about
Toon menu
Interview

Dirk De Wachter: "Steeds meer mensen voelen dat er iets niet klopt"

Samen met kompaan Paul Verhaeghe is hij het boegbeeld geworden van het vreedzame verzet tegen een kille prestatiesamenleving. DeWereldMorgen.be had een gesprek met psychiater Dirk De Wachter. "Engagez-vous!"
dinsdag 5 mei 2015

Dirk De Wachter is psychiater-psychotherapeut en diensthoofd systeem- en gezinstherapie aan het Universitair Psychiatrisch Centrum van de KU Leuven. Daarnaast is hij opleider en supervisor in de gezinstherapie in diverse centra in binnen- en buitenland. Sinds het verschijnen van zijn boek “Borderline Times”, waarin hij borderline niet als een individueel, maar als een maatschappelijk ziektebeeld schetst, is  hij amper uit de media weg te slaan.

Samen met kompaan Paul Verhaeghe is hij het boegbeeld geworden van een toenemend verzet tegen de kille prestatiesamenleving. In zijn recentste boek “Liefde, Een Onmogelijk Verlangen?” overschouwt hij liefde en relaties in tijden van maakbaarheid. Kan de liefde overleven in tijden waarin duurzaamheid een zeldzaam goed is geworden, waarin alles maakbaar en perfectie het hoogste goed lijkt?

Vragen als spiegel

We zouden elkaar spreken om 20u. Maar de planning van de avond draait in de soep door monsterfiles richting kust, waardoor ik hem pas om 21u45 van het podium in de theaterzaal van Vooruit kan plukken, waar hij samen met Daan de Nacht van de Arbeid afsluit op Volta XL. Of hij er nog zin in heeft, op dit onzalige uur, vraag ik aarzelend. “Voor DeWereldMorgen.be doen we wat extra moeite, dus kom maar mee.” Ik schuif mee aan tafel en terwijl hij het verlate avondmaal wegwerkt antwoordt hij geanimeerd op mijn vragen, al lijken die wat overbodig en is hij me telkens een paar zinnen voor.

U stelt veel in vraag, maar biedt zelf weinig antwoorden. Wie uw boeken leest in de hoop daar oplossingen te vinden voor concrete problemen, die legt ze misschien wat ontgoocheld weg.

“Uiteraard. Als psychiater hoor ik geen oplossingen of antwoorden aan te reiken. Ik ben geen goeroe. Ik wil alleen maar een spiegel voorhouden. Wat mensen daarmee doen, dat moeten ze zelf uitzoeken. Het is aan hen om antwoorden te formuleren. Het is wezenlijk voor de psychotherapie dat ze geen antwoorden biedt. Ik vind het al moeilijk genoeg om te weten wat ik zelf moet doen, laat staan dat ik zou weten wat anderen al dan niet moeten doen. Bovendien geloof ik vurig in bottom-up processen. Top-down processen plaatsen leiders aan het hoofd van regimes, maar brengen mensen niet dichter bij elkaar. Ik beantwoord geen vragen en los geen problemen op, maar kaart dingen aan. Dat betekent niet dat ik nergens iets van vind. Als dat zo was zou ik niet zo zitten orakelen en geen boeken schrijven.”

Hoe verklaart u het succes en de weerklank van wat Paul Verhaeghe en uzelf schrijven en vertellen? Jullie vertalen een ongemakkelijke waarheid.

“Paul (Verhaeghe) en ik zijn compagnons de route. Hij wees me er ooit op dat ik hem wel vaak citeerde. “Maar Paul, dat is omdat er niemand anders is”, zei ik hem. Wij zijn randfenomenen. Zoals jullie dat zijn in de media. Er is weinig fundamentele maatschappijkritiek. De meeste kritiek wordt dan nog gedragen door hulpverleners. In Nederland zie je dat al een hele tijd, dat de hulpverlening fundamentele problemen aankaart. Dat is toch opmerkelijk?”

Onderstroom

“Ik zie een onderstroom van jonge mensen die zich vragen stellen, dingen herkennen in wat ik schrijf, problemen benoemd zien. Mensen die nadenken over hun carrière, hun relatie, hun leven, …  die voelen dat er iets niet klopt. Al moet ik voorzichtig zijn met het woord “onderstroom”. Het is een beladen woord geworden.”

“Ik onderscheid twee constante levensdriften of energiestromen: Thanatos heet klassiek de doodsdrift, maar je kan er ook het verlangen naar rust en stabiliteit en lezen. Eros staat voor de lust, maar ook de liefde, de barmhartigheid, het zorgen voor elkaar. Tussen deze krachten heerst een broos evenwicht. Aan die onderstroom van zorg en barmhartigheid moeten we terug een stem geven.”

In uw werk schetst u een ontnuchterend beeld van de moderne samenleving. Zorg en barmhartigheid staan niet meer centraal in ons leven. Het is ieder voor zich. Toch klinkt u ook hoopvol.

“Ik ben eigenlijk inderdaad best hoopvol, hoe kritisch ik me ook uitlaat over de cultuur. Cultuurkritiek staat niet gelijk aan cultuurpessimisme. Net die onderstroom die beweging van mensen die dingen in vraag durven stellen moet ons hoopvol stemmen. Engagement is per definitie hoopvol. Zonder hoop geen engagement.”

Ook kunst kan de wereld redden

U besteedt veel aandacht aan de rol van kunst en cultuur in uw boeken. Toevallig in tijden waarin die onder vuur liggen en zich voortdurend lijken te moeten bewijzen.

“Kan kunst de wereld redden? Volmondig ja. Ook kunst kan de wereld redden, met de nadruk op 'ook'. De kunsten zijn geen eiland. Ze bestaan bij gratie van de wereld, de samenleving. De wereld definieert de kunsten. Maar engagement in de kunst kan ook doorslaan. Al te geëngageerde kunst, kunst die een stellige boodschap vertolkt is propaganda, geen kunst. Dan denk ik bijvoorbeeld aan de nazikunst. De kunstenaar moet blijven vragen stellen.

Ik moet nu spontaan denken aan Bukowski’s gedicht 'Style'.

“Style is the answer to everything.
A fresh way to approach a dull or dangerous thing
To do a dull thing with style is preferable to doing a dangerous thing without it
To do a dangerous thing with style is what I call art

Bullfighting can be an art
Boxing can be an art
Loving can be an art
Opening a can of sardines can be an art”

Het is niet zozeer wat je doet, maar hoe je dingen doet die ze betekenis geeft.

Kunstenaars zijn visionairen, zij voelen dingen aan die de rest van de wereld (nog) niet ziet. Zij zijn perfect geplaatst om onze ogen te openen voor wat we doorgaans negeren.”

Engagement

Dat klinkt alweer als een pleidooi voor engagement, ook in de kunsten.

“Engagez-vous! Er heerst een sfeer van gelatenheid. “Alles gaat toch goed, dus zeur niet zo.” Daartegenover wil ik engagement stellen. Mensen hebben blinde vlekken die ze liefst negeren. Oplossingen moeten altijd van de anderen komen. Maar wanneer alles politiek gestuurd wordt, dan gaat het mis. Je hebt een kader nodig, maar de invulling moet van ons komen, van de mensen. En dat kader moet onzichtbaar zijn en mensen tot hun recht laten komen. Heel wat actuele kaders staan net in de weg van mensen en van hun engagement.”

Ondanks uw kritische stem toont u zich erg mild voor het individu. U bent scherp voor structuren, maar ontziet de mensen.

“Dat klopt. Wanneer ik tegenover iemand zit die de meest ondenkbare racistische uitspraken doet, dan keur ik die niet goed, maar probeer ik te begrijpen wat er gaande is. Ieder mens heeft zijn verhaal, zijn achtergrond en geschiedenis. Achter het zichtbare zit veel verborgen wat we niet weten. Ieder mens is kwetsbaar. Tegenover die kwetsbaarheid moet je mededogen stellen.

Voor mij is kwetsbaarheid een talent. Een groot deel van de menselijke creativiteit komt voort uit kwetsbaarheid. Maar onze samenleving heeft maar weinig plaats voor het kwetsbare. Tegelijkertijd worden structuren wel gemaakt door mensen en zijn het ook alleen mensen die ze kunnen veranderen. Structuren zijn geen anonieme entiteiten en ze zijn niet van “de anderen”. We zijn allemaal verantwoordelijk.

“We willen alles perfectioneren, alles lijkt maakbaar, als je maar hard genoeg je best doet. Zelfs in de liefde willen we de ander kneden, zoeken we naar de perfecte relatie op maat. We zijn ziek in maakbaarheid. We hebben God in de hemel afgeschoten en zijn zelf God geworden. Dat is een vergissing. Ik pleit voor zingeving en aandacht voor zorg, maar wel als universele waarden, niet vanuit een conservatieve of religieus geïnspireerde visie. Mijn pleidooi betekent dus niet dat we terug moeten naar hoe het vroeger was, naar de verzuiling en de betutteling, maar wel dat we moeten nadenken hoe we deze nieuwe tijd vorm willen geven.”

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

26 reacties

  • door PRESIDIO Films op woensdag 6 mei 2015

    Immer boeiend, ‘Leerzaam en Educatief’, is hoe ik de gesprekken van Dirk De Wachter ervaar. Dit is met een regelmaat van wel 3 jaar dat ik enthousiast geconfronteerd raak met zijn wijsheden van de inhoud. De inhoud van zijn helder verwoorde gesprekken willen laten beklijven is daarbij mijn streven.

    Sinds een 4-tal jaren publiceer ik met regelmaat op mijn Facebookpagina artikelen die ik benoem als: * PRESIDIO---Psycho-Education Films *.

    Mijn 'mid-level Amateur' status als Schrijver en Filmer zet ik in om de 'gevoelswereld' van ons allen aan te tippen en bespreekbaar te maken. Klandizie zoek ik daar nog niet mee, maar mij inzetten om de "Leerzame en Educatieve" verhalen van reeds bekende schrijvers vast te leggen met 2-3 filmcamera's is wat ik doe. Zo heb ik er al een 10-tal Boekenschrijvers gefilmd, vnl. over het gedrag van ons als mens.

    Met deze publicatie van Dirk De wachter ben ik weer veel bezig om het zelf goed te verwoorden in mijn omgang naar anderen toe. Gezien mijn leeftijd (66) en vele ervaringen als Internationaal veel verhuist PhilipsKind, staat mij dit jaar mogelijk een Filmfonds ter beschikking om een goede documentaire/film serie reeks te produceren provisorisch getiteld *International Integration of Expats and Children*.

    Bedankt voor posten van zijn kundig relaas en als ik hem ooit kan bijstaan met mijn filmen ... "That will be the day'

    is getekend,

    Frans Peter Kuijl Eindhoven

  • door Raymond Sneyers op woensdag 6 mei 2015

    Interessante analyse van Dirk De Wachter over wat er zich momenteel binnen onze westerse leefwereld afspeelt, over wat de betekenis van kunst kan zijn en welke kansen daaruit kunnen voortvloeien. Wat ik eruit kan opmaken is dat wij ons momenteel in een cultureel vacuüm bevinden dat vooral wordt ingevuld door een te strak economische waardepatroon. De weg terug naar nationalisme en naar religieus fanatisme is geen alternatief en leidt uiteindelijk alleen maar tot vervreemding en zelfvernietiging. Over hoe het dan wel moet bestaat er geen consensus en wordt er in het artikel ook geen uitspraak gedaan. Het lijkt erop dat we mogelijk afstevenen op de ultieme uitdaging om als mensheid te overleven en dat volgens mij alleen maar kan op basis van het juiste evenwicht tussen verstand en liefde.

  • door ismail spada op woensdag 6 mei 2015

    Ja er klopt iets niet binnen de moslimgemeenschap.

    Leiders en geleerden hebben het er voor het zeggen en ze verbieden mensen om zelf na te denken.

    Alles is immers al lang geleden bedacht en in regeltjes gegoten. Wij kunnen dat nooit meer verbeteren. (sic)

    Je moet gewoon die regeltjes volgen en een blinde gehoorzaamheid aan de dag leggen.

    God is inderdaad weggecijferd door mensen die Zijn Leiding over hebben genomen via een Profeet die het perfecte voorbeeld is voor de manier hoe wij onszelf moeten gedragen.

    God's Boek vol Wijsheid is op de zwarte lijst geplaatst en wordt vervangen door boekjes vol verhaaltjes en verzinsels van mensen.

    • door ria aerts op donderdag 7 mei 2015

      Misschien is god ook een constructie van mensen, om een verklaring te geven voor datgene wat er voor de big bang komt. Daarna is het begrip god gebruikt om mensen op een zinvolle manier te laten samenleven. De angst voor natuurfenomenen en de angst voor de dood werden er door verzacht. Niet doden, niet stelen... al die belangrijke gedragsregels in een samenleving konden worden afgedwongen en werden later door wereldlijke instanties overgenomen. Godsdienst, zelfs al is het een menselijke creatie, heeft de mensheid ook veel goeds gebracht. Je mag het kind niet met het badwater weggooien. Geef toe, hoe we de kracht die ons heelal heeft geschapen ook noemen, de mens heeft ze tot hiertoe ook goed gebruikt.

      • door ismail spada op donderdag 7 mei 2015

        Er is niets mis met godsdienst. En God is als Leider is Onaantastbaar.

        Er is iets mis met mensen die Zijn Leiding willen overnemen en zich daarin onaantastbaar voelen.

        • door Eddy Denckens op donderdag 7 mei 2015

          Als christen is het beeld van god als leider mij vreemd. God als bondgenoot, god als schepper en god als belofte zijn mij wel vertrouwd, en voor god als rechter ook nog mits een volwassen interpretatie.

  • door Frans De Munter op woensdag 6 mei 2015

    Zowel Paul Verhaeghe als Dirk De Wachter zijn 2 auteurs die verdomd goed weten waar de klepel van de klok zoal rondhangt. En om nog wat dieper in te gaan op wat er zoal niet klopt beveel ik graag het boek van Clive Hamilton aan: "Requiem for a Species", waarover Norman Myers van Oxford University de volgende kleine synopsis geeft: (ik vertaal)": Wanneer toekomstige generaties naar deze door de klimaatsverandering verwoeste planeet zullen kijken, zullen zij aan onze generatie vragen: "Terwijl jullie wisten wat er aan de gang was - voorzeker de grootste ramp sinds we de staat van holbewoner hebben verlaten - waarom hebben jullie dit niet gestopt?" Clive Hamilton stelt dat het probleem zich voordoet op het niveau van "de perversiteit van onze instituties, onze psychologische mindset, onze vreemde obsessies, onze neiging om feiten naast ons neer te leggen, en, vooral, onze overmoed." Dit alles is stof voor een meeslepend verhaal omdat het, helaas, maar al te waar is - net zoals een Griekse tragedie. En wat mezelf betreft: ben blij dat ik 69 ben. Maar er zijn wel kinderen en kleinkinderen; en dat houdt mij vaak wakker.

    • door Stef Hublou Solfrian op maandag 27 juli 2015

      Mooi. Profetisch woord van een oudere man, nog eens illustratie dat ouderdom niet gelijk staat met onheil, eerder met positieve waarden als wijsheid. We moeten echt gaan leren verder te kijken dan onze neus lang is. Verder dan onze auto lang is. Verder dan het merkwaardige idee van de premier, dat de kern van het bestaan verzorgd is met zijn "Jobs, jobs, jobs" beleid...

  • door Ronny Vandecasteele op woensdag 6 mei 2015

    Het zijn niet alleen de jongeren die zich vragen stellen!

  • door Eddy Denckens op donderdag 7 mei 2015

    Ik blijf een beetje op mijn honger zitten na de laatste paragraaf : als het een vergissing is dat we god hebben afgeschoten (wat ik beaam) hoe wil je of kan je deze vergissing dan rechtzetten zonder religieus of godsdienstig gedachtegoed ? Is 'spiritualiteit' zonder god mogelijk ? Wat is het dat zoveel weerstand oproept tegen geloof in God ? Hoe kan een 'verlichte' geest god loochenen zonder verwaand te worden ? (ik kan nog wel even doorgaan met dergelijke vragen).

    • door lauris op donderdag 7 mei 2015

      Spiritualiteit zonder god? Misschien tijd om de ideeen van Leo Aposterl nog eens van onder het stof te halen uit diens boek "Atheistische spiritualiteit", uitgegeven door VUBPRESS in 1998.

      • door Eddy Denckens op maandag 11 mei 2015

        Dan raad ik jou op mijn beurt aan nog een keer één van de werken van AJ Heschel (1907-1972) ter hand te nemen, dat is nog een ander kaliber dan de inderdaad ook eminente Leo Apostel.

    • door Bert Malliet op woensdag 13 mei 2015

      Ik heb dat anders geïnterpreteerd. De vergissing is niet dat we "God in de hemel afgeschoten" hebben. De vergissing is dat we "zelf God geworden" zijn.

      • door Eddy Denckens op maandag 18 mei 2015

        dat was inderdaad de logische volgende stap. Van inflatie gesproken.

  • door Parallel heimat op woensdag 23 december 2015

    Spiritualiteit heeft voor mij weinig met een externe god te maken. Het is het besef van een groter bewustzijn en en de innerlijke kracht die dit voor ieder individu meebrengt. We zijn met andere woorden allen onze eigen "God". Dit Samen met een verbondenheid en eenheid met alles op aarde en de kosmos.

  • door spacemonkey op donderdag 7 mei 2015

    Goed artikel en als Magisch – visionair kunstenaar wil ik enkel vanuit mijn 25j ervaring(en) spreken op dit vlak. Onderstroom wel die heeft altijd bestaan. Vervlakking en het rigoureus (zelf) dommer worden van de aankomende generaties is gewoon een feit. De nieuwe godheden zijn de (intrinsieke virtuele leegte ipv ICT) die onze technologisch ontwrichte samenleving *zo* in het daglicht stelt. Kunst is bij voorkeur niet te choquerend – braaf – gepolijst – politiek en maatschappelijk correct en vooral er moet of mag niet teveel bij nagedacht worden.

    Mensen de spiegel voorhouden en dingen zien en voelen voor zij dat waarnemen vanuit hun veelal verzadigde *super* positie wel het wordt je niet in dank afgenomen, door de blinde domme massa’s. Veel erger is het om vaststellen dat van zowat alles (ook in de reële leefwereld) de kwaliteit schrikbarend ..afneemt. Gaande van duimspijkers over fopspenen tot auto’s en …kunst.

    De krachten die momenteel werkzaam zijn veel subtieler en hebben een zeer nefaste impact op omgeving en de mens die er uiteindelijk wisselwerking(en) mee ondergaat. Eigenlijk (be-leven) we het leven vanuit een gestuurd administratief dictatoriaal systeem, dat mensen inslaap wiegt..en dat werkt. Natuurlijk er zijn terug her en der grote betogingen ook bij ons (sociaal vlak etc ). Wat heeft dat al allemaal opgebracht ..niet echt veel. Geen nood alles komt inderdaad in orde na de volgende bifurcatie ( een begrip uit de Quantum-fysica).

    Ach ja waarachtig weer te hoog gegrepen voor de Googelende en Facebook verslaafde ..erg lege generatie.

    • door gg op donderdag 7 mei 2015

      U bent werkelijk de tegenpool van Dirk De Wachter.

  • door spacemonkey op donderdag 7 mei 2015

    Waarom sleuren zij die niet eens (via wetenschap en onderzoek de moeite nemen) er dan maar weer *geloof* en religie bij?.Willen of kunnen mensen dan niet eens iets uit de geschiedenis leren, zo moeilijk is dat toch ook weer niet.Geloof en al wat onder het mom daarvan gebeurt aahgeleerd en tot uitvoering gebracht wordt ...door mensen (volgelingen genaamd) ..is een gif. Bekijk de Westerse ontworsteling eens aan dit soort *nonsens* en probeer er iets van op te steken. Copernicus mocht voor zijn leven gaan vrezen ...omdat ie de waarheid aan het licht barcht door te poneren dat niet de aarde maar de zon een centrale positie inneemt in ons zonnestelsel.Johannes Kepler was als de dood omdat ie zelf vast stelde dat de planeten niet in perfect cirkelvormige (goddelijke banen) hun weg rondom de zon maakten.Maar gelukkig was er in het Westen de verlichting de Renaissance (letterlijk: wedergeboorte) is en periode in de Europese cultuurgeschiedenis die volgde op de donkere middeleuwen.Donder en bliksem zijn geen goddelijke dingen en nog mider een Thor die om ziin wagen de hemel door raast en voorgenoemde fenomenen produceerd. Simpelweg de ontlading van tegengestelde ladingen en de erbij horende *natuurlijke* zaken. Geen God dus en geen geloof.Blijft natuurlijk de voor de meesten onbevattelijke kwelling dat zij zelf (ook al omdat ze naar gods voorbeeld gecreëerd werden?)..het centrum van hun eigen ervaringen*wereld en universum vormen. Quantumfysica en recentelijk verworven inzicht maakt dit allemaal duidelijk toch ?.Dat bij uitstek Islam nooit verder geraakte dan de ontdekking van bvb het getal *nul* , komt slechts omdat die*gelovingen* nog geen *wedergeboorte* mochten/konden realiseren, zij zouden zich beter daarop concentreren.Verder doet iedereen maar aan..

  • door Guy Bourgeois op donderdag 7 mei 2015
  • door Marc Van der Meeren op zaterdag 9 mei 2015

    Natuurlijk klopt er iets niet. God wordt te ver gezocht. De idee van een God buiten ons is niet langer houdbaar. In elk van ons zit het goddelijke verborgen. Wij zijn toch "geschapen naar zijn beeld en gelijkenis"! Of zijn wij zijn beeld en gelijkenis? Deze goddelijke goedheid houden wij verborgen omdat onze maatschappij deze het etiket van naïviteit op kleeft. Goddelijke goedheid hoort niet thuis in onze prestatiemaatschappij. Wat je doet moet je gelukkig maken, niet wie je bent. Geluk is niet te vinden buiten het zelf. De nepgod die wij onszelf aanmeten wordt gecreëerd van buitenaf en schept geen voldoening waardoor wij de echte God alsmaar verder gaan zoeken vanwaar Hij zich bevindt. Kunst als meditatie van woord, klank en beeld kan helpen om deze vicieuze cirkel te doorbreken. De vriend in jou ontdekken maakt ruimte om deze ook te ontdekken in de andere. Dat maakt een mens mild voor zichzelf en mild voor de andere. Neen niemand hoeft nog aan het kruis. DE VRIEND IN JOU Hij, al jaren in je hoofd Maar hem steeds weer verdringen Met alle nep die jou verdoofd En veel te snelle mediadingen Opeens daar de eenzaamheid Haar koesteren in stilte Vriend krijgt bereikbaarheid Doorbreek met hem de kilte Echte vriend heb je gevonden Bereid naar jou te luisteren Hem, nog niet doorgronden Geniet, elkanders fluisteren Hij haalt het mooiste in je boven Je voelt je altijd bij hem thuis Hij, jou licht, dat niet kan doven Neen, jij hoeft niet aan het kruis

    Marc van Der Meeren

  • door Mark Van de Voorde op maandag 11 mei 2015

    Onze samenleving is gekenmerkt door een merkwaardige paradox: we zeggen gelukkig te zijn, maar we zijn bang (anders zouden we niet zo driftig het geluk najagen). Een maand geleden verscheen hierover mijn boek: Mark Van de Voorde, 'Help! Ik ben gelukkig - schizofrenie van een samenleving', uitg. Pelckmans. Die schizofrenie is op vele vlakken te zien. We stellen prijs op privacy, maar we gooien ons hele privéleven te grabbel op facebook. We willen zonder bevoogding onze weg gaan, maar we hebben er geen moeite mee dat camera's ons staan en gaan filmen. Voor onze fouten zijn er excuses en verklaringen zat, maar voor wat fout gaat in de samenleving willen schuldigen aan de schandpaal. We houden krampachtig van het leven, maar elke dag beroven vier tot vijf Vlamingen zich van het leven. De sentimentalisering en de verruwing van de samenleving vormen een tweeling: we hebben troost nodig omdat we bang zijn, we worden boos omdat we bang zijn (niet getroost te zullen worden). De angst zorgde tevens voor een U-bocht van de ethiek: niet langer het gedrag tegenover de anderen is kernstuk van ons morele denken maar de omgang met onszelf. Ongezond is de enige doodzonde. De angstige obsessie voor gezondheid dijt uit over de contouren van het perfecte lichaam: alles moet perfect zijn (en onze kinderen zijn dat sowieso). De onmogelijkheid van de perfectie maakt ons radeloos en doet ons zoeken naar schuldigen: anderen, misschien wel alle anderen, of ons brein. Fundamenteel maakt onze cultuur een identiteitscrisis door. Meer hierover in mijn boek.

  • door Diego Van De Keere op woensdag 27 mei 2015

    Het gebrek aan zingeving ligt volgens mij aan de basis van zeer veel problemen. Er werd met de komst van de wetenschap een gigantische verstarde structuur neergehaald waarin de belangrijkste menselijke waarden opgesloten zaten. Deze waarden zijn echter gedeeltelijk mee ten gronde gegaan. Wat rationeel is werd bewaarheid, maar het rationele is nooit meer dan een halve waarheid. Een rationeel perfect uitgekiende beslissing kan in menselijk of moreel opzicht tot gruwelijke gevolgen leiden.

    Het is deze manier van denken die heeft geleid tot een wereld waarin het hebben van psychopathische karaktereigenschappen een belangrijke troef werd om succes te hebben in het leven - in sommige beroepssectoren bijna een voorwaarde zelfs.

    De morele grens waar voorheen de hele samenleving / cultuur over waakte kan nu veel makkelijker overschreden worden. Ooit werd de hele aarde gezien als een soort moeder, waar we het diepste respect voor moesten hebben. Zomaar bomen omhakken, rivieren ombuigen of bergen met de grond gelijk maken was 'not done'. De visie van waaruit dit voortkwam was niet alleen begaan met het lot van de aarde, maar begreep ook dat het lot van de mens hiermee verbonden was. Op het moment dat dit besef geen onderdeel meer begon uit te maken van de dagelijkse belevingswereld & cultuur van mensen veranderde de houding ten opzichte van de aarde. We dragen nu de gevolgen van deze culturele erosie: klimaatsverandering, vervuiling..

    Ook over onze relaties met onze medemensen bestonden gelijkaardige morele culturele standpunten: stelen, bedriegen, geld uitlenen tegen intrest, ... zaken die ooit 'niet okee' waren, maar die nu inherent onderdeel uitmaken van de manier waarop mensen met elkaar omgaan.

    Dus ja inderdaad: 'engagez-vous' - op alle vlakken!

  • door Stef Hublou Solfrian op maandag 27 juli 2015

    Weer een interview met betrokkene dat nagels met koppen slaat, zonder de maatschappij aan het kruis te nagelen op onverantwoorde wijze. Hij is ook zo populair omdat de man met zo veel wijsheid spreekt. Een wat ondergescheeuwd begrip. De rechtse aanpak van politici getuigt vaak van veel goede "wil" (herinneren we ons "Nil volentibus arduum" van Bart De Wever, N-V-A), veel wil, maar tegelijk vaak zo een groot gebrek aan Wijsheid... In Knack van 27 mei schreef ik daar over: "Paul Verhaeghe vervult in zeker zin de rol van profeet in onze samenleving, in onze tijd. Hij geeft duiding bij de fenomenen en advies voor het goede leven. (...) Zulke stemmen bieden een tegengif tegen het plat utilitaire denken en het uitgesproken materialism dat hoort bij het intussen al te invloedrijke economische denken, het marktdenken. Menswetenschappers zoals psychologen, historici en literatuurkenners kunnen vandaag functioneren als bewakers, als redders van de humaniteit." Elke denkende mens kan en moet in de mate van zijn of haar kunnen deelnemen aan het Maatschappelijk debat, de voortdurende conversatie van de mensheid. Laten we het unieke kllimaat van Vrije Meningsuiting dat we dankzij strijd van onze voorvaderen kennen, goed, zinvol en krachtig gebruiken.

  • door Stef Hublou Solfrian op zondag 27 december 2015

    ... fijn dat onze favoriete Nieuwssite, waar wij ook een forum gebruiken, onze grote vriend en intellectuele partner in de etalage zet in deze kerstperiode. Even wil ik signaleren dat fans nog toegang hebben tot Dirk en zijn bibliotheek en zijn ideeën over goede boeken en interessante schrijvers: in het vers opgestarte blad "Boekenmagazine" nr. 1 (november tot januari) komt 'De Wachter van ons land' mooi aan bod. Niet alleen met een schattige foto op de cover (Dirk die zijn Bril draagt en met charme naar je kijkt zoals nog nooit!) Zeg het voort. Warme groet, SHS

  • door H De CLercq op zondag 15 mei 2016

    Eros and Civilization: A Philosophical Inquiry into Freud (1955; second edition 1966) by Herbert Marcuse,

  • door De Wolf Daisy op donderdag 29 december 2016

    Als mens en van in de kleuterklas het echte kunstenaarszieletje genoemd zonder ambitie maar met een gedrevenheid om er te zijn voor anderen kan ik u, Dirk De Wachter alleen maar bedanken en zeggen WIJSHEID DAS TOCH ZO SCHONE !

  • Het is niet langer mogelijk om te reageren.

    Lees alle reacties