Rugzakjes vol zorg , ook een administratieve ramp

woensdag 20 november 2019 20:57

In een bijdrage op De Wereldmorgen waaraan ik mijn medewerking verleende had ik samen met mijn vrienden oog voor de nakende privatisering van de zorg.https://www.dewereldmorgen.be/artikel/2017/09/27/rugzakjes-vol-zorg/ 

Eva Kestens een deskundige op dat gebied maakte daar nog een extra bedenking bij. De zorgbehoevende komt volgens haar terecht in een kluwen van administratie waarin hij of zij verstrikt raakt.Het is niet voor niks dat consultants hier brood in zien en tegen betaling hun diensten aanbieden.

Graag laat ik Eva aan het woord.

De grote vernieuwende hervorming in de zorg voor personen met een beperking heet: ‘persoonsvolgende financiering! en ‘sociaal ondernemerschap’.
Een boeiend concept dat in de uitvoering heel wat haken en ogen blijkt te hebben en een ramp is voor de sector. Zowel voor zorgvragers als zorgaanbieders.
Omdat de mensen in de sector gevraagd wordt aan sociaal ondernemerschap te doen, leg ik het even uit adv het openhouden van een winkel!
Iemand komt geïnteresseerd naar jouw winkel kijken en wil wel iets kopen. Jammer genoeg heeft hij nog geen geld omdat te doen. Klant loopt buiten om een hoop papieren in te vullen om te zeggen wat hij precies wil kopen. Met die papieren moet hij vervolgens in een lange rij gaan aanschuiven. Dat aanschuiven kan jaren duren. Al je klanten staan in die rij. Je producten in de winkel worden gelukkig niet slecht, maar je weet niet goed wat je moet doen met je personeel: ga je besparen of betaal je hun lonen door tot de klanten eindelijk hun geld hebben? Het is onvoorspelbaar wanneer dat gaat gebeuren. Je wil het beste voor je klanten en dus bouw je schuld op. Wanneer de klant eindelijk eindelijk over budgettaire ruimte beschikt, koopt die je producten. Maar hij mag alleen die producten kopen die op het papier staan. Heeft hij tijdelijk meer producten nodig: spijtig hij heeft daar geen geld voor. Het kan wel komen, maar dan moeten er eerst een hoop papieren ingevuld en moet hij weer in de rij gaan staan. Tegen de tijd dat het geld wordt vrijgegeven heeft hij het misschien niet meer nodig. In tussentijd moet jij als winkelier beslissen of je hem toch die levensnoodzakelijk producten geeft of niet. Hou je je eigen financiering goed in de gaten of geef je af en toe iets gratis weg? Of besluit je die dure producten niet meer aan te bieden en laat je dat risico over aan de concurrentie?
Je bent immers niet de enige winkel in de markt. Sommigen mogen meer vragen voor dezelfde producten, andere minder.
Maw als winkelier kan je niet bepalen hoeveel je mag vragen per product.
Mag ik vragen wie denkt dat dit een concept is dat ondernemerschap kan bevorderen en wie graag klant zou zijn bij zo’n winkel?

Eva Kestens

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!