Nieuws, Samenleving, België, Armoede, Lokaal, Vrijwilligers, Leuven, Poverello -

“Bij Poverello word ik aanvaard zoals ik ben”

Terwijl jij en ik onlangs nog van een uitgebreid paasdiner genoten, moesten heel wat Belgen het met minder stellen. Zes dagen op zeven kunnen zij terecht in een van de vijftien Belgische afdelingen van Poverello.

woensdag 18 april 2012 14:42

Dagelijks kunnen zo’n zeventig mensen terecht bij Poverello Leuven voor een warme maaltijd, een kop koffie en gezelschap. Voor het merendeel zijn het mensen die door financiële tegenslagen, kansarmoede, alcoholisme, medische problemen of discriminatie in de armoede terecht kwamen. Voor een drankje of een kom soep betalen ze hier slechts 20 cent, voor een volwaardige warme maaltijd één euro. Mensen die echt geen geld hebben, krijgen alles gratis. “Natuurlijk zitten er ook profiteurs tussen, maar we geven liever een beetje aan een profiteur dan het risico te lopen dat we mensen uitsluiten die het echt nodig hebben.”

Uiteenlopende gasten

Een garage in een Leuvens rijhuis leidt naar een refter waar een viertal gasten zit te ontbijten. Vanaf tien uur kunnen ze er terecht voor een kopje koffie of een drankje. Caroline, een ietwat verlegen meisje dat nog net afstudeerde, staat achter de bar. “Al twee jaar lang kom ik elke zaterdag helpen”, zegt ze razendsnel, terwijl ze haar ogen op de koffiepot gericht houdt. “De mensen van de zaterdagploeg ken ik ondertussen heel goed.”

De meest uiteenlopende figuren passeren aan de toog: een fluitende vijftiger, een stoere twintiger, een vrouw achteraan de zestig met een porseleinen pop,… Steeds meer gasten gaan in groepjes verspreid over de tien tafels zitten. Ze lachen, praten, vertellen mopjes en lezen de krant. Een jonge moeder met een vriendelijk gezicht en frisse bruine krullen bestelt twee kopjes koffie aan de bar. Al gauw vallen haar ogen op de grote mand met paaseieren en aarzelend vraagt ze: “Zou ik er zo eentje mogen?” “Ja, natuurlijk, die geven we mee bij de koffie.” Met een brede glimlach laat ze de eitjes in haar jaszak glijden en knipoogt: “Die verstop ik morgen in de tuin!”

Gezellig samenzijn

Een halfuur voor etenstijd zit een groep mannen al klaar rond de tafel. De geur van gekookte aardappelen komt uit de keuken. “Ik kom hier al zestien jaar elke dag”, zegt Freddy, een zestiger met zwartgrijs haar. “Meestal zitten we in hetzelfde groepje en aan dezelfde tafel. Dit is bijvoorbeeld al zestien jaar mijn vaste plaats.” Tafelgenoot Willy, een zestiger met gladgestreken haar, bril en snorretje, vult aan: “Voor mij is Poverello een plek waar ik samen met anderen kan eten en gezellig aan tafel kan zitten. Voor één euro kan ik thuis bovendien geen gezonde warme maaltijd klaarmaken.” François apprecieert vooral de steun die hij van zijn tafelgenoten krijgt: “Ik weet dat ik altijd op hen kan rekenen.”

De laatste jaren vinden almaar meer mensen de weg naar Poverello en blijven er regelmatig komen. Aan het einde van de maand is het bovendien steeds drukker, aangezien dan bij velen het geld op is. Voor veel mensen blijft de drempel echter bijzonder hoog om voor het eerst binnen te wandelen, zegt Tim. “Ik leerde het kennen via vrienden, dus voor mij was het niet zo’n grote stap. Maar voor mensen die alleen komen, is dat vaak wel zo. Veel mensen horen over Poverello via het OCMW.”

Naast warme maaltijden biedt Poverello af en toe daguitstappen aan naar Blankenberge, Banneux of Lourdes als bezinningsmoment voor de mensen. Maar ook in Leuven plant de organisatie regelmatig een activiteit. Zo gingen ze onlangs nog allemaal samen supporteren voor voetbalploeg Oud-Heverlee Leuven. Met Kerstmis en Nieuwjaar blijven de gasten ook niet in de kou staan. “Met kerst kunnen we genieten van een uitgebreid feestmaal en krijgen we allemaal een cadeautje mee naar huis. Op Nieuwjaar mogen we zelfs in het Novotel gaan eten.”

In de keuken

In de keuken is een zevental vrijwilligers nog steeds druk in de weer. Liesbeth werkt hier al drie jaar: “Met mijn rugproblemen kon ik niet langer gaan werken, maar ik ben nog veel te jong om niets meer te doen. Daarom help ik hier”, zegt ze vrolijk terwijl ze grote stukken vlees in kleine blokjes snijdt. Ontstaan er ook vriendschappen tussen vrijwilligers en gasten? “Niet echt, vriendschap is iets heel intiems. Maar de mensen herkennen me wel. Sommigen zijn best aanhankelijk.”

Het eten krijgt de organisatie voornamelijk cadeau van grootwarenhuizen, maar ook voormalig stadskok Jeroen Meus schenkt de overschotten uit zijn restaurant. Suzy, de gepensioneerde dame die het team coördineert, toont de overvolle koelkast. “Sinds de crisis krijgen we veel meer eten van de groothandel. Zoveel dat we het soms zelfs niet allemaal uitgedeeld krijgen. Dat is best frustrerend. Zeker als je beseft dat veel andere grootwarenhuizen hun overschotten gewoon weggooien. Afschuwelijk vind ik dat in een wereld waar zoveel mensen honger lijden.”

‘Gelukkig zijn met de kleine dingen’

Rond half twee zijn de meeste gasten alweer naar huis. Voor velen van hen betekent dit zoveel meer dan een goedkope warme maaltijd. Het is een plek waar ze samen kunnen zijn met anderen, waar ze een sociaal vangnet kunnen uitbouwen en waar ze aanvaard worden zoals ze zijn. Lief en leed vertrouwen ze elkaar toe: depressies, medische problemen, maar ook de mooie dingen in het leven. Hoewel de meesten van hen het niet makkelijk hebben, hangt er een vreugdevolle en gezellige sfeer.

Ook de vrijwilligers steken heel wat op uit hun engagement. “Je hebt echt niet zoveel nodig om gelukkig te zijn. Dat beseffen wij maar al te goed als we naar de gasten kijken”, klinkt het eensgezind. “Het geluk zit ‘m in de kleine dingen en die leer je hier des te meer appreciëren.”

Enkele namen in dit artikel werden door de redactie veranderd.

© 2012 – Koekje bij de koffie

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!