Bij DeWereldMorgen.be schrijven we niet voor de clicks.

We maken media voor een betere wereld.

Samen met vele vrijwilligers en burgerjournalisten.

Om dit te blijven doen hebben we uw steun meer dan nodig!

Steun onafhankelijke media!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Brieven aan de minister van Financiën (5)

dinsdag 24 februari 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Beste Yanis

Mag ik je Yanis noemen?

Vandaag is het zover. Veel te vroeg opgestaan, veel te vroeg de trein naar de luchthaven opgestapt, zo vroeg dat ik nu nog een uur moet wachten vooraleer ik nog maar weet aan welke gate ik moet zijn.

Op de bomvolle trein (waarom heeft die zo weinig wagons? ik dacht dat Brussel hét kruispunt was tussen alle internationale wegen? moet die trein dan niet veel langer zijn? worden al die passagiers dan per auto gedropt ofzo? geen wonder dat er zoveel files zijn) zaten twee Grieken. Ik weet niet waar ze het over hadden (mijn Grieks beperkt zich tot uitermate vulgair schelden, naar de prijs van een kamer informeren, afdingen op die prijs en iedereen 'mijn schatje' noemen), maar ik werd er al meteen goedgezind van. Geen van beiden hadden ze zo'n trolley bij waar iedereen tegenwoordig mee rondzeult, wel een rugzak. Toch zagen ze er niet als backpackers uit, geen dreadlocks, geen pofbroeken, wel keurig kortgeknipt haar en onopvallende, keurige outfit waarvan je er dertien in een dozijn hebt. Wist je dat je tegenwoordig extra moet betalen voor je bagage op het vliegtuig? Je hebt de optie om met of zonder bagage in te checken. Wie gaat er nu zonder bagage op reis? Koop je dan al wat je nodig hebt op je plaats van bestemming om het dan na een week ofzo weg te kieperen voor je weer naar huis vertrekt? Of steek je dat dan in een locker voor de volgende keer? Enfin, ik heb dus nog eens extra voor een stuk bagage betaalt. Ook een rugzak.

Het deed me denken aan al de foto's van jou die nu op FB verschijnen, Yanis in het vliegtuig, economy class. Afgelopen weekend heb ik nog snel je Confessions of an Erratic Marxist vertaald (een mens kan nooit genoeg voorbereid zijn en het hielp me om niet twee dagen lang als een kip zonder kop ongeduldig rond te rennen tot het zover was...Athene!), maar te focussen op de wereld en hoe die te verbeteren. Je bekent daarin hoe je je bewust bent van hoe snel macht corrumpeert, hoe makkelijk het is om te verglijden in een 'mijn goed recht'-mentaliteit, hoe, als we niet opletten, we steeds maar weer dreigen te vergeten vanwaar we komen en wie we zijn. Hoe bang je bent dat dat jou ook zal overkomen. Geld en macht maken gek. Zoiets.

Anyway, nu zit ik hier dus met een lauwe croissant en een kop cappuccino in een of ander vistacafé op de luchthaven te wachten tot ik weet waar ik naartoe kan gaan en neerzinken in een ongemakkelijke stoel en wat wegmijmeren tot ik het vliegtuig opkan. De man aan de kassa heette Ibrahim en rekende tweetalig af met een hemelsbrede glimlach en wenste me goeiereis. Misschien was dat wel omdat ik even hemelsbreed naar hem glimlachte, gewoon, omdat ik daar zin in had. Wat je geeft, krijg je terug. Wat je niet geeft, ga je ook niet krijgen. Meestal toch. Tenzij je iemand platwalst en de dingen gewoon steelt. Maar stelen is iets anders dan krijgen.

Terwijl ik bezig was je paper te vertalen (en weet maar dat ik er op gezwoegd heb, maar keihard kicken was het ook), ben ik ook beginnen lezen in The Shock Doctrine van Naomi Klein. Code 3 werd in België voor de tweede keer verlengd met twee weken, vanwege “buitenlandse incidenten”. Dat wil zeggen dat de para's nog twee weken langer door de straten dwalen en af en toe eens naar boven en naar links en naar rechts kijken en wat met hun machinegeweer draaien, en het betekent ook dat er geen manifestaties mogen plaatsvinden, want daar heeft de politie nu geen tijd voor. Binnenkort gaat het sociaal verzet opnieuw van start, het zal wel aan mij liggen, maar hoe handig is dat niet nu net toevallig zeg, al dat code 3-gedoe? Ondertussen is het dagelijkse kost geworden om 's morgens de radio op te zetten en een nieuwe resem besparingsmaatregelen door je strot geramd te horen krijgen. Ik ken hoe langer hoe meer mensen die het nieuws niet meer willen volgen, omdat ze er ziek van worden. Of die inpluggen op de onafhankelijke media en op het puntje staan te ontploffen. Klinkt dat je bekend in de oren, Yanis? Is dat nu de shock doctrine in de praktijk? Hebben wij nu ook de twijfelachtige eer tot het rijtje van landen te behoren waar alles verkocht en verkoopbaar wordt, en wie niet meewil die moet vooral heel erg hard zwijgen?

Het is beginnen regenen, Yanis, en mijn koffie is op. Tijd om te gaan checken of mijn gatenummer al bekend is en hop, bijna in Athene, nog maar eventjes vliegen. Ik zie je aan de andere kant, tenzij je in de stoel voor mij zou zitten.


Tot snel.

Groet

Sarah


PS: Ik ben er ondertussen geraakt. Nog steeds chaos in al haar glorie, nog steeds de geur van kattenpis, gyros en kaneel. Ik stak met een grijns van oor tot oor het Syntagmaplein over, terwijl de oude Roma tandeloos teruggrijnsde vanachter zijn accordeon. Mijn kamer kijkt, met een helse zwenk naar links, uit op de Acropolis en onder mijn raam komen daklozen hun avondeten uit de vuilniscontainer bij elkaar graaien. Werk aan de winkel hier.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.