about
Toon menu

#dailyracism: "Er zijn nog veel onvertelde verhalen"

Racisme is alomtegenwoordig in Vlaanderen. Tegelijk is het moeilijk bespreekbaar. Daar wil het initiatief #dailyracism verandering in brengen. Bedoeling is om getuigenissen over racisme publiek te maken via sociale media en zo het bewustzijn rond racisme te stimuleren.
maandag 23 maart 2015

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

“Toen ik mijn eerste studentenjob had (op vijftienjarige leeftijd), werd ik na drie uur al naar huis gestuurd. Ik dacht eerst dat ik iets verkeerd deed toen ik mijn 'bazen' met elkaar zag konkelfoezen terwijl hun blikken op mij gericht waren, maar blijkbaar was er een andere reden. Ik citeer: 'Ik ben geen racist maar sommige klanten zouden het misschien niet appreciëren dat je hier staat. We kunnen vaste klanten verliezen door jou'.”

Het is slechts één van de getuigenissen die voorlopig onder de hashtag #dailyracism verschenen zijn. Een getuigenis die, net als de andere getuigenissen, aantoont hoe ernstig het racisme is dat in Vlaanderen voorkomt en hoe beschadigend dat is voor de betrokkenen.

Initiatiefnemer van de sociale mediacampagne #dailyracism is filosoof en activist Bleri Lleshi. Volgens hem komt de campagne niets te laat. “Uit een onderzoek van het European Agency for Fundamental Rights blijkt dat zevenendertig procent van de bevolking in de Europese Unie geconfronteerd wordt met racisme of discriminatie. Van die zevendertig procent is er tweeëntachtig procent die nergens melding maakt van het feit dat ze slachtoffer werden van racisme of discriminatie. Het betekent dat er heel veel verhalen onverteld blijven. Het zijn die verhalen die ik naar boven wil brengen.”

Trending

Dat er nog heel wat onvertelde verhalen zijn omtrent racisme en discriminatie, mocht Lleshi zelf ondervinden. De hashtag #dailyracism werd meteen trending op Twitter. Op enkele dagen tijd werden honderden verhalen en getuigenissen gedeeld. Zoveel dat Lleshi zelf het niet helemaal kan overzien:

“Ik heb zoveel mogelijk reacties proberen te delen via mijn Facebook, maar het was echt niet te doen om ze allemaal te posten. Het waren er gewoon te veel. Daarom heb ik ook een aparte Facebookpagina opgericht onder de naam Daily Racism. Samen met enkele vrijwilligers probeer ik nu zoveel mogelijk getuigenissen ook via die pagina te verspreiden.”

“Ik ben natuurlijk erg blij dat de campagne zo'n weerklank krijgt. Maar ik ben vooral trots dat mensen durven naar buiten komen met hun ervaringen en verhalen. Dat is erg belangrijk. De slachtoffers van racisme en discriminatie krijgen op die manier een zekere erkenning. Ze beseffen dat ze niet alleen staan met hun ervaringen.”

Positieve campagne

“Ook voor wie nooit rechtstreeks te maken krijgen met racisme zijn de getuigenissen waardevol. Ze dragen bij tot een groeiend bewustzijn omtrent racisme, doet mensen beseffen hoe racisme voelt als je er slachtoffer van wordt. Last but not least, voor organisaties zoals het Minderhedenforum of Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding is dit een opsteker, omdat het aantoont dat hun werk nodig is, maar ook beter kan."

“Ik wil vooral dat dit een positieve campagne is. De les die we moeten trekken uit de vele getuigenissen, is dat racisme een zaak is die ons allen aanbelangt. De strijd tegen racisme is niet enkel een zaak van zij die het slachtoffer worden van racisme. De hele samenleving moet zich verzetten tegen racisme.”

Slechte leerling

“Uiteraard kan ik enkel hopen dat deze campagne ook een politiek staartje krijgt. Er moet dringend iets veranderen op het beleidsniveau. De antidiscriminatiewetgeving in België wordt hallucinant slecht toegepast. We hebben een antidiscriminatiewetgeving sinds 2007. We zijn ondertussen acht jaar en verder en slechts één iemand is veroordeeld geweest voor discriminatie tot nu toe. En dat terwijl onderzoek na onderzoek aantoont, dat discriminatie op de arbeidsmarkt een erg groot probleem is ons land. De bestaande wetgeving moet dus veel consequenter toegepast worden.”

“Maar we mogen ons niet enkel blindstaren op wetgeving. Er is ook een mentaliteitsverandering nodig en daarin moet het onderwijs een beslissende rol spelen. Het onderwijs kan bestaande vooroordelen wegwerken, kan meer aandacht besteden aan de geschiedenis van het kolonialisme en het racisme. Zo kan er een sterker en kritischer bewustzijn ontstaan. Mensen moeten echt leren beseffen dat het courant gebruik van woorden als 'neger' of 'makak' bijvoorbeeld bijzonder problematisch is. Op dat vlak is er nog een lange weg te gaan.”