about
Toon menu

Geen papieren maar wel mensen

Op 26 juni demonstreerden in Brussel zeshonderd vluchtelingen tegen de mensonwaardige behandeling van asielzoekers en vluchtelingen. Zelf waren ze een week eerder in Brussel aangekomen na een lange voettocht. De vluchtelingen strijden voor vrijheid, menselijke behandeling en veiligheid.
vrijdag 27 juni 2014

DeWereldMorgen.be

Foto's: Frederik Sadones

Het begint rustig op het kleine pleintje voor de kerk. Er hangen spandoeken met de oproep vluchtelingen te helpen. Dan stroomt de ruimte vol mensen uit alle windstreken en van alle leeftijden. In een grote stoet, begeleid door de politie, gebruiken ze het pleintje om te speechen.

Ik spreek Radji uit Algerije. Hij woont in Amsterdam en loopt al dagen met de karavaan van vluchtelingen mee. “We proberen te doen wat we kunnen”, zegt hij. “Ook al helpt het niet meteen, ik wil laten zien dat er wel mensen zijn die elkaar willen helpen. Iedereen moet weten hoe verschrikkelijk het voelt om geen recht te hebben op een leven.”

Dat is kernachtig de boodschap tijdens de optocht, die later door de straten van Brussel trekt: samen staan we sterk.

Je hebt geen papieren nodig om solidair te zijn.

Speeches

DeWereldMorgen.be

De hele optocht lang klinken er speeches. Het winkelende publiek wordt ervan doordrongen dat deze mensen bestaan. Vaak zijn ze onzichtbaar, maar nu kan de hele stad ze even zien.

“De politiek moet ophouden vluchtelingen te criminaliseren”, roept een jongen gepassioneerd. “Dit is geen rechtvaardig of democratisch Europa. Waar is die gelijkheid en solidariteit waarvan ze spreken? Wij merken er niks van.”

PvdA-jongeren die zijn gekomen om de vluchtelingen te steunen, zijn het hiermee eens. “We moeten blijven strijden”, zegt Olivier. “De situatie moet verbeteren, het is ongehoord dat mensen elkaar dit aandoen.”

Steeds langzamer trekt de stoet mensen door de smalle straten. Zodat iedereen hun boodschap kan lezen en hun noodkreet kan horen. De aanwezigen komen uit België, Kosovo, Algerije, Afrika, Berlijn, Niger, noem maar op. Allen samen vormen ze duidelijk een groep, een eenheid.

Abdul en Osman uit Niger, woonachtig in Brussel en Berlijn, vertellen mij: “Wij zijn gevlucht voor oorlog en geweld, maar nog krijgen we geen rechtvaardigheid. Wij willen eindelijk vrij zijn, zo zijn we voor niks gevlucht.”

DeWereldMorgen.be

Ondanks het feit dat ze allen vechten voor hun leven en tegen de ongelijkheid die hen vernedert, zijn de demonstranten nog steeds gevangen. Op dit moment achter een spandoek. Voor het gros van de tijd, in ander gezelschap, in vluchtelingen- of detentiecentra, in uitzichtloze situaties en in angst.

Deze karavaan van ongewensten trekt verder, want ooit moet toch iemand luisteren.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

2 reacties

  • door Maurice de Liberaal op maandag 30 juni 2014

    Het is finiancieel niet haalbaar dat we alle mensen op de wereld opnemen die in de problemen zitten. Deze mensen moeten zelf orde op zaken stellen in hun eigen land en een fatsoenlijk openbaar bestuur organiseren. Zoals wij in Europa hebben gedaan met revoluties in de 18e en 19e eeuw. Dat is de enige structurele oplossing voor armoede in wereld. Waarom kan dit niet in Afrika?

    • door Lode Vanoost op maandag 30 juni 2014

      Omdat we na onze revoluties onze industrialisering hebben gefinancierd met de kolonisering van Afrika,, omdat wij na de dekolonisatie er voor hebben gezorgd dat alleen dictators aan de macht kwamen die onze belangen dienden, omdat wij nu verhinderen dat Afrika dezelfde methodes toepast die wij hebben gebruikt om ons te ontwikkelen: protectionisme, invoertarieven, bescherming van de eigen productie ...

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties