Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

IMF geeft toe dat neoliberalisme niet werkt

woensdag 10 oktober 2012
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Als een fait divers passeerde het gisteren de Vlaamse media, het laatste statement van het Internationaal Monetair Fonds. De verontschuldigingen voor de rekenfouten vanuit het IMF hadden nochtans moeten inslaan als een bom. De belangrijkste financiële regulator ter wereld paste immers zijn modellen aan, nadat haar berekeningen fout bleken te zijn. De multiplicator van 0,5 werd als veel te laag ingeschat en zou volgens recente studies tussen de 0,9 en 1,7 liggen. Dit is bijzonder belangrijk, want indien de zogenaamde multiplicator boven 1 ligt, wil dat zeggen dat de hele logica achter het neoliberalisme op leugens en verzinsels gebaseerd is.

De Multiplicatoren waar we het over hebben zijn de zogenaamde multiplicatoren van de groei door overheidsinterventie in de Macro-economische theorie. Als de overheid geld uitgeeft, dan stimuleert dit de groei van de economie; door de toegenomen vraag, bijvoorbeeld door een bouw van infrastructuur, stijgt immers de werkgelegenheid en daarbij ook de koopkracht.

Om dit geld echter te kunnen uitgeven moet de overheid het geld ergens gaan halen; dit doet ze door ofwel belastingen te heffen, ofwel door schulduitgifte. Hierdoor verdwijnt dus ook geld dat anders had kunnen geconsumeerd worden door mensen die belastingen niet zouden moeten betalen, of particulieren hadden kunnen lenen.

De verhouding tussen het uitgegeven overheidsgeld en de veroorzaakte groei is de zogenaamde overheidsmultiplicator. Deze multiplicator is steeds voer geweest voor enorm debat tussen macro-economen.

Voor Keynesiaanse economen is deze multiplicator groter dan 1, dat wil zeggen, voor elke euro dat de overheid extra uitgeeft, zou er meer dan een euro groei veroorzaakt worden. Deze theorie legitimeerde op macro-economisch niveau de uitbouw van de welvaartstaat, die het resultaat was van een compromis tussen de sociale klassen en een zekere herverdeling van de rijkdom binnen het kapitalisme met zich meebracht.

De zogenaamde monetaristen echter, de macro-economische stroming achter het neoliberalisme,  stelde dat de overheid onefficient zou zijn. Enkel de private markt, zou als gevolg van vrije concurrentie de meest efficiente oplossing bieden. Elke vorm van overheidsinterventie zou dus schadelijk zijn voor de economie.

De redenering ging als volgt. Voor elke euro dat de overheid wegneemt bij investeerders en consumenten, via schulduitgifte of belasting, zou deze minder efficiënt worden ingezet, dan door de eigen voorkeur van deze consumenten en investeerders in een vrije markt en concurrentie; het resultaat van één euro overheidsuitgaven zou dus een nettoresultaat  genereren van minder dan 1 euro. Volgens deze stroming is de overheidmultiplicator dus kleiner dan 1.

Deze laatste theorie verdedigt dus zo klein mogelijke overheidsuitgaven, aangezien deze inefficiënt zouden zijn. Hoe meer de overheid teruggedrongen zou worden, hoe meer onrechtstreekse groei er zou zijn. De economie zou dan wel negatief groeien door dalende uitgaven van de overheid en dalende vraag; maar het vrijgekomen geld zou terug terecht komen bij consumenten en vooral investeerders, die een grotere meer efficiente groei zouden garanderen.

Het is deze laatste economische theorie die het neoliberalisme legitimeert, en sinds Thatcher en Reagan de dominante beleidslijn is geworden; als enige waarheid geldend binnen de klassieke economische opleidingen. Deze theorie heeft de afbraak van de welvaartstaat na de val van de Sovjet-unie en de verzwakking van de sociaal-democratie gelegitimeerd. Het is ook de economische theorie achter de recente besparingsplannen die door heel Europa worden opgelegd, in het bijzonder in Zuid-Europa.

Nu komt het IMF, ‘s werelds hoogste financiële instantie echter met een mea culpa. Volgens haar eigen recentste studies blijkt in periodes van laag-conjuntuur, van crises van het kapitalisme immers dat de multiplicator niet 0,5 bedraagt, maar 0,9 tot 1,7. Dit betekent dus dat het IMF toegeeft dat besparingsmaatregelen dus een netto negatief hebben op de economie, dat achteraf niet hersteld wordt. Hiermee beslechten ze eigenlijk met een eigen studie het ongelijk van het neoliberalisme en de ideologie dat ze zelf decennia verdedigd hebben en die miljoenen mensen de honger, miserie en dood hebben ingejaagd.

Hiermee weten we ook dat het IMF tenminste al beseft dat de huidige economische politiek nergens toe zal leiden en de instituties van het kapitaal met de handen in het haar zitten om de crisis op te lossen. Het betekent ook dat de weg open ligt voor echte alternatieven, alternatieven op het neoliberale kapitalisme.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

25 reacties

  • door Pieter D op woensdag 10 oktober 2012

    Interessant. Kun je een link naar de bron geven? De IMF-website is behoorlijk gevuld.

  • door aronjaco op woensdag 10 oktober 2012

    Het IMF ziet har machtspositie waarschijnlijk verloren gaan en ze maken daar nu een bocht van 180 graden. Ze prediken daar nu blijkbaar het omgekeerde van wat ze zolang als theorie en praktijk in hun vaandel hebben gedragen. Zou het kunnen dat het vertrouwen in de theoriën van Friedman en de Chicagoschool, gezien de toename aan socialistische macht binnen een groot deel van de wereld aan de basis ligt daarvan ?? Het verstand komt blijkbaar pas nadat de omwenteling is gestart!! Dat ze dat maar eens goed in de verf zetten in onze media, want dat is het belangrijkste nieuws sinds het ontstaan van het neoliberalisme. Bedankt voor de boodschap Jonas . Ik had dat inderdaad nog niet kunnen vernemen. Graag een link naar die visie van het IMF. Wat ik ook niet begrijp, dat is , dat hier op deze blog zo weinig reaktie komt op dit zo belangrijk nieuws.Hopelijk wordt hier op doorgegaan de komende dagen en weken.

    • door Rootkapje op donderdag 11 oktober 2012

      Dat ' belangrijkste nieuws sinds het ontstaan van het neoliberalisme' is nog straffer dan de studie van het CERN, dat neutrino's sneller dan het licht zag vliegen.

  • door De Witte Bernard op woensdag 10 oktober 2012

    Ik heb er gisteren reeds op gewezen : belastingen brengen voordelen mee voor de burger (gratis gebruik van de wegen, goedkoop (alhoewel?) onderwijs....Best mogelijk dus dat de mukltiplicator dus boven 1 ligt, maw staatsinvesteringen zijn voordelig voor de groei van de economie. Dat het IMF nu zelf concludeert dat besparingen inefficiënt zijn, is natuurlijk een hoopvol teken, alleen hoop ik dat ze vanuit die conclusie een andere politiek gaat voeren.

  • door Dennis Soete op woensdag 10 oktober 2012

    Voor de economen onder u, het IMF document (blz 41) http://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2012/02/pdf/text.pdf

    • door constant op zondag 14 oktober 2012

      So who is going to answer for their culpability? The IMF clearly don’t follow this rule of good professional practice. They inflict their will on nations – via bullying and cash blackmail – waving long-winded “Outlooks” or “Memorandums” with all sorts of modelling and graphs to give their ideological demands a sense of (unchallengeable) authority before they are even sure of the validity of the underlying results they use to justify their conclusions. And when they are wrong – which in this case means that millions more might be unemployed or impoverished – or more children might have died – they produce further analysis to say they were wrong but we just need to do more work. So who is going to answer for their culpability? ... You will recall I mentioned a last week – in this blog – The moronic activity of the rating agencies- that the rule that is forcing Eurozone nations into self-destructive fiscal austerity – the Stability and Growth Pact fiscal rule – that – was just made up within an hour to satisfy the political needs of the then French President, François Mitterrand. In case you missed it – Le Parisien carried a story on September 28, 2012 – L’incroyable histoire de la naissance des 3% de déficit (The incredible story of the birth of the 3% deficit) which revealed that a senior Budget Ministry official in the Mitterrand government was asked to come up with the fiscal rules that would become the Stability and Growth Pact (SGP). Le Parisien tracked the official down recently and asked him about the origins of the 3 per cent rule and he replied (translated from the French): We came up with the 3% figure in less than an hour. It was a back of an envelope calculation, without any theoretical reflection. Mitterrand needed an easy rule that he could deploy in his discussions with ministers who kept coming into his office to demand money … We needed something simple. 3%? It was a good number that had stood the test of time, somewhat reminiscent of the Trinity. As I explained in this blog – Tightening the SGP rules would deepen the crisis – the origins of the SGP fiscal rule were arbitrary and then, ex post, there were a number of research papers from the EU and OECD attempting to justify the rule on so-called “scientific grounds”. ... So the made-up 3 per cent rule is being used to violate even the most basic concept of responsible fiscal management. Fiscal policy should not be used to kill growth and drive up unemployment when there is no inflation threat and growth is collapsing as a result of inadequate private spending.

      This is how arbitrary the neo-liberal period has been. Yet these arbitrary rules and assessments – all part of an elaborate smokescreen or charade – cause real damage to the lives of working people and rarely undermine the capacities of the elites. There are countless high paid officials in Brussels strutting around making all sorts of statements about the need for nations to cut welfare, wages, jobs and the like based on a rule that was just made up on the spot without any economic justification or authority.

      But it gets worse.

      http://bilbo.economicoutlook.net/blog/?p=21247

      Monetary policy will not save the day The IMF once again demonstrated why their entire public funding should be withdrawn by the contributing governments, who could spend it more usefully introducing direct job creation schemes. Once again they have downgraded their growth forecasts as if the situation has changed from when they last told us what they thought would happen. Nothing has changed except the IMF have worked out their previous forecasts were wrong. But then they could never have been right given the policy agendas that the IMF and its repressive partners (such as the EC and the ECB) are pushing on nations that deserve better. More generally, the failure of the IMF to produce reliable estimates is linked to the overall misunderstanding of the relative roles of fiscal and monetary policy that exists among commentators and economists. The neo-liberal dislike of fiscal policy skews the debate towards thinking that monetary policy will save the day. Unfortunately, an understanding of how monetary works and the current problem would not lead one to that conclusion. Only a significant renewed fiscal policy stimulus will arrest the decline towards recession. The IMF has one thing correct – the world economy is backsliding. But then we knew that a long time ago while they were still trumpetting the virtues of fiscal austerity and solid growth prospects. Continuing to scratch the surface a bit, we read that:

      In Europe, monetary intervention has greater potential to help – but with a similar risk of making matters worse. To allay anxiety about government profligacy, the ECB built conditionality into its bond-purchase programme. But if the conditions operate like austerity measures – imposed without significant accompanying growth measures – they will be more akin to bloodletting: the patient must risk death before receiving genuine medicine. Fear of losing economic sovereignty will make governments reluctant to ask for ECB help, and only if they ask will there be any real effect.

      The impression given to readers is that monetary policy might work without fiscal austerity. I don’t think that is correct for reasons outlined above. As in the US or Japan or Australia, the Eurozone could be saved from this crisis by a strengthening of aggregate demand. That has to come from fiscal policy. Which means that the ECB could rescue the Eurozone if it acted in a fiscal manner and provided the funding for relevant member states to expand their deficits and create jobs etc. That is the only way a “monetary intervention” will help. But then, I wouldn’t call that a monetary intervention because it misleads the reader into thinking that it is an act of monetary policy. Overall, I agree with Joseph Stiglitz when he says: For both Europe and America, the danger now is that politicians and markets believe that monetary policy can revive the economy. Unfortunately, its main impact at this point is to distract attention from measures that would truly stimulate growth, including an expansionary fiscal policy and financial-sector reforms that boost lending.

      Very clearly! http://bilbo.economicoutlook.net/blog/?p=21235

  • door danny gijselings op donderdag 11 oktober 2012

    Heb ik nog steeds geen hoop op verandering. Het neoliberale bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. Om te beginnen zouden al de 'technocraten' in de regeringen hun biezen moeten pakken. Als het IMF (en de andere leden van de troika) hun zogezegd gewonnen inzicht in de praktijk zouden brengen dan pas zal ik hen het voordeel van de twijfel gunnen. Maar een verandering zal pas plaats vinden wanneer de bevolking dit zal afdwingen. Hopelijk kan dit met verkiezingen maar ik vrees echter dat het met revolutie zal moeten gebeuren. We zien de vernietiging van de democratie en de sociale welvaart gebeuren in de zuiderse europese landen, en toch blijft het oorverdovend stil in de andere Europese landen. Waar blijven de nationale en internationale vakbonden??????? Ik begrijp het echt niet dat er nog geen volledige europese staking heeft plaatsgevonden. Heel Europa zou eens plat moeten gaan. Mischien gaan er dan wel wat ogen open.

  • door Rudi Lambert op donderdag 11 oktober 2012

    In het artikel staat 'Hierdoor verdwijnt dus ook geld ... of particulieren hadden kunnen lenen.' Dan is gebaseerd op een misverstand over hoe ons monetaire systeem werkt. In ons huidige systeem ontstaat geld op het moment dat het geleent wordt. Het is dus niet zo dat als we geld lenen we geld krijgen dat iemand anders gespaart heeft, het geld dat we lenen wordt uit het niets door de bank gecreerd. Het houd ook weer op te bestaan als het wordt terugbetaald. Het is dus niet zo dat als de overheid geld leent dat dat geld dan weg is en andere minder kunnen lenen. http://www.positivemoney.org.uk/97percent-owned-documentary/

    • door Thomas Freeman op donderdag 11 oktober 2012

      Sorry Rudi, maar ik denk dat je de werking van ons monetair systeem hier ten onrechte aanhaalt. Wat Jonas bedoelt is wanneer de overheid obligaties uitgeeft, i.e. haar schuld verhoogt, het geld dat zij hierdoor ophaalt niet meer naar particuliere leningen kan stromen. Ik veronderstel dat we dat niet letterlijk moeten nemen, maar moeten zien via een reactie in de rentevoeten.

      aub corrigeer mij, de geldmarkt fascineert me.

      wat die geldcreatie betreft, zie ik twee vormen: 1/ de "pure" geldcreatie van Centrale Banken, die hun balansen in theorie heel wat kunnen opblazen met vorderingen aan financiële instellingen. 2/ de geldcreatie bij gewone banken, hoofdzakelijk geconditioneerd door de wettelijk bepaalde reservecoëfficiënt.

      aanvullingen?

      • door constant op zondag 14 oktober 2012

        CROWDING OUT???? Question 4: The impact on aggregate demand would be invariant between the government matching its deficit spending with private bond issues and the situation where the government instructed the central bank to buy its bonds to match the deficit. (The answer is True.)

        There are two dimensions to this question: (a) the impacts in the real economy; and (b) the monetary operations involved.

        It is clear that at any point in time, there are finite real resources available for production. New resources can be discovered, produced and the old stock spread better via education and productivity growth. The aim of production is to use these real resources to produce goods and services that people want either via private or public provision.

        So by definition any sectoral claim (via spending) on the real resources reduces the availability for other users. There is always an opportunity cost involved in real terms when one component of spending increases relative to another.

        However, the notion of opportunity cost relies on the assumption that all available resources are fully utilised.

        Unless you subscribe to the extreme end of mainstream economics which espouses concepts such as 100 per cent crowding out via financial markets and/or Ricardian equivalence consumption effects, you will conclude that rising net public spending as percentage of GDP will add to aggregate demand and as long as the economy can produce more real goods and services in response, this increase in public demand will be met with increased public access to real goods and services.

        If the economy is already at full capacity, then a rising public share of GDP must squeeze real usage by the non-government sector which might also drive inflation as the economy tries to siphon of the incompatible nominal demands on final real output.

        However, the question is focusing on the concept of financial crowding out which is a centrepiece of mainstream macroeconomics textbooks. This concept has nothing to do with “real crowding out” of the type noted in the opening paragraphs.

        The financial crowding out assertion is a central plank in the mainstream economics attack on government fiscal intervention. At the heart of this conception is the theory of loanable funds, which is a aggregate construction of the way financial markets are meant to work in mainstream macroeconomic thinking.

        The original conception was designed to explain how aggregate demand could never fall short of aggregate supply because interest rate adjustments would always bring investment and saving into equality.

        At the heart of this erroneous hypothesis is a flawed viewed of financial markets. The so-called loanable funds market is constructed by the mainstream economists as serving to mediate saving and investment via interest rate variations.

        This is pre-Keynesian thinking and was a central part of the so-called classical model where perfectly flexible prices delivered self-adjusting, market-clearing aggregate markets at all times. If consumption fell, then saving would rise and this would not lead to an oversupply of goods because investment (capital goods production) would rise in proportion with saving. So while the composition of output might change (workers would be shifted between the consumption goods sector to the capital goods sector), a full employment equilibrium was always maintained as long as price flexibility was not impeded. The interest rate became the vehicle to mediate saving and investment to ensure that there was never any gluts.

        So saving (supply of funds) is conceived of as a positive function of the real interest rate because rising rates increase the opportunity cost of current consumption and thus encourage saving. Investment (demand for funds) declines with the interest rate because the costs of funds to invest in (houses, factories, equipment etc) rises.

        Changes in the interest rate thus create continuous equilibrium such that aggregate demand always equals aggregate supply and the composition of final demand (between consumption and investment) changes as interest rates adjust.

        According to this theory, if there is a rising budget deficit then there is increased demand is placed on the scarce savings (via the alleged need to borrow by the government) and this pushes interest rates to “clear” the loanable funds market. This chokes off investment spending.

        So allegedly, when the government borrows to “finance” its budget deficit, it crowds out private borrowers who are trying to finance investment.

        The mainstream economists conceive of this as the government reducing national saving (by running a budget deficit) and pushing up interest rates which damage private investment.

        This trilogy of blogs will help you understand this if you are new to my blog – Deficit spending 101 – Part 1 – Deficit spending 101 – Part 2 – Deficit spending 101 – Part 3.

        The basic flaws in the mainstream story are that governments just borrow back the net financial assets that they create when they spend. Its a wash! It is true that the private sector might wish to spread these financial assets across different portfolios. But then the implication is that the private spending component of total demand will rise and there will be a reduced need for net public spending.

        Further, they assume that savings are finite and the government spending is financially constrained which means it has to seek “funding” in order to progress their fiscal plans. But government spending by stimulating income also stimulates saving.

        Additionally, credit-worthy private borrowers can usually access credit from the banking system. Banks lend independent of their reserve position so government debt issuance does not impede this liquidity creation.

        In terms of the monetary operations involved we note that national governments have cash operating accounts with their central bank. The specific arrangements vary by country but the principle remains the same. When the government spends it debits these accounts and credits various bank accounts within the commercial banking system. Deposits thus show up in a number of commercial banks as a reflection of the spending. It may issue a cheque and post it to someone in the private sector whereupon that person will deposit the cheque at their bank. It is the same effect as if it had have all been done electronically.

        All federal spending happens like this. You will note that:

        Governments do not spend by “printing money”. They spend by creating deposits in the private banking system. Clearly, some currency is in circulation which is “printed” but that is a separate process from the daily spending and taxing flows. There has been no mention of where they get the credits and debits come from! The short answer is that the spending comes from no-where but we will have to wait for another blog soon to fully understand that. Suffice to say that the Federal government, as the monopoly issuer of its own currency is not revenue-constrained. This means it does not have to “finance” its spending unlike a household, which uses the fiat currency. Any coincident issuing of government debt (bonds) has nothing to do with “financing” the government spending.

        All the commercial banks maintain reserve accounts with the central bank within their system. These accounts permit reserves to be managed and allows the clearing system to operate smoothly. The rules that operate on these accounts in different countries vary (that is, some nations have minimum reserves others do not etc). For financial stability, these reserve accounts always have to have positive balances at the end of each day, although during the day a particular bank might be in surplus or deficit, depending on the pattern of the cash inflows and outflows. There is no reason to assume that these flows will exactly offset themselves for any particular bank at any particular time.

        The central bank conducts “operations” to manage the liquidity in the banking system such that short-term interest rates match the official target – which defines the current monetary policy stance. The central bank may: (a) Intervene into the interbank (overnight) money market to manage the daily supply of and demand for reserve funds; (b) buy certain financial assets at discounted rates from commercial banks; and (c) impose penal lending rates on banks who require urgent funds, In practice, most of the liquidity management is achieved through (a). That being said, central bank operations function to offset operating factors in the system by altering the composition of reserves, cash, and securities, and do not alter net financial assets of the non-government sectors.

        Fiscal policy impacts on bank reserves – government spending (G) adds to reserves and taxes (T) drains them. So on any particular day, if G > T (a budget deficit) then reserves are rising overall. Any particular bank might be short of reserves but overall the sum of the bank reserves are in excess. It is in the commercial banks interests to try to eliminate any unneeded reserves each night given they usually earn a non-competitive return. Surplus banks will try to loan their excess reserves on the Interbank market. Some deficit banks will clearly be interested in these loans to shore up their position and avoid going to the discount window that the central bank offeres and which is more expensive.

        The upshot, however, is that the competition between the surplus banks to shed their excess reserves drives the short-term interest rate down. These transactions net to zero (a equal liability and asset are created each time) and so non-government banking system cannot by itself (conducting horizontal transactions between commercial banks – that is, borrowing and lending on the interbank market) eliminate a system-wide excess of reserves that the budget deficit created.

        What is needed is a vertical transaction – that is, an interaction between the government and non-government sector. So bond sales can drain reserves by offering the banks an attractive interest-bearing security (government debt) which it can purchase to eliminate its excess reserves.

        However, the vertical transaction just offers portfolio choice for the non-government sector rather than changing the holding of financial assets.

        This is based on the erroneous belief that the banks need deposits and reserves before they can lend. Mainstream macroeconomics wrongly asserts that banks only lend if they have prior reserves. The illusion is that a bank is an institution that accepts deposits to build up reserves and then on-lends them at a margin to make money. The conceptualisation suggests that if it doesn’t have adequate reserves then it cannot lend. So the presupposition is that by adding to bank reserves, quantitative easing will help lending.

        But this is a completely incorrect depiction of how banks operate. Bank lending is not “reserve constrained”. Banks lend to any credit worthy customer they can find and then worry about their reserve positions afterwards. If they are short of reserves (their reserve accounts have to be in positive balance each day and in some countries central banks require certain ratios to be maintained) then they borrow from each other in the interbank market or, ultimately, they will borrow from the central bank through the so-called discount window. They are reluctant to use the latter facility because it carries a penalty (higher interest cost).

        The point is that building bank reserves will not increase the bank’s capacity to lend. Loans create deposits which generate reserves.

        The following blogs may be of further interest to you:

        When a huge pack of lies is barely enough Saturday Quiz – April 17, 2010 – answers and discussion Quantitative easing 101 Building bank reserves will not expand credit Building bank reserves is not inflationary Money multiplier and other myths Will we really pay higher interest rates? A modern monetary theory lullaby

        http://bilbo.economicoutlook.net/blog/?p=21039

    • door Jorge H. op maandag 14 januari 2013

      Beetje laat weliswaar, maar er is ook een lange versie van 97% Owned beschikbaar op Vimeo (2u ipv 55 min)

  • door Wouter Braeckman op donderdag 11 oktober 2012

    En nu komen ze tot dat besef! Hoelang zitten we al in hetzelfde sukkelstraatje?

  • door Bart Wolput op donderdag 11 oktober 2012
  • door Kristof op donderdag 11 oktober 2012

    Die overheidsmultiplicator is onzin, eigelijk een maatstaaf naar onrecht. Als je uit 1 euro meer wil halen is dit op kap van iets/iemand anders, wat dat zegt is groei voor jou en een inkrimping ergens anders. Allemaal dagelijkse koek wat we kapitalisme noemen, het verwacht oneindige groei en veroorzaak een elite. Het zal vroeg of laat zichzelf doen instorten als het zo doorgaat met alle gevolgen vandien. Typisch trouwens dat ze dit soort ingewikkelde multiplicators bedenken er er uitgebreide verslagen over maken die amper toedragen tot een oplossing.

    Geld word in ons systeem inderdaad gemaakt wanneer het geleend word van een prive instituut zoals de US Federal Reserve en IMF. Onderandere de link uit Rudi zijn post vertelt dit en ook veel andere bronnen, ik vraag jullie inderdaad ook allemaal mij het tegendeel te bewijzen!

    Wat mij betreft is het ook tijd voor die algemene Europeese/Wereld staking. Hoewel een bewustwording bij ieder individu het belangrijste is, misschien is het critical mass punt wel in aantocht.

  • door Joop Schouten op donderdag 11 oktober 2012

    Wat in de praktijk al zichtbaar was blijkt te worden onderschreven door het machtigtigste financiële instituut.

    De vraag blijft hoe het 'gegraaide geld' op wetmatige wijze kan worden teruggevorderd én hoe de slachtoffers te compenseren (...).

    Daarnaast blijft het feit dat aannames over bezit zoals John Locke bedacht en in wetten zijn vastgelegd moeten worden veranderd. Naar mijn idee zijn de ideeen van silvio Gesell (Freigeld en Freiland) de enige juiste oplossing.: http://nl.wikipedia.org/wiki/Silvio_Gesell

  • door MT op vrijdag 12 oktober 2012

    Interessant artikel. Een paar bedenkingen toch.

    Ik heb het bewuste rapport van het IMF gelezen (of althans toch de relevante passage - Box 1.1 op pagina 41 en volgende naar ik aanneem). In het rapport wordt inderdaad gesteld dat de short term fiscal multiplier tussen de 0,9 en de 1,7 zou liggen, eerder dan rond de 0,5 zoals voorheen werd gedacht.

    De term "fiscal multiplier" wordt, voor zover ik kan zien, in het bewuste IMF rapport niet duidelijk gedefinieerd. Dit gebeurt wel in het document "Fiscal multipliers" (http://www.imf.org/external/pubs/ft/spn/2009/spn0911.pdf) . In dit laatste document wordt de "fiscal multiplier" door het IMF gedefinieerd als de verandering in BNP als gevolg van een verandering in het tekort op de begroting. Concreet wil dit zeggen dat een daling van het deficit met 1% van het BNP volgens de nieuwe schattingen van het IMF gepaard gaat met een daling in het BNP van tussen de 0,9% tot 1,7%.

    Merk op dat het in deze definitie gaat om de vermindering in deficit, niet om de vermindering in overheidsuitgaven. Het deficit kan uiteraard worden verminderd door zowel besparingen als door belastingverhogingen. Voor zover ik kan zien onderzoekt het IMF rapport het verschil in effectiviteit van belastingverhogingen vs. besparingen niet.

    Merk eveneens op dat het hier gaat om effectieve vermindering in deficit. Ik begrijp dat het effect op de overheidsinkomsten van een reductie in het deficit (i.e. het effect op de overheidsinkomsten en dus op het deficit van een besparing of een belastingverhoging) reeds in rekening is genomen. Ik denk dus niet dat we mogen besluiten dat een "fiscal multiplier" van meer dan 1 wil zeggen dat besparingen nog grotere deficits tot gevolg hebben, en dus zinloos zouden zijn.

    Ik begrijp dat in het bovenstaand artikel de "fiscal multiplier" wordt gedefinieerd als het effect van overheidsuitgaven (of deze nu worden betaald door belastingen of door schuld) op het BNP. De in het artikel gebruikte definitie verschilt dus volgens mij van de definitie die door het het IMF wordt gebruikt.

    Voor zover ik het begrijp kan men op basis van dit rapport absoluut niet concluderen of het neoliberalisme al of niet zou werken. Het rapport concludeert enkel dat de kost op korte termijn van een reductie in het deficit hoger is dan in het verleden werd gedacht. Het IMF heeft nooit beweerd dat er geen kost zou zijn, dit zou immers een negatieve "fiscal multiplier" impliceren.

    Het feit dat de kost van een sanering van de begroting hoger zou liggen dan voorheen werd gedacht wil nog niet zeggen dat een dergelijke operatie niet noodzakelijk zou zijn. Tenzij men er van uitgaat dat de overheidschuld als % van het BNP tot oneindig kan stijgen.

    Mvg

  • door Tom V. op vrijdag 12 oktober 2012

    Zeer interessant gegeven. Alleen zie ik dit niet meteen leiden tot een verandering binnen de gangbare politiek. Uiteindelijk draait het neoliberalisme vooral om de zelfbediening van elites die baat hebben bij het verzwakken van de staat en de sociale structuren. Zelfs al wordt zwart-op-wit bewezen dat ze ongelijk hebben, dan nog zullen ze hun discours niet aanpassen wanneer ze geloven dat ze daar de bevolking kunnen door mobiliseren om voor hun zaak te rijden. Een mooi voorbeeld is de volgehouden neoliberale en nationalistische retoriek van De Wever en VOKA-Vlaanderen (Zie "de Marxistische regering Di Rupo")

    De multiplicator van het IMF mag dan in het voordeel van de staatsinterventie bijgesteld zijn, au fond doet het er voor echte neoliberalen niet toe. Zij kijken niet naar de staat en hoe hij echt functioneert en of dit in het voordeel is van de bevolking. Het enige dat voor hen telt zijn de winst die ze zelf als individu - ook ten koste van hun geloofsgenoten - kunnen buitmaken. het doet er voor hen niet toe dat ze daarmee bvb. zelf de fundamenten onder de welvaarstcreatie uithalen. Het zijn gewoon piraten die zo snel mogelijk zo veel mogelijk willen pakken.

    De wijziging in de houding van het IMF is mooi maar in een debat met een neoliberaal win je er niets mee. Uiteindelijk zal die laatste zijn groot gelijk proberen te bewijzen door gewoon te insinueren dat het IMF fout is, bvb. omdat het geinfiltreerd zou zijn door links of wat dan ook.

  • door jber op vrijdag 12 oktober 2012

    Twee bemerkingen: 1) De multiplicator moet land per land bekeken worden en niet global (soms zelf per regio) want er kunnen grootte verschillen zijn in administratieve organisatie van land tot land. 2) De multiplicator is een moment opname/indicator die zegt of een overheid organisatie de bestaande economie voor uit helpt of overbelast. M.a.w. er moet door alle participerende partijen altijd gestreefd worden naar een multiplicator van > 1 in om het even welk systeem (liberaal, socialistisch of andere)

  • door Tom Lassing op vrijdag 12 oktober 2012

    De vraag is of het ondersteunen van de banken (waar het meeste geld de laatste jaren in is gaan zitten) een beleidslijn van het neoliberalisme genoemd mag worden. Als het geen neoliberalisme is, wat is het dan wel? Ik wil hier geen lijn ondersteunen die ik ook niet steun, maar ga niet appels en peren vergelijken en alles maar neoliberalisme noemen, terwijl het heel wat anders is. Dat de huidige economische politiek nergens toe leidt hoef je naar mijn idee geen Einstein voor te zijn. Er zijn oplossingen voorhanden, maar alleen als de machtsverhoudingen volkomen anders komen te liggen. Die oplossingen wil het IMF echt niet, maar politiek links en rechts willen dat ook niet. Een totaal anders geldsysteem is een oplossing, maar ja, dan kunnen politici en banken geen Sinterklaas meer spelen en geld uit het niets creëren. Geld moet weer 'van ons' worden en een echte waarde vertegenwoordigen. Met het huidige geldsysteem worden we bedrogen en bestolen.

  • door Rudi Dierick op vrijdag 12 oktober 2012

    Al wie meent dat men er met een lineair model uitkomt, die is er aan voor de moeite. Het verband tussen omvang van de openbare uitgaven en economische groei is véél complexer dan dat.

  • door liliane op zaterdag 13 oktober 2012

    Het is altijd hetzelfde ! Nu het te laat is, gaat men beseffen wat een chaos men heeft aangericht. Het is zoals een kind dat de waarschuwing krijgt, indien het niet luistert, het bestraft zal worden. Kinderen testen uit om te zien, "Gaat men echt bestraffen !?" Met deze is men ruim genoeg op voorhand gewaarschuwd geweest door allerhande wereld experts, economen, politicologe, ... Men kende de gevolgen maar, toch een afwachtende houding aannemen om te kijken hoe het eindigt. Nu het kwade is geschiedt, wil men het (misschien) terug rechtbuigen. Hoe zegt men zo mooi, "Beter een ziekte (het kwade) voorkomen dan genezen (uit te roeien) !" ?

    Ik wil zéér graag optimistisch zijn over het goede nieuws maar, het is niet zeker, omdat het IMF toe geeft, heeft ingezien, dat neoliberalisme 'niet' werkt, er ook verandering zal komen in de huidige toestand. De 1% staat zo machtig, zij kunnen in één klap een hele de 99% vernietigen om toch maar te kunnen behouden wat men onrechtmatig heeft verkregen en niet geconfronteerd te worden met een slecht geweten.

    In het verleden zei en schreef ik al, "Laat de hebzuchtige egoïsten maar hun gang gaan ! Op een bepaalde moment zullen zij beseffen dat zij zichzelf vernietigen !" (Ik gaf i.v.m. meestal de link naar de mythe, "Koning Midas" (1)) Ik zeg nu ook, "Droom verder ! Als men nu denkt dat zij (het neoliberale kapitalisme) met die wetenschap, dat men verkeerd bezig is, 180° zal keren en hun beleid herzien, hun portemonnee zullen openen en alles wat men onrechtmatig heeft verkregen, terug zullen betalen, investeren in wereldwijde welvaart van het modale volk -laat ons hopen van niet- komt misschien op een kou kermis uit.

    Neoliberalisme (2) is een virus, een geestesziekte. Als het gedachtegoed Aanhangers van het neoliberalisme, die totaal geïndoctrineerd zijn, gebrainwasht zijn, zijn moeilijk te overtuigen van het tegendeel. Het neoliberalisme is volgens mijn gevoel niet gebaseerd op leugens en verzinsels maar op fictie. Het ultieme voorbeeld: Alan Greenspan (3) een grote aanhanger van de essentie en gedachtegoed van Ayn Rand (4) en de veroorzaker van de mondiale ineenstorting van het financiële systeem september 2008

    (1) Koning Midas: http:// nl.wikipedia.org/wiki/Midas_%28mythologie%29 (2) Neoliberalisme: een ideeëngeschiedenis - http:// socialisme.nu/blog/theoretisch/neoliberalisme-een-ideeengeschiedenis/# (3) Alan Greenspan: http:// nl.wikipedia.org/wiki/Alan_Greenspan (4) Ayn Rand: http:// nl.wikipedia.org/wiki/Ayn_Rand (Audio - Video - Engelstalig) _ The >1959< Mike Wallace Ayn Rand Interview: http://www. youtube.com/watch?v=ouBZ-YqOnsU&feature=related (de moeite) _The >1966< radio show Ayn Rand on Campus. Topic: “The Myth of the Robber Barons” - http:// realcluster.forethought.net:8080/ramgen/ari/registeredonly/ar/robber_barons.rm

    • door liliane op zondag 14 oktober 2012

      Mijn excuses ! Elke link die ik plaatse heb ik moeten aanpassen naar tekst omdat, 'Your submission has triggered the spam filter and will not be accepted.' Ik heb telkens een spatie gelaten tussen http:// en de rest van de link of www. Om de link te kunnen gebruiken de spatie deleten.

      • door Patrick C op zondag 14 oktober 2012

        Zeer lief van u om ons allerter te maken :-) Uw beveiligingsinstellingen zijn blijkbaar zó dat u zichzelf niet toelaat een link door te sturen omdat alle in- en uitgaande links als verdacht worden aangemerkt door uw programmatuur.. Op die manier vermijdt u, misschien onbewust, besmetting van andere computers door uw machine en omgekeerd. U hoeft zich helemaal niet te excuseren! Wel in tegendeel... Weinig mensen nemen de verantwoordelijkheid voor wat ze over het net doorsturen. Tussen al het financieel-economisch geweld is uw excuus als een frisse bries door een muf bureel... Thanks!

  • door Steven Frans op woensdag 17 oktober 2012

    ...op de laatste alinea van dit artikel: thenextrecession.wordpress.com/2012/10/17/the-dilemma-of-the-mainstream/

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties