Reeds acht jaar is DeWereldMorgen.be de alternatieve en kritische stem in de Vlaamse media.

Wij zijn volledig gratis en reclamevrij.

Maar dat kan enkel via uw steun.

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Analyse

Politieke aardverschuiving in Griekenland

ATHENE - Op zondag 6 mei 2012 heeft de Griekse kiezer afgerekend met het politieke tweepartijenstelsel dat een systeem van nepotisme en cliëntelisme had gecreëerd. Tegelijk heeft het Griekse volk ook zijn afkeuring laten zien voor het besparingsbeleid dat al twee jaar wordt gevoerd in het land.
dinsdag 8 mei 2012

De cijfers

De uitslag van de parlementsverkiezingen is naar Griekse normen echt wel een aardverschuiving. Hier volgen de resultaten nog een keertje op een rijtje:

  • Nea Dimokratia behaalde 18,85 procent van de stemmen, en is daarmee de grootste partij van Griekenland. In 2009 haalde de partij nog 33,47 procent dus je kunt hier enkel maar van een Pyrrhusoverwinning spreken.
  • Syriza, een coalitie van linkse partijen, is de grote overwinnaar van deze verkiezingen. De partij behaalt een historische 16,78 procent van de stemmen, wat een stijging is van meer dan 12 procent in vergelijking met de vorige verkiezingen.
  • PASOK heeft geweldige klappen gekregen. De absolute winnaar van de verkiezingen van 2009 (met 43,92 procent van de stemmen), haalt nu nog 13,18 procent. De afstraffing is compleet.
  • De nieuwe formatie Onafhankelijke Grieken, een scheurpartij van Nea Dimokratia, bestaat nog maar een paar maanden en haalde meteen 10,60 procent van de stemmen.
  • De Communistische Partij van Griekenland (KKE) gaat van 7,54 procent naar 8,48 procent.
  • Onrustwekkend is de opkomst van de neofascistische partij Gouden Dageraad die van een marginale beweging opeens 6,97 procent van de stemmen haalt.
  • Democratisch Links ten slotte, een splinterpartij van Syriza, die het voordien in de opiniepeilingen goed heeft gedaan, haalde uiteindelijk slechts 6,11 procent van de stemmen.

De andere partijen haalden de kiesdrempel van 3 procent niet. 19 procent van het totale aantal stemmen dat op zondag 6 mei 2012 is uitgebracht, is naar deze kleine partijen gegaan.

Een belangrijk cijfer, dat vaak niet wordt vermeld, is het percentage van Grieken die niet zijn gaan stemmen. Ondanks het feit dat er in Griekenland een stemplicht geldt, is toch om en bij de 40 procent van de mensen thuis gebleven, wat historisch hoog is.

Hoe vertaalt dit percentage zich in zetels in het Griekse parlement? Zoals gezegd zijn er 300 zetels in dat parlement. 250 daarvan worden verdeeld volgens de gewone analogie en de eerste partij krijgt er zo maar een bonus van 50 zetels bovenop. En daardoor krijg je nu een situatie die compleet scheefgetrokken is.

  • Nea Dimokratia behaalt 58 van de 250 zetels en krijgt daar dus als eerste partij nog eens 50 bovenop. Resultaat: meer dan een derde van de zetels in het parlement gaat naar de partij die niet eens 20 procent van de stemmen haalde;
  • Syriza heeft 52 zetels;
  • PASOK heeft nog 41 zetels en moet meer dan 100 van zijn voormalige parlementsleden naar huis sturen;
  • Onafhankelijke Grieken krijgen 33 zetels;
  • KKE heeft 26 mensen in het parlement;
  • Gouden Dageraad heeft 21 zetels;
  • En Democratisch Links ten slotte heeft 19 zetels.

De opkomst van links en een stem tegen de besparingspolitiek

Syriza is dus als grote overwinnaar uit de bus gekomen. Een groot deel van de Grieken is links gaan stemmen. De slogan waarmee de partij naar de stembus trok, was 'Zij hebben beslist zonder ons, wij gaan verder zonder hen' en dat is precies het signaal dat de Griekse kiezer heeft gegeven.

Syriza-voorzitter Alexis Tsipras hield donderdag voor de verkiezingen een druk bijgewoonde politieke bijeenkomst op het centrale Omonia-plein in Athene. Aan zijn zijde stond de emblematische Manolis Glezos, symbool van het Griekse verzet tegen de Duitse overheerser in de Tweede Wereldoorlog.

Niet toevallig wordt door een groot deel van de Grieken ervaren dat Duitsland op dit ogenblik Griekenland weer bezet houdt, maar dan op economisch vlak. De uitspraak van de Duitse minister van Financiën, Wolfgang Schäuble (CDU), vorige week liet daar weinig misverstand over verstaan – hij liet weten dat Griekenland de gevolgen zou moeten dragen indien het volk kiest voor partijen die zich niet houden aan de afspraken die met de trojka zijn gemaakt.

Dergelijke uitspraken hebben de Grieken naar de uitersten van het politieke spectrum geduwd, want geen zinnige Griek aanvaardt een dergelijke inmenging in de Griekse politiek.

Links leek ook de zinnige keuze voor een volk dat heel wat sociale verworvenheden zag afbrokkelen de voorbije twee jaar. CAO’s werden afgeschaft, gezondheidszorg wordt onbetaalbaar en uitgaven in het onderwijs zijn teruggeschroefd.

Het klimaat was rijp en toch heeft de KKE daar niet van kunnen profiteren. De Communistische Partij heeft nauwelijks een procent winst geboekt en de onwil om een breed links front te vormen, heeft daar zeker mee te maken. Terwijl de voorzitter van Syriza in zijn verkiezingscampagne heeft gezegd dat hij links wil verenigen om tegengewicht te bieden tegen het economische beleid, heeft KKE-leidster Aleka Papriga zich ingegraven. Voor haar komt de ommekeer er niet niet via de stembus, maar wel via een revolutie. De Grieken hielden het dan toch liever op een ommezwaai via het stemhokje, zo bleek.

"KKE-leidster Aleka Papriga had zich ingegraven. Voor haar komt de ommekeer er niet niet via de stembus, maar wel via een revolutie. De Grieken hielden het dan toch liever op een ommezwaai via het stemhokje, zo bleek zondag"

Zijn dan alle Grieken opeens linkser geworden? Dat is niet meteen het geval. Heel wat mensen wilden de grote partijen afstraffen en hun afkeer van het gruwelijke besparingsbeleid tonen. Mensen die voordien altijd stemden op PASOK en op Nea Dimokratia omdat ze daar belang bij hadden en nu al hun 'belangen' verloren hebben zien gaan, wilden er zeker van zijn dat hun stem niet ging naar een partij die de kiesdrempel niet zou halen, of die niet wilde deelnemen aan een regering.

Anderen dachten niet meteen na toen ze hun stem uitbrachten. Zij wilden de politici straffen. Het platvloerse populisme van de neofascisten die zegden dat ze niet alleen de migranten uit Griekenland zullen zetten, maar ook de stelende politici achter de tralies zouden steken, kon rekenen op flink wat stemmen. Jammer genoeg bleken hun kiezers niet genoeg op de hoogte wat ze daarmee in huis hebben gehaald.

"Het platvloerse populisme van de neofascisten kon rekenen op flink wat stemmen. Jammer genoeg bleken hun kiezers niet genoeg op de hoogte wat ze daarmee in huis hebben gehaald"

Er werd duidelijk gestemd om te bestraffen. Dat voelen heel wat grote namen van PASOK, die zijn opgekomen in centraal Athene, waar de partij naar de zesde plaats is verwezen. Ook een aantal parlementsleden van Nea Dimokratia is niet opnieuw verkozen. En het extreemrechtse LAOS mag zijn biezen pakken: het haalt niet eens de kiesdrempel.

En hoe moet het nu verder?

De Europese partners zitten de Griekse politici in de nek. Overal wordt gezegd dat de Grieken een probleem voor zichzelf hebben gecreëerd met deze verkiezingsuitslag. Het mag duidelijk zijn dat dit niet het resultaat is dat men in Brussel had verwacht.

"Overal wordt gezegd dat de Grieken een probleem voor zichzelf hebben gecreëerd met deze verkiezingsuitslag. Het mag duidelijk zijn dat dit niet het resultaat is dat men in Brussel had verwacht"

In Griekenland zelf zorgt de uitslag voor een impasse. Door het systeem van de bonus van 50 zetels, kan men niet buiten Nea Dimokratia om een regering te vormen. De andere zes partijen zullen nooit samen een coalitie vormen. Coalitieregeringen zijn trouwens zo goed als onbekend in Griekenland. De ongemakkelijke samenwerking van PASOK en Nea Dimokratia is daar een teken van.

Ondanks de retoriek van de voorbije weken, zouden deze partijen bereid zijn om met elkaar verder te gaan en het besparingsbeleid voort te zetten, echter niet zonder eerst opnieuw te onderhandelen met de trojka over de voorwaarden van het drastische besparingsplan.

Maar wie wil er mee? Syriza heeft al gezegd dat ze enkel een linkse regering wil. KKE wil echter zeker niet mee, en dan blijft er enkel nog Democratisch Links over, dat niet genoeg zetels heeft. PASOK wordt al lang niet meer als 'links' gezien.

Aan de rechterkant ziet het er ook niet goed uit. Tussen Samaras van Nea Dimokratia en Panos Kammenos, partijleider van de Onafhankelijke Grieken, heerst een persoonlijke vete die ze niet opzij zullen zetten om samen te regeren. Dat Gouden Dageraad niet zal worden gevraagd voor regeringsdeelname, is overduidelijk.

Formateren

ND-partijleider Samaras was de eerste die een mandaat heeft gekregen om een regering te vormen, als leider van de grootste partij. In Griekenland heeft een formateur drie dagen om een regering op poten te zetten. Na één dag gooide hij de handdoek al in de ring.

Na hem zal Alexis Tsipras het proberen. Als hij er niet in slaagt om een regering te vormen, zal het de beurt zijn aan Evangelos Venizelos van PASOK. Als ook die faalt, dan is het aan de president van de republiek om te zien of de uittredende regering haar werk blijft doen, of dat er een overgangsregering komt, met iemand uit justitie aan het hoofd.

Andere mogelijkheid is dat er weer verkiezingen komen. Mogelijk datum is dan 10 juni. En zoals de toestand er op dit moment uitziet, zou het best kunnen dat nog meer mensen voor Syriza gaan stemmen, vooral zij die nu voor de kleine partijtjes hebben gestemd, die dan niet meer mogen deelnemen omdat ze de kiesdrempel niet hebben gehaald. En misschien zouden ook nog eens heel wat proteststemmen van de neofascisten de andere kant kunnen opgaan.

Dat kiezers nog zullen terugkeren naar de twee grote partijen van weleer, lijkt uitgesloten. Als deze crisis iets heeft voortgebracht, is het wel het einde van dit tweepartijenstelsel.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

31 reacties

  • door Thomas A. Ducheyne op dinsdag 8 mei 2012

    Eén verbetering: Demokratisch Links heeft wel degelijk voldoende zetels (19) om PASOK en NEO DEMOKRATIA aan een meerderheid te helpen. Ze hebben 2 extra zetels nodig om die meerderheid te halen. Alleen wil DL net als SYRIZA niet deelnemen aan een regering die verder het pad van de huidige besparingen wil opgaan en geven ze de voorkeur aan een bundeling van de progressieve krachten.

    • door DMF op woensdag 9 mei 2012

      Mooie theoriën. Maar of je nu voldoende zetels hebt of niet, en of je al of niet de progressieve krachten wil bundelen of niet. Als de eurootjes op zijn, zijn ze op en worden alle opties dialectisch geleuter. Hollande en Di Rupo zullen dit binnenkort ook ondervinden.

  • door Anna V. op dinsdag 8 mei 2012

    Op zondag 13 mei, precies één week na de Griekse verkiezingen, vindt in het Zuiderpershuis een panelgesprek plaats over de economische en politieke situatie in Griekenland. De panelleden zijn Peter Mertens, die in zijn bestseller ‘Hoe durven ze?’ een volledig hoofdstuk aan Griekenland heeft gewijd, Yiorgos Vassalos, vertegenwoordiger van het Grieks-Brusselse ‘Initiative de Solidarité à la Grèce qui résiste’ en Karel Van Isacker, die woont en werkt in Athene. Het debat wordt gemodereerd door VRT-journalist Michaël Van Droogenbroeck en wordt gevoerd aan de hand van fragmenten uit de spraakmakende Griekse documentaire ‘Debtocracy’ waarin economen, journalisten en intellectuelen van over de hele wereld de schuldencrisis in Griekenland onder de loep nemen. Het panelgesprek kadert in een hele ontmoetingsdag met tal van andere activiteiten die het Zuiderpershuis organiseert rond Griekenland.

    Waar? Zuiderpershuis, Waalse Kaai 14, 2000 Antwerpen Wanneer? Zondag 13 mei om 14u Meer info? http://www.zuiderpershuis.be/events.php?lang=NL&id=1164&parent=3&cat_id=5

  • door JefVG op dinsdag 8 mei 2012

    Mooie analyse. Als je dat nu zou herrekenen min die 50 zetels dan is er wel een duidelijk linkse meerderheid? Dit stuk is alvast beduidend van hogere kwaliteit dan de artikels in Solidair waar het sectarisme van de KKE -de enige echte oppositie- steeds weer bewierookt wordt.

  • door Lode Vanoost op dinsdag 8 mei 2012

    Inderdaad, wat zouden de echte krachtsverhoudingen zijn zonder die extra 50 zetels voor de grootste partij? Heeft SYRIZA daar iets over staan in zijn programma (afschaffing van die regel)? Anderzijds moeten we eerlijk zijn, mocht SYRIZA nipt meer gehaald hebben dan NEO DEMOKRATIA zouden we maar al te graag die 50 bonuszetels hebben gebruikt om een en ander te veranderen. Wedden dat die regel dan onmiddellijk veel aandacht zou krijgen in de grote media?

  • door Le grand guignol op dinsdag 8 mei 2012

    Zoals in het artikel vermeld wordt zijn er verschillende mogelijkheden: (1) door formatiegesprekken en coalitievorming een nieuwe regering vormen; (2) nieuwe verkiezingen; (3) de president die beslist dat de uittredende regering zijn werk kan blijven doen; (4) een overgangsregering met iemand uit justitie aan het hoofd; (5) het principe van de 50 extra zetels voor de grootste partij herbekijken of afschaffen.

    Ik denk eerlijk gezegd niet dat formatiegesprekken en coalitievorming tot een mogelijke oplossing zullen leiden omdat de kaarten hiervoor moeilijk liggen en omdat coalitievorming vreemd is aan de Griekse politiek. Dan blijven er nog drie mogelijkheden over. Naar mijn mening gaan we de komende weken een schouwspel krijgen waarbij 'de markten' opnieuw hun ware antidemocratische gelaat zullen tonen; van de antidemocratische manoeuvres van de 'Europese lobby' zullen we waarschijnlijk niet veel te zien krijgen want die gebeuren achter de schermen. Ik vermoed eerlijk gezegd niet dat het principe van die 50 zetels tijdens een regeringsformatie herbekeken kan worden - misschien als alle partijen ermee akkoord gaan, maar dat zie ik niet gebeuren.

    Dit maakt dat nieuwe verkiezingen vanuit het perspectief van de bevolking, althans naar mijn mening, de meest democratische oplossing vormt om tot een nieuwe regering te komen. Maar, vanuit het standpunt van 'de markten' alsmede 'Europa', zou het de beste oplossing zijn dat het uittredende zakenkabinet zijn werk kan blijven doen; eventueel kan er ook een overgangsregering - een overgangszakenkabinet - gevormd worden met iemand van justitie aan het hoofd.

    Om een gokje te wagen: indien Griekenland binnen de Eurozone en de EU wil blijven krijgen we een verlenging van het zittende zakenkabinet of eventueel een overgangszakenkabinet, met als zoethoudertje een schijnheronderhandeling van de besparingsplannen tussen Griekenland en de trojka; indien Griekenland nieuwe verkiezingen organiseert zal het niet binnen de Eurozone en de EU zijn.

  • door bernard marc op dinsdag 8 mei 2012

    Dat onze politici daar nog niet achter gekomen zijn "de grootste partij 50 zetels extra" ?Debiele 19e eeuwse kiesplicht hebben we al.Er is dus nog werk aan de winkel Belg.politici zo kunnen jullie de democratie nog wat verder verkrachten. P.S. Aan alle Grieken die links hebben gestemt een dikke Bravo

  • door elias op woensdag 9 mei 2012

    Eigenlijk kan je alleen hopen dat er inderdaad een tweede stemronde wordt georganiseerd en dat Syriza dan de grootste wordt met, dankzij de bonus, +/- 120 zetels. Dat lijkt me an sich niet onmogelijk, al kan ik niet in de geesten van de Grieken kijken. In dat geval zou de KKE zich toch ook moeten laten mobiliseren om samen met Democratisch Links in een regering te stappen? Syriza en KKE zijn blijkbaar lid van dezelfde Europese fractie, dus zou je toch mogen verwachten dat ze samen door een deur kunnen, zeker nu zich een historische kans aandient om hun programma te realiseren. Uiteraard moeten ze dan wel leren omgaan met coalities, maar al doende leert men snel.

    Het lijkt me overigens wenselijk om het gevecht om de Euro niet te blijven rekken. Die strijd lijkt me gestreden - en verloren. Met een eigen munt en een eigen monetair beleid kan men m.i. veel sneller en constructiever werken dan met een Euro waar Merkel en Hollande toch altijd hun zegje over zullen willen hebben. De facto is Griekenland al failliet, bevrijd hen dan ook van de last om de komende decennia ondraaglijk zware 'herstelbetalingen' te moeten terugbetalen. Europa kan bijdragen aan een Marshallplan onder de een of andere (materiële) vorm, maar erken de soevereiniteit van het Griekse volk en gijzel hen niet.

  • door aronjaco op woensdag 9 mei 2012

    Ik lees, citaat Le Grand Guignol : "indien Griekenland nieuwe verkiezingen organiseert zal het niet binnen de Eurozone en de EU zijn." Verder, citaat artikel : "Wolfgang Schäuble (CDU), vorige week liet daar weinig misverstand over verstaan – hij liet weten dat Griekenland de gevolgen zou moeten dragen indien het volk kiest voor partijen die zich niet houden aan de afspraken die met de trojka zijn gemaakt". Verder , citaat Elias :"Met een eigen munt en een eigen monetair beleid kan men m.i. veel sneller en constructiever werken dan met een Euro waar Merkel en Hollande toch altijd hun zegje over zullen willen hebben." Wat Hollande betreft , dat wacht ik nog af; we zullen zien welke houding hij aanneemt. Hollande is ongelijk aan Sarkozy, dus niet te snel conclusies trekken. In elk geval , in Europa wordt tegenwoordig links gestemd , of beter tegen het neoliberalisme en de dictatuur van de markten. Griekenland uit de Eurozone en de EU , ja ik denk het ook. Als dat gebeurt , dan zullen Europa en vooral de zgn. markten een groot probleem hebben, de inverse van wat Wolfgang Schäuble zegt, maar ja , volgens mij doet die man aan projectie . Merkel moet zich stilaan bezinnen over haar toekomst. Het ziet er niet goed uit, gelukkig maar .Die zgn. markten , dat zijn in de eerste plaats de banken, de gokkers; jammer voor hen, maar helaas : verkeerd gegokt wat Griekenland betreft. En nu nog eens werk maken van het uiteenrafelen van die banken; dat ze gokken met hun eigen geld ( ’t zal niet veel zijn dus, gezien de hoeveelheid fictief geld) en uiteraard uitsluitend ook voor eigen verantwoordelijkheid.

    • door Le grand guignol op woensdag 9 mei 2012

      Misschien moet ik voor alle duidelijkheid mijn citaat: "indien Griekenland nieuwe verkiezingen organiseert zal het niet binnen de Eurozone en de EU zijn", wat verder duiden?

      Eén tot twee jaar geleden was ik in de overtuiging dat het voor Griekenland, meer bepaald voor de Griekse bevolking, het beste zou zijn indien Griekenland failliet zou gaan en uit de Eurozone - niet uit de EU - zou stappen. Een scenario zoals in Argentinië bood naar mijn mening de beste oplossing om Griekenland binnen een redelijke termijn terug op de been te krijgen. Bovendien zou het failliet van Griekenland - paradoxaal genoeg - opnieuw perspectief creëren voor de bevolking waardoor het failliet op mentaal/moreel vlak nog enigszins draaglijk zou zijn. Echter, indien Griekenland failliet zou gaan dan waren de schuldeisers (bv. Deutsche Bank) de klos en zouden ze hun verliezen moeten inboeken. In wezen was dat een vorm van solidariteit want toen het goed ging hebben die Duitse banken alsmede de Duitse economie, o.a. via export naar Griekenland, waanzinnige winsten opgestreken terwijl ze ontzettend goed op de hoogte waren van de financiële en economische risico's. Dat was de reden waarom Griekenland niet failliet mocht gaan en ook niet uit de Eurozone kon stappen; het was niet om Griekenland te redden en evenmin uit humanitaire overwegingen ten overstaan van de Griekse bevolking dan wel om de schuldeisers de mogelijkheid te geven nog zoveel mogelijk van hun investeringen en leningen te recupereren via een stringente besparingspolitiek in ruil voor 'Europese hulp'; die 'hulp' kwam overigens niet in handen van Griekenland maar ging rechtstreeks naar de banken en was dus niets meer dan een vorm van Europese solidariteit met de banken. Resultaat: de Duitse belangen werden veilig gesteld en Griekenland, en dan vooral zijn bevolking, werden dieper en dieper in de stront geduwd. De Duitse beleidsmakers noemen dat solidariteit, maar in wezen is het niets anders dan een kaalslag die doet denken aan praktijken tijdens de Duitse bezetting; een pervers staaltje lijkenpikkerij. De stringente besparingen hebben dus geen enkel positief gevolg gehad voor Griekenland, laat staan voor de Griekse bevolking.

      Indien Griekenland nu officieel failliet zou gaan - officieus is het al vijf jaar failliet - en men Griekenland onder druk uit de Eurozone, en mogelijk ook de EU, laat stappen dan beschikt Griekenland niet over de middelen om zichzelf terug op de been te brengen. Eigenlijk vragen we dan van de Griekse bevolking dat ze zich als een Baron von Munchhausen aan de eigen haren uit het moeras trekt; een moeras waar de trojka ze heeft ingeduwd. "Griekenland bevindt zich in een humanitaire crisis" (cf. rapport van Artsen Zonder Grenzen). Het enige menswaardige alternatief, althans voor de Griekse bevolking, zijn de voorstellen van SYRIZA die er, in 't kort, op neerkomen om de stringente besparingspolitiek terug te draaien om op die manier de Griekse economie alsook de Griekse bevolking meer ademruimte en perspectief te geven. Daarom wil SYRIZA ook binnen de Eurozone en de EU blijven en wat mij betreft hebben ze gelijk.

      Om terug te komen op het citaat waar u aan refereert: naar mijn mening moeten er terug nieuwe verkiezingen komen en tegelijkertijd moet Griekenland de mogelijkheid krijgen om binnen de Eurozone en de EU te blijven. Uiteraard gaat de Europese politieke elite - met Duitsland op kop - daar niet mee akkoord; ze zijn dan ook al volop met hun chantage bezig. Temeer omdat een herziening van de besparingspolitiek in Griekenland de mogelijkheid schept om de ganse Europese besparingspolitiek, die verantwoordelijk is voor de problemen (cf. Spanje, Portugal, Ierland, Italië), in vraag te stellen en opnieuw te onderhandelen. Om een lang verhaal kort te maken: de stem die de Griekse bevolking uitsprak was ook een stem tegen het Europese beleid; de Grieken stellen met andere woorden de Europese politiek en de ongelijke Europese machtsverhoudingen in vraag - ze hebben trouwens overschot van gelijk. Op het ogenblik dat de Griekse bevolking van zich laat horen door middel van het kleine beetje democratie waar ze nog over beschikt, valt het Europese masker af en toont Europa haar ware dictatoriale gelaat. De Griekse bevolking toont met andere woorden aan dat wij, i.e., de bevolking in de andere Europese lidstaten, evenmin iets te zeggen hebben als het erop aankomt. In plaats van Griekenland mee uit de Eurozone en de EU te verbannen, zouden we er beter aan doen de Griekse bevolking te steunen door solidair te zijn met de Griekse bevolking. Indien blijkt dat een bevolking die gebruik maakt van haar democratische rechten door middel van chantage terecht wordt gewezen, dan is het misschien beter dat we allemaal uit de Eurozone en de EU stappen. Of verkiezen we een dictatuur boven democratie?

      Tot slot: misschien kan Duitsland - 'the great dictator' - zelf uit de Eurozone en de EU stappen?

      • door aronjaco op woensdag 9 mei 2012

        @Le Grand Guignol . Steven Stevaert zou zeggen : de Grieken zijn hervormingsmoe en kennen geen solidariteit. Of : " hoe hypocriet kan men eigenlijk zijn ?". Het beste voor de Grieken is uiteraard in de Eurozone en de EU blijven, maar zal dat lukken in huidige Merkel- dictatuur ? Ik vrees ervoor. Als economisch veruit sterkste land van de Europese Unie dicteert Duitsland nu de weg, economisch omhoog moet het , sociaal omlaag en de andere landen moeten Duitsland volgen., gegijzeld door de schrik anders zelf ten onder te gaan. Merkel vervangen eerst zou ik zeggen en dan ... misschien lukt het dan wel om via een sociaal verantwoord spoor ook de economische trein terug op de sporen te zetten ( ecologisch verantwoorde economie bv.) We zullen nu gauw zien welke politieke, sociale en economische interessante ontwikkelingen we tegemoet gaan. We zullen nu gauw hoeveel respect de Europees politieke leiding nog heeft voor haar bevolking. Inderdaad , zeer leerzame periode om te weten te komen welk soort solidariteit Stevaert bedoeld. Mijn empathie gaat naar de Griekse bevolking. Of anders , naar mijn mening, zit er niets anders op dan het voorbeeld van Ierland te volgen. Dan kan Griekenland zich aan de eigen haren uit het moeras trekken door bijvoorbeeld via een eigen munt speelruimte voor zichzelf te creëren. Trouwens , mijn inziens zal heel veel afhangen van de politiek gevoerd door F. Hollande ( Frankrijk) Als die het Duitse medicijn voor de eurocrisis afwijst, zou dat wel eens het einde van het ganse euroverhaal kunnen betekenen.Zo zijn we ook bij het einde van uw reaktie gekomen : misschien kan Duitsland - 'the great dictator' - zelf uit de Eurozone en de EU stappen?"

        • door Le grand guignol op woensdag 9 mei 2012

          Ik vrees dat we onze boontjes niet te week moeten leggen bij Hollande, temeer omdat hij naast een stringente besparings- en begrotingspolitiek (hij stelt de 3% en de 60% niet in vraag) een groeipolitiek wil voeren (cf. 'Economisch groeipact). Dat klinkt allemaal veelbelovend, maar dan moeten we eens een keertje naar de realiteit kijken: door de stringente begrotingspolitiek en door naar een begrotingsevenwicht te streven tegen 2015 blijven er geen middelen over om de groei te stimuleren. Waar gaat men die groei dan halen? Bij de hervorming en flexibilisering van de arbeidsmarkt om op die manier de competitiviteit voor de bedrijfswereld te vergroten (gevolg: toename van het 'precariaat') met als gevolg dat er sprake kan zijn van economische groei. Voor wie is die economische groei? Voor het cijfer van het BBP, wat in de praktijk neerkomt op meer winst voor de financiële en zakenwereld. Ondertussen weten we ook dat een flexibilisering van de arbeidsmarkt weliswaar de lonen drukt en zo de competitiviteit verhoogt (meer winst voor de bedrijfswereld), maar niet noodzakelijk meer mensen aan een volwaardige job helpt (cf. 'working poor' of werkende armen). Eufemistisch noemt men het groeipact dan ook: "Creating economic growth and jobs". De inhoud en visie van dat groeipact is gebaseerd op richtlijnen die de Europese Ronde Tafel van industriëlen (ERT) aan de Europese Commissie gegeven heeft.

          Resultaat: de sociaaldemocraten (Di Rupo, Hollande) zetten in wezen een neoliberaal beleid verder en verkopen de arbeidsmarkthervorming in functie van economische groei, onder het mom van sociale en rechtvaardige maatregelen, aan de bevolking.

          Bourdieu zag al in 1998 naar welke situaties dat 'marktfundamentalisme' en neoliberalisme zouden leiden: een onderwerping van de openbare overheid aan de grillen van 'de markten' waardoor die openbare overheid niet meer in staat zou zijn om haar logistieke en sociale verantwoordelijken voor haar rekening te kunnen nemen; een gigantisch verloop van publiek kapitaal en eigendom in de richting van de privé; een ongekende toename in sociale ongelijkheid en uitsluiting; en een alsmaar verder doorgedreven atomisering en flexibilisering van het arbeidsgebeuren - de vermarkting van arbeid door het creëren van een arbeidsmarkt; een druk op het middenveld (bv. vakbond-bashen) om op die manier elke mogelijke tegenstand tegen 'de markten' de kop in te drukken. Ik laat hem zelf aan het woord:

          "In the name of the scientific programme of knowledge, converted into a programme of action, an immense political operation is being pursued [...], aimed at creating the conditions for realizing and operating of the 'theory': a programme of methodical destruction of collectives (neo-classical economics recognizes only individuals, wether it is dealing with companies, trade unions or families). The moverment [...] towards the neo-liberal utopia of a pure, perfect market takes place through transforming and, it has to be said, destructive action of all the political measures [...] aimed at putting into question all the collective structures capable of obstructing the logic of the pure market: the nation-state, whose room for manoevre is steadily shrinking; work groups, with for example the individualization of salaries and careers on the basis of individual performance and the consequent atomation of workers; collectives defending workers' rights - unions, societies, and cooperatives; even the family, which, through the segmentation of the market into age groups, loses some of its control over consumption. Deriving its social force from the political and economic strength of those whose interests it defends [...] the neo-liberal programme tends overall to favour the separation between the economy and social realities and so to construct, in reality, an economic system corresponding to the theoretical description, in other words a kind of logic machine, which presents itself as a chain of constraints impelling the economic agents". (Bourdieu, 1999: 95-96).

          Zoals gezegd: de sociaaldemocraten bieden een antwoord op de gevolgen van het 'marktfundamentalisme' en neoliberalisme, maar blijven bij hun maatregelen binnen het neoliberale argumentatie- en referentiekader waardoor ze in wezen een neoliberaal beleid verder uitvoeren. De sociaaldemocraten pakken de symptomen maar niet de oorzaken van de problemen aan. De bevolking wordt daar de dupe van. Zie bijvoorbeeld ook naar het regeerakkoord van Di Rupo: "“Wij hebben in het regeerakkoord drie vierde van de Hartz-hervormingen opgenomen" (Hendrik Bogaert, CD&V). Bij de rechtse en neoliberale partijen weten we waar ze voor staan; de hypocrisie van de sociaaldemocraten kent daarentegen geen grenzen: ze noemen zichzelf sociaal en rechtvaardig maar voeren in wezen een neoliberaal beleid uit. Overigens, de grondlegger van de Hartz-IV-hervormingen was Schröder (sociaaldemocraat) die nu een hoge functie bij Gazprom bekleedt.

          * Bourdieu, P. (1998). Acts of Resistance. Against the Tyranny of the Market. New York, US: The New Press.

          • door aronjaco op woensdag 9 mei 2012

            Ja , het wordt moeilijk. In het weekend zag ik , na een sportevenement , een rij mensen in de file staan , om een bakje frieten te kopen. Ik spreek over minstens een honderdtal volwassenen en vooral kinderen. Zolang er zovelen in " de rij " lopen , gaan , staan , zal er inderdaad niets of heel weinig veranderen. Dat weten politici en vooral de bedrijfswereld , diegenen die trouwens die politici sturen. Jammer dat vele van onze kinderen niet in die zin worden opgevoed : frieten kan je ook thuis eten!!! " Het in de rij lopen" is toch niet eigen aan een democratie ! Toch doen mensen het zonder daarbij na te denken. De weerbaarheid, assertiviteit , de energie tot opkomen voor het belang van zichzelf en/of de groep waartoe men meent te behoren ( gezond egoïsme en altruïsme) , is totaal zoek. Is dat geen eigenschap van slaafse slaven ?? Of is dat een eigenschap van mensen die wat ze hebben beschouwen als verworvenheid ?? Of wordt dit gedrag gestuurd door een soort onduidelijke wanhoop naar de toekomst? M.a.w., mensen vinden geen leiders en daarom geven figuren als Hollande en Di Rupo op zijn minst hoop. Die hoop kan energie vrijmaken , aanwezig bij iedereen, om de gang van zaken, de neonliberalistische dictatuur , daar gesteld via de banken en de beurs, om te buigen naar neoliberale eco-sociale-economie. Elke weg is bezaaid met te ontwijken bommen en granaten, doch dat betekent niet dat die weg onbegaanbaar is .Met mijn “ bike” geraakt ik wel door steen, putten en modder; onze jeugd heeft of vindt hier een uitdaging.

