Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Boekrecensie

De keizer van Oostende: mag het iets meer zijn?

Door de magistrale verdedigingsstrategie van Vande Lanotte en de ellendig zwakke reactie van de VRT kregen we geen debat over ethiek in de politiek, maar wel over de deontologie van journalisten. Het boek van Pauwels en Van den Eynde bevat nochtans genoeg stof voor een prangend debat. Maar misschien moeten de vele mensen met een virulente mening over het boek het eerst eens lezen.
donderdag 24 mei 2012

Docenten crisiscommunicatie hebben een mooie kluif aan de manier waarop de belaagde politicus Johan Vande Lanotte maandag zijn verdedigingslinie optrok. Hij nodigde meteen een tiental journalisten uit op zijn kabinet waar hij hen overdonderde met zijn vernietigende kritiek op het boek.

Die journalisten kregen ook een lijst met 64 fouten die Vande Lanotte bij een eerste lezing van het boek had aangetroffen. Vande Lanotte voegde er aan toe dat de twee VRT-journalisten gewoon wat leugens, waar Jean-Marie Dedecker al een tijd loopt mee te leuren, hebben overgepend.

Vande Lanotte lanceerde ook het idee dat dit een boek was over malversaties. Over geheime villa's en appartementen in  Sint-Martens-Latem en Bredene die Vande Lanotte van maffieuze bouwfirma's gekregen zou hebben voor verleende diensten. De twee auteurs hebben dat nochtans zelf nooit aangekondigd. Op de achterflap beweren ze dat ze een boek wilden schrijven over belangenvermenging, machtshonger en machtsoverschrijding.

De scherpe reactie van Vande Lanotte miste haar doel niet. De VRT distantieerde zich meteen van het boek. De openbare omroep had dat kunnen doen met een korte formele verklaring zoals “De auteurs schreven dit boek in hun vrije tijd en dit is dus geen publicatie van de VRT”. Maar het persbericht van de VRT ging veel verder. De openbare omroep kondigde aan dat er onderzocht wordt of “de geloofwaardigheid van beide journalisten door deze publicatie wordt ondergraven”

De twee journalisten worden ook gestraft. “Zolang er geen duidelijkheid is over de juiste toepassing van de deontologische regels door de betrokken journalisten, zullen Luc Pauwels en Wim Van den Eynde tijdelijk geen VRT-reportageopdrachten uitvoeren.”

Die angstreactie van de VRT zorgde er voor dat Vande Lanotte zowel in het Radio 1-programma Vandaag als in Terzake niet geconfronteerd werd met de auteurs. Hij mocht er zijn verdediging van 's morgens nog eens overdoen.

De communicatiestrategie van Vande Lanotte schiep een negatieve perceptie rond het boek – De keizer van Oostende werd het 'boek met de 65 fouten' of nog: het 'boek zonder smoking gun' – en verlegde de focus van het debat. Het ging niet meer over de deontologie van politici maar over die van journalisten.

Niet gelezen

Het zorgde ook voor een stroom opinies over een boek dat niemand gelezen had. Zelfs de lijst met fouten (31 pagina's lang!) bleef ongelezen. Op woensdag – twee dagen mediastorm later – schrijft De Tijd nog in een lang artikel over de heisa: “Als je dan zo'n politicus aan de schandpaal wil nagelen, heb je harde feiten en cijfers nodig. En daaraan ontbreekt het in dit boek, zeggen mensen die 'De Keizer van Oostende' gelezen hebben.”

Het is nochtans interessant om de rechtzetting van Vande Lanotte eens door te nemen. Een paar voorbeelden. De auteurs schrijven dat de stadskas het verlies van een basketbalevenement bijpast. Nee, zegt Vande Lanotte, het ging om een subsidie van 140.000 euro.

In het boek wordt een anonieme basketbalfan aan het woord gelaten die zegt dat zowel zijn vrouw als twee zonen bij basketbalploeg Oostende werken waar Vande Lanotte sinds 2001 de sterke man is. Nee, zegt Vande Lanotte in een lange repliek:

“Marijke is halfweg 2000 aangesteld als “algemeen coördinator”, door Rudolf Vanmoerkerke. Ook de afspraak over haar verloning is door hem gemaakt: ze heeft de wedde behouden die ze als onderwijzeres had. Sindsdien is dat niet veranderd. Mijn zoon Nick werkt in de basket als scout. De scout waar we jarenlang mee gewerkt hebben is in mei 2010 in een moto-ongeval overleden en Nick is met een tijdelijk contract van 3 maanden aangeworven om die leemte in te vullen. Na drie maanden heeft het bestuur beslist zijn overeenkomst te verlengen. Len werkt niet voor de basket. Hij is zelfstandig kinesist in Gent, werkt voor de gymfederatie en geeft sporadisch training aan de spelers van de jeugdschool.”

In het boek staat ook een opsomming van de sponsors van de basketbalploeg met telkens ook voorbeelden van de contracten die die sponsors binnenhaalden in Oostende. Vande Lanotte repliceert bij heel wat van die bedrijven: dat zijn geen sponsors, ze betalen alleen een aantal seats. Tja,....

Verder in het boek citeren Pauwels en Van den Eynde een anonieme bedrijfsleider over die business-seats:

“Ik ken een transportbedrijf hier op Plassendale, en ze willen graag extra parkingplaatsen. Daarvoor moet er een stukje groenzone vlak naast het bedrijf omgevormd worden, zodat ze daar een uitbreiding van hun parkeerplaats kunnen realiseren. Dat bedrijf heeft onlangs haar businessseats verdubbeld. Zal het helpen? Wellicht zal het de zaak iets versoepelen. Ik weet het niet, maar zo denken de mensen hier.”

In het boek gaat het ook over de sponsorgelden van de Lotto die naar basketbalploeg Oostende vloeien. De ploeg kreeg de voorbije twee jaar 950.000. Veel meer dan alle andere ploegen. Ja, maar dat is om een internaat te bouwen voor de basketschool, reageert Vande Lanotte. “Buiten Oostende is er geen andere stad waar zo een internaat wordt gebouwd.”

Nee, overtuigende antwoorden zijn dat niet. Maar het klopt wel dat Vande Lanotte ook enkele keren raak schiet. Dat komt doordat de auteurs zich op enkele plaatsen in het boek zeer kwetsbaar opstelden. Zo stellen ze vast dat bestuurder Vande Lanotte die ondertussen opnieuw minister was geworden met terugwerkende kracht werd ontslagen bij de nv Otary, een koepel van bedrijven actief in de offshore windindustrie.

“Is dit juridisch correct?”, vragen de auteurs zich af. Eén telefoontje naar een vennootschapsspecialist had volstaan om dat antwoord te kennen, natuurlijk. En jurist Vande Lanotte laat die kans niet liggen. Hij vroeg raad bij het internationale advocatenkantoor Allen & Overy en publiceert hun antwoord van één bladzijde. Ja, het is juridisch correct.

Maar dat was het punt natuurlijk niet. Wel dat Johan Vande Lanotte heen en weer reist tussen politiek en bedrijfswereld. Of zoals de auteurs het elders uitdrukken:

“Is het verdedigbaar dat Johan Vande Lanotte, op het moment dat hij net de race naar de groene goudmijnen mee heeft bedacht en georganiseerd, op het moment dat hij die gespijsd heeft met gemeenschapsgeld en in zee heeft geplaatst, in de hoedanigheid van voorzitter van een privébedrijf zelf mee in de race stapt om dat geld ook nog eens binnen te halen? Hij creëert een nieuwe subsidiestroom, legitiem voor een politicus, maar dan gaat hij net op die plek staan waar die subsidiestroom aankomt, en waarvan een deel van dat geld in zijn persoonlijke portefeuille verdwijnt.”

Op die ethische en deontologische vraag komt er geen antwoord in de repliek van Vande Lanotte.

Zwakheden

Zo zitten er wel meer zwakheden in het boek. De Keizer van Oostende lijkt op een uitgeschreven reportage van Panorama. Met enkele talking heads, hier en daar een sfeerschepping zoals het beeld in het begin van de daklozen op zoek naar een bed. Interessant dat wel, maar het boek heeft daardoor ook de beperkingen van een Panorama-reportage. Het blijft aan de oppervlakte. De meningen van de klokkenluiders worden naast elkaar gezet zonder dat de journalisten zelf knopen doorhakken.

Niet dat die talking heads geen interessante dingen te vertellen hebben. Zo zegt Hilde Veulemans, eerste CD&V-schepen in Oostende:

“Johan Vande Lanotte is de feitelijke burgemeester van Oostende, dat weet iedereen. En dat merken we constant. Weet
je hoelang een schepencollege hier duurt? Een halfuurtje? Een uurtje, maximaal. Er is voor mij, als schepen van CD&V, maar één moment om echt belangrijke afspraken te maken: dat is tijdens het “politiek overleg”. Op die vergadering zitten de drie meerderheidspartijen samen, en Vande Lanotte zit die vergadering voor. De burgemeester en de ocmw-voorzitter zitten daarbij, maar ze zitten in hun mand, je hoort ze niet. Vande Lanotte voert het woord. En op die bijeenkomst kan ik wel beleid maken. Het is het enige moment dat ik rechtstreeks met hem kan communiceren, als ik daar een afspraak kan maken, dan weet ik dat ze ook wordt nagekomen.”

Een ontluisterend citaat over de democratische werking binnen het keizerrijk. In een Panorama-reportage zou dat blijven hangen. In een boek verdrinkt dat. 

Een onderzoeksjournalist moet verder gaan. Als twee mensen een tegenovergestelde versie verkondigen, is er altijd minstens één van de twee die liegt of – laten we het eufemistisch uitdrukken – de waarheid verdraait. Onderzoeksjournalisten moeten leugenaars ontmaskeren. Twee tegenovergestelde meningen naast elkaar zetten, is slechte journalistiek.

Maar laten we het boek ook niet te veel oneer aandoen. Er staan echt veel straffe dingen in. Het is een ontluisterend portret van het politieke bedrijf in Vlaanderen en België met die ongezonde verwevenheid met het bedrijfsleven en de innige banden met slaafse journalisten.

De eerder geciteerde schepen Veulemans geeft in het boek gewoon toe dat zij soms bezwarende informatie lekt aan de pers maar dat daar nooit iets mee gebeurt. Veulemans: “Het gebeurt soms dat wij, zelfs vanuit de meerderheid, kritische
informatie doorgeven aan journalisten hier, maar het geraakt niet in de krant. Het komt er gewoon niet in.”

Kan ook moeilijk als je kijkt wie de regiojournalisten in Oostende zijn. Edwin Fontaine, een freelancejournalist die de plaatselijke
actualiteit volgt voor De Standaard, Het Nieuwsblad, Belga en Radio 2, krijgt ook opdrachten van de stad. “Hij schrijft bijdragen voor de publicaties van het Sociaal Huis, zijn vrouw werkt voor datzelfde Sociaal Huis”, aldus de auteurs.

Het geval van Gunther Vanpraet is nog straffer. Hij was reporter en later adjunct-hoofdredacteur van Het Nieuwsblad. Nog terwijl hij journalist is, wordt hij één van de bestuurders-oprichters van Oostende Werft. “Een soort pr-bureautje voor de stadsvernieuwing, met een eigen website, kantoor en tijdschrift”, schrijven Van den Eynde en Pauwels.

“En adjunct-hoofdredacteur van Het Nieuwsblad Gunther Vanpraet leek de promotie van Oostende alvast ter harte te nemen. In 2007 kwam uit een grootschalig onderzoek door enkele redactrices van Het Nieuwsblad tot veler verbazing de Kapellestraat in Oostende naar voren als de populairste winkelstraat van Vlaanderen”, aldus Van den Eynde en Pauwels.

Vanpraet wordt managing director bij Economisch Huis Oostende en member of the task force bij basketclub Telenet Oostende. Bij het Economisch Huis Oostende bedroeg zijn jaarsalaris in 2010 140.668 euro.

Mag het iets meer zijn?

Hoofdredacteur Luc Rademakers had zijn journalisten niet mogen laten vallen. Van zodra hij over het project van zijn twee journalisten hoorde in december 2011, had hij hen voluit moeten steunen. Door het project op te volgen en er desnoods zijn beste mensen mee op te zetten. Nu heeft hij twee journalisten die een vooraanstaand en machtig politicus hard aanpakken, huisarrest gegeven. Qua signaal kan dat tellen.

Het optreden van Rademakers is dodelijk voor de geloofwaardigheid van alle VRT-journalisten en nefast voor de toekomst van de onderzoeksjournalistiek. Mogen we iets meer verwachten van een openbare omroep?

De naïviteit van journalisten die nochtans toch al enkele knappe Panorama-reportages op hun palmares hebben, blijft ook verwonderlijk. Zonder enige rugdekking gingen ze hun onderwerp te lijf. Als de stelling van hun boek klopt – JVDL is een man met een enorm netwerk dat hij gretig inzet om zijn macht te beschermen en te vergroten – hoe konden ze dan denken dat ze zo iemand konden aanpakken zonder dat elk foutje als een granaat in hun eigen gezicht zou ontploffen?  

En kunnen we na de fratsen van Jean-Luc Dehaene die terwijl hij nog europarlementslid was miljoenen binnenrijfde in multinationals en het ontluisterende portret van machtspoliticus Vande Lanotte ook eens over de deontologie en de ethiek binnen het politieke bedrijf hebben?

Nee, Dehaene en Vande Lanotte hebben wettelijk niets verkeerd gedaan. Maar zij zijn wel allebei politici met een linkse achtergrond – Dehaene bij de ACW-vleugel van CD&V, Vande Lanotte als socialist – die deze moderne vermenging van machtspolitiek, zakenleven en journalistiek overgoten met een saus van cliëntelisme hebben vorm gegeven. Mogen we daar iets meer van verwachten?


Keizer van Oostende van Wim Van den Eynde en Luc Pauwels verscheen bij Van Halewyck en kost 22,50 euro. Het boek is verkrijgbaar in onze shop.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

21 reacties

  • door Elke Mast op donderdag 24 mei 2012

    Dehaene een linkse achtergrond? Door de ACW? Hahahaha!

  • door bezorgde toeschouwer op donderdag 24 mei 2012

    waar of niet waar...de fijne heren van Electrabel zullen in hun vuistje lachen nu hun zwaarste opponent in diskrediet wordt gebracht.

    • door Roelke op donderdag 24 mei 2012

      De zwaarste oponent van Electrabel? Lol :-) Sommige mensen leven echt op een wolk. Tenzij je het over iemand anders hebt dan die Oostendse keizer die de 12-mijlszone voor de Belgische kust windmolenvrij verklaarde zodat enkel veel duurdere "deep sea" windmolenparken mogelijk zijn.

      • door bezorgde toeschouwer op vrijdag 25 mei 2012

        Het gaat hier niet om wolken maar om zandbanken en 'traffic lanes' de Thornton bank is één van de enige zandbanken die niet in de drukbevaren scheepvaartroute naar Oostende, Zeebrugge en vooral ingang Schelde ligt. zie zeekaart 'Vlaamse banken'

        groetjes

  • door David op vrijdag 25 mei 2012

    Sterke analyse. Maar opletten dat je JL Dehaene niet van cliëntelisme beschuldigt, zoals het overkomt in de laatste paraaf. De parallel tussen de twee is verdedigbaar maar niet voor alle zaken.

    • door christophe op vrijdag 25 mei 2012

      Parallel slaat op machtspolitiek. Het inzetten van een netwerk, het omzeilen van de normale democratische kanalen en de innige banden met andere machtscentra.

      Bij sommigen komt daar ook nog eens cliëntelisme bij. De rijkelijke beloning van trouwe journalist Vanpraet is een mooi voorbeeld van dat soort cliëntelisme.

      • door jacquet yves op vrijdag 25 mei 2012

        De democratrie ach jongens toch kleptomanie is een beter woord.

  • door aronjaco op vrijdag 25 mei 2012

    Ik lees :"Maar laten we het boek ook niet te veel oneer aandoen. Er staan echt veel straffe dingen in. Het is een ontluisterend portret van het politieke bedrijf in Vlaanderen en België met die ongezonde verwevenheid met het bedrijfsleven en de innige banden met slaafse journalisten." Inderdaad, hier wordt heel goed aangeduid waar ons hele politieke wereldje toch zo ziek aan is . belangenvermenging, machtsafwending,machtsoverschrijding , cliëntelisme , nepotisme of althans vermeende op zijn minst, en allemaal tekenen aan de wand die wijzen op een wankele democratie, dat om het niet te hebben over particratie en oligarchie, of nog minder democratie. Kijk maar eens naar al die postjes die politiekers onder elkaar verdelen in allerhande privébedrijven en dat tegen riante vergoedingen. Dat is dan ook de waarde van het boek. Het stelt die mistoestanden aan de kaak, weliswaar hier gericht op de integriteit van één persoon , nl. Vandelanotte, en dat is op zijn minst laakbaar gedrag , om niet te zeggen, dat verdient een rode kaart ; de medespeler wordt hier de benen vanonder het lichaam gemaaid , of althans dat wordt duidelijk gepoogd. Vermoedelijk is dat inderdaad gebeurd om Electrabel ten dienste te staan, enb om de gemeentelijke politiek in één of andere richting te doen kantelen. Die journalisten moddergooiers en klokkenluiders moesten via het gedrag dat zij beschrijven , de zaak hebben opengetrokken naar ons ganse politieke wereldje; dan hadden zij legitimiteit , geloofwaardigheid verworven. Maar ja , de sukkelaars hebben niet verder kunnen zien dan hun neus en de neus van bepaalde belangengroepen lang is , dat mede aangezien die neuzen in dezelfde richting wijzen. Als ge het mij vraagt , bedenkelijk of niet , ik steun Vandelanotte in zijn strijd om groene , duurzame energie en het behoud van de winsten daaruit voortvloeiend ten dienste van de gemeenschap ( hoop ik toch). Die molens vangen precies de oude wind en laten er een nieuwe waaien. Ik voel me goed. Verder , zo zie je maar door welk slag journalisten wij worden geïnformeerd. Ze hebben slechts één kans om hun gezicht te redden , en dat is de vermenging van belangen binnen onze politiek voortdurend aan de kaak stellen.

  • door Vanglabeke Noël op vrijdag 25 mei 2012

    Zou interessant zijn van blauwe VDL (remember het generatiepact ) met het af en toe voor de gelegenheid roze frakske , eens te confronteren in een echt debat met de auteurs .Blijf nog meer dan vroeger kotsen van hem en zijn consoorten, Claes,Vandenbroucke ,Tobback etc die gewone mensen met allerlei maatregelen in de armoede duwen en houden .

  • door ria op vrijdag 25 mei 2012

    Ik heb het toch wat moeilijk dat men van de Lanotte probeert zwart te maken: 1) nu het binnenkort verkiezingen zijn. 2) nu hij als enige politicus het lef heeft om de hoge tarieven van Electrabel aan te pakken Dat moet ik De Decker nog zien nadoen : Veel zwartmakerij, maar daar houdt het op... Extra wegen bouwen zodat hij met zijn BMW makkelijker van Oostende naar Brussel kan rijden... dat is zowat zijn beleid...Enorme Visie !!

  • door Gunther Vanpraet op vrijdag 25 mei 2012

    Geachte redactie, 8 van de 10 keren dat ik in het boek voorkom is de bijhorende info flagrant verkeerd. Het zou deontologisch correct zijn iemand te bellen wanneer je hem vernoemt. Zo was het toch in die 17 jaar dat ik beroepsjournalist was. Ook de auteurs van het boek heb ik nooit gehoord. Wellicht hebben zij de passages over mij niet eens zelf geschreven, heb ik zopas vernomen.

    • door Robrecht Vanderbeeken op vrijdag 25 mei 2012

      "Wellicht hebben zij de passages over mij niet eens zelf geschreven, heb ik zopas vernomen." Anders moet je ze eerst eens bellen, voor je dit publiekelijk stelt?

      • door Gunther Vanpraet op zaterdag 26 mei 2012

        Als ze alles zelf zouden geschreven hebben, wat ik betwijfel, zou het heel erg zijn voor de VRT als hun journalisten er 8 op de 10 keer naast zitten. Ik had de uitgever een proefdruk gevraagd maar niet gekregen.......

        • door D. Vanderbrunnen op zaterdag 26 mei 2012

          Euh, wat klopt er dan niet aan? Dat u actief bent in het Economisch huis en de Task force van de Oostendse Basketclub is toch bekend. Of is het verkeerd te citeren dat dit overlapte met uw activiteit als adjunct- hoofdredacteur van het Nieuwsbled regio Oostende - Westkust? Of kloppen de cijfers ivm de verloning niet? En klopt het ook niet wat dhr: Edwin Fontaine aangaat? U hebt blijkbaar met hem samengewerkt. Het kan toch geen toeval zijn dat beide gezagdragende journalisten van de grootste regionale kranten en media- kantoren economische opdrachten voor het stadsbestuur uitvoeren? Ik vind het heel positief dat u hier op dewereldmorgen.be reageert en hoop dan ook dat u ons meer informatie verstrekt.

          • door Gunther Vanpraet op maandag 28 mei 2012

            Op vraag van de auteur van dit stuk heb ik mijn reactie gegeven op de passages die hij uit het boek overgenomen had over mij.

  • door Martin Veltjen op zondag 27 mei 2012

    Slechte en klungelige 'onderzoeksjournalistiek' moet niet gepromoot worden. De situatie is een win-win situatie voor VDL: als het boek inderdaad tot de verhoopte oproer had geleid, was er misschien wetgeving gekomen die dit soort belangenvermenging onmogelijk maakt en daar zou VDL en links helemaal niet rouwig om zijn. Dat is de hoofdreden waarom dit met een sisser afloopt.

    • door D. Vanderbrunnen op zondag 27 mei 2012

      Het is helemaal nog niet afgelopen. Het hoofd van VRT - hoofdredacteur Jan Rademakers ligt op het kapblok omdat hij zijn beslissing om die journalisten nog voor de verschijning van het boek te schorsen, als einzwelgänger heeft doorgeduwd tegen het advies van alle VRT - excellenties in, uitgeverij Van Halewyck laat weten dat ze de 60 "fouten" die Vandelanotte in het boek meende te ontwaren stuk voor stuk zal weerleggen, enhet is nog maar de vraag of er geen gerechtelijke procedures gaan opgestart worden door derden na de lectuur van dit boek, dat toch wel het een en het ander aan het licht brengt over hoe "openbare aanbestedingen" op de maat van bedrijven gesneden werden waarin toevallig telkens dezelfde "vrienden van'" de toon aangeven. De ultieme sisser zal al of niet op 14 oktober te vinden zijn...

      • door Martin Veltjen op maandag 28 mei 2012

        Op basis van welke wetgeving zullen die derden gerechtelijke procedures opstarten? En tegen wie? De Belgische staat omdat er geen wetgeving is die hen gelijk geeft? Van den Eynde volhardt trouwens in de boosheid: in Humo vertelt hij het verhaaltje van de schepen die een envelop weigerde van een aannemer en die later den basket sponsorde. Van een onderzoeksjournalist verwacht ik dan dat hij uitzoekt of dit tot onwettige contracten of vergunningen heeft geleid, maar dat interesseert hem blijkbaar niet. De 'nudge, nudge/ wink, wink' is voor hem al ruim voldoende. Een diepgravende reportage over de school voor journalistiek en het gemak waarmee mensen daar een diploma krijgen, lijkt me meer op zijn plaats. En als VDL weg is uit Oostende is de belangenvermenging en het gekonkelfoes met openbare aanbestedingen op maat van bedrijven van de baan? En ik ben echt benieuwd naar de weerlegging van Van Halewyck ...

      • door Martin Veltjen op maandag 28 mei 2012

        Op basis van welke wetgeving zullen die derden gerechtelijke procedures opstarten? En tegen wie? De Belgische staat omdat er geen wetgeving is die hen gelijk geeft? Van den Eynde volhardt trouwens in de boosheid: in Humo vertelt hij het verhaaltje van de schepen die een envelop weigerde van een aannemer en die later den basket sponsorde. Van een onderzoeksjournalist verwacht ik dan dat hij uitzoekt of dit tot onwettige contracten of vergunningen heeft geleid, maar dat interesseert hem blijkbaar niet. De 'nudge, nudge/ wink, wink' is voor hem al ruim voldoende. Een diepgravende reportage over de school voor journalistiek en het gemak waarmee mensen daar een diploma krijgen, lijkt me meer op zijn plaats. En als VDL weg is uit Oostende is de belangenvermenging en het gekonkelfoes met openbare aanbestedingen op maat van bedrijven van de baan? En ik ben echt benieuwd naar de weerlegging van Van Halewyck ...

  • door Reel op woensdag 30 mei 2012

    Observaties en smeuïge verhalen naast elkaar zetten zonder de werkelijkheid die erachter zit goed te bestuderen is gevaarlijk. Omdat de zon ergens "opkomt" en ergens anders "ondergaat" kan je makkelijk denken dat de zon rond ons draait. Zo ook in dit "boek". Dat de VRT het boek en de "auteurs" slechts zou afgevallen zijn nadat er zg. politiek druk was uitgeoefend is 't allenkant en luid ontkend! Zo fors zelfs dat er ook daar weer over gestruikeld zijn.... Trouwens, ik denk dat VdL niet kontent is de titel "Keizerke van alleen maar Oostende" opgeplakt te krijgen.....

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties