Hoever staat het met de herbronning van het ACW?

Hoever staat het met de herbronning van het ACW?

maandag 17 juni 2013 13:10

Dit is een tekst van “BEWEGING”

Beweging is een werkgroep van kritische en progressieve militanten binnen de christelijke arbeidersbeweging. Wij ijveren voor een strijdbare en politiek zelfstandige beweging om samen met andere sociale organisaties te werken aan een andere, meer rechtvaardige wereld.

Eerst was er het faillissement van Dexia. Dan de staatsgarantie voor de kleine Arco-coöperanten. Vervolgens de winstbewijzen bij Belfius. En tenslotte de lasterlijke beschuldigingen aan het adres van de gehele christelijke arbeidersbeweging op de persconferentie van de N-VA op 14 februari.

Vooral dit laatste feit bracht de discussie over de herbronning van het ACW in een stroomversnelling. Hoe moet het verder met het ACW? Voor welke inhoudelijke opstelling kiest het ACW in de toekomst? En hoe geeft ze die opstelling vorm in het besef dat de financiële middelen sterk zijn afgenomen?

De standpunten hierover waren binnen de beweging zeer verdeeld. Een eerste vraag was, wie is uiteindelijk het ACW?  Wordt het ACW op de eerste plaats gevormd door de ACW-verbonden of door de ‘deelorganisaties’? Uiteindelijk raakte men akkoord dat het de samenstellende partnerorganisaties binnen het organisatienetwerk van de beweging zijn, die het ACW maken. Het zijn de samenstellende partnerorganisaties die samen met het ‘nieuwe ACW’ verantwoordelijk zijn voor de krachtlijnen, de besluitvorming en de werking. Het ‘nieuwe ACW’ is het platform waarop de partnerorganisaties elkaar ontmoeten.

Door het ACW-bestuur van 18 april werd een conceptnota goedgekeurd die besproken werd door de leidinggevende instanties van de partnerorganisaties, de ACW-afdelingen  en het ACW-personeel. Vanuit zowat alle hoeken was  er kritiek op het feit dat deze conceptnota bijna uitsluitend over organisatorische kwesties, over de vormgeving van het ‘nieuwe ACW’ ging, en nauwelijks over de aangekondigde inhoudelijke herbronning. Daarnaast was er ook de vaststelling dat de politieke strategie van het ‘oude ACW’, de bevoorrechte band met de CD&V, op geen enkele wijze in vraag werd gesteld. En dat is zeker geen toeval, want het ontbreken van een inhoudelijke herbronning en het vasthouden aan de bevoorrechte band met de CD&V, zijn nauw met elkaar verbonden. Een inhoudelijke herbronning in de huidige context betekent op de eerste plaats een veel scherpere profilering tegen neoliberalisme en kapitalisme. Een profilering die haaks staat op het dominante neoliberale discours in de CD&V. Een dergelijke profilering van een ‘nieuw ACW’ riskeert de CD&V te verzwakken in zijn strijd met de N-VA om de grootste partij van Vlaanderen (en België) te worden en tegelijkertijd de door vele kopstukken in de CD&V beoogde nauwe samenwerking met diezelfde N-VA na de verkiezingen van 25 mei 2014, te hypothekeren. De boodschap van de huidige ACW-leiding is dus duidelijk: geen echte inhoudelijke herbronning en geen fundamentele kritiek op de bevoorrechte band van het ACW met de CD&V. Zeker niet vóór 25 mei 2014. Afhankelijk van de uitslag en de regeringsvorming(en) daarna, kunnen deze kwesties dan toch op tafel komen.

Het verwondert dan ook niet dat in een nieuwe nota (‘Zeven voorzetten voor het nieuw ACW’) van 27 mei nauwelijks iets is terug te vinden van de geformuleerde kritieken op de eerste nota van 22 april mbt de inhoudelijke herbronning en de bevoorrechte band met de CD&V. Deze tweede nota diende als basis voor discussieavonden die door de ACW-verbonden werden ingericht voor alle militanten van de partnerorganisaties. Het resultaat daarvan wordt voorgelegd op de ACW-Raad van 20 juni. Gezien de hele voorgeschiedenis is het twijfelachtig dat deze ACW-Raad  iets nieuws zal vertellen over deze twee punten.

Zaterdag 15 juni hield N-VA een studiedag over arbeidsmarktbeleid en lichtte nogmaals de sluier op over wat ons te wachten staat in een door N-VA gedomineerd Vlaanderen (en België): forse verlaging van de loonkosten, loononderhandelingen op sectoraal en bedrijfsniveau, uitdoving van de automatische indexaanpassing, verdere privatisering van ons pensioenstelsel, enz.  Voor de partnerorganisaties binnen het netwerk  van de christelijke arbeidersbeweging, niet in het minst het ACV, is het de hoogste tijd  om de strijd aan te gaan met deze standpunten.  In het besef dat de standpunten van de N-VA ook op heel wat steun kunnen rekenen binnen de CD&V, betekent dit onvermijdelijk dat het ‘nieuw ACW’ de bevoorrechte band met de CD&V moet opzeggen. Enkel dan is een consequente opstelling tegen het neoliberalisme en verdediging van een rechtvaardige samenleving mogelijk.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!