            • door Le grand guignol op woensdag 9 mei 2012

              Datgene wat u in uw reactie schrijft, i.e., "De weerbaarheid, assertiviteit , de energie tot opkomen voor het belang van zichzelf en/of de groep waartoe men meent te behoren ( gezond egoïsme en altruïsme) , is totaal zoek", beschouwt Bourdieu als een gevolg van het neoliberalisme en marktfundamentalisme. Hij verwoordt het als volgt:

              "Once an object of pride, rooted in traditions and sustained by a whole technical and political heritage, manual workers as a group - if indeed it still exists as such - are thrown into demoralization, devaluation and political disillusionment, which is expressed in the crisis of activism or, worse, in a desperate rallying to the themes of quasi-fascist extremism" (Bourdieu, 1998:100).

              * Bourdieu, P. (1998). Acts of Resistance. Against the Tyranny of the Market. New York, US: The New Press.

  • door DMF op woensdag 9 mei 2012

    De Grieken zelf hebben toch hartelijk meegenoten van hun corrupte politici. Deze laatsten kunnen niet bestaan indien ze zich niet kunnen inkopen bij even corrupte kiezers. En... vroeg of laat komt het prijskaartje!

    • door svdl op woensdag 9 mei 2012

      "De Grieken zelf hebben toch hartelijk meegenoten van hun corrupte politici." Het zijn net dit soort van platte platitudes, uitgesmeerde strontslogans,leugens en laster dan gazeeten als HLN en het duitse Bild typeren. Het klinkt haast te simplistisch en uitgesmeerd 'goofy' om het niveau lager onderwijs door te komen. Heb in godsnaam toch iets meer zelfrespect ipv u eindeloos belachelijk te maken. Heeft u eigenlijk überhaupt iets opgestoken van wat de Griekse werknemers de afgelopen 10 jaar hebben meegemaakt? Noppes... Leest u het boek van Peter Mertens eens... uw ogen zullen open gaan. Een beetje informeren helpt u een eind op weg. Enfin, meeste bronnen komen uit cijfers van Europa zelf. Dus 'a priori ad hominem' uitspraken over de auteur zelf, getuigen niet allen van onwil, maar van dwaasheid "en plus".

      • door aronjaco op woensdag 9 mei 2012

        [title]@SVDL Maak je niet druk , al[/title]@SVDL Maak je niet druk , al hebt ge overschot van gelijk in uw reaktie. Elk zijn of haar eigen mening, al naar gelang eigen kunnen , kennen en verstand. Ik hoop altijd dat iedereen die op dit forum reageert ook het artikel en alle commentaren leest , want dat is de weg om een meer " open mind" te verwerven.

      • door DMF op woensdag 9 mei 2012

        [title]Waarde Ik heb inderdaad het[/title]Waarde Ik heb inderdaad het boek van Peter Mertens gelezen, en alhoewel het zeer goed is geschreven ben ik niet onder de indruk. Wat Peter vertelt had ik u (buiten de recente feitelijke gebeurtenissen) al jaren geleden kunnen vertellen en is reeds door ettelijk auteurs voorspeld. De verdienste van Peter is vooral dat hij dit boek toegankelijk maakt voor een grote groep lezers die dergelijke literatuur anders nooit zou lezen. Ik refereer graag even aan twee werkjes die mij in de jaren zeventig reeds duidelijk lieten inzien dat heel dit kapitalistische systeem de verkeerde kant kon opgaan (en het nu ook inderdaad doet). Denk maar eens aan “Small is Beautiful – Economics as if people mattered” van E.F.Schumacher. Voor het eerst verschenen in 1973 en terug uitgegeven in 2010. “Limits to Growth” van Donella H. Meadows. Verschenen in 1972 en geupdated in 2004. Lees ook nog eens wat van Michael Parenti, Naom Chomsky,Theodore Dalrymple en ja, zeker, van Karl Marx (het is goed zowel wat links als wat rechts te lezen) Er zijn verder nog heel wat interessante werken verschenen bij epo (dit is ook de uitgever van Peter Mertens), zoals o.m (om er een paar te noemen): “Einde aan de groei” van Richard Heinberg (2011) “Welvaart zonder groei” van Tim Jackson (2009/2010) Spijtig genoeg, net als het boek van Peter: vijgen na Pasen. Maar is het niet zo dat mensen pas hun gedrag veranderen (ik wil dit gedrag hier niet beschrijven) wanneer ze geconfronteerd worden met een crisis. En die crisis komt er nu aan, onvermijdelijk. En afgezaagd als het reeds is refereer ik naar de Chinese betekenis van het woord, zijnde enerzijds een zeer moeilijk situatie en anderzijds een kans, een opportuniteit. Hoe dan ook, wij - ja elk van ons (enkele uitzonderingen te na), zijn persoonlijk verantwoordelijk voor de situatie waarin wij ons bevinden – en niet de regering, de administratie, mijnheer doktoor, pastoor of vakbond. Langs de andere kant staan we er samen voor en moeten we er samen door – geen ontkomen aan. En dan helpen machteloze woedeuitbarstingen niet, noch academisch geklets.

        • door Le grand guignol op woensdag 9 mei 2012

          U schrijft: "Hoe dan ook, wij - ja elk van ons (enkele uitzonderingen te na), zijn persoonlijk verantwoordelijk voor de situatie waarin wij ons bevinden - en niet de regering [...]".

          U schijnt blijkbaar niet te beseffen dat we in een parlementaire democratie leven. In een parlementaire democratie ligt de verantwoordelijkheid bij de parlementairen (incl. de regering) en niet bij de burger. Die burger mag zich weliswaar eens om de zoveel jaren in het stemhokje uitspreken, maar daar blijft het ook bij. Indien u enkel en alleen de kiezer verantwoordelijk acht voor de huidige maatschappelijke, sociale, economische, financiële en existentiële crisis, dan wil u impliciet zeggen dat de kiezer op dit ogenblik over zou moeten gaan tot een revolutie om het tij te keren. Bovendien maken mensen deel uit van een samenlevingscontext, een systeem, waardoor het wat mij betreft een gigantisch reactionair verwijt naar de mensen is indien u die mensen verantwoordelijk acht voor het falen van een systeem waar ze deel van uitmaken maar waar ze zelf niet over konden beslissen. Of leeft u op een eiland?

          U mag dan wel van alles gelezen hebben, maar blijkbaar heeft u wat de reactionair Dalrymple schrijft het beste onthouden. U gaat dan ook vlotjes mee in de moraliserende individualisering van de verantwoordelijkheid: "wij zijn persoonlijk verantwoordelijk voor de situatie waarin wij ons bevinden". En, met die wij bedoelt u ieder individu op zich. Verdeel-en-heers en de echte verantwoordelijken gaan vrijuit. Of - nogmaals - leeft u op een eiland?

          • door DMF op woensdag 9 mei 2012

            Wat we de banken en het grootkapitaal ook mogen verwijten, als u een bankrekening heeft, of een spaarboekje; dan maakt u ook deel uit van deze gemeenschap en doet u er beter het zwijgen toe. En of u nu 50 € op de bank hebt of 100.000 €, de intentie is dezelfde. Stop dan met het systeem te verwijten en maar naar een “schuldige” buiten uzelf te zoeken. Geloof me, van de zogenaamde welstellenden zullen er binnenkort ook een heel deel in de moeilijkheden zitten. (Vernomen dan enkele duizenden eigenaars van huizen hun hypothecaire lening de laatste drie maanden niet meer hebben betaald.) En inderdaad, we leven in een democratie (maak er maar best een “dommecratie” van) waar mensen zich door de schandalige grootmachten - zoals banken – als domme schapen laten verleiden om allerlei spulletjes te kopen (al of niet op afbetaling) waarvan 80% helemaal niets bijdraagt aan de levenskwaliteit an sich en zeker niet nodig is om een goed leven op te bouwen. Maar we moeten nu eenmaal allemaal onze flatscreen hebben, ons autotje, ons reisje naar Griekenland (land van tragedies), ons autotje, onze boekskes, ons partijtje voetbal. . .en ondertussen vernietigen we de natuur en de toekomst (en gezondheid) van onze kinderen. Brood en spelen, deze Romeinse kunst heeft nog nooit de toppen bereikt die we vandaag de dag meemaken. (Met geld dat we niet hebben, kopen we dingen die we niet nodig hebben, om indruk te maken op mensen die we niet kunnen uitstaan). En al die spullen die we zo kochten zijn gemaakt door het grote kapitaal dat daarmee de fabrieken bouwde die ons die waardeloze rommel konden leveren, en die we nu niet meer kunnen betalen. (Eigen schuld, dikke bult). Bovendien, wanneer u beweert: “Bovendien maken mensen deel uit van een samenlevingscontext, een systeem, waardoor het wat mij betreft een gigantisch reactionair verwijt naar de mensen is indien u die mensen verantwoordelijk acht voor het falen van een systeem waar ze deel van uitmaken maar waar ze zelf niet over konden beslissen. Of leeft u op een eiland?”, wie in godsnaam houdt er u dan tegen om zelf in de politiek te gaan. In een land met 52 ministers moet er best nog één of andere mogelijkheid zijn. Doen joh, niet zagen!!! Wind alleen maakt geen indruk!

            • door Le grand guignol op woensdag 9 mei 2012

              Ik ben politiek actief (PVDA) mijn beste, dus uw laatste opmerking snijdt geen hout. Bovendien, en dat is een realiteit die u lijkt te ontgaan, worden mensen met zachte en/harde dwang verplicht om in het systeem mee te draaien; wie niet op de mallemolen meedraait zet zichzelf buitenspel, tenzij we allemaal van de mallemolen afstappen. Of op welke wijze had u gedacht een brood te kopen? Volgens uw redenering is er maar één mogelijkheid: stelen. Het probleem is dus heel wat complexer en genuanceerder dan u het voorstelt.

              Lees misschien ook even de commentaar van Bruno T. op uw reactie! Zoals ik al zei: de situatie is heel wat complexer en genuanceerder.

          • door Daniel Deblaere op donderdag 10 mei 2012

            leve de hoogmis van de democratie! en weg met de verkiezingsdrempels!

    • door BrunoT op woensdag 9 mei 2012

      @DMF, ik zie het hier in Griekenland rond mij en je hebt niet helemaal ongelijk, maar het is maar een deel van het plaatje. Een groot deel van de mensen die in de openbare sector tewerkgesteld zijn, hebben hun baantje gekregen in ruil voor een stem, dus dat zou je profiteren kunnen noemen.

      Maar wie heeft er het meeste geprofiteerd? De grote aannemers en reders. In Griekenland werden overheidsprojecten niet via openbare aanbestedingen toegekend. Sla er Tenders Electronic Daily van de EU - http://ted.europa.eu/TED/main/HomePage.do - maar eens op na, je zult er zo goed als geen Griekse tenders in vinden. De grote en dure projecten gingen allemaal naar grote bedrijven die heel slechte kwaliteit leverden, want het resultaat werd toch niet gecontroleerd. Ik heb het nu in de eerste plaats over openbare werken en gebouwen. Velen van die aannemers zijn dan nog eens eigenaars van televisie- en radiozenders en ze dragen de boodschap uit van de politici die hen de projecten hebben toegekend.

      Buiten deze grote bedrijven wordt de privésector in Griekenland helemaal uitgeknepen om toch nog geld te kunnen voorzien om de logge grote openbare sector draaiende te houden. Het creëren van jobs in Griekenland heeft zich enkel beperkt tot het geven van postjes.

      Dus is mijn vraag: welke Grieken hebben daar van geprofiteerd? Ik woon al 12 jaar in Griekenland, en ken heel veel Grieken. Maar ik ken er geen 10 die van het systeem hebben geprofiteerd.

  • door Stuyck Paul op woensdag 9 mei 2012

    Laat de Grieken maar roepen en huilen zij hebben jaren op kosten van gans Europa luilekkerland gekreeerd. Dat deze bedriegers nu voor de afgrond staan is volkomen terecht. Willen ze uit de Euro ? zeer goed maar geen eurocent meer aub.

    • door svdl op woensdag 9 mei 2012

      Zelfde reactie als voor DMF. informeer u man! "Eerst lezen, dan lullen"

  • door De Witte Bernard op woensdag 9 mei 2012

    Mijn enige hoop is dar er opnieuw verkiezingen komen en dat links nog meer stemmen haalt - alleen vind ik het jammer dat een paar partijen niet in die coalitie willen stappen, laat ze aub de verschillen even vergeten en een breed front vormen. En wat de EU en de sgn markten betreft, demokratie betekent nog altijd (of zou nog altijd moeten betekenen) de wil van het volk en niet van een kleine meute speculanten en gokkers. Het Griekse voorbeeld verdient navolging in Spanje, Italië - en met wat druk op Hollande ook in Frankrijk - Angela zal straks ook wel ondervinden wat demokratie betekent..

    • door DMF op woensdag 9 mei 2012

      Democratie? Wat Angela Merkel er zal van ondervinden? Lees even Prof. Wilfried Dewachter's "De mythe van de parlementaire democratie" en verander dan een paar lettertjes : democratie wordt dan dommecratie of particratie. En dat benadert de waarheid veel dichter. Stop de dommecratische illusie!

    • door Daniel Deblaere op donderdag 10 mei 2012

      leve de democratie !

    • door Daniel Deblaere op donderdag 10 mei 2012

      ... wat betekenen deze termen nog ?!

