Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Op zoek naar een vijandbeeld

Griekenland is in oorlog. Of om het iets correcter te stellen: een groot aantal Grieken leeft in een oorlogssituatie. Ze hebben geen geld om een fatsoenlijke maaltijd te koken, ze worden uit hun huizen gezet of kunnen geen huur meer betalen, ze hebben geen geld voor verwarming of kledij en kinderen vallen flauw in de scholen omdat ze ondervoed zijn. Maar wie is de vijand?
zaterdag 18 februari 2012

Probeert u zich even in de schoenen te verplaatsen van een Griekse loontrekkende in de privésector. Laten we hem Yiannis Modalis noemen. Yiannis is iemand die niet met zijn belastingen kan sjoemelen en die met een bruto maandloon van ongeveer 2000 euro moet rondkomen in een euroland waar de levensduurte vergelijkbaar is met die in België. Hij wordt dagelijks geconfronteerd met een inefficiënte openbare sector en moet links en rechts een "fakelaki" (envelop met geld) toestoppen aan een ambtenaar om een dienstverlening te krijgen die in België als vanzelfsprekend wordt beschouwd. Hij wordt voortdurend met stakingen van het overheidspersoneel geconfronteerd en stuurt daarom zijn kinderen naar een dure avondschool zodat ze toch voldoende onderwezen worden om aan de universiteit te kunnen studeren. Yiannis en zijn gezin gaan naar dure privédokters, want als ze willen onderzocht worden door dokters die verbonden zijn aan hun sociale zekerheidskas IKA, moet hij weken wachten voor hij een afspraak kan maken. Yiannis heeft genoeg beslommeringen aan zijn hoofd en houdt zich dan ook niet bezig met de politiek. Economie gaat meestal zijn petje te boven.

Er is geld?

Op een zondag ziet Yiannis zijn premier opeens een toespraak geven vanop het eiland Kastelorizo.Het gaat heel slecht met de Griekse economie en de premier ziet het binnenhalen van het IMF als enige oplossing. Yiannis slikt. Een paar maanden geleden was deze premier verkozen na zijn belofte dat er geld is. Weken na deze aankondiging kondigt de regering allerlei besparingsmaatregelen aan in ruil voor een hulppakket van 100 miljard dat Griekenland van het bankroet moet redden. Yiannis moet meer belastingen betalen en de BTW gaat flink de hoogte in.

De maatregelen raken voornamelijk loontrekkenden, zoals Yiannis, maar ook gewone ambtenaren. Grootverdieners, mensen die jarenlang belastingen hebben ontdoken en politici worden gespaard. Yiannis moet de buikriem aanhalen en vindt het een onrechtvaardige situatie. Hij gaat dan ook de straat op om zijn ongenoegen te uiten. Samen met tienduizenden anderen staat Yiannis in het voorjaar van 2011 dagenlang op het Syntagmaplein "kléftes" (dieven) te roepen naar het parlementsgebouw. Hij toont voortdurend de uitgestrekte handpalm naar het gebouw, de "moedza", de Griekse versie van de middelvinger. De vijand van Yiannis en vele andere Grieken heeft een gezicht: dat van de 300 parlementsleden en met hen nog vele ander politici die nog naarstig van de vetpotten blijven eten.

In de weken tijdens het protest op Syntagma, worden Griekse politici aangevallen wanneer ze zich in het openbaar vertonen. Ze worden bekogeld met yoghurt, stenen, flessen en zo meer.

De luie Grieken

Tegelijkertijd begint er in de buitenlandse media bijna een heuse haatcampagne tegen de Grieken. De doos van Pandora is opengegaan en de Europeanen worden geconfronteerd met de mistoestanden die Griekenland al decennialang in hun greep houden: nepotisme, cliëntelisme, omkopingen en politiek gekonkel. Ze vragen zich af of het geld dat Europa in Griekenland pompt om het land van het bankroet te redden, eigenlijk wel zal helpen.

Opeens komen er overal berichten dat Grieken luieriken zijn, die op hun 50ste met pensioen gaan, die bonussen uitbetaald krijgen om op tijd op hun werk te komen, die de hele dag ouzo drinken en van de zon genieten (bespeuren we daar enige jaloezie?). Er worden beelden getoond van voorpagina's van kranten en tijdschriften die een Griekse kerk met een Turkse vlag tonen, of een Venus van Milo met een opgestoken middelvinger. En er gaan stemmen op dat Griekenland een aantal van zijn eilanden moet verkopen.

Hoewel er veel scheefgegroeide toestanden bestaan in Griekenland, zijn deze beschimpingen zeer beledigend voor Yiannis Modalis. Hij werkt 50 uur per week of meer, zit zeker niet de hele tijd in de zon en gaat misschien 1 tot 2 keer op een maand een ouzootje drinken met zijn gezin in de plaatselijke taverna. Terwijl hij bespaart op extra uitgaven, ziet hij zijn rijke landgenoten nog steeds met hun Porsche Cayenne naar de nachtclubs rijden waar het geld nog even vlot vloeit als voordien. Er klopt iets niet in dit Griekenland.

De duimschroeven aan

Dat ziet men buiten Griekenland ook. En men begint zich af te vragen of het niet beter is om het land bankroet te laten gaan. Op de financiële markten is er ongerustheid. De perceptie dat Griekenland zich kan herstellen, is er niet. Yiannis begrijpt het niet: hij is angstig, onzeker, depressief. Wie zijn deze markten? Wie zit hier achter? Waarom wordt Griekenland in het vizier genomen? Er is een nieuwe vijand bij gekomen, maar de Grieken zien geen gezicht. Het is de onzichtbare vijand, en zijn troepenbewegingen zijn niet te voorspellen.

Om deze vijand te bezweren, probeert de Griekse regering een nieuwe noodlening vast te krijgen. Yiannis heeft weinig hoop. Het zijn voor hem twee vijanden die samenheulen en er elk zoveel mogelijk hun profijt uit hopen te halen. Het wantrouwen is groot en Yiannis en zijn landgenoten slagen er in om de premier van hun land te laten opstappen. Een zucht van opluchting weerklinkt door Griekenland. De man die hen in 2009 had voorgelogen dat er geld was, is opgestapt en in zijn plaats komt iemand die weliswaar niet democratisch verkozen is, maar die geloofsbrieven schijnt te hebben en vertrouwen geniet buiten de landsgrenzen.

Het blijkt een Pyrrhusoverwinning: de nieuwe premier schijnt helemaal niet aan de kant te staan van de Grieken, integendeel, hij blijkt zelf nog voor de onzichtbare vijand te hebben gewerkt! In Griekenland doen complottheoriën de ronde dat zionisten een plan hebben gesmeed om Griekenland ten gronde te richten. Een paar orthodoxe monniken zouden het ooit in het verleden Nostradamusgewijs allemaal al hebben voorspeld.

Er komen nieuwe besparingen, nog meer extra belastingen, de lonen en pensioenen worden nog meer ingekrompen. Allemaal om de markten te bezweren en om er voor te zorgen dat Griekenland toch weer een nieuwe noodlening krijgt.

Om dan Griekenland toch de rug toe te keren

Maar net wanneer Griekenland klaar is met een nieuw pakket aan maatregelen, komt er opeens een boodschap vanuit Brussel dat het niet volstaat. Yiannis en zijn lotgenoten snappen er niets meer van. Het volstaat niet dat men hem heeft uitgemaakt voor luiaard en dat men hem heeft uitgeperst tot het punt dat hij de eindjes nauwelijks nog aan elkaar kan knopen. Europa wil hem niet meer, zo lijkt het.

En dan doemt het nieuw vijandbeeld weer op: dat van Duitsland, dat zo zwaar tekeer is gegaan tijdens de bezetting. Dat Duitsland dat geen oorlogsschade heeft betaald aan Griekenland. Datzelfde Duitsland dat nu zegt dat het nog niet genoeg is. Dat komt zeggen dat er een bevestiging moet komen van alle Griekse partijen dat het besparingsprogramma wordt uitgevoerd zoals het is afgesproken.

We kunnen proberen in het standpunt van de Duitsers te komen: indien er nu in Griekenland verkiezingen komen, is de kans groot dat zowat alle Grieken links zullen stemmen en dat de huidige oppositie de verkiezingen zou winnen. En deze oppositie kan natuurlijk niet instemmen met een zwaar besparingsprogramma. Als Duitsland nu wenst dat er ofwel geen verkiezingen komen, ofwel dat de oppositie mee moet instemmen, of er komt geen noodlening, dan heb je een Europese staat die zich direct inmengt in de democratie van een andere lidstaat.

En hoewel de Grieken weten dat er moet worden bespaard (en ze zijn daar ook toe bereid), willen ze natuurlijk niet dat Duitsland (met in het kielzog Nederland en Finland) zijn wil oplegt. En dus is er weer een nieuw vijandbeeld dat onaangename herinneringen oproept aan een onverkwikkelijke periode uit het Europees verleden. En dus is het niet verwonderlijk dat je Grieken vol woede met opgestoken middenvinger voor de camera "Deutschland, fuck off" ziet roepen. En dat Yiannis Modalis dus ook de Duitsers in het vizier neemt.

En als Europa verder wil blijven bestaan, is het van belang dat het vertrouwen terug wordt hersteld en dat de stereotiepen zo gauw mogelijk worden begraven.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

25 reacties

  • door jan peeters op zaterdag 18 februari 2012

    De Grieken zouden beter eens voor de spiegel gaan staan. Hoe is het mogelijk dat Griekenland een ontwikkelingsland is gebleven. Met een overheid die onbekwaam is om belastingen te heffen en allerlei achterpoortjes laat bestaan zodat er geen inkomsten zijn. Met torenhoge nutteloze uitgaven aan defensie, een kerk die geen bijdrage levert ondanks haar rijkdom. Vriendjespolitiek, fraude en belastingsontduiking op grote schaal. Enkele voorbeeldjes; in andere Europese landen betaald elk bewoner van een huis Onroerende Voorheffing. In Griekenland betaald men pas OV als het huis 'af' is, ook al is het bewoond. Natuurlijk zijn er bijna geen huizen die afgewerkt zijn. In Griekenland trokken duizenden ambtenaren die 100 jaar waren nog pensioen. Er moet geen tekening bij, de meesten waren al lang dood. Het geld werd door de familie opgestreken. Een luchtfoto van een Griekse stad vertoonde honderden zwembaden. Nochtans betaalden maar een handvol eigenaars hierop belasting. De remedie? Het zwembad groen schilderen, dan lijkt het van boven gezien op een gazonnetje. Het is om te schaterlachen indien het niet zo triest zou zijn, want de Grieken is het lachen vergaan. Elk land oogst wat het heeft gezaaid, niet de Duitsers, Nederlanders of Fransen zijn verantwoordelijk. De Grieken moeten in de spiegel kijken om de verantwoordelijken te zien. Ze hebben hun eigen kinderen in armoede gedompeld door jarenlang onverantwoord begrotingsregels aan hun laars te lappen.

    • door BrunoT op zaterdag 18 februari 2012

      De Grieken zijn tot op zeker hoogte verantwoordelijk, en dat beseffen ze ook wel. Maar ondertussen wordt er een spel gespeeld dat ver boven hun hoofd is gegroeid. Wees gerust: de Grieken kijken in de spiegel. Het is alleen moeilijk als je dat spiegelbeeld niet leuk vindt. Daar moet de Griek nu doorheen. Maar Europa en de markten wachten er niet op. En dat leidt tot het drama dat zich hier nu afspeelt. En de Griek die zijn zwembad kan verbergen voor Google Earth, heeft zijn geld allang in het buitenland. De Griek die nauwelijks wat had, die betaalt nu het gelag.

    • door TC op zaterdag 18 februari 2012

      Gelijk hebt u, mijnheer Peeters. Over de hele lijn. Begrotingsregels horen te worden gerespecteerd, de boekhouding moet kloppen. Dat heeft niets, maar dan ook niets, met ideologie te maken. Het is gewoon de markt, noem het 'De Realiteit'. Wat de Grieken nu beleven is niksje realiteit, het is een kwade droom. Spijtig, alleen, van de clichématige frasen die u opwerpt -een Griekse tragedie (ja zoéén van Sophocles), de Griek is ziek (Wereldliteratuur!) en haal er ook nog ééns de gemeenplaats 'Griekenland geboorteland van de democratie' bij (diepzinnig geschiedkundig en politiek inzicht, echt waar!)- om het nog maar eens over die Grieken, of is het Griekenland, te hebben. Niet om te schaterlachen, maar wel fijne humor, is die pancarte "Sorry for the inconvenience, we are trying to change the world". 'De realiteit' laat zich nooit gedwee in een begrotingskader dwingen, al doen sommige politici wel graag alsof... da's ook iets om over door te denken. Fijnzinnige groeten,

    • door Kevin op maandag 20 februari 2012

      Beste Jan, ik dacht net dat dit artikel een beetje inging tegen alle stereotypen die nu de ronde doen, maar u doet er nog een schepje bovenop. 'De' Grieken hebben hun kinderen in armoede gedompeld? Duitsers, Nederlanders of Fransen niet verantwoordelijk? Lees ook eens de bijzonder onthutsende bijdrage die Peter Mertens eerder op deze site publiceerde, dan zult u zien dat de waarheid toch wel iets gecompliceerder is dan uw credo dat 'de' Grieken luieriken zijn die het allemaal aan zichzelf te danken hebben...

    • door Anoniem op dinsdag 21 februari 2012

      [title]Mijnheer Peeters u zou beter[/title]Mijnheer Peeters u zou beter u mond met zeep gaan wassen!!! U bent waarschijnlijk zelf een politicus of advocaat of andere hoge piet dat zelf aan belastingontduiking doet en de achterpoortjes kent!!!!!!! U zou beter in de spiegel kijken in plaats van de gewone Griek ziek te noemen. Hypocriet

  • door Lode Vanoost op zaterdag 18 februari 2012

    Belgen frauderen naar verhouding evenveel of zelfs meer dan de Grieken. Er worden echter miljarden versast door de scheepvaart magnaten en de Grieks-orthodoxe kerk, die nauwelijks belastingen betalen op hun enorme fortuinen. Geen wonder dus dat de gewone Griek zich zo gedraagt.

    Dan heb ik het nog niet over het feit dat het Griekse ministerie van defensie het enige overheidsdepartement is dat NIET moet inleveren van de Europese Commissie, de Wereldbank en het IMF. Frankrijk is koploper met de opgelegde verkoop van fregatten en helikopters in volle crisis.

    Zie deze bijdrage in DWM voor een andere kijk op de Griekse realiteit. Hallucinant, wraakroepend!

    http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/02/10/peter-mertens-in-griekenland-botsen-twee-werelden-met-elkaar

  • door the dominator op zondag 19 februari 2012

    maar is de simpele gewone griek daar ook schuldig aan .... ook wij zouden dit doen..... in dit debat zou ik het liever horen dat de lakse houding van de regering en machthebbers op de korrel genomen wordt , want het zijn zij die het zover laten komen hebben en dit voor eigen profijt .....hun kinderen en familie zullen geen honger lijden

    • door JanC op zondag 19 februari 2012

      In een democratie (in de veronderstelling dat Griekenland nog een democratie is) kan met niet zomaar een duidelijke scheidingslijn trekken tussen het gewone volk aan de ene kant en politiek/elite aan de andere kant. Sinds het einde van de kolonelsdictatuur heeft het Griekse volk afwisselend Pasok en ND aan de macht geholpen. Men gaat mij niet vertellen dat de modale Griek voor het uitbreken van de crisis niet wist van deze schandalige praktijken. Zij zullen ook wel hun redenen gehad hebben om keer op keer deze partijen in het zadel te helpen? Waarom is er zoveel corruptie in landen als Griekenland en Italië? Kijk naar de bijzonder slechte score van Griekenland in de Corruption Perceptions Index. De corruptie in Griekenland lijkt mij een cultureel gegeven. Hopelijk wordt deze crisis een opportuniteit om radicaal te breken met deze rotte manier van samenleven. De onverantwoordelijke politiek van op massale wijze geleend geld in de economie te pompen heeft geleid tot een waanzinnige verslechtering van de internationale concurrentiepositie van Griekenland. Eurostat heeft vorige week bekend gemaakt dat Griekenland in de periode januari 2011-november 2011 voor 39,2 miljard euro aan goederen en diensten heeft ingevoerd, terwijl het voor slechts 20,2 miljard euro heeft uitgevoerd. (http://epp.eurostat.ec.europa.eu/cache/ITY_PUBLIC/6-15022012-BP/EN/6-15022012-BP-EN.PDF) Toegegeven, er is een verbetering ten opzichte van 2010 maar het blijft een gigantisch handelstekort. Veel Griekse bedrijven kunnen totaal niet concurreren met het buitenland. Zolang dit chronische handelstekort niet wordt opgelost zal Griekenland afhankelijk blijven van (nood)leningen. Dit heeft niet zozeer te maken met een link/rechts tegenstelling. Ook de politieke linkerzijde heeft er baat bij een competitief bedrijfsleven uit te bouwen zodat men als natie niet afhankelijk is van gigantische leningen om import te bekostigen.

      • door Richard op zondag 19 februari 2012

        Belachelijk argument, blijkbaar ben je het cliëntelisme van de CVP staat al vergeten... . Of het feit dat de VLD bestaat uit een verzameling yuppies en belastingontduikers maar dat we er toch maar op blijven stemmen.

        Italië is de derde grootste economie van Europa, mij maak je niet wijs dat hun huidige economische problemen het resultaat zijn van corruptie. Eerder van ongereguleerd casinokapitalisme.

        Griekenland is wel genoodzaakt om te lenen want ze hebben geen controle meer over hun eigen munt. En voor zover ik weet stonden de Duitse financiers te springen om hun geld uit te lenen aan Griekenland desondanks de vermeende zwakheden van de Griekse economie. Jij zegt ongeveer hetzelfde als de Amerikaanse conservatieven: niet de banken maar de gewone Amerikaan is schuldig aan de huizenbubbel (want zij hadden maar niet zoveel moeten lenen). Tegenwoordig weten we wel anders hoor.

        Een interne devaluatie zal niet helpen in tijden van Europese besparingen hoor, beggar thy neighbour politiek heeft alleen maar de grote depressie verergerd en zal ook nu weer grandioos falen. Alhoewel ik je gelijk geef dat Griekenland het niet alleen kan: een economisch herstel zal afhangen van hoe het er in de rest van Europa aan toe gaat.

        • door JanC op zondag 19 februari 2012

          U zult mij niet horen beweren dat in België alles perfect is. Maar de laatste twintig jaar hebben wij geen begrotingstekorten van 10% van het BBP meer gehad en onze staatsschuld is grotendeels een erfenis van wanbeleid in de jaren 80. Het Belgische wanbeleid helpt onze economie ook niet totaal om zeep. Wij voeren nog steeds meer uit dan dat we invoeren, onze betalingsbalans is in orde. Uw analogie tussen wat in Griekenland gebeurd is en de Amerikaanse huizenmarkt , klopt niet. Er is een groot verschil tussen economisch ongeletterde consumenten die enorme leningen aangaan en landen op zich, van regeringsleiders mag men wel wat meer economisch inzicht verwachten. Immers, ieder Europees land kon na de invoering van de Euro zeer goedkoop lenen, maar enkel Griekenland en in mindere mate Portugal hebben hiervan gebruik gemaakt om gigantische begrotingstekorten te financieren. Spanje en Ierland hadden zelfs begrotingsoverschotten en een dalende staatsschuld voor het begin van de crisis in 2008! Waarom zou men in hemelsnaam genoodzaakt zijn om te lenen als men geen eigen munt heeft? Leg dat eens uit. U zou tekorten financieren door gewoon geld bij te drukken? :)

          • door Richard op zondag 19 februari 2012

            Natuurlijk zou ik geld bijdrukken, dat is toch de normaalste zaak van de wereld? Hoe denkt u anders dat WO II en de daaropvolgende reconstructie werden gefinancierd? Denkt u soms dat de 500 miljard euro voor de Europese banken geen inflatoire druk zal veroorzaken? Nu krijgen we inflatie zonder dat dat geld voor enige productieve doeleinden wordt aangewend. Als ik u was zou ik mijn (getypt) monkelglimlachje inslikken: het is niet omdat je naar het VRT nieuws kijkt of de Tijd leest dat je iets van economie afweet: zij moeten immers de belangen dienen van hun aandeelhouders en geldschieters en gaan in geen geval u een objectief beeld schetsen van de huidige 'Eurocrisis'.

            • door JanC op zondag 19 februari 2012

              Mijn beste, ik heb genoeg economie gestudeerd om te weten dat er een verschil is tussen geld bijdrukken in tijden van hoogconjunctuur en bijgedrukt geld lenen aan banken in tijden van laagconjunctuur en een groot tekort aan liquiditeit. De ECB heeft mogelijkheden om de inflatoire impact van haar huidige monetaire beleid op te vangen, als de economie weer terug aanslaat. En laat ons hier alstublieft niet afglijden naar het niveau van de discussies op HLN of DeStandaard, dan laat ik met plezier mijn monkelglimlachje achterwege.

              • door Richard op zondag 19 februari 2012

                [title]Beste Jan, In tijden van[/title]Beste Jan,

                In tijden van laagconjunctuur is het juist gewenst dat er wordt geïnvesteerd in de economie. Geld bijdrukken is dan een mogelijkheid om dit te financieren, zoals je zegt moet de economische groei dan de inflatoire impact opvangen. Groeien door besparen zal niet werken als alle landen gelijktijdig de buikriem aanspannen en dat weten jij en onze politici maar al te goed. Een tekort aan liquiditeit zal niet opgelost worden door met geld te smijten naar de banken: die gebruiken om zichzelf bonussen uit te keren, hun balans op te kuisen of tegen woekerinteresten of om tegen woekerinteresten terug uit te lenen aan de staat. Om van de inflatoire spanningen niet te spreken: de voedselprijzen zijn explosief gestegen dmv ongebreidelde speculatie van westerse banken (gefinancierd met goedkoop geld natuurlijk). Dan zou dit geld beter aan nationale overheden uitgeleend worden die daarmee hun economie op een directe manier mee kunnen stimuleren, en kunnen we in één klap ook maar eens een sterke overheidsbank uitbouwen. Dat wij deze weg niet inslaan is duidelijk ingegeven door politieke overwegingen en niet door de economische realiteit: de financiële en industriële elite zien in deze crisis een uitgelezen kans om Europa een dosis shocktherapie te geven. Wij moeten onze jobzekerheid, gezondheidszorg en betaalbaar onderwijs opgeven zodat de banken opnieuw gered kunnen worden en de bedrijfsleiders op nog meer fiscale cadeautjes kunnen rekenen. Gelukkig kan er nog gerekend worden op de commerciële media om de opinievorming ten gunste van het TINA beleid te manipuleren. Des te spijtiger dat u blijft volharden in uw neoliberale dogma's.... .

                • door JanC op zondag 19 februari 2012

                  Om te investeren in de economie is geld bijdrukken niet noodzakelijk, landen als Duitsland, Nederland,..., die goedkoop lenen zouden hun tekort een beetje kunnen laten oplopen om te compenseren voor de moeilijkheden in de GIPSI-landen. Men hoeft ook niet noodzakelijk zulke stevige besparingen op te leggen aan Griekenland, maar Griekenland zou die ruimte dan wel moeten gebruiken om de eigen economie te versterken. De Griekse economie heeft duidelijk een probleem. Voor de crisis toesloeg voerden ze drie maal zoveel in als dat ze uitvoerden, nu, na vijf jaar recessie is dat nog steeds tweemaal zoveel. Dat wijst op een enorm concurrentieprobleem. Die import moet bekostigt worden en in het geval van Griekenland gebeurt dat door leningen. Meer concurrentiekracht, meer export, betekent ook meer mensen aan het werk. Ze moeten de administratie voor bedrijven eenvoudiger maken, afrekenen met corruptie die voor oneerlijke concurrentie zorgt, de productie opkrikken, (dit zult u niet graag horen) een tijd aan loonmatiging doen en de lonen laten stijgen in verhouding tot stijging van de arbeidsproductiviteit. U kan natuurlijk de rijken zwaar belasten om het tekort op de handelsbalans en lopende rekening te financieren, maar daarmee subsidieert men dan industrieën in het buitenland ipv de eigen economie. Natuurlijk moeten rijke Grieken ook bijdragen aan de staatsfinanciën maar u zult toch met me eens zijn dat een gezonde balans tussen import en export ook noodzakelijk is?

      • door the dominator op zondag 19 februari 2012

        toch nog even kort janC als de regering jou belasting negeert of er zelf niet opvraagt zou jij ze naar hen brengen....denk ik niet en zou jij niet op deze lakse regering niet stemmen .....denk ik wel daarom zeg ik dat niet de mondale griek de schuld moet dragen, maar terug de hogere klassen die deze wanorde gecreëerd hebben uit eigen profijt

  • door Le grand guignol op zondag 19 februari 2012

    De reacties vanuit de Europese politiek alsook in de (reguliere) media zwengelen nationalistische gevoelens aan. Met Duitsland op kop krijgt de Griekse bevolking een ganse lading onterechte en misplaatste verwijten over zich heen. Daarop volgt dat die Griekse bevolking zich geviseerd voelt en meegaat in een nationalistisch, wij vs. zij, discours (bv. anti-Duitsland). Daarbij is het verschil dat de nationalistische verwensingen vanuit Duitsland geen bestaansgrond hebben, het zijn vooronderstellingen en gemeenplaatsen, terwijl de Griekse bevolking de attitude van Duitsland, mijns inziens terecht, koppelt aan de bezetting door Nazi-Duitsland. Bij de Duitse beleidsmakers (bv. Schaüble), die vasthouden aan een cijferfetisjisme, is er geen sprake van menselijkheid en met in het kielzog andere Europese instanties (EC, ECB) houdt men impliciet een pleidooi van sociale afbraak om 'de markten' gerust te stellen. Dit terwijl het zo gezegde vertrouwen van 'de markten' een illusie is; die 'markten' baseren zich niet op vertrouwen dan wel op niets ontziend winstbejag en kapitaalaccumulatie. Vertrouwen is een bijzaak en verschaft een handig argument voor bepaalde belangengroepen om te chanteren en datgene gedaan te krijgen wat in hun voordeel speelt. Ook het argument van de 'competitiviteit' is in wezen niets anders dan een chantagemiddel van de financiële en zakenwereld.

    Naar mijn mening merken we in de rest van Europa, weliswaar minder uitgesproken dan in Griekenland, eenzelfde tendens naar nationalisme. Dat nationalisme is geen spontaan opborrelen van nationalistische gevoelens dan wel een rechtstreeks gevolg van de Europese 'economic governance'. Met behulp van de Open Coördinatiemethode wordt de economische situatie in de verschillende lidstaten aan de hand van economische indicatoren op een scorebord geplaatst (monitoring) en vervolgens met elkaar vergeleken in functie van de competitiviteit (benchmarking). Aanvankelijk werd Europa opgericht vanuit het lovenswaardige ideaal "Nooit meer oorlog". Echter, de 'economic governance' in functie van de competitiviteit, die nagenoeg uitsluitend ten voordele is van de financiële en zakenwereld, creëert juist dat soort economisch oorlogsklimaat alsmede het daarbij horende nationalisme dat de toenmalige beleidsmakers door de oprichting van de Europese Unie wilden vermijden of zelfs uitsluiten. Onder invloed van de Europese Ronde Tafel van industriëlen (ERT) heeft Europa vanaf de jaren '80 afstand genomen van haar oorspronkelijke idealen. Er werd geopteerd voor een neoliberale beleidsvoering waarbij de welvaart van de financiële en zakenwereld primeert op het welzijn van de bevolking; beleidsmakers hebben resoluut geopteerd voor het neoliberale principe van de "corporate nanny-state", een welvaartsstaat voor de bedrijfswereld (zie bv. de notionele intrest), zelfs indien men daarvoor de sociale welvaartsstaat moet ontmantelen. De Europese Commissie hanteert daarbij ronkende begrippen als "a level playingfield for competition" wat men net zo goed "a level battlefield for economic and social warfare" kan noemen. Het pleidooi voor competitiviteit in functie van economische groei berust in wezen op een veredelde vorm van (socio-economische) oorlogvoering tussen de verschillende Europese lidstaten waarbij (de situatie in) Duitsland, als "beste jongetje van de benchmarkklas", dient als Europese maatstaf. Het benchmarken, i.e., het met elkaar vergelijken van de verschillende lidstaten in functie van de competitiviteit, zou men net zo goed kunnen beschouwen als het uitspelen van de verschillende lidstaten tegen elkaar. Die lidstaten zijn hierdoor verwikkeld geraakt in een economische concurrentieslag - een economische oorlog in een sociale 'race to the bottom' - om een zo goed mogelijk bedrijfsklimaat te voorzien en dat ten koste van het welzijn van de mensen en van de sociale welvaartsstaat. Door het uitvoerig vergelijken van de economische indicatoren van de verschillende lidstaten worden tegelijkertijd, al dan niet bewust, natiegevoelens aangezwengeld en dat gaat gepaard met een heropleving van het nationalisme in de verschillende lidstaten. Een nationalisme dat sowieso de kop op steekt wanneer het economisch minder voor de wind gaat en wanneer men de zwakkere groepen binnen de samenleving laat opdraaien voor de financieel-economische schade die door anderen veroorzaakt werd (zie bv. de jaren '30).

    Beleidsmakers spreken van een unitair en solidair Europa terwijl de verschillende Europese lidstaten alsook hun bevolking systematisch tegen elkaar worden uitgespeeld en hierdoor verplicht worden om deel te nemen aan een economische oorlog waar de bevolking niet het minste voordelen bij heeft. BusinessEurope (o.a. de ERT) dicteert in samenwerking met de Europese Commissie, als een staf van generaals, naar believen de wet en voert een economische oorlog waar enkel zij beter van worden. Dat er bij een oorlog slachtoffers vallen dat moet ik niemand vertellen, dat die slachtoffers vooral onder het voetvolk vallen - hopelijk - evenmin. De Griekse, maar net zo goed Portugese en Spaanse, bevolking zijn de eerste oorlogsslachtoffers van het neoliberale Europa. Vermits we als Europese bevolking allemaal deel uitmaken van de "level battlefield for economic and social warfare" zullen we evenmin gespaard worden: Tijd voor actie!

    • door JanC op zondag 19 februari 2012

      Griekenland heeft een enorm handelstekort (gefinancierd door leningen) en kan dus wel een verhoging van de concurrentiekracht gebruiken. U stelt het hier voor alsof verhoogde concurrentiekracht moet samengaan met afbouw van de welvaartsstaat en sociale zekerheid. De Scandinavische landen hebben een sociale zekerheid en een levensstandaard die veel beter is dan die in Griekenland, Spanje en Portugal, toch behoren zij tot de meest competitieve economieën ter wereld.

      • door Le grand guignol op zondag 19 februari 2012

        Wanneer het over competitiviteit gaat dan haalt men altijd de Scandinavische landen aan, maar die landen waar u aan refereert behoren enkel tot de Europese Unie en niet tot de Eurozone. Dat is een wezenlijk verschil omdat daardoor de desbetreffende landen hun eigen monetaire politiek kunnen voeren. U zegt dat competitiviteit niet noodzakelijkerwijs gepaard moet gaan met sociale afbraak. Laten we dan eens een keertje kijken naar datgene wat er binnen de Eurozone gebeurt in naam van de competitiviteit: jawel, sociale afbraak en een geforceerde privatisering en liberalisering van publieke eigendommen en overheidsdiensten. Competitiviteit leidt, op termijn, ontegensprekelijk tot sociale afbraak. Lees bijvoorbeeld het artikel van Harvey (2006): "Neo-liberalism as creative destruction".

        Wil u meer weten over het Europese competitiviteitsbeleid dan kan ik u het academisch proefschrift van Wigger (2008): "Competition for competitiveness", warm aanbevelen. Lees misschien ook een keertje de Working Paper Political Science (Wigger, 2004): "Revisiting the European competition reform: The toll of private self-enforcement", alsook het artikel van Buch-Hansen en Wigger (2010): "Revisiting 50 years of market-making: The neoliberal transformation of European competition policy".

        De drang naar competitiviteit valt in wezen te vergelijken met de competitie tussen leerlingen in het lager en middelbaar onderwijs: "het beste jongetje van de klas" is niet zozeer begaan over goede resultaten dan wel over het feit dat hij de beste wil zijn. Bij het uitdelen van de resultaten van toetsen is het eerste wat er gebeurt het vergelijken van de resultaten met anderen. De praktijk heeft uitgewezen dat een dergelijke, vaak door de leerkrachten, geïnduceerde competitie ten voordele van de primus van de klas is maar ten nadele van de zwakkeren in de groep. Die zwakkeren worden onzeker en gaan aan de concurrentieslag ten onder. Hetzelfde gebeurt er op dit ogenblik op Europees niveau: een puberale strijd om de beste te willen zijn en op die manier het meeste kapitaal aan te trekken. Daarbij baseert men zich louter en alleen op cijfers en indicatoren, zonder daarbij de sociale situatie en het welzijn van de bevolking in rekening te brengen.

        U probeert de huidige besparingenrondes in Griekenland te legitimeren op basis van competitiviteit: "de Grieken zijn niet competitief". Maar daarbij ontgaat het u dat de Griekse economie zodanig kapotgemaakt werd door het competitiviteitsbeleid dat u voorstelt als de oplossing voor het probleem. Dat is het argument dat we steeds opnieuw te horen krijgen van neoliberalen: de oplossing is meer neoliberalisme, i.e., privatisering - liberalisering - deregulering, in functie van de competitiviteit. Oftewel: vuur blussen met benzine!

        * Buch-Hansen, H., & Wigger, A. (2010). Revisiting 50 years of market-making: The neoliberal transformation of European competition policy. Review of International Political Economy, 17(1), 20-44. doi: 10.1080/09692290903014927 * Harvey, D. (2006). Neo-liberalism as creative destruction. Geografiska Annaler: Series B, Human Geography, 88(2), 145-158. doi: 10.1111/j.0435-3684.2006.00211.x [ http://scholar.google.be/scholar?q=harvey%2Bneoliberalism+as+creative+destruction&hl=nl&as_sdt=0&as_vis=1&oi=scholart&sa=X&ei=iwxBT4H_FY2G-waI3YDpBQ&ved=0CBkQgQMwAA => de lichtblauwe link [pdf]van textcube aanklikken ] * Wigger, A. (2004). Revisiting the European competition reform: The toll of private self-enforcement. Working Papers Political Science No. 2004/07, Studies in the Transnational Political Economy of Corporate Governance 5, Amsterdam, NL: vrije Universiteit Amsterdam. Retrieved from http://www.ru.nl/politicologie/koppeling/wigger/#RecentPublications * Wigger, A. (2008). Competition for competitiveness: The politics of the transformation of the EU competition regime. Dissertation, Departement of Political Science, Faculty of Social Sciences, vrije Universiteit Amsterdan, NL. Retrieved from http://www.ru.nl/politicologie/koppeling/wigger/#RecentPublications

        • door JanC op zondag 19 februari 2012

          U begrijpt me verkeerd. Ik steun de huidige koers in Griekenland niet. In denk dat Griekenland best wat meer ademruimte mag krijgen en wat hogere tekorten mag boeken op voorwaarde dat men ondertussen een deftig beleid op poten zet dat economische groei mogelijk maakt.

        • door aronjaco op maandag 20 februari 2012

          Le Grand Guignol, Uw commentaren zijn steeds weer " to the point" en correct binnen het grotere kader geplaatst . Ons kortzichtig enkel op Griekenland richten heeft geen motief. Inderdaad is er veel en veel meer aan de hand en ook wij zullen de gevolgen van het Europeese beleid , lees Merkel en Sarkjozy , ondervinden. Nog slechts zeer weinig tijd rest ons . Een nieuwe ronde " paniek ", gespeeld/ gestuurd door " de markten" met maatregelen via het Markozyisme geïmplementeerd en ten nadele van de burger, staat voor de deur. Dat is althans wat ik verwacht.

  • door Lode Vanoost op zondag 19 februari 2012
  • door Stuyck Paul op maandag 20 februari 2012

    Het is niet noodzakelijk dat de modale Griek alles betaald. Het moet mogelijk zijn de superrijken en de politici aan te pakken. De Grieken hebben eigen lot in handen. Wat Europa vraagt is rdelijk maar de kosten moeten eerlijk verdeeld worden. Wie doet wat ?

  • door Stef op maandag 20 februari 2012

    Men is met behulp van politiek, media- en bankleugens Griekenland helemaal aan het leegroven...wie die waarheid niet ziet... heeft het gewoon niet goed begrepen...en de gewone burger aldaar is zoals de boer, die ploegde verder...

  • door De Witte Bernard op maandag 20 februari 2012

    Yiannis Modalis heeft het erg moeilijk, en het klopt dat de Duitse regering met haar merkelwürdige dictaten daar voor een groot deel schuldig aan is. Maar de vraagt stelt zich of Max Kleinemann het zoveel beter heeft. Max is zopas afgestudeerd en heeft zijn diploma binnen van burgerlijk ingenieur. Toch kan Max volgens de huidige Hartzelose regelgeving verplicht worden om een job te aanvaarden....als vuilnisman. Hm. Max woont in Flensburg, vlak bij de grens met Denemarken. Volgens diezelfde regelgeving kan Max verplicht worden om een job te aanvaarden in ...Garmisch-Partenkirchen, vlak bij de grens met Oostenrijk. Een peulschil van een goeie 800 km (in vogelvlucht wel te verstaan). Hmhmhmmmmmmm. Komt daarbij nog dat hij niet weg mag uit het district dat ressorteert onder de plaatselijke Duitse RVA (even de juiste benaming kwijt, doet er niet toe). Waar is de zogeprezen vrijheid van goederen, diensten en personen waarmee de EU zo hoog oploopt gebleven? Maar die flagrante schending wordt niet gesanctioneerd, maar als wondermiddel aangeprezen. Arme Yiannis, arme Max... Maar het zal verkeren (nietwaar Bredero).

  • door Stef op vrijdag 24 februari 2012

    Zoals Jan Peeters z'n 'populistisch ingefluisterde' woordjes hier heeft neergetypt, lijkt het wel of 'alle' Griekse burgers ziek zijn...niets is minder waar. De gewone Griekse burger die het reeds met een klein inkomen z'n basisvoorziening hoeft rond te krijgen, die als ziek 'durven' bestempelen tart alle verbeelding en een duidelijk gebrek aan inzicht en respect.. De naar buiten gesaste miljoenen (Griekse) Euro's die op Zwitserse banken staan, komen niet van de gewone(kleine man), maar van zij die in samenwerking van bankiers, multinationals en ander naar geld hongerig gespuis, goed weten hoe ze de op de rug van burgers vergaarde centen moeten verdoezelen en wegwerken, zodat de verlieslijdende gevolgen ook nog eens ten koste van het brave volk (Yiannis Modalis, enz) gelegd kunnen worden...de zwartmakerij van alle Griekse burger moet maar's ophouden, want ook die arrogantie zal ons vroeg ook zuur opbreken, want who's next on the menu, juist en zijn we dan allen ook ziek te bevinden?

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties