik begrijp niet hoe iemand dit een uitstekend artikel kan vinden: zoals de auteur zelf toegeeft, is het moeilijk om de ware toedracht van het conflict in Syrië bijeen te puzzelen. De bronnen die hij gebruikt, zijn interessante achtergrondinformatie, maar bieden geenszins een zicht op de evolutie van de Syrische burgeroorlog. Daarvoor zijn ze gewoonweg niet actueel. Overigens vreemd dat er maar wordt ingehakt op de geopolitieke belangen van 'het Westen', zonder Rusland en China te vermelden. Alsof deze twee voorbeeldige democratieën hun beslissingen in de Veiligheidsraad enkel door humanitaire overwegingen laten leiden...

    • door paul.lookman op zondag 19 augustus 2012

      En ik begrijp niet waarom u niet inziet dat de auteur geenszins beoogt een beeld te geven van de evolutie van de gewelddadigheden in Syrië, maar slechts inzicht in de achtergronden die daartoe geleid hebben. Wilt u de evolutie volgen, dan moet u heel veel lezen en blijven lezen, kranten, maar vooral internetblogs. En het kaf van het koren weten te scheiden. Voor wat uw opmerking over de Westerse geopolitieke belangen in het M-O betreft: Rusland heeft een haven te “verdedigen” en te trachten een bondgenoot te vrijwaren, volstrekt legitiem. China heeft hier twee keer niets in de pap te brokken. Tenzij u ook het feit in vraag stelt dat het het Westen is dat het conflict heeft “gekaapt” en langs alle kanten aanstookt. De strijd in Syrië is gericht op regime change, de as Iran-Syrië-Hezbollah moet worden doorbroken, Iran moet op de knieën, het hele M-O moet worden “gestabiliseerd” (lees: het Westen gehoorzamen). En in het kader van diezelfde Westerse geopolitieke belangen is de VS nu volop bezig met een herschikking van zijn militaire macht richting het Verre Oosten, om China in bedwang te houden. Hebt u wel eens een kaart gezien van de honderden militaire bases van de VS, een land met een “defensie”-begroting die groter is dan alle andere landen ter wereld bij elkaar. Komaan, noem mij eens enkele gelijkaardige geopolitieke wapenfeiten van “Rusland en China”.

  • door d op maandag 20 augustus 2012

    “Sterk stukje genuanceerde analyse” lijkt mij bondig het handjevol reacties op dit artikel samen te vatten. Sta mij toe, na een tiental jaar dagelijks het nieuws uit Syrië op te volgen, dit enthousiasme niet te delen. In tegendeel.

    Waarom niet; omdat ik geen blanco blad ben waarop de auteur de verhaallijn van z’n fabeltje kan ontwikkelen!

    Het artikel is ingedeeld in 4 punten; “Militarisering”, Confessionalisering” “Geopolitisering” en “Simplifering”. Mr. Vandepitte is gepokt en gemazeld in de anti-imperialistische strijd en zou bv. nooit de Vietnamoorlog op een dergelijke wijze gebracht hebben. · Waarbij Ho te vroeg naar de wapens zou gegrepen hebben met decennia oorlog tot gevolg · Waarbij het communisme aan de Vietnamese bevolking opgedrongen werd · Waarbij de URSS en China enkel tot doel hadden de Aziatische domino’s te doen vallen · En waarbij hij het Zuidvietnamese Bevrijdingsfront als het absolute goed en de US als het absolute kwaad zou afschilderen.

    In dit lang artikel schetst hij top down de belangen van Janneke en Mieke maar slaagt hij erin de olifant in de porcelijnwinkel weg te airbrushen. Er zijn bij benadering 20.000 doden gevallen en daar worden namen op gekleefd door de tellers http://en.wikipedia.org/wiki/Casualties_of_the_Syrian_civil_war en die doden worden voor 99 % betreurd in Syrië en inderdaad ook voor 1 % in Libanon, Lybië, Irak, Tunesië of Marokko…. Over de redenen waarom duizenden bereid zijn nu hun leven te wagen vernemen we echter helemaal niks…

    Vooreerst graag toch even afrekenen met de grootste dooddoener inzake de opstand in Syrië; we kunnen niet weten wat er in Syrië aan het gebeuren is. ’t Is allemaal niet zo simpel, ’t is niet zwart wit… Wel, we leven in de 21ste eeuw, er zijn honderden journalisten die ook hun leven wagen om ons inzicht te verschaffen (een paar weken geleden stierven er 5 in 2 dagen)…. Daarnaast kunnen sociale netwerksites je real time oor en ooggetuige maken van de ontwikkelingen ter plaatse. Gisteren zaten we bv. hier allemaal met onze kop in de koelkast cola te slurpen…. Wel, vandaag wordt het 37° in Aleppo en daar verschansen zich een 8.000 rebellen in de arme arbeiderswijken om het hoofd te bieden aan de bombardementen van artillerie en luchtmacht van het regeringsleger… En ja er zijn buitenlanders bij en ja, in overgrote meerderheid gaat het om arme boeren van het omliggende platteland en niet om inwoners van Aleppo… Zou het niet verhelderend zijn te weten om wie het juist gaat en waarom ze daar juist zijn? Zouden het allemaal extremisten zijn die opgehitst zijn door de Westerse pers en zich onder leiding van 2 zakenlui uit Aleppo geplaatst hebben? Of ze allen zijn geronseld door de CIA of Al Qaeda valt moeilijk te be of onkrachten maar voor iedereen zichtbaar is dat er meer vrijwilligers dan wapens zijn en zolang de prijzen van wapens en munitie op de zwarte markt blijven stijgen is dit het bewijs dat er meer kandidaat kannonenvoer is dan wapens, alle aanvoer vanuit de ganse wereld ten spijt… Maar hoe kan dat? Lees ik niet letterlijk in het artikel dat het regime er een “niet evidente verdraagzaamheid” op nahield? ’t Is maar hoe je een dictatuur omschrijft. Maar dit is dan toch één van de meest wereldvreemste definities ervan die ik ken. In het Syrië dat ik ken kwam Assad’s vader via een staatsgreep aan de macht, gaf hij deze macht op illegale wijze door aan z’n zoon Assad (nadat de eerste keuzezoon tegen een boom geknald was met één van z’n sportwagens). Alleen al het feit dat Bashar leeft heeft hij enkel te danken aan een 4-tal Syrische kinderen die in de verlosafdeling plaats moesten ruimen voor dit koningskindje en zo een zekere dood ingejaagd werden… Plaats ontbreekt hier om deze dictatuur te omschrijven, het zogenaamd “socialistsich” karakter van Syrië te ontkrachten (socialisme is al lang uit de grondwet geschrapt en in de praktijk door neoliberalisme vervangen) , in te gaan tegen het aureool van anti-Zionisme waarbij de Palestijnen vooral gebruikt en misbruikt werden maar nog belangrijker; tegen het zogenaamde Alawitisch karakter van het regime. Zelf ben ik nog in Alawitische bergdorpen geweest waar niet eens electriciteit was maar het zijn wel de cronies van het regime die ondertussen tot 60 à 70% van alle rijkdom in handen gekregen hebben. Ook hier gaat het om een strijd van de 99 % tegen de 1 %. http://www.guardian.co.uk/world/2012/jul/19/bashar-al-assad-950m-fortune. Enkel uitleggen waarom het zogenaamde seculiere Assadregime als een Kerstmannetje lekkers uitdeelde aan werkelijk alle religieuze secten, en in het bijzonder aan de Sunni geestelijkheid na de 2de slachting in Hama vraagt een artikel langer dan dit van MVDP.

    Als er in Kortrijk, Manchester, de US of ZA een staking uitbreekt dan moet je geen pol&soc gestudeerd hebben om te weten tegen welke achtergrond zo’n conflict zich afspeelt. Zo ook als plots in de Arabische wereld de “Jasmijnrevolutie” zich manifesteert, dan weet zowel vriend als vijand waarover het gaat en neemt maatregelen. De revolutionairen willen de dictatuur weg, willen democratie en brood op de plank. Dictators wereldwijd voelen zich aangesproken en dit verklaart dan ook de onzinnige maatregelen die bv. in Zimbabwe, Iran of Beijing genomen werden door de statusquo machten. En wereldwijd geeft dit, voor het eerst sinds decennia, de verschoppelingen hoop, niet in de laatste plaats aan de Occypy Wall Street-beweging. En net de Syrische opstand getuigd van het meest volgehouden en vibrant verzet. Of de auteur kan ons mogelijks eens bijlichten: was er recent nog een revolutie waarbij de opstandelingen het leger na één jaar strijd in een patstelling konden dwingen? Overigens, nooit gemerkt dat Mr. Vandepitte moeite heeft met het feit dat Al Qaeda actief is in Irak, Afghanistan of enige ander land van de 40 waarin ze actief zijn. Nee, enkel de baardmannen in Lybië en Syrië worden door hem neergesabeld. Verder heb ik van hem ook nooit gehoord op basis van welke principes een regime z’n artillerie en tanks , scheepskannonen, gevechtshelicopters en vliegtuigen tegen z’n eigen bevolking mag inzetten. Wil je beelden zien van de collateral damage bij zo’n aanvallen op steden? M. Vandepitte bedekt de wandaden van de Assads met de mantel der liefde (bv. de invasie van Libanon, de 29-jarige bezetting ervan en het vermoorden van de verkozen president Hariri) en laat krokodilletranen over het geweldloos verzet dat geen kans kreeg. Net zoals vorig jaar in Lybië. Toen maakte ik aan het adres van DWM de opmerking dat er weinig begrip was voor de opstand in Lybië. Een zekere Mr. Callewaert gaf toen een dozijn titels op. Toen ik hem vroeg elke ervan hun solidariteit uitdrukte met de opstandelingen bleef het antwoord uit. Vandaar; wanneer ook weer en hoe drukte Marc Vandepitte z’n solidariteit uit met het Syrisch geweldloos verzet? Als je het artikel aandachtig gelezen heb vraag ik je ook met aandrang de bronnen in extenso te lezen. Kijk vooral naar welke soort bronnen het gaat en of zij inderdaad wel de meest extreemste stellingen staven. Zonder er hier in extenso op te willen ingaan: Het citaat van Kofi Annan klopt maar Annan zei eveneens;

    · "Russia, China and Iran... must make concerted efforts to persuade Syria's leadership to change course and embrace a political transition, realizing the current government has lost all legitimacy"…

    "This also means the future of Syria rises and falls on more than the fate of just one man. It is clear that Bashar Al-Assad must leave office. The greater focus, however, must be on measures and structures to secure a peaceful long-term transition to avoid a chaotic collapse". Of dat de UN waarnemers het Assad regime expliciet voor een aanval op hun konvooi en de Houla slachting verantwoordelijk achten. Vergeten we ook de opninie van generaal Robert Mood, de UNO leider ter plaatse niet; "In my opinion it is only a matter of time before a regime that is using such heavy military power and disproportional violence against the civilian population is going to fall,"

    Abdel Hakim Belhadj is niet Mahdi al-Harati die nu in Syrië actief is en hij is evenmin een Al Qaeda leider, net zo min als bv. JL Dehaene een linkse rakker is.

    Het is juist dat nu illegaal Iraakese strijders over de grens trekken, maar dan wel via kanalen die Assad in de tijd opzette om hen naar Irak te versluizen. http://www.therecord.com/opinion/editorial/article/778427--payback-time-after-syria-s-long-support-of-terrorists

    Andere dagdromerij is dat de Koerdische PYD het Assadregeime steunt. Lees er zelf maar eens hun website op na http://www.pydrojava.net/en/

    Of dat Stratfor ook maar bij benadering zou vermelden dat “het bij de overige 20.000 gaat om Soennitische Islamisten, Salafi jihadisten of Al Qaeda strijders”.

    Maar ja, als je via een aptohekersweegschaaltje de verantwoordelijk voor het conflict haarscherp afgelijnd hebt tussen enerzijds een ietsje pietsje overreactie van het regime en daarnaast de rest op conto van de rebellen (“de vergeldingsmaatregelen van de rebellen, terreuraanslagen en spectaculaire bloedbaden, de bewapening van buitenaf en de komst van buitenlandse jihadis en Speciale Eenheden. Maar daarbovenop komt het doelbewust saboteren van het vredesplan van Kofi Annan.”). Dan weet je het al en slaat het vermoeden toe dat de auteur enkele schakels gemist heeft… Kortom, zoals gezegd; iedereen kan het dagelijks opvolgen. Heb je geen tijd dan is er nog Wikipedia http://en.wikipedia.org/wiki/Syrian_civil_war, International Crisis Group http://www.crisisgroup.org/en/regions/middle-east-north-africa/egypt-syria-lebanon/syria.aspx , Amnesty International, Avaaz, ….

    Complottheorieën schetsen een wereld gedreven door geheime complotten gesmeed door wazige organisaties. Daarbij is het aan “experts” deze bij het publiek bekend te maken. Alleen de titel van Marc Vandepitte”s rubriek “Wist je dat” in DWM wijst al in die richting. Toegegeven hierbij ontbreekt nog één standaard element, maar geen nood, een lezer maakt zelf de cirkel rond; China in bedwang houden!

    Geef mij maar de MVDP terug die een generatie geleden steeds aan de zijde stond van de strijd van de onderdrukte volkeren en op de barrikaden stond voor de internationale solidariteit. Daarbij steeds vertrekkend van de interne kracht van het volk zelf.

    Vrijblijvend is dit allemaal niet. Het is een illusie te denken dat de rebellen nog op het Westen rekenen om te overwinnen. Ze hebben er zich al lang bij neergelegd dat zij van het Westen net voldoende hulp zullen krijgen om de strijd verder te zetten. Walkie-talkies als hun Nokia’s het meer dan goed doen, een zonnebril voor een zwaargewonde zoals sommigen zelf zeggen. En het zijn dan ook enkel Westerse journalisten die het gepast vinden aan uitgeputte rebellen in Aleppo de vraag te stellen wat zij vinden van Al Qaeda. Wat kan je dan ook anders verwachten dan dat zij antwoorden dat ze met die externe extremistische moslimstrijders niet zo gelukkig zijn maar dat zij nu alle hulp van iedereen meer dan kunnen gebruiken om de dictatuur omver te werpen en zij hun interne zaken daarna wel zullen regelen zoals dat in Lybië gebeurd is. Kent de heer Vandepitte overigens één revolutie die kon slagen zonder enige hulp van buitenaf?

    Gelieve daarbij dan ook niet te vergeten wat Martin Luther King ooit zei: nadat onze strijd gestreden is zullen wij ons de verwijten van onze vijanden niet meer herinneren maar wel het zwijgen van onze vrienden. Of hoe een bepaalde franje van links zich helaas eens te meer buiten spel zet.

    Maar de mensen van de Jasmijnrevolutie zelf vergissen zich niet in hun vrienden en zelfs de Palestijnen, keren zich, ondanks hun precaire situatie in Syrië, één na één van Assad af, beschermen de Syrische bevolking die komt schuilen in hun kampen (!) en nemen meer en meer de wapens tegen het regime op. Solidariteit met de strijd van de onderdrukten is gelukkig nog niet overal in de vergeetput van de geschiedenis beland!

    • door Lode Picard op dinsdag 21 augustus 2012

      Dan Maertens stelt zich hier voor als een groot Syrië-kenner. Maar de man is ook een groot Libië-kenner, een groot Congo-kenner en noem maar op. Met dit soort van epistels predikt hij vooral een misprijzen tegen iedereen die zich tegen de oorlog verzet en de heilige waarheden van de NAVO en sommige media in vraag durven stellen. Dagelijks zwerft hij op internet rond om zijn "munitie" te verzamelen, stukjes citaten en krantenartikels die hij uitkiest en interpreteert naar believen in functie van zijn persoonlijke kruistocht. Niet éénmaal heeft hij een eigen analyse neergeschreven over een fundamenteel probleem uit de actualiteit. Ik hoop dat de toevallige lezer die door dergelijke epistels wordt overvallen, ook even de tijd neemt om de bronnen en de bronnen van zijn bronnen na te lezen om te beseffen dat de man in al zijn arrogantie, eigenlijk niets anders doet dan de stellingen van Marc illustreren.

    • door Roel op dinsdag 21 augustus 2012

      Als dat geen Hollywoodversie is. Beste D., u geeft zoals Lode P. hierboven aangeeft, ongewild een perfecte illustratie van wat het artikel in het laatste punt daarover schrijft. Bedankt daarvoor. Maar wat een contrast. MVDP zijn tekst is evenwichtig opgebouwd, voorzichtig geformuleerd. Bij jou gaat het om kreten, goedkope verwijten. Wat het aantal jihadisten betreft, zeg je bvb dat hij zijn eigen bron (Stratfor) niet goed gelezen heeft. Om te beginnen verwijst hij wat dat betreft niet naar Stratfor, maar wel naar The Economist en ik heb de moeite gedaan om dat op te sporen: daar staat letterlijk: 'The FSA groups, who say they have about 50,000 fighters … Mustafa Sheikh, a defector who heads the FSA’s top military council, says 60% of the fighters striving to overthrow Mr Assad’s regime come under the FSA’s control. But that leaves a lot who do not.’ Exact wat Mvdp in zijn tekst weergeeft. Goedkope en misplaatste verwijten, dat is je waarmerk. Zijn tekst is indrukwekkend goed gedocumenteerd, berust op betrouwbare bronnen en houdt bovendien rekening met bronnenkritiek. Jij maakt je ervan af met om het even welke bron, als het je maar uitkomt. (Een wikipedia bron voor het aantal slachtoffers, hallo.) Historisch bewustzijn is heel belangrijk, maar als ik je (herhaalde en langdurige) tussenkomsten lees dan ben je precies blijven hangen in het verleden. Je vocabulaire en krampachtigheid wijzen er op dat die kwetsuren heeft nagelaten, politiek, ideologisch en psychologisch, en dat je daar nog mee aan het afrekenen bent. Ik heb daar alle begrip voor, maar een site als deze dient daar niet voor en vooral, het helpt niet, echt niet, wel integendeel. Doorheen je tussenkomsten in de voorbije maanden zie ik de graad van verbetenheid alleen maar stijgen. Dat is niet leuk voor de lezer, maar ook niet gezond voor jezelf.

      • door d op dinsdag 21 augustus 2012

        maar hopelijk kan ik nog wel tellen? Via de hyperlink die M Vandepitte in z’n zin “Volgens The Economist controleert het Vrije Syrische Leger zestig procent van de rebellen, dat zijn er ongeveer 30.000.” opgeeft kom je op volgend artikel http://www.economist.com/node/21559968 waaruit hieronder één aaneengesloten citaat: “Mustafa Sheikh, a defector who heads the FSA’s top military council, says 60% of the fighters striving to overthrow Mr Assad’s regime come under the FSA’s control. But that leaves a lot who do not. “We need money from the international community to unite the rebels and stop well-funded Islamists from expanding their influence,” he says. The FSA groups, who say they have about 50,000 fighters against a largely conscript government force of around 280,000, are only loosely linked.” Merk vooreerst op dat The Economist zelf niks beweert maar enkel 2 verschillende bronnen binnen de FSA citeert, namelijk;

        · Mustafa Seikh die stelt dat de FSA 60% van de rebellen controleert · “The FSA groups” die aanvoeren dat zij over 50.000 strijders beschikken

        Zelf heb ik op de lagere school geleerd dat, indien het waar is dat de FSA 50.000 man heeft en dat dit slechts 60% van alle rebellen is, er in totaal een goede 83.000 rebellen in Syrië zijn.

        Probleem hierbij is dat beide FSA bronnen overdrijven en dat deze cijfers door verschillende personen op verschillende ogenblikken uitgesproken, niet met elkaar in relatie mogen gebracht worden. Iedereen gaat er namelijk van uit dat de FSA slechts een 40.000 strijders heeft.

        In de onmiddellijk daaropvolgende zin in het artikel “Bij de overige 20.000 gaat het om Soennitische islamisten, Salafi jihadisten of Al Qaeda-strijders.” heeft de auteur net de woorden “overige 20.000” tot een hyperlink omgevormd die ons naar dit artikel van Stratfor brengt. http://www.stratfor.com/weekly/considering-sunni-regime-syria

        Naar best vermogen heb ik naar dit cijfer of enig cijfergegeven in meer algemene zin gezocht maar niks gevonden. De enige passage die van ver verwijst naar de interventie van Moslimfundamentalisten is deze:

        “Transnational jihadists would also play a large role in a post-al Assad Syria. The Syrian rebellion contains a growing assortment of Sunni Islamists, Salafist jihadists and transnational al Qaeda-style jihadists. Foreign fighters belonging to the latter two categories are believed to be making their way into Syria from Lebanon, Jordan and Iraq. For many years, Syrian intelligence ran an elaborate jihadist supply chain, funneling militants into both Lebanon and Iraq to serve its foreign policy purposes. Saudi Arabia is now believed to be using those very same channels against Damascus to funnel militants into the Syrian theater.” (opnieuw aanééngesloten)

        Mag ik nu bij m’n initiële reactie blijven aub (“Of dat Stratfor ook maar bij benadering zou vermelden dat “het bij de overige 20.000 gaat om Soennitische Islamisten, Salafi jihadisten of Al Qaeda strijders”.) ? Verder staat het je natuurlijk vrij elk ander van m’n “goedkope verwijten” aan een detailonderzoek te onderwerpen…. Maar over één zaak zijn we het alvast eens; in het Westen wordt zowel door voor als tegenstanders van Assad een Hollywood versie gebracht. De gruweldaden van het regime noch deze van de rebellen worden getoond, gewoon omdat onze Westerse ogen dit niet aankunnen… En als het je mag geruststellen; m’n denkkader moet ik op basis van de feiten soms meermaals per week een beetje naar links of naar rechts aanpassen en ook ik zie religie met lede ogen een steeds maar toenemende rol spelen in de wereld. Een wijze man zei me in de jaren 70 van vorige eeuw reeds dat wij de Russen zouden moeten betalen om tegen Al Qaeda en de Taliban in Afghanistan te strijden … Maar dit is weer een ander dossier….

        • door Lode Picard op dinsdag 21 augustus 2012

          [title]Dan, Besef je wel met wat een[/title]Dan,

          Besef je wel met wat een belachelijke muggenzifterij je het niveau van de discussie naar beneden haalt? Marc zegt dat 60% van 50.000 ongeveer 30.000 is. Jij zegt dat als 50.000 gelijk is aan 60% er dus 35.000 ongecontroleerde salafisten en al qaeda aanhangers. Dit gaat dus over een interpretatie van cijfers, op basis van dewelke jij Marc VDP beschuldigt niet goed te kunnen lezen of tellen. Vervolgens verwijst je naar Stratfor om te zeggen dat dat cijfer van 20.000 er niet staat. Maar die link slaat volgens jouw eigen citaat op het feit dat er volgens Stratfor dus toch een pak strijders buiten de controle van het SFA vallen en dat het gaat om "Transnational jihadists".

          Wat is nu het besluit? Volgens uw betweterig gecijfer zouden er dus 35.000 "Transnational jihadists" zijn, terwijl Marc die op 20.000 schat. So what? Marc's inhoudelijke stelling wordt dus nog meer onderlijnd door jouw interpretatie van de cijfers dan door die van Marc.

          Jij rekent gewoon op het feit dat mensen uitschelden voor "slechte lezers" en "slechte rekenaars" en u zelf de allures aanmeten van een "grote analist", zou volstaan om je stelling geloofwaardig te maken dat MVDP gelijk is aan een ontkenner van de "evidente waarheid" die per toeval wel die van de NAVO, Washington en een aantal grote media. Ik verschil van mening met Roel, ik vind dus niet dat jij tegen jezelf beschermd moet worden. Ik denk dat de beste manier om aanstellers van jouw gehalte te helpen erin bestaat ze met hun gezicht tegen de muur te laten lopen. Ik daag je hier dus uit om één (1) artikel te maken, met jouw analyse van wat er in Syrië juist gebeurd en wat daar het beste aan te doen is. Voor zo'n groot Syrië kenner als jou moet dat toch geen moeite zijn. Ik van mijn kant ben dan benieuwd, niet zozeer om jouw lezerscapaciteit of je rekenknobbel te beoordelen, maar vooral om te zien waar jij inhoudelijk echt voor staat.

  • door Chris Van Asch op dinsdag 21 augustus 2012

    Ik sluit mij graag aan bij de meerderheid die dit een sterk stukje genuanceerde analyse vindt. Daarom ook een welgemeende merci aan de auteur. Ik heb zelf niet de tijd om er elke dag een aantal verschillende bronnen op na te lezen en gaan uit te zoeken wie wat waar zegt en waarom. Ik betrap me er zelfs op dat ik de berichtgeving rond Syrië in mijn “kwaliteitskrant” niet meer in detail lees omdat ik door de bomen het bos niet meer zie en ik wil ook niet voor de zoveelste keer meegepakt worden in de leugens rond een oorlog. En ik merk trouwens in mijn omgeving gelijkaardige reacties. Dan weet ik dat het hoog tijd is om DWM te raadplegen. Omdat ik voor mezelf wil wel blijven vechten tegen deze dreigende onverschilligheid uit respect voor de slachtoffers en de doden, die inderdaad een naam hebben. Deze analyse helpt mij om me weer betrokken te voelen en daar heeft het onderdrukte volk van Syrië alle recht op. MVDP, bedankt voor je strijd.

  • door Bart Vonck op dinsdag 21 augustus 2012

    Dit is één van de beste zoniet de beste bijdrage die ik over de Syrische problematiek heb gelezen. Proficiat!

  • door Le grand guignol op dinsdag 21 augustus 2012

    Een tweetal weken geleden hebben de rebellen geprobeerd om door middel van het verspreiden van leugens aan te sturen op een no-fly zone en op die manier de deur op een kier te zetten voor een buitenlandse militaire interventie. Vandaag was er de toespraak van Obama omtrent het potentiële gebruik van chemische wapens door het Syrische leger: het gebruik van chemische wapens is een "rode lijn" en wanneer die overschreden wordt dan legitimeert dat een buitenlandse militaire interventie. Syrië beschikt inderdaad over chemische wapens en het is een onrustwekkende gedachte wanneer de betreffende wapens zouden ingezet worden. Temeer omdat het gebruik van chemische wapens (a) niet doelgericht kan gebeuren waardoor ook de eigen bevolking en troepen getroffen worden; en (b) de gevolgen desastreus zijn voor zowel mens als milieu. De mogelijkheid dat Assad chemische wapens zou gebruiken acht ik eerlijk gezegd klein omdat hij op die manier (a) alle legitimiteit - of wat daar nog van rest - verliest; (b) de woede van de ganse internationale gemeenschap op zijn nek haalt - ook van Rusland en China; en (c) zelf de aanleiding alsmede het argument zou verschaffen voor een buitenlandse militaire interventie. Kortom: Assad zou een volslagen idioot zijn indien hij zou opteren voor het gebruik van chemische wapens.

    MAAR: vanuit het standpunt van een gewapende oppositie waar ook terroristische groeperingen deel van uitmaken zou het gebruik van chemische wapens een middel kunnen zijn om de huidige situatie volledig te doen kantelen in hun voordeel, althans indien ze erin slagen om het gebruik van chemische wapens in de schoenen te schuiven van het Assad-regime (cf. redenen waarom Assad het gebruik van chemische wapens te allen prijze moet vermijden). An sich zal dat niet zo moeilijk zijn omdat bij een detectie van een verhoogde concentratie van de aanwezigheid van chemische en/of biologische wapens, o.a. door middel van Amerikaanse drones die zich in het Syrische luchtruim bevinden om de lucht te analyseren, Assad sowieso als schuldige aangewezen zal worden: hij beschikt immers over de betreffende wapens en de rebellen niet - al mogen/kunnen we in deze niets uitsluiten.

    De tactiek van een terroristische groepering berust hoofdzakelijk op het creëren van chaos en verdeeldheid om die vervolgens uit te spelen tegen het regime. Niettegenstaande de ongerustheid van Obama naar mijn mening terecht én oprecht is, verschaft hij hiermee onbedoeld een troefkaart aan de rebellen. Terroristen hebben immers niets te verliezen en vanuit hun perspectief heiligt het doel alle middelen - zeker in het geval van jihadis. Zelfs een miniem gebruik van chemische wapens van hun kant, kan de situatie volledig in hun voordeel doen kantelen.

  • door Tony Busselen op woensdag 22 augustus 2012

    Jonathan Steele van de Briste krant The guardian bezocht Homs zes maanden na de laatste keer dat hij er was. Hij schrijft : "the mood has changed dramatically in the six months since I was last here. People on all sides – government sympathisers, opposition supporters and civilians who waver in the middle – all feel that Syria has become a victim and a plaything taken over by foreigners. "The situation is no longer in the hands of Syrians. We are pawns in a big game," said Youssef Abdelke, a leading artist." De moeite voor wie het interesseert : http://www.guardian.co.uk/world/2012/aug/20/pawns-syrian-conflict-await-endgame

    • door d op donderdag 23 augustus 2012

      Daarover zijn we het alvast eens… Verder gaat het niet om Homs maar over Damascus en het artikel geeft zijdelings een beeld over hoe er nu nog gevochten wordt, hoe de regering verplicht is z’n eigen hoofdstad in puin te schieten en hoe vrijwel iedereen in het artikel, behalve de regeringswoordvoerders, aan de kant van de opositie staat. Het zou er nog maar moeten aan mankeren dat er een gevige strijd is rond het al dan niet voeren van een gewapende strijd. Maar om een geweldloze revolutie door te voeren moeten beide partijen zich aan die geweldloosheid houden. Nog niet zo lang geleden ontstond de FSA als groepen deserteurs die na de ontbinding van geweldloze betogingen de shabiba op afstand hielden. In DWM kan je nog artikels terugvinden die aanvoeren dat in amascus en Aleppo het business as usual was. Nog in mei dit jaar organiseerde de oppositie een soort hippie manifestatie op de universiteit. Je moet het met je eigen ogen gezien hebben: http://www.ayyam.org/english/?p=443 Het leger zorgde ervoor dat velen onder hen onder de grond belandden, het FSA was er namelijk niet om hen te beschermen…. De beelden waren van 18 mei dit jaar. En inderdaad de stemming is er nu gans anders!

      Maar nog steeds in Aleppo bv., onder de rebellen zelf, is er uiteraard discussie over het voeren van een stadsguerilla. En zoals de rebellen ganse pagina’s uit het militair en bestuurlijk draaiboek van Hezbollah overnemen verwijzen velen naar de principes van Hezbollah die in Aleppo zeker nog niet vervuld waren.

      Nogal wat Vlamingen zijn Bart Dewevers fans, maar het is nogal wiedes dat, de dag dat hij de wapens opneemt tegen het Belgisch leger, de meesten van hen hem dat bij voorkeur niet zien doen in hun eigen achtertuintje. Om er “grote” voorbeelden bij te halen: de Russen die in Stalingrad op de Zuidelijke oever van de Volga woonden bleven er enkel omdat zij, net zoals de Sovjetsoldaten, door hun eigen veiligheidstroepen doodgeschoten werden als zij de Noorderoever probeerden te bereiken. In Vietnam leefden ganse dorpen soms maandenlang volledig onder de grond… Dichter bij Damascus was nog niet zo lang geleden het prototype van de stadguerillastrijder actief, nml de PLO-strijder die erin slaagde het Israëlische leger het hoofd te bieden in de Libanese “gast”steden. Met alle materiële gevolgen vandien… En o, voor ik het vergeet, het eindplaatje zag er zo uit: Arrafat en een laatste cirkel van 800 strijders werden in Tripoli uitgerookt door de (Palestijnse) bloedhonden van vader Assad en moesten, onder de bescherming van de US, voor jaren uitwijken naar Tunis…. Ik kan mij niet herinneren dat je daar toen ooit problemen mee had? Net zoals ik mij nu niet kan herinneren enig teken van solidariteit van je kant gezien te hebben voor de geweldloze strijd tegen Assad? Dan hoef je ook geen krokodilletranen te laten over het secundair worden (maar niet verdwijnen) van deze vreedzame protesten. Alhoewel Jonathan Steele een waarheidsgetrouw verslag uitbrengt, ook van het gevoel dat de feiten aan de bevolking ontsnappen en zij de indruk krijgen dat alles boven hun hoofd op wereldvlak bedisseld wordt, denk ik toch dat zij zich daarbij uiteindelijk zullen vergissen.

      Het is vrij analoog met de Vietnamoorlog. Nu hoor je vrij algemeen dat het de pers was, de US en internationale vredesbeweging, de URSS of China die de US dwongen om de vrede te ondertekenen. Maar net zoals ik weet Tony Busselen dat het de strijd van de Vietnamese bevolking was die de Amerikanen tot onderhandelen dwong… Verwacht je uiteindelijk in Syrië aan net hetzelfde….

      Voor diegenen die het The Guardian artikel hierboven konden smaken: volg hun dagelijkse berichtgeving op http://www.guardian.co.uk/world/2012/aug/22/syria-crisis-live Tel aub ook het aantal slachtoffers van standrechterlijke executies, iets wat Amesty internationals berichtgeving enkel bevestigt. http://www.sfgate.com/business/bloomberg/article/Indiscriminate-Attacks-Grow-in-Syria-Amnesty-3808317.php AI, traditie getrouw een bondgenoot in de strijd tegen onderdrukking….

      En voor een kijk op de strijd in Damascus vandaag: http://www.google.com/hostednews/ap/article/ALeqM5jUtJmtQjNm1tXYAgnnQnuNjYs-yQ?docId=596135f715f34cb8a0ce20b48263b4f8 Hoe noem je een regime dat z’n eigen hoofdstad moet bombarderen om z’n bestaan te rekken?

  • door Marc Vandepitte op woensdag 22 augustus 2012

    Bedankt voor alle nuttige aanvullingen. Nog een toevoeging: Reeds in maart waren Blackwater, CIA en Mossad volop bezig in Syrië. Er werden toen niet minder dan 700 buitenlandse (Arabische en Westerse) strijders (huurlingen) opgepakt. Dat was al in maart. We zijn ondertussen bijna een half jaar verder. http://www.huffingtonpost.co.uk/2012/03/07/syria-uprising-mossad-blackwater-and-cia-led-operations-in-homs_n_1326121.html

    • door d op donderdag 23 augustus 2012

      Een artikel uit The Huffington Post (vermaledijde Westerse oorlogszuchtige bron) dat Al-Manar (een objectief medium gelinkt aan Hezbollah) citeert en dat op z’n beurt enkel steunt op het getuigenis van Salim Harba een “Syrian expert in strategische materies” (opnieuw een objectieve bron).

      En hierboven verwijt men mij voor het aantal doden op Wikipedia te steunen! (Wikipedia is natuurlijk geen academische bron, maar geeft wel alle verschillende tellers op en de methodiek waardoor zij aan uiteenlopende cijfers komen). Elke betere bron is altijd welkom natuurlijk….

      Maar het is zoals altijd de inhoud die telt. De intro ziet er zo uit:

      “The crisis is at its end” is no longer a relieving statement made by some political analysts, as the crisis is really close to its end. Baba Amro is now under the control of the Syrian army… and so are the armed groups of which a big number escaped to the Lebanese borders dubbing their retreat “tactical”.

      En dan gaat het verder met: Around 700 Arab and Western gunmen surrendered in Baba Amro, well-informed sources told Al-Manar website, adding that “huge and critical surprises will be uncovered in the coming few days… such as the kinds of arms seized, as well as the military tactics the armed groups followed, and the sides that supervised the operations.”

      MMMh, “ a big number escaped” en “around 700 Arab and Western gunmen surrenderred”… ‘t Jonge, ‘t jonge; moeten er daar een pakje vreemde strijders rondgelopen hebben! En dit terwijl de Westerse inlichtingsbronnen nu pas met moeite enkele honderdtallen op het spoor kunnen komen…

      Beide zijden voeren hun krijgsgevangenen als oorlogstrofeeën op, en dit is dan ook een onweerlegbare oppertrofee om op te voeren! Maar vreemd, ik kan maar geen ander spoor van deze jongens terugvinden dan Al-Manar… Heeft er buiten Al-Manar nog iemand enig spoor van die 700 huurlingen gezien? Mijnheer Vandepitte, kan je me daarbij eventueel helpen aub…. In afwachting blijft Al-Manar ter zake voor mij een 1, 2, ja, derderangsbron… Akkoord?

      • door Roel op donderdag 23 augustus 2012

        D., Een klein beetje googlen en je ziet dat het bericht over de 700 is overgenomen door tientallen sites, waaronder heel wat ernstige. Jij staat daar natuurlijk allemaal boven. Je betweterij is hardnekkig en je verbeten aanvallen beginnen meer en dwangmatig te lijken. Hoe moet je dat anders nog uitleggen? Stop je tijd en energie (je hebt er blijkbaar heel veel) in iets constructiefs in plaats van altijd maar te drammen en deze site te vervuilen. ’t Zijn de laatste dagen van de zomervakantie, ’t is voorlopig nog goed weer. Een beetje genieten en buiten wat verse zuurstof opdoen kan absoluut geen kwaad. Doen! zou ik zeggen.

        • door Steven Frans op vrijdag 24 augustus 2012

          Het is natuurlijk niet omdat eenzelfde bericht van één bron door tientallen sites overgenomen wordt, dat het aan waarheidsgehalte wint. Een groot deel van de media staat er nl. niet om bekend om zijn bronnen te checken (als ze al over de middelen daartoe zouden beschikken.) Soit, muggenzifterij, excuses.

          Verder wil ik ook toevoegen dat ik in deze wel enigszins sympathie begin te krijgen voor d. Over humanitaire interventies en R2P zal ik het met hem wel nooit eens worden maar dat neemt niet weg dat er in Syrië wel degelijk een brute dictatoriale clan aan de macht is die regionaal een zeer opportunistische politiek voer(d)t(e) naar Palestijnen e.a. toe en binnenlands steunt op bloedige repressie en een twijfelachtige socio-economische politiek (waar van democratisch socialisme (=/= betwistbare sociale verworvenheden of secularisme) geen sprake is.) Dus ja, uiteraard mag het conflict gekaderd worden en dat doet Marc Vandepitte vaak met verve maar uiteindelijk blijven er wel dagelijks gewone Syriërs het leven laten in een strijd voor evidente politieke en socio-economische mensenrechten, hoe reactionair sommige van hun 'supporters' in het Westen ook moge zijn en hoe'n stabiliserende rol het regime regionaal wel mag hebben. En daarmee wil ik (ik denk in tegenstelling tot d, als ik op voorgaande (Libië etc.) mag afgaan) zeker niet pleiten voor een (de facto imperialistische en ook moordende) militaire interventie.

  • door sammir op woensdag 10 oktober 2012

    een goed onderbouwd en genuanceerd essay, mijn complimenten, aan de schrijver; Marc Vandepitte

    De VS is een oorlogszuchtig land, en haar geschiedenis, laat daar geen twijfel over bestaan, het is gewoon wachten tot na de presidentsverkiezingen, en dan zal de de VS een tweede vietnam meemaken, met strijders, die vechten tot de dood,en zeer gemotiveerd, en hatdragend tegen het westen, de VS geopolitiek, die blijkbaar haar les nog niet geleerd heeft, ...

    in elke vuile oorlog, vallen er onschuldige slachtoffers

    PEACE AND STABILITY IN THE REGION REGIME CHANGE FUCK ASSAD FUCK THE REGIME IN SYRIA

    FREE SYRIA

    RMM; Reborn Muslim Movement

  • door Meera op maandag 9 september 2013

    Dat de rebellen mensenrechten schenden, en dat het radicalisme hoogtij viert in Syrië ontkent niemand. Maar we zouden toch echt eens moeten ophouden te doen alsof extremisme 'plots' ontstaat, wanneer alles koek en ei is, en niemand wordt onderdrukt. Die gedachte is belachelijk. Assad is verantwoordelijk voor de radicalisering van een groot deel van de Syrische oppositie. Zoals u zegt, dit begon als een vreedzame optocht. Had Assad vreedzaam gereageerd, dan was het nooit zo ver gekomen. Marokko en Jemen zijn slim geweest, zij hebben meteen gehoor gegeven aan de eisen van hun volk en enkele snelle hervormingen doorgevoerd, vooral wat betreft de economie. Ook scheiden (vooral dan voor de vrouw) is nu in Marokko eenvoudiger geworden. Wie er echter voor kiest om vreedzame betogers neer te maaien, om kinderen en vrouwen te bombarderen terwijl die in rijen staan te wachten aan een bakkerij, die kweekt extremisme. Wie heeft de arrogantie te beweren dat wij anders zouden denken of doen ? Wie wordt er niet extreem, wanneer hij zijn zus ziet verkracht worden door regeringssoldaten, omdat de vader een tegenstander is van het regime (zoals destijds in Libië onder Khadafi). Het is makkelijk spreken voor ons, in een semi-sociale staat als België, waar men niet het risico loopt te worden neergeschoten tijdens een vreedzame betoging. Deze mensen zien iedere dag niets ander dan chaos en geweld. Alles is hen ontnomen. Zij hadden, en hebben nog steeds, geen echte toekomst voor ogen. In een dergelijke situatie radicaliseert men in het enige dat men nog heeft, het enige dat hen niet is ontnomen. Hun God.

Lees alle reacties