  • door Daniel Deblaere op vrijdag 11 mei 2012

    De Britse professor Guy Standing waarschuwt al een aantal jaar voor de opkomst van het ‘precariaat’. Met precariaat doelt hij op een nieuwe sociale klasse, die ontstaat in een maatschappij waar grote onzekerheid heerst op economisch, sociaal, cultureel en politiek vlak. De naam precariaat is een samenstelling van de woorden proletariaat en precair, maar de groep zou niet enkel uit proletariërs bestaan. Ook hooggeschoolden geraken steeds moeilijker aan een job en vervoegen zo de rangen van dit precariaat. Deze groep zou overigens zeer vatbaar zijn voor extremisme en populisme. De vraag die we ons dan stellen is of het electoraal succes van Chrysi Augi (Χρυσή Αυγή) in Griekenland hieraan te danken is? Chrysi Augi, in het Nederlands ondertussen beter bekend als Gouden Dageraad, maar nog bekender onder de Engelse naam Golden Dawn, is een Grieks-nationalistische partij annex beweging, die haar naam leent van een tijdschrift dat vanaf 1980 werd uitgegeven door Nikolaos Michaloliakos. Hij is momenteel overigens de leider van deze beweging. De achtergrond van deze man is noodzakelijk om de doelstellingen van deze beweging te begrijpen. Michaloliakos is een gewezen reserve-officier bij de Griekse Commando’s die oneervol ontslagen werd omwille van het in bezit zijn van explosieven buiten het leger en zijn contacten binnen het extreem-rechtse milieu. Dit zou niet te rijmen zijn met de morele code van een officier in het Griekse leger. Wel dient gezegd te worden dat het Griekse leger in constante staat van oorlog verkeert, door de situatie op Cyprus. Dit maakt dat het Griekse leger zeer goed uitgerust is.

    Griekenland heeft een zeer lange militaire traditie. Zo stond het land een tijdje onder het bevel van een militaire junta, van 1967 tot 1974. Michaloliakos ontmoette tijdens zijn gevangenisstraf de leidende kolonels van de junta en legde zo de basis voor zijn huidige beweging. Deze basis werd gevormd door een extreem militant activisme en een zeer harde anti-immigratie koers. Ze zien zichzelf als de nationalistische woordvoerders van het Griekse volk. Dit militant activisme vertaalt zich in verschillende richtingen. Zo helpen militanten van Gouden Dageraad bejaarden bij hun boodschappen en zorgen ze ervoor dat ze veilig thuis geraken in de momenteel zeer woelige situatie in Griekenland. Maar ook knokploegen horen bij de invulling die zij aan ‘militant activisme’ geven. De eerste knokploegen werden gevormd door Giannis Giannopoulos, net zoals Michaloliakos een voormalig officier in het Griekse leger. Maar Giannopoulos zag het groter dan Griekenland alleen. Hij was ook actief binnen de Afrikaner Weerstand Beweging (AWB) in Zuid-Afrika en hij vocht samen met enkelen van Gouden Dageraad aan de kant van de Serven in Bosnië. Het gerucht doet zelfs de ronde dat ze betrokken zouden zijn bij het bloedbad van Srebenica, wat door de organisatie wordt ontkend. Door de onrustige en moeilijke situatie op Cyprus, is Gouden Dageraad ook daar actief. Voorts herdenken ze elk jaar Alexander de Grote en protesteerden ze actief tegen de G8, onder andere samen met de Duitse NPD. Daarbuiten hebben ze hun eigen hooliganfirm Galazia Stratia, die de firm is van de Griekse nationale voetbalploeg. Niet enkel voetbal, maar ook basketbal wordt ‘ondersteund’ door die firm.

    In 2008 haalden ze het nieuws in Vlaanderen, namelijk met de rellen met anarchisten die in Athene uitbraken na de dodelijke schietpartij waarbij Alexandros Grigoropoulos, een 15-jarige student, omkwam door kogels van de politie. Aan deze rellen deed Gouden Dageraad actief mee, zij het aan de kant van de politie. Gouden Dageraad plaatste zich tussen de politie, om te kunnen vechten tegen de betogers. Er werd gefluisterd dat Gouden Dageraad ‘materiaal’ kreeg toegestopt door de politie. De politie in Griekenland wordt er namelijk van verdacht om banden en zeker symphatieën te hebben voor deze beweging. Ook binnen het leger zouden ze op symphatie kunnen rekenen. Of dit nu waar is of niet, valt moeilijk te zeggen en ook de bewering dat Gouden Dageraad voornamelijk binnen leger en politie zou recruteren valt niet te staven. Dat ze niet geliefd zijn bij anarchisten is dan ook niet erg verwonderlijk, deze pleegden een bomaanslag op het kantoor van Gouden Dageraad op 19 maart 2010. Nadat ze voor het eerst een mandaat binnenhaalden in de Atheense gemeenteraad op 7 november 2010, behaalden ze op 6 mei 2012, een kleine 7 procent van de stemmen in de nationale verkiezingen, wat overeenkomt met 21 zetels in het parlement. Het verkiezingsprogramma was gebaseerd op enkele rake punten: immigranten buiten, zowel legaal als illegaal, speciale kampen voor buitenlandse misdadigers, verschillende politici gevangen zetten en landmijnen leggen aan de Grieks-Turkse grens om immigratie tegen te gaan. Landmijnen als verkiezingsinzet en er toch mee scoren, het zijn zeer onzekere tijden in Griekenland. Harry de Keurslager Ab-actis NSV!-Antwerpen Graag kreeg ik meer info omtrent deze info en over de professor....

  • door Rudy Musters op maandag 14 mei 2012

    [title]Plutocratie Waar de[/title]Plutocratie

    Waar de Amerikaanse politiek over zwijgt is het neerschieten van stakende arbeiders en het ophangen van vakbondsleiders en het absolute spreekverbod over loon en bloedvergieten.

    Democraten en republikeinen zijn in de top kapitaal snijders miljarden worden uitgegeven aan hun bedrijfsleven centraal staat het verrijken, arbeiders veroordeeld tot lepralijders.

    Hergroepering van het roof kapitaal niets wordt prijsgegeven tien miljoen voor een potlood en een dollar voor een slaaf producten en arbeiders samen op een lijst ten dode opgeschreven.

    Miljarden worden wereldwijd weggesluisd naar de volgende paragraaf een opbouw New Deal het vervolmaken van Kapitalisten Staten lonen worden niet meer geteld maar behandeld met een blokschaaf.

    Plutocratie, bij uitstek een schurken stelsel waar alles mag, magnaten minachting, loon vernedering, in stilte een gaande klasse moord. Plutocratie, een fijn malend gebit van veelvraten.

    Elke keer start het Kapitaal over de ruggen van de arbeiderspoort, zelf niet in staat om creatief, gezond te leven het kapitale product is de ruil voor de Griek die langzaam wordt vermoord.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties