about
Toon menu
Opinie

Het bijtend zuur van P-Magazine

In de recentste editie van P-Magazine laat hoofdredacteur Jeroen Denaeghel zich, niet het eerst, volledig gaan in een misogyne tirade. Mikpunt is ditmaal hoofdzakelijk Annemie Struyf, maar feministen zijn er volgens hem algemeen op uit om alle plezier uit het leven van de man te zuigen.
vrijdag 17 januari 2014

Je kan van P-Magazine zeggen: "Het is gemaakt om te provoceren. Het zijn maar boutades. Kritiek geeft mensen als Denaeghel alleen maar een excuus om verder in hun slachtofferrol te kruipen. Van een mannenblad verwacht je toch geen genuanceerde uitspraken over vrouwen." En zo verder. En toch.

Tegenstem

Ik vind het belangrijk dat er een tegenstem klinkt, zeker omdat er in Vlaanderen al zo weinig protest klinkt tegen de misogyne toon van veel louter op (hetero)mannen gerichte media. Maar ook omdat bepaalde vormen van seksisme in de media zo diep in het grondwater zitten dat ook progressief gerichte bladen als Humo - die vaak serieuze reportages durven brengen rond seksueel misbruik of partnermishandeling (m/v) - in lacherige staat van ontkenning leven omtrent hun nare seksistische kantjes.

Om van in het begin al korte metten te maken met de vraag of Denaeghel oprecht meende wat hij schreef: dat maakt weinig verschil. Iemand die zich verkleedt als politie-agent en midden op een kruispunt het verkeer begint te regelen, is voor gewone weggebruikers ook niet te onderscheiden van een echte agent.

Te lelijk voor tv

Denaeghel windt zich op over Annemie Struyf, die in aanvaring kwam met P-Magazine naar aanleiding van een ouder interview met Jelle De Beule. Over die rel zelf heb ik niets te zeggen, noch over de persoonlijkheid van Struyf zelf - het probleem zit 'm vooral in de framing die Denaeghel gebruikt.

Hij spreekt over een tv-trend van 'menopauzerende zeurkousjes' die op pad gestuurd worden en klaagt over het feit dat Struyf te lelijk is om op tv te komen ('geseling voor het oog'). Ja, hoe durven vrouwen van middelbare leeftijd in Denaeghels huiskamer op tv verschijnen en eruit zien als vrouwen van middelbare leeftijd. Hoe durven ze?!

Bananen en dadels

Hypothese: indien Denaeghel een dergelijke toon had aangeslagen over een gekleurde Belg en hem een 'bananenetende Zwarte Piet' had genoemd, zou het reacties geregend hebben. Kan je ook 'te zwart' zijn voor tv? Zou hij zich ook openlijk ergeren aan mensen met een handicap die op het scherm komen? En wat met mannen: moeten die ook enkel mooi zijn? Want vrouwen zien toch ook liever een knappe man, nee?

Passons. Denaeghel ergert zich nog een ongeluk over de vals-naïeve dialogen van Struyf, maar goed, dan is hij vast geen fan van Louis Theroux. Dat kan. Overigens verplicht niemand hem naar zulke programma's te kijken - het standaardexcuus dat volk van zijn kaliber doorgaans ook bezigt als er kritiek komt op mannenbladen en kluspoezen.

Een beroemd chirurg

In de climax van zijn editoriaal citeert Denaeghel nog zijn vriend Jeff 'Alle vrouwen zijn hoeren' Hoeyberghs (enfin, "een beroemd chirurg"), die feminisme blijkbaar een geestesziekte genoemd had. Als je een notoire vrouwenhater moet citeren om je argument kracht bij te zetten, dan weet ik ook niet meer wat te zeggen.

De hoofdklacht van Denaeghel in die climax is: "er mag niks leuks meer in het leven van een man gebeuren of er staat wel een Hilde Sabbe-kloon recht om je de mantel uit te vegen". Die zin stoorde me nog het meeste van al, alsof elk plezier in een mannenleven moet draaien om mooie vrouwen en die objectiveren.

Kluspoezen

Denaeghel maakt voor zijn wanhoopskreet een oplijsting van dingen waar feministen kritiek op uitten, zoals het kontjeknijp van Peter Sagan - ik vraag me af of hij het ook prettig zou vinden als een wildvreemde in de billen kneep van zijn partner - en verder vermeldt hij nog de verguisde kluspoezen van de Gamma, evenals de kritiek die kwam op de 'Dag van het Decolleté'.

Ik heb dit soort geweeklaag nooit begrepen. Het internet puilt uit van de porno, P-Magazine heeft aan de lopende band sexy fotoreportages met bekende en minder bekende dames, en zowat alle entertainment waarin vrouwen opgevoerd worden, zijn tenminste gedeeltelijk bedoeld om een mannelijk, heteroseksueel publiek te behagen. Buiten tv-reportages waarin middelbare vrouwen rondstruinen, natuurlijk.

Onder de burka

Jeroen Denaeghel, die er Annemie Struyf van beschuldigt zich als een puber te gedragen als ze kritiek krijgt, kan er duidelijk zelf wat van. Een gelegenheid die eens niet (meer) als excuus mag gebruikt worden om vrouwen te objectiveren (zoals een autosalon), dat vindt hij duidelijk vreselijk. Evenals reportages over geboortes. De horror dat vrouwen ook mensen zijn die zich niet enkel tevreden stellen met mooi en sexy zijn.

De woede van mannen als Denaeghel jegens feminisme stoelt allicht ook op het foute idee dat feminisme passé is in België, een achterhoedegevecht van klagers. Toch werd abortus, bijvoorbeeld, pas legaal in ons land toen hij zelf al volwassen was. Misogynie is voor dergelijke mensen iets dat zich afspeelt onder een burka in Afghanistan en niet in de Dorpsstraat.

Allemaal zuurtjes

Een boutade in feministische milieus zegt dat elke discussie over de noodzaak van feminisme diezelfde noodzaak ervan bewijst. Hier is het niet anders. Voor feministen met een cliché verwijten 'zuur' te zijn, leest Denaeghels editoriaal als de overtreffende trap van zuur.

Er is niemand die wil dat mannen geen plezier meer mogen maken of dat vrouwen niet sexy meer mogen zijn. Er is wel sprake van de redelijke eis dat bepaalde 'pleziertjes' (zoals dat van Sagan, bijvoorbeeld) niet ten koste moeten gaan van vrouwen, en dat vrouwen niet steeds sexy moeten zijn. Als zulke ideeën een verschrikking zijn voor mensen als Denaeghel, is er nog een lange weg te gaan.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

7 reacties

  • door Terzijde op vrijdag 17 januari 2014

    Terecht wordt hier volgens mij gewezen op het gevaar van "genormaliseerde" misogynie. Wat echter wel vaak vergeten wordt in deze discussie, is dat mannen evenzeer onder het juk van het rollenpatroon leven als vrouwen. Terwijl vrouwen mooi en lief moeten zijn, moeten mannen zelfzekerheid en gezag uitstralen. Al van kleins af staan jongens onder druk om cool te zijn, dat wil zeggen geen emoties te tonen (letterlijk "koel" te zijn). Een man die gevoelig en onzeker is, wordt al gauw een mietje genoemd, en niet alleen door andere mannen. Dan oogst je vaak meer succes in het leven (én bij vrouwen) door de arrogante klootzak uit te hangen. Het loont gewoon om je als Jef Hoeyberghs te gedragen. Wanneer je als man weigert een neerbuigende macho te zijn, is dat niet alleen een vorm van eerbied, maar evenzeer van emancipatie.

    • door AntonVoloshin op vrijdag 17 januari 2014

      Geheel mee eens. Het debat over wat het betekent om een man te zijn, wordt ook te vaak gekaapt door (m/v) die er een zeer eenzijdige visie op nahouden. En een Jef Hoeyberghs kan natuurlijk enkel gedijen in een context waarin hij hoogstens als een excentrieke provocateur wordt neergezet, en niet aangepakt wordt voor de van de pot gerukte uitspraken die hij doet.

  • door Jasmina op vrijdag 17 januari 2014

    Een RESPECTvolle omgang is de basis. Tegenovergesteld zie ik de drang om te domineren, te objectiveren, territoriumgedrag, haantjesgedrag, enz...

  • door maartenvt op vrijdag 17 januari 2014

    Mooi geschreven Anton! Nog van dat.

    't is niet dat de koekeloerenhaan op zijn mesthoop kraait, dat we er onze sloef eens niet naar mogen gooien nietwaar?

  • door Tessa Vermeiren op vrijdag 17 januari 2014

    Wie is die Jeroen Denaeghel, omhoog gevallen via Big Brother. Wanhopig hoofdredacteur van een slinkend blootblad. Hij komt nog niet tot de enkels van Annemie Struyf, Hilde Sabbe of andere collega's. En wanneer gaan vrouwen eens inzien dat de Jef Hoeybergsen van deze wereld te mijden zijn, wat zeg ik, te boycotten.

  • door Kwak De Vriend Van Boemel op vrijdag 17 januari 2014

    Mooi, mooi…

    U begint met een metafoor uit de duizenden: ‘Om van in het begin al korte metten te maken met de vraag of Denaeghel oprecht meende wat hij schreef: dat maakt weinig verschil. Iemand die zich verkleedt als politie-agent en midden op een kruispunt het verkeer begint te regelen, is voor gewone weggebruikers ook niet te onderscheiden van een echte agent.’

    Ja Anton, dat is nu eens klak hetzelfde zie: ‘Struyf een ekster noemen in een editoriaal van een blad als p-magazine’ en ‘een nepagent op een kruispunt’… Juist: even gevaarlijk, even strafbaar en het valt allebei onder de ‘vrijheid van expressie en meningsuiting’.

    Vervolgens wordt er een citaat uit de p-magazine, hier netjes voor mij liggend, ‘geparafraseerd’. Het citaat gaat als volgt: ‘Ook al maak je na het zien van Birth Day nooit nog een kind en is Via Annemie een geseling voor het oog en oor (de Masai in Kenia denken eraan om een inheemse ekster naar Struyf te noemen), ook al maak je na het zien van Birth Day nooit nog een kind en is Via Annemie een geseling voor het oog en oor (de Masai in Kenia denken eraan om een inheemse ekster naar Struyf te noemen)’.

    Denaeghel noemt het programma ‘Via Annemie’ een geseling voor het oog.

    U maakt daar van ‘en klaagt over het feit dat Struyf te lelijk is om op tv te komen ('geseling voor het oog'). U vindt dat zelfs een passende titel. Een dichterlijke vrijheid, of gewoon een talent voor goede journalistiek? Nu, we zijn wel wat gewoon van sommige feministen inzake het zien van dingen (misogynie, o misogynie, waar bestu bleve!) die er niet zijn, maar u hengelt in die discipline vast naar een podiumplaats.

    ‘De horror dat vrouwen ook mensen zijn die zich niet enkel tevreden stellen met mooi en sexy zijn.’ Het staat er allemaal letterlijk, nietwaar Anton? Of is dit, bij wijze van stijloefening, ook zo’n nepagent op een kruispunt?

    Vervolgens sleurt u er de ‘gekleurde Belg’ en een ‘mens met een handicap’ bij… Beide groepen staan waarschijnlijk te springen om in deze discussie betrokken te worden. Want wie kritiek heeft een vrouwelijke BV – terecht of niet, dat is Denaeghel zijn zaak – dat moet zeker wel een racist zijn of, wie weet, zelf een hater van gehandicapten. Want allochtonen en gehandicapten zijn per slot van rekening ook mensen die vol zelf-grandeur in het oog van de media hun wereldbeeld willen verkopen.

    ‘De woede van mannen als Denaeghel jegens feminisme stoelt allicht ook op het foute idee dat feminisme passé is in België, een achterhoedegevecht van klagers. Toch werd abortus, bijvoorbeeld, pas legaal in ons land toen hij zelf al volwassen was. Misogynie is voor dergelijke mensen iets dat zich afspeelt onder een burka in Afghanistan en niet in de Dorpsstraat.’

    Woede lijkt me wat overdreven, maar ik kan me inderdaad voorstellen dat er mensen zijn, ik in elk geval, die jeuk krijgen van bepaalde vormen van feminisme en van hun fancy woordjes als ‘objectivering’ (Denk je niet dat de kluspoezen voor zichzelf wel kunnen beslissen of ze ‘geobjectiveerd’ worden of niet? Of hebben ze jouw hulp daar bij nodig?).

    Een organisatie die Robin Thick (!!!!!) uitroept tot de ‘seksist van het jaar’, een vertoning als de ‘Auwch Awards’ – twee maal de perfecte keuze gemaakt! – geëmmer over Miley Cyrus, de kluspoezen,… Tja Westerse feministen weten hun prioriteiten goed te kiezen… En dat belerende toontje: wie het niet met ons eens is ‘snapt het niet’, ‘weet er niets over’ of beter, leidt aan ‘geïnternaliseerde misogynie’ (bestaan daar trouwens al heropvoedingskampen voor?). En dat latente gevoel van een samenzwering (‘it’s the patriarchy, you stupid!)…daar zal onze samenleving zeker beter van worden.

    Zou het niet kunnen dat dit redenen zijn waarom sommige mensen denken dat ‘het feminisme niet meer nodig is’? Misschien vindt u bovenstaande zaken ‘een dwaling’, kan best zijn, maar dat zijn de zaken waarmee het feminisme in de aandacht komt. En dat is niet ‘de schuld van de misogynistische media’.

    Er zijn quota voor vrouwen in de politiek/raden van bestuur/universiteiten, er is een wet op seksisme,… Feminisme in Vlaanderen is krampachtig op zoek naar strijdpunten. Er zijn carrières rond opgebouwd en de genderkaart moet (binnen bepaalde milieus) kunnen blijven getrokken worden om die carrières een duwtje te geven, en organisaties (in hun Raden van Bestuur zetelen nauwelijks mannen, maar quota zijn hier niet nodig zeker?), dienen te worden gesubsidieerd… Spijtige zaak, de legitieme issues van vrouwen en mannen (die er best nog wel zijn, hier en elders) verdienen beter: iets minder hoogdravende en polariserende retoriek, iets meer praktische oplossingen.

  • door Ronkende schoot op zaterdag 18 januari 2014

    Terwijl de week wat droef begon, fleurde ik op bij het lezen van Jeroen Denaeghel zijn stuk. Voor sommige mensen is zijn opiniestukje misschien bijtend zuur. Voor anderen zuurstof. Een gekleurde mening.

    Natuurlijk heb ik ook al wel een tikkeltje medelijden met Annemie Struyf. Louis Theroux ontsnapt (terecht) makkelijker aan kritiek omdat hij een pak aangenamer het scherm vult en gezegend is met mooie klanken in z'n stem. Is dat niet de algemene toon?

    Jeff Hoeybergs zet een beetje aan tot nadenken maar heeft toch speciale invalshoeken die je aanzetten tot denken. Alle vrouwen zijn hoeren, stel je voor :-)

    Menopauzale vrouwen zoals ik hebben recht op een literair verzetje.

    Nog even zeuren: laten we Sinterklaas afschaffen. Ik ken weinig kinderen die bang zijn van zwarte piet.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties