De vluchtelingencrisis

De vluchtelingencrisis

Geen dag gaat voorbij zonder dat de kranten, de sociale media en mijn televisie overrompeld worden met opinies en ‘feiten’ over de zogenaamde vluchtelingencrisis. Discussies waarbij feiten opinies worden en opinies feiten, waarbij elke zin voor causaliteit zonder pardon overboord wordt geworpen en waarbij argumenten bij het haar gegrepen zijn.

woensdag 10 februari 2016 13:46




Uiteraard is er een crisis en uiteraard is het logisch dat de media dit dagelijks aanhalen. Alleen loopt de discussie vaak grandioos verkeerd. Vluchtelingen worden gedehumaniseerd. We schrijven 9 februari 2016, ik lees op DeMorgen.be de volgende titel: “Vluchtelingenstroom droogt (even) op”. We bespreken de situatie alsof het een niet te controleren natuurverschijnsel is, alsof deze situatie al lang niets meer met mensen te maken heeft.

In een poging om empathie aan te wakkeren bij onze kinderen zeggen we hen dagelijks “Probeer eens te denken hoe hij/zij zich daarbij voelt. Zou jij dat leuk vinden?”, waarop het kind onder lichte dwang neen antwoord. We stellen onze kinderen vragen die ze niet begrijpen, vragen die we zelf wel kunnen, maar niet willen, niet durven beantwoorden.

Enerzijds wordt er erg veel over Daesh geschreven en gesproken in diverse media, anderzijds worden alle media overrompeld met informatie over de vluchtelingencrisis. De media slagen er echter niet in beiden met elkaar te linken. Het lijkt wel alsof we reeds lang vergeten zijn waarom onze asielcentra vol zitten, waarom mensen de middellandse zee oversteken op bootjes die hun naam onwaardig zijn.

‘De vluchtelingencrisis’, ‘de migratiestroom’, ‘de migratie problematiek’,… Allemaal zijn het termen die gebruikt worden om de situatie die zich vandaag afspeelt een naam te geven. Allemaal zijn het verkeerd gekozen termen. Zonder de totale chaos in het Midden Oosten was er vandaag geen sprake van een vluchtelingencrisis. Vlaams Belang noemt het dweilen met de kraan open, we moeten hen –zonder de door hen aangeboden oplossingen te aanvaarden- gelijk geven. We voeren een migratiebeleid maar negeren de oorzaak van het probleem.

Door oorzaak volledig los te koppelen van gevolg wordt het voor ons erg makkelijk. Zolang we vergeten dat de mensen die hier toekomen, gevlucht zijn uit omstandigheden die zelfs onze ergste nachtmerries overtreffen, is het makkelijk om te zeggen dat we al die vluchtelingen niet nodig hebben, misschien is dat zelfs waar. Één ding is zeker, zij hebben ons wel broodnodig. Het is onze absolute plicht om alles uit de kast te halen om alle mensen die dat nodig hebben hulp aan te bieden.
In deze discussie slaagt links noch rechts erin zinvolle antwoorden te formuleren. We komen terecht in een debat waarin de stoerste wint. We moeten streng en kordaat zijn, althans als we het huidige politieke discours mogen volgen. Dat ‘streng en kordaat’ zijn gaat dan wel over de mensen, niet over de wapens. Blijkbaar is een strikt en kordaat wapenuitvoerverbod naar Saoedi Arabië erg moeilijk, zowel aan Vlaamse als aan Waalse kant. Bourgeois mag dan wel trots verkondigen dat hij deals met Saoedi Arabië afwijst, zijn strikter beleid in wapenhandel komt veel te laat.

We hebben vandaag meer dan ooit een mentaliteit van ‘Wir schaffen das’ nodig. Niets behalve ons gebrek aan zelfvertrouwen staat ons in de weg om deze crisis aan te pakken. Het ontbreekt ons aan moed om het op internationaal diplomatisch niveau hard te spelen en tegelijk menselijk voor de mens.

Men zou kunnen denken dat onze diplomatische inzet zwak is, maar dat is niet zo, er is eenvoudig weg geen diplomatische inzet. De gesprekken worden al beëindigd nog voor ze inhoudelijk worden. Ondertussen investeert ons land verder in geavanceerde gevechtsvliegtuigen en wordt er gedebatteerd over patriot-raketten. Als de geschiedenis van het Midden Oosten (en dan hoeven we niet eens ver in de tijd terug te gaan) ons één ding geleerd zou moeten hebben, dan is het wel dat militaire interventie geenszins een oplossing is, integendeel.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!