about
Toon menu

Pearl Harbor: mythe en werkelijkheid

Na een totaal onverwachte verrassingsaanval van Japan op de Amerikaans vlootbasis Pearl Harbor in Hawaii op 7 december 1941 had de VS geen andere keus dan aan het 'land van de rijzende zon' de oorlog te verklaren. Zo geraakte de VS ook betrokken in de oorlog tegen Duitsland. Mythe en werkelijkheid door Jacques R. Pauwels.
dinsdag 27 december 2011

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Mythe

Na een total onverwachte verrassingsaanval van Japan op de Amerikaans vlootbasis Pearl Harbor in Hawaii op 7 december 1941 had de VS geen andere keus dan aan het “land van de rijzende zon” de oorlog te verklaren. Wegens Japans bondgenootschap met Nazi Duitsland, verankerd in het Driemogendhedenpact van september 1940, geraakte de VS automatisch ook betrokken in de oorlog tegen Duitsland.

Werkelijkheid

De regering van President Franklin D. Roosevelt was al vele jaren van plan om oorlog te voeren tegen Japan en trachtte vanaf de zomer van 1941 een dergelijke oorlog uit te lokken door het opleggen van een olie-embargo en andere provocaties.

Wegens het Japanse bondgenootschap met Nazi-Duitsland, verankerd in het Driemogendhedenpact van september 1940, geraakte de VS automatisch ook betrokken in de oorlog tegen Duitsland.

Washington had de Japanse codes ontcijferd, en wist dat een Japanse vloot op weg was naar Pearl Harbor, maar verwelkomde die aanval omdat een Japanse agressie het mogelijk zou maken om een oorlog tegen dat land aanvaardbaar te maken bij het overwegend vredelievend Amerikaanse publiek. Een aanval door Japan, in tegenstelling tot een Amerikaanse aanval op Japan, moest ook vermijden dat de VS in oorlog geraakte met Nazi-Duitsland, een land dat wegens het zogenaamde Driemogendhedenpact verplicht was om Japan bij te staan – maar alleen wanneer Japan zelf werd aangevallen.

Wegens redenen die weinig of niets te maken hadden met Japan of de VS, maar wel heel veel met het fiasco van Duitslands 'Blitzkrieg' tegen de Sovjet-Unie, verklaarde Hitler echter zelf de oorlog aan de VS een paar dagen na Pearl Harbor, op 11 december 1941.

Herfst 1941

Net zoals nu werd de VS achter een democratische façade de facto geregeerd door een power elite, een machtselite van industriëlen en financiers, de eigenaars en managers van ‘s lands grootste bedrijven en banken, die samen slechts een minimaal aandeel van de totale bevolking vormden. En net zoals heden, hadden die industriëlen en financiers – corporate America, zoals men soms zegt – nauwe banden met de bovenste laag van de militaire hiërarchie, de warlords (krijgsheren), zoals de bekende socioloog van New Yorks Columbia University, C. Wright Mills, die overigens ook de term power elite heeft gemunt, hen noemde (1), en voor wie een aantal jaren een gigantisch hoofdkwartier, Pentagon genaamd, zou worden opgetrokken langs de oevers van de Potomacrivier in Washington.

Het Amerikaanse militair-industriële complex bestond inderdaad al ettelijke decennia vooraleer Eisenhower het die naam gaf op het einde van zijn carrière als president – overigens na dat complex jarenlang vlijtig te hebben gediend.

Over presidenten gesproken: in de jaren 1930 en 1940, opnieuw net als heden, liet de machtselite het Amerikaanse volk om de vier jaar met veel tamtam een keuze maken tussen twee van haar leden; bij die verkiezing, voorgesteld als het nec plus ultra van democratie, wordt een van de twee kandidaten voorgesteld als een Republikein, de andere als een Democraat, maar slechts heel weinig mensen weten wat eigenlijk het verschil uitmaakt.

De winnaar mocht dan zijn intrek nemen in het Witte Huis om daar beslissingen te treffen i.v.m. binnen- en buitenlandse politiek. Die beslissingen moesten echter – en moeten nog steeds - de belangen dienen van de machtselite; anders gezegd, de politiek van Amerika, officieel bepaald door de president – de 'machtigste mense ter wereld', weet je wel? - staat ten dienste van business, en business is een codewoord voor het maximaliseren van de winsten van de grote bedrijven en banken wiens patroons de power elite uitmaken.

Zoals president Calvin Coolidge het al eens openhartig uitdrukte gedurende de jaren twintig, the business of America is business, m.a.w. Amerika, de Amerikaanse staat, moet het maken van winsten zoveel mogelijk vergemakkelijken. Ook in 1941 woonde in het Witte Huis een bonafide lid van de machtselite, een telg uit een rijke en machtige familie: Franklin D. Roosevelt, of FDR tout court. (Terloops gezegd, het fortuin dat de familie Roosevelt had opgestapeld, was grotendeels afkomstig uit de verkoop van opium aan China; zoals Balzac schreef, “achter elk groot fortuin schuilt een misdaad”.)

Roosevelt moet de power elite goed van dienst geweest zijn, want hij slaagde erin om door hen als kandidaat voor het presidentschap genomineerd te worden, wat een hele prestatie was, en om verkozen te worden, wat relatief gemakkelijk was, in 1932, 1936 en opnieuw in 1940. Dat was des te meer opmerkelijk daar de jaren dertig, de dirty thirties of vieze jaren dertig, slechte tijden waren, gekenmerkt door een grote en schijnbaar eindeloze economische crisis, de Great Depression, evenals grote internationale spanningen, die in Europa in 1939 tot oorlog zouden voeren.

Roosevelts job, de belangen van de machtselite promoten, was onder die omstandigheden verre van gemakkelijk, want binnen de rangen van die elite heerste er grote verdeeldheid over de vraag hoe precies de belangen van grote bedrijven en banken het best konden gediend worden door de man die in die tijd pachter mocht zijn van het Witte Huis.

Met betrekking tot de economische crisis waren een deel van de industriëlen en bankiers best tevreden met de Keynesiaanse aanpak van de president, bekend als New Deal, waarin heel wat staatstussenkomst in de economie betrokken was. Maar talrijke andere leden van de machtselite wilden van een dergelijke etatistische of dirigistische politiek, die aan socialistische of zelfs communistische planning deed denken, helemaal niets weten en eisten een terugkeer naar de orthodoxie van het laissez-faire kapitalisme. (Het stoorde hen waarschijnlijk ook ten zeerste dat FDR om demagogisiche redenen af en toe openlijk kritiek gaf op ‘s lands bankiers en hen bij gelegenheid zelfs banksters noemde, hetgeen natuurlijk aan gangsters doet denken!).

De power elite was ook verdeeld met betrekking tot de buitenlandse politiek. De eigenaars en managers van talrijke Amerikaanse bedrijven – inclusief Ford, General Motors, IBM, ITT, en Rockefellers Standard Oil of New Jersey, heden bekend als Exxon – hielden best van Hitler; een van hen, William Knudsen van General Motors, loofde Duitslands Führer zelfs luidop als “het mirakel van de twintigste eeuw”. (2)

De reden: om zijn land voor te bereiden op oorlog, was Hitler Duitsland tot de tanden aan het herbewapenen, en dat veroorzaakte een economische heropleving, een Rüstungskonjunktur, waarvan de talrijke Duitse filialen van Amerikaanse bedrijven flink meeprofiteerden door de massaproductie van vrachtwagens, pantsers en vliegtuigen in faciliteiten zoals de Opelfabriek in Rüsselsheim, eigendom van GM, en Fords reusachtige fabriek in Keulen, de Ford-Werke; ook verdienden firma’s zoals Standard Oil en Texaco enorm veel geld door Hitler te voorzien van de brandstof die zijn pantsers nodig zouden hebben om in 1939 naar Warschau, in 1940 naar Parijs en in 1941 (bijna) naar Moskou op te rukken.

Geen wonder dat de managers en eigenaars van al die bedrijven stralend van fierheid en geluk aanwezig waren toen Duitslands overwinningen op Polen, België, Frankrijk enz. op 26 juni 1940 gevierd werden op een feest in het chique Waldorf-Astoria Hotel in New York. De industriële reuzen van Amerika zoals Henry Ford bewonderden ook de manier waarop Hitler de Duitse vakbonden had opgedoekt, de arbeiderspartijen buiten de wet had gesteld, en de meeste communisten zowel als vele socialisten in concentratiekampen had opgesloten; zij wensten luidop dat Roosevelt hetzelfde soort medecijn zou toedienen aan Amerika’s vakbondsleiders en aan de socialisten, communisten en andere 'reds' die toendertijd, in de jaren dertig en vroege jaren veertig, in de VS nog heel talrijk waren.

Wat deze industriëlen en bankiers echter geenszins wilden, was dat Roosevelt hun land zou doen ten oorlog trekken aan de zijde van de vijanden van Duitsland; in dit opzicht waren zij 'isolationisten' of, zoals men ook wel zei, 'non-interventionisten'. En in de vroege jaren veertig hadden zij op dat gebied de meerderheid van het Amerikaanse volk aan hun kant.

Een Gallup rondvraag in September 1940 toonde aan dat 88 percent van ’s lands burgers geen inmenging wilden in de oorlog die in Europa aan het woeden was. (3)  Het hoeft ons dus niet te verbazen dat niets erop wees dat Roosevelt zin had om tegen Duitsland te gaan kruisvaarten. Integendeel, gedurende de presidentsverkiezingen in de herfst van 1940 beloofde hij plechtig dat “[onze] boys niet in het buitenland zullen moeten ten oorlog trekken”. (4) De mannen van de machtselite zowel als de Amerikaanse doorsneeburgers knikten goedkeurend, en voilà, Roosevelt was herverkozen.

Dat Hitler Frankrijk en andere democratische landen had verslagen en bezet, vormde niet het minste probleem voor de Amerikaanse businessmen die lekker zaken deden met de Duitse dictator. Zij waren ervan overtuigd dat de toekomst van Europa aan het fascisme behoorde, meer bepaald aan de Duitse variante van het fascisme, het nazisme, en niet aan de democratie.

(Het was typerend daarvoor dat de grote baas van General Motors, Alfred P. Sloan, toen verklaarde dat het een goede zaak was dat in Europa de democratie het veld moest ruimen ten voordele van 'een alternatief' [d.w.z. fascistisch] systeem met sterke, intelligente en agressieve leiders die het volk langer en harder doen werken en die het instinct hebben van gangsters – hetgeen allemaal uitstekende kwaliteiten zijn!”) (5)

En daar ze zeker niet wilden dat Europa’s toekomst zou toebehoren aan het socialisme, noch in diens evolutionaire noch in diens revolutionaire (d.w.z. communistische) variante, zouden de Amerikaanse industriëlen en bankiers maar al te zeer in hun nopjes zijn toen Hitler ongeveer een jaar later eindelijk zou doen wat zij al sinds lang van hem verhoopt hadden, namelijk de Sovjet-Unie aanvallen om op die manier de bakermat van het communisme en inspiratiebron van de 'reds' in heel de wereld, ook in de VS zelf, te liquideren.

Terwijl talrijke grote bedrijven heerlijk zaken deden met Nazi-Duitsland, verdienden andere bedrijven voortaan heel veel geld door business met Groot-Brittannië. Dat land – evenals Canada en andere leden van het Britse Empire, natuurlijk - was Duitslands enig overblijvende vijand tussen de zomer van 1940 en juni 1941, toen Hitlers aanval op de Sovjet-Unie Groot-Brittannië en de Sovjet-Unie – tevoren helemaal geen vriendjes! – plots tot bondgenoten omtoverde.

De Britten hadden dringend behoefte aan allerlei materieel om hun strijd tegen Nazi-Duitsland te kunnen voortzetten, wilden een groot deel ervan in de VS komen aankopen, maar waren niet in staat om te betalen met baar geld, zoals dat vereist was door de Amerikaanse cash-and-carry-wetgeving. President Roosevelt zorgde er echter voor dat Amerikaanse bedrijven volop konden profiteren van die enorme window of opportunity door op 11 maart 1941 de befaamde Lend-Lease-wet te doen uitvaardigen, waardoor Groot-Brittannië vrijwel onbeperkt krediet kreeg om in de VS te gaan shoppen voor vrachtwagens, vliegtuigen en ander oorlogsmaterieel.

Uitvoer naar Groot-Brittannië binnen het kader van het Lend-Lease-programma zou enorme winsten opleveren, niet alleen wegens het reusachtige volume van geleverde goederen maar ook omdat die leveringen gepaard gingen met uitzonderlijk hoge prijzen en bedrieglijke praktijken zoals dubbel factureren.

In elk geval begon een deel van de Amerikaanse zakenwereld op die manier te sympathiseren met Groot-Brittannië, wat minder vanzelfsprekend was dan we heden geneigd zijn om aan te nemen. (Na het verwerven van de onafhankelijkheid was het vroegere koloniale moederland nog heel lang de aartsvijand van Uncle Sam gebleven; en nog in de jaren dertig had de Amerikaanse legerleiding plannen klaar om tegen de Britten oorlog te voeren en daarbij het Canadese Dominion van het Britse Empire aan tevallen, waarbij het bombarderen van steden zoals Vancouver en zelfs het gebruik van gifgas was voorzien.) (6)

Sommige – maar relatief weinige! - vertegenwoordigers van dit deel van de Amerikaanse industrie en bankwezen begonnen zelfs op te komen voor een Amerikaanse tussenkomst in de oorlog aan de zijde van de Britten; zij geraakten bekend als 'interventionisten'.

Maar natuurlijk was het zo dat de meeste grote Amerikaanse bedrijven grof geld verdienden door zowel met Nazi-Duitsland als met Groot-Brittannië zaken te doen; en naarmate de regering van Roosevelt de VS nu zelf begon voor te bereiden op een mogelijke oorlog – waarom, zullen we straks bespreken, en daarbij de militaire staatsuitgaven sterk verhoogde en allerlei oorlogsmaterieel begon te bestellen, werden er door de grote bedrijven die het leeuwendeel van die bestellingen in de wacht sleepten, ook enorm veel centen verdiend door Amerika’s eigen strijdkrachten van allerlei oorlogstuig te voorzien. (7)

Indien er iets was waarover alle hoge pieten van de Amerikaanse industriële en financiële wereld het eens konden zijn, onafgezien van hun uiteindelijk weinig belangrijke persoonlijke sympathie voor Hitler of Churchill, was het dit: de oorlog die sedert 1939 in Europa woedde was goed, schitterend zelfs, voor hun business. Ook hierover gingen ze allemaal akkoord: hoe langer die oorlog duurde, hoe beter.

Met de uitzondering van de allervurigste pro-Britse interventionisten waren ze verder ook van mening dat het helemaal niet nodig was om de VS direct in die oorlog te betrekken, en zeker niet aan de zijde van de vijanden van Duitsland. Het allervoordeligst, vanuit het standpunt van corporate America, was een scenario waarbij de oorlog in Europa zo lang mogelijk bleef aanslepen, zodat de grote bedrijven konden blijven winsten boeken door het leveren van duur oorlogsmaterieel (en brandstof) aan de Duitsers, de Britten, hun respectievelijke bondgenoten, en aan Amerika zelf.

Henry Ford sprak toentertijd de hoop uit dat “noch de Geallieerden, noch de Aslanden de oorlog zouden winnen”, en hij liet verstaan dat de VS beide zijden in dat conflict moest voorzien van “het materieel dat ze nodig hadden om elkaar te bevechten tot ze uiteindelijk aan weerskanten uitgeput neerstortten”.

Ford pastte toe wat hij predikte, en deed zijn fabrieken in de VS, in Groot-Brittannië, in Duitsland en in bezet Frankrijk allerlei materieel produceren voor alle oorlogvoerende landen. (8) Voor de meeste mensen die erin betrokken waren, was de oorlog een hel, maar voor Amerikaanse industriëlen zoals Ford was de oorlog een paradijs.

Over Roosevelt zelf wordt – terecht of ten onrechte - algemeen geloofd dat hij een interventionist was, maar in het Congres van Afgevaardigden, het Amerikaanse parlement, overheersten de isolationistsen, en het zag er niet naar uit alsof de VS weldra, of zelfs ooit, in de oorlog zouden betrokken geraken. Maar wegens de Lend-Lease-uitvoer naar Groot-Brittannië verslechtten de verhoudingen tussen Washington en Berlijn, en in de herfst van 1941 leidde een reeks incidenten tussen Duitse duikboten en destroyers van de Amerikaanse zeemacht (die vrachtboten stampensvol wapens op weg naar Groot-Brittannië begeleidden) tot een crisis die achteraf bekend geraakte als een 'onverklaarde oorlog ter zee'.

Maar zelfs die episode deed Washington er niet aan denken om aan de oorlog in Europa te gaan deelnemen. De industrie en het bankwezen vonden het status quo bijzonder voordeling, en hadden eenvoudig geen belangstelling voor een kruistocht tegen Nazi-Duitsland.

Omgekeerd was Hitler tot over zijn oren betrokken in het groot project van zijn leven, de oorlog die moest eindigen met de totale vernietiging van de Sovjet-Unie. In die oorlog verliepen de zaken echter niet volgens plan. De Blitzkrieg in het Oosten, ontketend op 22 juni 1941, zou de Sovjet-Unie binnen de 4 à 6 weken “indrukken zoals een ei”, tenminste volgens de militaire experts niet in alleen in Berlijn, maar ook in Londen en Washington.

Aanvang december waren de Sovjets echter nog niet met de witte vlag komen zwaaien. Au contraire, op 5 december startte het Rode Leger totaal onverwachts een tegenoffensief in de omgeving van Moskou, en plots zaten de Duitsers zelf diep in de penarie. Het allerlaatste waaraan Hitler op dat ogenblik dacht, was een oorlogsverklaring aan de VS. (9)

In de jaren 1930 had het Amerikaanse leger geen plannen voor oorlogvoering tegen Nazi-Duitsland, en maakte er ook geen. Er bestonden daarentegen wel degelijk plannen voor oorlogvoering tegen Groot-Brittannië, Canada, Mexico – en Japan. (10)

Waarom tegen Japan? In de jaren dertig was de VS een van de grootste industriële machten ter wereld, en zoals in het geval van alle andere industriële machten keek men daar voortdurend uit naar bronnen van goedkope grondstoffen zoals rubber en olie, en natuurlijk ook naar markten voor de eigen afgewerkte producten. Reeds tegen het einde van de 19de eeuw had Amerika consequent zijn belangen in dit opzicht vervolgd door zijn economische en soms zelfs directe politieke invloed uit te breiden naar verre landen en zelfs naar de overkant van de Stille Oceaan.

Deze agressieve, imperialistische politiek, meedogenloos gevoerd door presidenten zoals Theodore Roosevelt, een verwant van FDR, had geleid tot Amerikaanse heerschappij over vroegere Spaanse koloniën zoals Puerto Rico, Cuba en de Filipijnen, alsook over het tevoren nog onafhankelijke Hawaii. De VS had zich zo ontpopt als een grootmacht in het gebied van de Stille Oceaan en zelfs in het Verre Oosten. (11)

De landen aan de overkant van de Stille Oceaan begonnen dus een steeds grotere rol te spelen als markten voor Amerikaanse exportproducten en als bronnen van goedkope grondstoffen. Maar in de jaren dertig, die geplaagd waren door de Grote Depressie, liep de concurrentie voor markten en grondstoffen steeds warmer, en begon de VS last te krijgen van concurrentie vanwege een agressieve rivaliserende industriële macht, die al evenzeer belust bleek te zijn op bronnen van grondstoffen zoals olie en op markten voor zijn afgewerkte producten. Die concurrent was Japan, het land van de rijzende zon.

Japan zocht zijn eigen imperialistische ambities waar te maken in China, een 'markt' met onbegrensde mogelijkheden, en in Zuidoost-Azië, een gebied rijk aan grondstoffen. En net zoals de VS aarzelde Japan niet om daarbij geweld te gebruiken, bijvoorbeeld door genadeloos oorlog te voeren tegen China, daarbij vreselijke misdaden te begaan, en een theoretisch onafhankelijke kolonie op te richten in het noorden van dat groot, maar toen heel zwak land.

Wat de VS erg stoorde, was niet dat de Japanners hun Chinese (en Koreaanse buren) als Untermenschen behandelden, maar dat zij dat deel van de wereld aan het herscheppen waren in een eigen economisch baljuwschap, in een 'afgesloten economisch systeem' waarin geen plaats voorzien was voor de Amerikaanse concurrentie. De Japanners volgden in dit opzicht eigenlijk het voorbeeld van de VS, die reeds vroeger Latijns-Amerika en de Caraïben had omgetoverd in de exclusieve economische speeltuin van Uncle Sam. (12)

Corporate America was erg gefrustreerd dat het uitgesloten werd uit de lucratieve markt van het Verre Oosten, door de 'Japs' nog wel, een 'geel ras' – en een 'geel gevaar'! - dat de Amerikanen al gedurende de 19de eeuw waren gaan verachten. (13)

Japan werd beschouwd als een arrogant, maar in de grond zwak land, dat de machtige VS gemakkelijk “binnen drie maand van de kaart kon vegen”, zoals de secretaris (minister) van de Navy, Frank Knox, het ooit uitdrukte. (14)

En zo gebeurde het dat gedurende de jaren dertig en het begin van de jaren veertig de Amerikaanse machtselite wel gekant was tegen oorlog tegen Nazi-Duitsland, maar bijna unaniem te vinden was voor een oorlog tegen Japan – tenzij, natuurlijk, Tokyo bereid zou zijn om grote toegevingen te doen, bijvoorbeeld door de Chinese 'markt' met de VS te gaan 'delen'.

President Roosevelt – net zoals zijn voorganger Woodrow Wilson helemaal geen brave pacifist! – was er op uit om de machtselite een dergelijke splendid little war, een 'schitterend oorlogje', te bezorgen. (De uitdrukking splendid little war was gemunt door John Hay, ooit minister van Buitenlandse Zaken, en bedoeld ermee was de Spaans-Amerikaanse Oorlog van 1898, die splendid beschouwd werd omdat hij het de VS had mogelijk gemaakt had om de Filipijnen, Puerto Rico, enz. op zak te steken.)

Gedurende de zomer van 1941 breidde Tokyo zijn invloedssfeer in het Verre Oosten nog verder uit, namelijk door de rubberrijke Franse kolonie Indochina te bezetten. Het zag er ook steeds meer naar uit alsof de Japanners elk ogenblik konden binnenvallen in het olierijke Indonesië, alweer een afgelegen kolonie van een Europees land dat in moeilijkheden verkeerde wegens de oorlog in Europa zelf en dus als een rijpe vrucht scheen te wachten om door Tokyo geplukt te worden.

Zou de VS weldra heel Zuidoost-Azië, misschien zelfs inclusief Amerika’s 'bloedeigen' Filipijnse kolonie, aan die ellendige 'Japs' kwijtspelen? Roosevelt schijnt te hebben beslist dat de tijd gekomen was om oorlog te voeren tegen Japan, maar hij had twee problemen. Ten eerste was de openbare opinie in de VS erg gekant tegen gelijk welke 'buitenlandse' oorlog. Ten tweede zou de isolationistische meerderheid in the Congres van Afgevaardigden zeker zijn goedkeuring voor een dergelijke oorlog weigeren uit vrees dat de VS daardoor automatisch in oorlog zouden geraken tegen Japans bondgenoot, Nazi-Duitsland.

Roosevelts oplossing voor dit dubbel probleem, volgens de auteur van een gedetailleerde en bijzonder goed gedocumenteerde recente studie, Robert B. Stinnett, bestond erin om “Japan door allerlei provocaties ertoe te brengen om de VS aan te vallen”. (15)

In het geval van een Japanse aanval zou het Amerikaanse publiek niet anders kunnen dan zich “achter de vlag te scharen”. (Het Amerikaanse publiek was er reeds tevoren op dezelfde manier toe gebracht om zich achter de stars and stripes te scharen, namelijk tijdens het begin van de Spaans-Amerikaanse Oorlog, toen het Amerikaanse slagschip Maine op mysterieuse wijze ontplofte en zonk in de haven van Havana, iets dat onmiddellijk in de schoenen van de Spanjaarden geschoven werd; na de Tweede Wereldoorlog zou het Amerikaanse publiek opnieuw door middel van gefabriceerde provocaties geconditioneerd worden om oorlogen goed te keuren die door hun regering gewild en gepland waren, bijvoorbeeld het beruchte incident in de Golf van Tonkin in 1964.)

Bovendien was het zo dat het Driemogendhedenpact, ondertekend door Japan, Duitsland en Italië in Berlijn op 27 september 1940, de ondertekenaars verplichte om elkaar bij te staan wanneer een van hen aaangevallen werd door een ander land, maar niet wanneer een van hen een ander land aanviel. (16)

Als gevolg daarvan hoefden de isolationisten in het Congres - die overigens noninterventionisten waren met betrekking tot Duitsland, maar niet met betrekking tot Japan! – niet te vrezen dat een conflict met Japan ook oorlog tegen Duitsland zou betekenen.

President Roosevelt had beslist, schrijft Stinnett, dat “het duidelijk moet zijn dat Japan de eerste stap zet”, en daarom deed hij vanaf de zomer van 1941 “al het mogelijk om Japan te provoceren en zo ertoe te brengen om een oorlog tegen ons te beginnen”. Tot de knepen die hij daarbij gebruikte, behoorden het uitzenden van oorlogsschepen tot vlakbij en zelfs binnen de Japanse territoriale wateren, in de hoop van op die manier een voorval in de stijl van het latere incident in de Golf van Tonkin uit te lokken, dat dan als casus belli zou kunnen dienen.

Maar uiteindelijk werd het gewenste resultaat geleverd door systematische en genadeloze economische druk op een land dat dringend behoefte had aan grondstoffen zoals olie en rubber en daarom dergelijke methodes wel als bijzonder provocatief moest beschouwen. Reeds in de zomer van 1941 bevroor de Roosevelt regering alle Japanse vermogens (assets) in de VS en begon systematisch te verhinderen dat de Japanners gelijk waar petroleumproducten konden inkopen.

In samenwerking met de Britten en de Nederlanders, die hun eigen redenen hadden om de Japanners tegen te werken, legde de VS Japan zware economische sancties op, inclusief een embargo op levensbelangrijke olie. De situatie verslechtte dus zienderogen in de loop van de herfst van 1941.

De onophoudelijke Amerikaanse provocaties aan het adres van Japan waren er op gericht om dat land ten oorlog te doen trekken, en het werd steeds waarschijnlijker dat het zo zou eindigen. “Omdat we maar bleven naalden steken in ratelslangen”, vertrouwde FDR later toe aan een vriend, “werd ons land uiteindelijk gebeten”. Op 26 november, toen Washington eistte dat Japan zich zou terugtrekken uit China, beslisten de 'ratelslangen' in Tokyo dat de maat vol was en bereidden ze zich voor om te 'bijten'.

Een Japanese vloot kreeg bevel om in alle stilte op Hawaii koers te zetten om de oorlogsschepen aan te vallen die FDR daar in 1940 had doen stationeren – op provocatieve en terzelfdertijd uitnodigende wijze, vanuit Tokyo’s standpunt bekeken. De Amerikanen hadden de Japanse codes ontcijferd en onderschepten talrijke berichten die door de vloot op weg naar Hawaii werden uitgezonden, zodus wisten de Amerikaanse regering en legerleiding precies wat de Japanese armada van plan was. De bevelhebbers in Honolulu werden echter niet verwittigd, en zo dus konden de Japanners op zondag 7 december 1941 ongestoord hun 'verrassingsaanval' uitvoeren. (17)

De volgende dag vond FDR het gemakkelijk om het Congres ervan te overtuigen om aan Japan de oorlog te verklaren, en het Amerikaanse volk, diep geschokt door een schijnbaar laffe aanval waarvan ze niet konden weten dat hij geprovoceerd en verwacht was door hun eigen regering, schaarde zich zoals voorzien als één man achter de vlag. De VS was nu paraat om oorlog te voeren tegen Japan, en de vooruitzichten op een relatief gemakkelijke overwinning waren niet geruïneerd door de in Pearl Harbor geleden verliezen.

Die waren op het eerste gezicht gruwelijk, maar in werkelijkheid verre van catastrofaal. De gekelderde schepen waren oud, “overwegend relieken van de Eerste Wereldoorlog”, en verre van onontbeerlijk voor oorlogvoering tegen Japan. De moderne oorlogsschepen, daarentegen, inclusief de vliegdekschepen die in de oorlog een cruciale rol zouden spelen, waren ongedeerd, daar zij zogezegd 'toevallig' op bevel van Washington uit Pearl Harbor waren weggestuurd en gedurende de aanval ergens ver weg van de Hawaiiaanse kusten ronddobberden. (18)

Het verliep echter niet zo vlot als gedacht, want een paar dagen later, op 11 december, verklaarde Nazi-Duitsland totaal onverwachts de oorlog aan de VS. Dat betekende dat men niet op één front tegen één vijand een splendid little war, maar op twee fronten tegen twee vijanden een grote oorlog, een heuse wereldoorlog, moest gaan voeren. En zelfs met dappere bondgenoten aan zijn zijde, zou dat voor de machtige Uncle Sam een hele karwei worden.

In het Witte Huis kwam het nieuws van de Japanse aanval op Pearl Harbor helemaal niet aan als een verrassing, maar de Duitse oorlogsverklaring sloeg er in al een ware bom. Duitsland had niets te doen gehad met de aanval in Hawaii en was zelfs niet op de hoogte geweest van Tokyo’s plannen. Zodus vroeg FDR niet aan het Congres om aan Nazi-Duitsland de oorlog te verklaren.

Het klopt dat de verhoudingen tussen de VS en Duitsland al een hele tijd bijzonder slecht waren wegens de Amerikaanse leveringen van oorlogsmaterieel aan Groot-Brittannië, wat had geleid tot de zogezegde 'onverklaarde oorlog ter zee' in de herfst van 1941. Maar, zoals we hebben gezien, had de Amerikaanse machtselite niet de minste lust om tussenbeide te komen in de oorlog in Europa.

Het was Hitler zelf die aan de VS de oorlog verklaarde op 11 december 1941, dit tot grote verrassing van Roosevelt. Waarom deed hij dat? Een paar dagen tevoren, op 5 december 1941, had het Rode Leger een tegenoffensief ontketend in de buurt van Moskou, en dit betekende het fiasco van de Blitzkrieg in de Sovjet-Unie. Op die dag realiseerden Hitler en zijn generaals zich dat zij de oorlog nog wel lang konden doen aanslepen, maar niet meer konden winnen.

Doch toen een paar dagen later de Duitse dictator te horen kreeg dat de Japanners Pearl Harbor hadden aangevallen, schijnt hij na lang nadenken te hebben besloten dat een Duitse oorlogsverklaring aan de Amerikaanse vijand van zijn Japanse vrienden, iets waartoe hij door het Driemogendhedenpact helemaal niet verplicht was, Tokyo ertoe zou brengen om de oorlog te verklaren aan de Sovjet-vijand van Duitsland.

Daar het Japanse leger zich grotendeels in Noord-China bevond en dus bijna onmiddellijk de Sovjet-Unie kon aanvallen in de omgeving van Vladivostok, zou een conflict met Japan de Sovjets in de uiterst benarde situatie van een tweefrontenoorlog hebben doen terechtkomen; en op die manier zou Hitler misschien toch nog de overwinning kunnen behalen in een anti-Sovjet 'kruistocht' die hij zonder Japanse hulp zeker gedoemd was om te verliezen. (De Duitse historicus Hans Gatzke is van mening dat Hitler overtuigd was dat “indien Duitsland zich niet bij Japan aansloot, er van Japanse hulp tegen de Sovjet-Unie geen sprake meer kon zijn”.) (19)

Hitler geloofde dus dat hij het spookbeeld van een nederlaag kon verjagen door aan de kwetsbare Siberische grens van de Sovjet-Unie een soort Japanse deus ex machina te doen verschijnen. Maar Japan gaf aan Hitlers onuitgesproken uitnodiging geen gevolg. Tokyo haatte de Sovjet-staat, en had er eigenlijk graag oorlog tegen gevoerd, maar het land van de rijzende zon kon zich al evenmin als de Sovjets een tweefrontenoorlog veroorloven en richtte zich liever op een ‘zuiderse’ strategie, met Zuidoost-Azië als inzet, dan op een uitzichtloos avontuur in het onherbergzame Siberië.

Pas op het einde van de oorlog, na de Duitse overgave, zou het tot krijgsverrichtingen tussen Japan en de Sovjet-Unie komen. In elk geval was de VS voortaan door Hitlers eigen oorlogsverklaring een actieve deelnemer aan de oorlog in Europa, een oorlog die in de ogen van de Amerikaanse machtselite een 'verkeerde oorlog' was, omdat hun land erin vocht tegen een land, Nazi-Duitsland, waarmee ze heerlijk zaken deden en waartegen ze geen vijandige gevoelens koesterden, en met als bondgenoot een land, de Sovjet-Unie, dat ze in de grond verafschuwden. (20)

Gedurende de laatste jaren is Uncle Sam nogal dikwijls ten oorlog getrokken, maar er wordt ons steeds gevraag om te geloven dat dit gedaan wordt ter wille van humanitaire doeleinden, bijvoorbeeld om genocides te voorkomen, om terroristen te beletten om allerlei aanslagen uit te voeren, om volkeren van sadistische dictators te verlossen, om de democratie te bevorderen, enz. (21)

Blijkbaar gaat het nooit om de economische belangen van de VS of, preciezer gezegd, van de grote bedrijven en banken van Amerika. Die oorlogen worden dikwijls vergeleken met Amerika’s archetypische 'goede oorlog', de Tweede Wereldoorlog, waarin Uncle Sam naar verluidt enkel en alleen ten strijde trok om vrijheid en democratie te gaan verdedigen.

(In een poging om zijn 'oorlog tegen het terrorisme' aan het Amerikaanse publiek te 'verkopen', bijvoorbeeld, was George W. Bush er als de kippen bij om de gebeurtenissen van 11 september 2001 te vergelijken met de 'geniepige' aanval op Pearl Harbor.)

Onze nadere kijk op de omstandigheden van de intrede in de oorlog van de VS in december 1941 toont ons echter een heel ander beeld. De Amerikaanse machtselite wilde een oorlog tegen Japan, plannen voor een dergelijke oorlog lagen reeds lang klaar, en in 1941 vond Roosevelt het uur gekomen om een dergelijke oorlog uit te lokken, niet om een einde te stellen aan de Japanse agressie tegen China en de vreselijke oorlogsmisdaden die daar werden begaan, maar omdat Amerika’s grote bedrijven en banken een (groot) stuk wilden van de 'taart' van grondstoffen en markten van het Verre Oosten.

Anderzijds deden de grote bedrijven van de VS gouden zaken met en in Nazi-Duitsland, profiteerden ze van de oorlog die Hitler in Europa had ontketend en, terloops gezegd, voorzagen ze hem van het materieel en de brandstof die hij nodig had voor zijn Blitzkrieg; oorlog tegen Nazi-Duitsland was bijgevolg totaal ongewenst wat de Amerikaanse machtselite betrof, ook al waren er humanitaire redenen bij de vleet om oorlog te voeren tegen het empire of evildat Hitlers Derde Rijk zeker was.

Tot in 1941 bestonden er geen plannen voor een oorlog tegen Duitsland, en in december 1941 trok de VS niet vrijwillig ten strijde tegen Nazi-Duitsland, maar sukkelde als het ware in die oorlog, en wel door Hitlers eigen toedoen.

Splendid little war

Humanitaire beschouwingen speelden helemaal geen rol in de calculus die leidde tot de intrede van de VS in de Tweede Wereldoorlog, de oorspronkelijke 'goede oorlog' van dat land. En er is geen reden om aan te nemen dat humanitaire beschouwingen wél een rol speelden in de calculus die er onlangs toe leidde dat Uncle Sam wegmarcheerde om nieuwe zogezegde 'goede oorlogen' te gaan voeren in onfortuinlijke landen zoals Irak, Afghanistan en Libië – en binnenkort misschien oorlog zal gaan voeren tegen Iran.

Een oorlog tegen Iran staat heel zeker op het verlanglijstje van corporate America, want een dergelijke oorlog belooft een grote afzetmarkt op te brengen en, natuurlijk nog veel belangrijker, enorme hoeveelheden van die o zo kostbare en begeerde grondstof, olie.

Zoals in het geval van de oorlog tegen Japan, liggen de plannen voor een oorlog tegen Iran al lang klaar, en is de man in het Witte Huis – nochtans gezalfd met de heilige olie van een Nobelprijs voor de Vrede! - al even vastbesloten als FDR dat indertijd was om een dergelijke oorlog mogelijk te maken.

Net als in het geval van de oorlog tegen Japan, worden er met zijn weten en goedkeuring provocaties georchestreerd, deze keer in de vorm van sabotage en inbreuken door onbemande vliegtuigen (drones) evenals het ouderwetse maar nog steeds intimiderende versturen van oorlogsschepen tot vlakbij de territoriale wateren van het betrokken land.

Washington is er opnieuw druk mee bezig, “naalden in ratelslangen te steken”, blijkbaar in de hoop dat de Iraanse 'ratelslang' zal terugbijten en daarmee de VS het excuus zal bezorgen om een splendid little war te beginnen. Maar net zoals in het geval van Pearl Harbor, zou de erop volgende oorlog wel eens groter, langer en vreselijker kunnen zijn dan verwacht.

Jacques R. Pauwels

Jacques R. Pauwels is auteur van 'De mythe van de ‘goede oorlog’' (2000) en 'Big business met Nazi-Duitsland' (2009).

(1) C. Wright Mills, The Power Elite, New York, 1956.

(2) Geciteerd in Charles Higham, Trading with the Enemy: An Exposé of the Nazi-American Money Plot 1933-1949, New York, 1983, p. 163.

(3) Robert B. Stinnett, Day of Deceit: The Truth about FDR and Pearl Harbor, New York, 2001, p. 17.

(4) Geciteerd in Sean Dennis Cashman, America, Roosevelt, and World Oorlog II, New York en London, 1989, p. 56.

(5) Edwin Black, Nazi Nexus: America’s Corporate Connections to Hitler’s Holocaust, Washington/DC, 2009, p. 115.

(6) Floyd Rudmin, 'Secret War Plans and the Malady of American Militarism', Counterpunch, 13:1, 17-19 februari 2006. pp. 4-6, http://www.counterpunch.org/2006/02/17/secret-oorlog-plans-and-the-malady-of-american-militarism

(7) Jacques R. Pauwels, De Mythe van de ‘goede oorlog: Amerika en de Tweede Wereldoorlog, Berchem, 2000, pp. 44-50. De bedrieglijke praktijken van Lend-Lease worden beschreven in Kim Gold, 'The mother of all frauds: How the United States swindled Britain as it faced Nazi Invasion', Morning Star, 10 april 2003.

(8) Geciteerd in David Lanier Lewis, The public image of Henry Ford: an American folk hero and his company, Detroit, 1976, pp. 222, 270.

(9) Jacques R. Pauwels, '70 Years Ago, December 1941: Turning Point of World War II', Global Research, December 6, 2011, http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=28059.

(10) Rudmin, op. cit.

(11) Zie b.v. Howard Zinn, A People's History of the United States, s.l., 1980, p. 305 e.v.

(12) Patrick J. Hearden, Roosevelt confronts Hitler: America's Entry into World Oorlog II, Dekalb/IL, 1987, p. 105.

(13) 'Anti-Japanese sentiment', http://en.wikipedia.org/wiki/Anti-Japanese_sentiment.

(14) Patrick J. Buchanan, 'Did FDR Provoke Pearl Harbor?', Global Research, December 7, 2011, http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=28088. Buchanan verwijst naar een nieuw boek door George H. Nash, Freedom Betrayed: Herbert Hoover’s Secret History of the Second World War and its Aftermath, Stanford/CA, 2011.

(15) Stinnett, op. cit., p. 6.

(16) Daarom moest Japan ook niet de oorlog verklaren aan de Sovjet-Unie, en deed het ook niet, toen Nazi-Duitsland dat land aanviel op 22 juni 1941.

(17) Stinnett, op. cit., pp. 5, 9-10, 17-19, 39-43; Buchanan, op. cit.; Pauwels, De Mythe..., pp. 58-60. Over de Amerikaanse onderschepping van gecodeerde Japanse berichten, zie Stinnett, op. cit., pp. 60-82. Rattlesnakes-citaat uit Buchanan, op. cit.

(18) Stinnett, op. cit., pp. 152-154.

(19) Hans W. Gatzke, Germany and de United States: A “Special Relationship?”, Cambridge/MA en London, 1980, p. 137.

(20) Pauwels, '70 Years Ago…'

(21) Zie Jean Bricmont, Humanitarian imperialism: Using Human Rights to Sell War, New York, 2006.

reacties

27 reacties

  • door Jacques R. Pauwels op dinsdag 27 december 2011

    Er is bij het publiceren van mijn artikel iets fout gegaan:

    Aansluitend by de "Mythe en werkelijkheid" in de titel, begint het artikel eigenlijk zo:

    MTHE: Na een total onverwachte verrassingsaanval van Japan op de Amerikaans vlootbasis Pearl Harbor in Hawaii op 7 december 1941 had de VS geen andere keus dan aan het “land van de rijzende zon” de oorlog te verklaren. Wegens Japans bondgenootschap met Nazi Duitsland, verankerd in het Driemogendhedenpact van september 1940, geraakte de VS automatisch ook betrokken in de oorlog tegen Duitsland. WERKELIJKHEID: De regering van President Franklin D. Roosevelt was al vele jaren van plan om oorlog te voeren tegen Japan en trachtte vanaf de zomer van 1941 een dergelijke oorlog uit te lokken door het opleggen van een olie-embargo en andere provocaties. (Enz.)

    • door han op dinsdag 27 december 2011

      Om de één of andere reden is dat misgelopen bij de eindredactie, ik corrigeerde het opnieuw.

      Groeten han

  • door TDW op dinsdag 27 december 2011

    Uw artikel bevat meer mythe dan waarheid.

    Indien de VS echt op oorlog uit zou zijn dan zou hun strijdkracht veel sneller gereageerd hebben tegen Japan na Pearl Harbor. Dan zou de VS zeker de oorlog in de philipijnen niet verloren hebben na 5 maanden zware strijd. De boycot tegen Japan werd niet alleen door de VS georganiseerd, Nederland en GB organiseerde dit mee. Juist omdat alledrie de partijen geen oorlog tegen Japan wilde en konde voeren. Ze probeerde juist via diplomatieke druk de japanse agressieve expansiedrang te hinderen en zelfs zo te doen stoppen. U zwijgt echter ook dat de VS pas na 7 maanden een eerste succesje behaalde in de oorlog tegen Japan. Door geluk won de VS de slag van de Midway en konden ze zo in het offensief gaan. Toch wel verdacht als het allemaal een complot was. En dan kan je vragen waarom de VS niet in staat was om een offensieve oorlog te voeren. De politiek van de VS die vrij isolationistisch was en omdat men dacht dat Japan niet zou aanvallen. Zelfs japan wist dat ze een lange termijn oorlog tegen de VS niet konden winnen. Dus waarom zou de VS een offensieve strijdkracht opbouwen?

    Wat betreft dat de industrie in de VS nazi-gezind was. Wel tegen 41 deed de VS geen zaken meer met Nazi-Duitsland. Heeft te maken met een verbod opgelegd door de politiek. Daarbij steunde de VS Engeland en andere landen zowel financieel als materieel die streden tegen Nazi-Duitsland. Bij de Slag van Engeland zijn zelfs heel wat Amerikaanse piloten omgekomen. Een klein voorbeeld van hoe Anti-nazi de Amerikaanse bevolking was. Max Schmeling was niet de favoriet van de Amerikanen, ze steunde de zwarte Joe Louis. En dit omwille van de banden van Schmeling met de Nazi-top. (Schmeling sprak echter engels en had een lang tijd in de VS gebokst).

    • door Karel op dinsdag 27 december 2011

      Correct. De Amerikaanse vloot kreeg een zware klap toegebracht door de aanval op Pearl Harbour. No way dat FDR dat bewust heeft laten gebeuren. Waarom zou één schip niet volstaan?

      • door Lode Vanoost op dinsdag 27 december 2011

        Natuurlijk waren FDR en zijn kabinet niet exact op de hoogte van de specifieke aanval op Pearl Harbour. Zij wisten wel heel zeker dat er 'iets' op til was. Uit de analyse van de beleidsdocumenten uit die tijd blijkt vooral hoe racistisch de Amerikanen in hun analyse waren over de 'gele' Japanners. Het anti-Aziatisch racisme in de Angelsaksische landen heeft diepe historische wortels. Het is niet toevallig dat 'yellow' in het Engels een scheldwoord is voor een bangerik, een lafaard.

        Het kabinet van FDR onderschatte compleet de technologische capaciteit van de Japanse vloot en luchtmacht. In de Amerikaanse media spraken FDR's ministers openlijk over het bombarderen van de Japanse steden met brandbommen (de Japanse steden bestonden bijna volledig uit houten huizen), zodra hun vloot daar zou aankomen, overtuigd als ze waren dat dat zonder al te veel problemen zou lukken. Pearl Harbour was vooral in die zin een complete verrassing voor de Amerikanen. Ze dachten immers dat de Japanners niet in staat zouden zijn om een dergelijke massale operatie logistiek uit te voeren. Dit verklaart voor een deel waarom de informatie uit de ontcijferde codes onderschat werd.

        Er vielen inderdaad 3000 slachtoffers in Pearl Harbour (iets waar niemand zich over verheugt - ook de auteur van dit artikel niet - het ging immers vooral om gewone miliciens, gewone jongens). Dat gewone mensen sneuvelen in oorlogen die voor andere redenen worden gestreden dan de officiële, is overigens een historische constante. Ook de meeste Japanse soldaten geloofden de propaganda van hun eigen leiders. Pearl Harbour was dus inderdaad een zware klap voor de Amerikaanse vloot. Maar het was wel degelijk de gebeurtenis waarmee men de Amerikaanse bevolking overtuigd heeft om toch in de oorlog te stappen. Dat is de kern van het betoog van dit artikel.

        Mogendheden maken plannen. Die lukken niet altijd perfect. Dat kan soms lelijk tegenvallen en af en toe schieten die mogendheden zich daarbij zwaar in de eigen voet. Dat is nu eenmaal de geschiedenis en dat is dus ook helemaal niet uniek voor de VS, andere imperia hebben dat soort verkeerde inschattingen ook gemaakt.

        Deze analyse weerleggen als een 'samenzweringstheorie' is in feite een verholen manier om te zeggen: 'Ik wil jouw ideeën niet bespreken. Ik wil dat ze worden doodgezwegen'. Het is om Chomsky te citeren het equivalent van een verwensing met een Engels vierletterwoord.

        Overigens is het uitlokken van een incident door de vijand om het excuus te hebben voor een oorlog tegen die vijand een tactiek die zo oud is als de menselijke geschiedenis. Dat is geen samenzwering, dat is tactiek en strategie.

        Of FDR nu wel of niet wist dat Pearl Harbour er aan kwam, dat verandert trouwens niets aan het feit dat de VS een oorlog met Japan noodzakelijk vond om een mogelijk economisch monopolie van Japan over dat deel van de wereld te voorkomen. (Waarom anders was de Amerikaanse vloot in Hawai - om verder door te varen). Ook dat is niet nieuws in de geschiedenis van de mensheid. Oorlogen hebben altijd economische doelstellingen gediend.

        Dat Japan zijn koloniale heerschappij over dat deel van Azië aan het vestigen was met een brutaal koloniaal systeem is ook een feit. Maar wat dat betreft waren de Europese koloniale mogendheden en Amerika niet bepaald goed geplaatst om lessen te geven. De Nederlandse koloniale heerschappij over Indonesië was gruwelijk, idem voor de Amerikanen in de Filipijnen, de Britten in India, de Fransen in Indochina (doe er maar de Belgen in de Congo bij) ... de pot en de ketel.

  • door Lode Vanoost op dinsdag 27 december 2011

    Dit gaat helemaal in tegen de mythe van de 'goede oorlog'. Een welgekomen dosis antigif tegen de propaganda die wij tot vandaag in onze geschiedenisboeken mogen lezen!

    Zie ook:

    'The Splendid Blond Beast: Money, Law and Genocide in the Twentieth Century', Christopher Simpson, Common Courage Press, 1995 'For Reasons of State', Noam Chomsky, Fontana, 1973 (eerste hoofdstuk: The Rule of Force in International Affairs') American Power and the New Mandarins', Noam Chomsky, Pantheon,1969 (tweede hoofdstuk 'On the Backgrounds of the Pacific War')

  • door Jaques Aerts op dinsdag 27 december 2011

    Een mooi staaltje van complotwaanzin en anti-Amerikaanse propaganda. De mythe rond de voorkennis van de aanval op Pearl Harbour is al ontelbare malen ontkracht en houdt alleen nog stand in kringen van samenzweringsmalloten en fanatieke Amerika-haters (waar je de heer Jacques R. Pauwels duidelijk toe kan rekenen, als ik zie wat hij eerder gepubliceerd heeft).

    De VS wist niet dat Japan Hawaï zou aanvallen, dat is een regelrecht fabeltje. Ze hadden dan wel hun codes ontcijferd, Japan noemde nooit de naam van het doel in hun communicatie. Men verwachtte wel een aanval, maar niet op Pearl Harbour omdat dit te ver van Japan af lag. De klassieke leugen dat de vliegdekschepen waren weggestuurd om aan de aanval te ontkomen is wel heel gemakkelijk te weerleggen, de meesten bevonden zich namelijk ten westen van Hawaï, met andere woorden dicht bij de Japanse vloot!

    De leugen dat FDR op voorhand wist van de aanval is gelanceerd tijdens de presidentsverkiezingen, een leugen die intussen gretig overgenomen is door samenzweringsfanaten en ultra-linkse, Amerika-hatende Sovietvriendjes zoals negationist Jaques R. Pauwels. Dit artikel hoort niet thuis in de categorie "Nieuws" maar in het beste geval bij "Opinies", en in feite liefst in de vuilbak!

    • door catteeuw op donderdag 29 december 2011

      Tegenover zijn complot theorie staat uw complot theorie dat de toenmalige leiders van Japan onverwacht dus ongeprovoceerd aanvielen.

      Er lijken documenten te bestaan die het tegendeel bewijzen.

      Mccullum memo http://en.wikipedia.org/wiki/McCollum_memo

      The McCollum memo contained an eight-part plan to counter rising Japanese power over East Asia:

      A. Make an arrangement with Britain for the use of British bases in the Pacific, particularly Singapore B. Make an arrangement with Holland for the use of base facilities and acquisition of supplies in the Dutch East Indies C. Give all possible aid to the Chinese government of Chiang-Kai-Shek D. Send a division of long range heavy cruisers to the Orient, Philippines, or Singapore E. Send two divisions of submarines to the Orient F. Keep the main strength of the U.S. fleet now in the Pacific[,] in the vicinity of the Hawaiian Islands G. Insist that the Dutch refuse to grant Japanese demands for undue economic concessions, particularly oil H. Completely embargo all U.S. trade with Japan, in collaboration with a similar embargo imposed by the British Empire

      Ik kan de authenticiteit niet waarborgen. Maar in het lager hebben ze mij wijsgemaakt dat Hitler zichzelf heeft geprovoceerd in een oorlog met Polen dmv een valse vlag operatie. Ik heb daar ook geen documenten van gezien. Maar waarom zou de Poolse regering een oorlog met de Duitse grootmacht willen? Waarom wilde het eiland Japan een oorlog met het continent Noord-Amerika?

      Bewijs aan mij dat de Mccollum memo en de gedocumenteerde geschiedenis ervan (wie het gezien heeft) vervalsingen zijn.

      Ter informatie, ik heb het bovenstaande artikel niet gelezen en reageer enkel op wat ik in uw antwoord leer. De Sovjet Unie bestaat al een tijdje niet meer, btw. De Islamieten zijn tegenwoordig de onzichtbare vijand. Al een krant gelezen de laatste 10 jaar? Ik stel voor : Mohammedvriendjes.

  • door Daoud op dinsdag 27 december 2011

    Pearl Harbour 3000 doden, 9/11 3000 doden...

    • door Wouter Braeckman op woensdag 28 december 2011

      Geachte Je kan de VSA verdedigen, blijven geloven dat deze complottheorie op niets slaat, volledig uit de lucht is gegrepen. En iedereen heeft het recht dit te doen, dit voor zichzelf te rechtvaardigen. Het blijft wel een simpel feit, en daar moet je echt geen professor voor zijn, gewoon de actualiteit er wat op naslaan, dat de Westerse wereld wordt gedomineerd door een economische elite. En die elite wil kost wat kost zijn macht behouden. En als daar een oorlog voor nodig is, dan is het simpelweg zo. Sla ook de geschiedenis erop na, en dit komt steeds weer. Heel recent de NAVO in Libië. Is het toeval dat we daar militaire middelen hebben ingezet. Dit land wordt trouwens het Noorwegen van Noord-Afrika genoemd

      • door Jvm op woensdag 28 december 2011

        De hemel zij geprezen, de complotfanatici hebben ook de weg naar dit medium gevonden.

  • door Ewoud op woensdag 28 december 2011

    Zo zie je maar weer dat er mensen zijn die effectief zich moeten laten horen en alleen dan zich laten horen als er iets geschreven wordt dat door hun wordt aanzien als onmogelijk en niet inbeeldbaar, terwijl het wel bizar is dat altijd als de US ten oorlog trekt dat er wel altijd een aanval van de andere kant gebeurt. Pearl Harbor, golf van tonkin, wtc,.. met het resultaat dat de US toevallig economisch interessante gebieden aanvalt.

    Naïviteit is ook een kunst vermoed ik.

    • door Daoud op donderdag 29 december 2011

      Ik denk dat in uw voorlaatste zin uw keuze voor het woord 'toeval' van meer naïviteit spreekt. Een economische elite dat miljoenen investeert in het blokkeren van een sociale zekerheid, en hierdoor jaarlijks meer dan 100.000 doden ( zacht uitgedrukt) als gevolg heeft, laat heus zijn slaap niet voor de 'maar' 3000 doden. En zijn de nazi ook niet aan de macht gekomen doordat ze een gestoorde man ( zogezegd communistisch ) de Reichstag hebben laten afbranden... de steun van onze 'grote' vriend de VS was toen niet gering ten aanzien van het fascisme.

      Lees de rapporten over Nicaragua, Panama, Mexico, de eerste Golfoorlog,... de bommen op Cambodja, een eindeloze lijst allen getuigen ze van duivelse doeleinden, en dan zijn weer eens deze '3000' doden zéér relatief...

      Daoud

  • door Mahieu Geert op woensdag 28 december 2011

    Staat weinig in dat ik nog niet wist , de crisis nu ,toont ook weer aan dat de wereld geregeerd word door een soort van shadow governement waar grote kapitalisten van deel uitmaken en de toekomst zal wel ooit de namen vrijgeven wie hier achter zit. Maar het doet niets af van het feit dat 10 duizenden Amerikanen , Canadezen en Britten sneuvelden om het fascistisch imperium die Hitler aan het maken was te niet te doen , en dankzij die gesneuvelden hebben wij nu een relatief goed en vrij leven wat zeker niet waar ging zijn onder Hitler .

    • door Lode Vanoost op woensdag 28 december 2011

      Beste vriend,

      Graag deel ik je terechte hulde aan die tienduizenden dapperen die op de Normandische kusten hun leven lieten. Indrukwekkend zonder meer. ik heb deze zomer nog Omaha Beach en omgeving bezocht. Ik vind immers dat ook mijn kinderen en kleinkinderen dit moeten kennen en beseffen. Maar mijn hulde aan deze dapperen doet niets af aan mijn respect voor de miljoenen Russen die het leven lieten in hun strijd tegen 2/3de van de Duitse troepen terwijl de geallieerde strijdkrachten het andere derde deel bestreden. Stalin was dan wel een gruwelijk dictator. Dat doet niets af het eerbetoon die de Russen even goed verdienen als de geallieerden.

      Net zo goed doet het feit dat de regering van de VS de kat eerst uit de boom keek niets af aan de verdienste van de duizenden Amerikanen die voor ons hun leven lieten en dus inderdaad mee hebben gezorgd voor ons goede leven vandaag.

      Ik zou er toch willen op wijzen dat dit artikel een analyse is van de diepere oorzaken van de oorlog en op geen enkele manier de heldhaftigheid van de soldaten zelf in twijfel trekt. Dat velen het met die analyse niet eens zijn is hun goed recht. Ik heb hen tot nog toe niet veel inhoudelijke argumenten zien geven.

      Overigens moeten we de verleiding weerstaan om dan maar in een gelijkaardig samenzweringsscenario te stappen. Natuurlijk zijn er kapitalistische krachten die de zaken naar hun hand zetten, daar dikwijls in slagen maar ook dikwijls niet. Zij zijn machtig maar niet oppermachtig. Als we zelf in onze onmacht gaan geloven, hebben die krachten gewonnen. Gun hen dat niet.

  • door Repel op donderdag 29 december 2011
  • door Tim Trachet op donderdag 29 december 2011

    In tegenstelling tot wat de heer Vanoost beweert, staat er in dti artikel wel degelijk dat de Amerikaanse regering WIST dat de Japanners Pearl Harbor zouden aanvallen en OPZETTELIJK nagelaten heeft de troepen ter plaatse te verwittigen. Een zeer zware beschuldiging. Pauwels schrijft letterlijk;

    "De Amerikanen hadden de Japanse codes ontcijferd en onderschepten talrijke berichten die door de vloot op weg naar Hawaii werden uitgezonden, zodus wisten de Amerikaanse regering en legerleiding precies wat de Japanese armada van plan was. De bevelhebbers in Honolulu werden echter niet verwittigd, en zo dus konden de Japanners op zondag 7 december 1941 ongestoord hun 'verrassingsaanval' uitvoeren"

    Deze bewering is een mythe, die al meerdere malen is weerlegd. De Amerikaanse inlichtingendiensten ontcijferden weliswaar de berichten die de Japanse ambassade in Washington ontving, maar daarin werd de plaatrs van de aanval nooit vermeld. Het laatste ontcijferde bericht had een idee kunnen geven van het moment van de agressie, maar toen de legerleiding daarvan op de hoogte werd gesteld, was Pearl Harbour al aangevallen!

    Zoals vaak in dit soort situaties, hebben de inlichtingendiensten gefaald. Later raakte bekend dat de Britse geheime dienst MI6 het FBI had gewaarschuwd had voor de Japanse belangstelling voor Pearl Harbour, maar FBI-chef J. Edgar Hoover hield er geen rekening mee.

    • door Jacques R. Pauwels op maandag 2 januari 2012

      Ik dank iedereen die de moeite heeft gedaan om commentaar te leveren op mijn artikel, of om commentaar te leveren op de commentaren. Op vijf commentaren van lezers die het niet eens zijn met mijn interpretatie, volgt hier mijn reactie, telkens na de commentaar zelf:

      (1) Door TDW, 27.12.2011 - “Uw artikel bevat meer mythe dan waarheid”: Indien de VS echt op oorlog uit zou zijn dan zou hun strijdkracht veel sneller gereageerd hebben tegen Japan na Pearl Harbor. Dan zou de VS zeker de oorlog in de philipijnen niet verloren hebben na 5 maanden zware strijd. De boycot tegen Japan werd niet alleen door de VS georganiseerd, Nederland en GB organiseerde dit mee. Juist omdat alledrie de partijen geen oorlog tegen Japan wilde en konde voeren. Ze probeerde juist via diplomatieke druk de japanse agressieve expansiedrang te hinderen en zelfs zo te doen stoppen. U zwijgt echter ook dat de VS pas na 7 maanden een eerste succesje behaalde in de oorlog tegen Japan. Door geluk won de VS de slag van de Midway en konden ze zo in het offensief gaan. Toch wel verdacht als het allemaal een complot was. En dan kan je vragen waarom de VS niet in staat was om een offensieve oorlog te voeren. De politiek van de VS die vrij isolationistisch was en omdat men dacht dat Japan niet zou aanvallen. Zelfs japan wist dat ze een lange termijn oorlog tegen de VS niet konden winnen. Dus waarom zou de VS een offensieve strijdkracht opbouwen? Wat betreft dat de industrie in de VS nazi-gezind was. Wel tegen 41 deed de VS geen zaken meer met Nazi-Duitsland. Heeft te maken met een verbod opgelegd door de politiek. Daarbij steunde de VS Engeland en andere landen zowel financieel als materieel die streden tegen Nazi-Duitsland. Bij de Slag van Engeland zijn zelfs heel wat Amerikaanse piloten omgekomen. Een klein voorbeeld van hoe Anti-nazi de Amerikaanse bevolking was. Max Schmeling was niet de favoriet van de Amerikanen, ze steunde de zwarte Joe Louis. En dit omwille van de banden van Schmeling met de Nazi-top. (Schmeling sprak echter engels en had een lang tijd in de VS gebokst).

      Waarom de VS niet sneller reageerden wordt eigenlijk in mijn artikel uitgelegd, maar goed, ik probeer die uitleg hier te verduidelijken: Washington wilde een oorlog met Japan, had er plannen voor klaar, en lokte die oorlog uit met allerlei provocaties die leidden tot de Japanse aanval op Pearl Harbor. Wat roet in het eten gooide was de totaal onverwachte oorlogsverklaring vanwege Hitler, waardoor de VS zich plots ook in oorlog bevonden met Nazi-Duitsland, een oorlog waarvoor er géén plannen gemaakt waren. Het gevolg was dat de VS op twee fronten oorlog moesten gaan voeren, en dus niet hun hele arsenaal tegen Japan in de strijd konden gooien. Vandaar dat het een tijdje zou duren vooraleer ze tegen Japan een eerste succes konden boeken. Maar eigenlijk heeft dat niet lang geduurd. Met de Slag van Midway van juni 1942, dus amper 6 maand na Pearl Harbor, was het al zover. Dat die slag alleen door wat geluk gewonnen werd, is gewoon flauwe kul. Een maand tevoren, begin mei 1942, hadden de VS al in de Slag van de Koraalzee een belangrijke “strategische overwinning” geboekt, die het succes bij Midway hielp mogelijk maken, zoals in Wikipedia te lezen staat. Hier is nog een andere reden waarom de Amerikaanse oorlog tegen Japan niet de sinecure werd die men had verwacht: zoals ik in mijn artikel heb geschreven, had men de “Japs” als een minderwaardig “geel” volkje veracht en...danig onderschat!

      De VS hadden geen offensieve strijdkracht opgebouwd, zegt u? En die vliegdekschepen, waarvan de VS er in 1941 al een heel stel hadden, moesten die misschien dienen om op de Grote Meren te gaan patrouilleren of de kust van Florida tegen mogelijke Mexicaanse aanvallen te verdedigen? Laat ons realistisch zijn: vliegdekschepen waren gebouwd om oorlogen te gaan voeren die duidelijk niet defensief waren, namelijk oorlogen tegen verafgelegen landen, gelegen aan de overkant van de Stille Oceaan. Gedurende WO II hebben de VS succesvol tegen Japan oorlog gevoerd met vliegdekschepen die ze al in de jaren dertig gebouwd hadden om...met succes oorlog te kunnen voeren tegen Japan! Het succes van de VS tegenover Japan was ook gedeeltelijk te danken aan langeafstandsbommenwerpers zoals de B-17 Flying Fortress, en ook die waren al in de jaren dertig gebouwd niet om het eigen land te verdedigen tegen Mexico of Canada of wie dan ook, maar om ook in verafgelegen landen te kunnen toeslaan. Het is dus een fabeltje dat de VS tot in 1941 een vreedzaam, onbewapend en “isolationistisch” land zouden zijn geweest.

      U trekt in twijfel dat de industrie in de VS nazi-gezind was, en beweert dat “tegen 41 de VS geen zaken meer [deed] met Nazi-Duitsland”, wat zou te maken hebben gehad “met een verbod opgelegd door de politiek”. Met dit laatste bedoelt U waarschijnlijk de bestaande wetten tegen “trading with the enemy”? Maar die wetten werden op allerlei manieren door de grote Amerikaanse bedrijven straffeloos met de voeten getreden. Dit werd nog vergemakkelijkt door President Roosevelt zelf, die al op 13 december 1941 in alle stilte een edict uitvaardigde dat “handel met de vijand” onder allerlei omstandigheden toeliet. (Ik geef daarover details in mijn boek ‘De mythe van de goede oorlog’, EPO, 2000, 2e druk., o.a. op blz. 200-201.) De grote Amerikaanse bedrijven bleven op die manier wel degelijk zaken doen met Nazi-Duitsland, niet alleen in de vorm van leveringen via neutrale landen, maar bovenal door productie in hun talrijke filialen in Duitsland zelf, bv. de Ford-Werke in Keulen en de Opelfabriek, eigendom van General Motors, in Rüsselsheim. (Voor tientallen voorbeelden daarvan kunt U terecht in mijn boek ‘Big business met Nazi-Duitsland’, EPO, 2009. ) De grote meerderheid der Amerikaanse industriëlen was wel degelijk pro-nazi, maar na de Duitse oorlogsverklaring aan de VS werd dat natuurlijk niet meer uitgebazuind. (Ook daarover staat er heel veel te lezen in mijn twee boeken.) U beweert het tegendeel, en haalt ter staving daarvan “een klein voorbeeld” aan “van hoe Anti-nazi de Amerikaanse bevolking was”. Dat voorbeeld is inderdaad “heel klein”, en bewijst helemaal niets, maar illustreert enkel en alleen het antinazisme van de Amerikaanse bevolking in het algemeen, of tenminste toch van een deel ervan. Het is echter helemaal geen bewijs voor het antinazisme van de Amerikaanse Machtselite, waarover het in mijn artikel gaat, een elite wiens belangen en politieke sympathiën zeker niet gelijk liepen met die van het gewone volk.

      (2) Door Karel, 27.12.2011 - “Correct. De Amerikaanse vloot...” Correct. De Amerikaanse vloot kreeg een zware klap toegebracht door de aanval op Pearl Harbour. No way dat FDR dat bewust heeft laten gebeuren. Waarom zou één schip niet volstaan?

      Eenvoudig: Omdat met slechts één schip in de haven de Japanners nooit Pearl Harbor zouden hebben aangevallen! Pearl Harbor werd aangevallen omdat de Amerikanen van die strategisch gelegen haven al in 1940 ostentatief hun voornaamste vlootbasis in de Stille Oceaan gemaakt hadden en de Japanners dachten dat ze daar de vloot konden uitschakelen waarmee de VS tegen hen succesvol oorlog kon voeren. Maar de schepen die er lagen, en die vernietigd werden, waren slechts “oudjes”, terwijl de moderne vliegdekschepen, waarmee de VS later wel degelijk succesvol tegen Japan oorlog zouden voeren, veilig op de open zee ronddobberden... De “klap” die de Amerikaanse vloot in Pearl Harbor incasseerde, was spectaculair maar was in werkelijkheid veel minder “zwaar” dan hij er uitzag.

      (3) Door Jaques Aerts, 27.12.2011 - “Een mooi staaltje van...” Een mooi staaltje van complotwaanzin en anti-Amerikaanse propaganda. De mythe rond de voorkennis van de aanval op Pearl Harbour is al ontelbare malen ontkracht en houdt alleen nog stand in kringen van samenzweringsmalloten en fanatieke Amerika-haters (waar je de heer Jacques R. Pauwels duidelijk toe kan rekenen, als ik zie wat hij eerder gepubliceerd heeft). De VS wist niet dat Japan Hawaï zou aanvallen, dat is een regelrecht fabeltje. Ze hadden dan wel hun codes ontcijferd, Japan noemde nooit de naam van het doel in hun communicatie. Men verwachtte wel een aanval, maar niet op Pearl Harbour omdat dit te ver van Japan af lag. De klassieke leugen dat de vliegdekschepen waren weggestuurd om aan de aanval te ontkomen is wel heel gemakkelijk te weerleggen, de meesten bevonden zich namelijk ten westen van Hawaï, met andere woorden dicht bij de Japanse vloot! De leugen dat FDR op voorhand wist van de aanval is gelanceerd tijdens de presidentsverkiezingen, een leugen die intussen gretig overgenomen is door samenzweringsfanaten en ultra-linkse, Amerika-hatende Sovietvriendjes zoals negationist Jaques R. Pauwels. Dit artikel hoort niet thuis in de categorie "Nieuws" maar in het beste geval bij "Opinies", en in feite liefst in de vuilbak! Een auteur beschuldigen van “anti-amerikanisme” en dergelijke is een ad hominem ("op de man") argument, dat logisch gezien waardeloos is, zoals in Wikipedia te lezen staat: “In een debat noemt men een argument ad hominem wanneer het betrekking heeft op de persoon die een bewering doet, en niet op de bewering zelf; dergelijke argumenten worden als oneigenlijk beschouwd”. Ik ben trouwens niet “anti-Amerikaans”. Ik heb niets tegen het Amerikaanse volk, niets tegen Manhattan of de Grand Canyon, niets tegen hamburgers en apple-pie; en ik heb veel bewondering voor de GI’s die in WO II nazi-Duitsland hebben helpen overwinnen en voor de wetenschappelijke, literaire en andere prestaties van veel Amerikanen. Maar ik sta heel kritisch tegenover de politiek die de Amerikaanse regering al vele jaren lang in binnen- en buitenland voert, openlijk en (dikwijls) in het geheim, ten voordele van de elite en ten nadele van de gewone burgers van de VS, en vooral tegenover de vele oorlogen die daarbij te pas zijn gekomen. Ik sta ook heel kritisch tegenover de politiek die Hitler en de nazi’s gevoerd hebben, ben ik daarom anti-Duits? Ik ben geen bewonderaar van Napoleon, ben ik daarom anti-Frans? En ik heb ook weinig respect voor onze huidige Canadese eerste minister, ben ik daarom anti-Canadees?Zijn Vlamingen die niet houden van Bart De Wever “anti-Vlaams”? De beschuldiging van anti-Amerikanisme is niet alleen waardeloos in een debat, maar is gewoon een truc die gebruikt wordt door diegenen die met geen ernstige argumenten voor de dag kunnen komen. Ook de “complottheorie”-beschuldiging is logisch waardeloos en hoort dus in een ernstig debat niet thuis.

      U beweert dat “de VS niet wist dat Japan Hawaï zou aanvallen”, dat die bewering “een regelrecht fabeltje” is. U geeft toe dat “ze wel hun codes ontcijferd hadden” - iets dat nog niet zo heel lang geleden ook al “een fabeltje” genoemd werd! - maar dat “Japan nooit de naam van het doel in hun communicatie vernoemde”, dat “men wel een aanval verwachtte, maar niet op Pearl Harbour omdat dit te ver van Japan af lag”. Dat de talrijke onderschepte Japanse berichten Pearl Harbor niet bij name noemden, ligt voor de hand, maar betekent nog niet dat de Amerikanen niet wisten waarheen de Japanse vloot op weg was. In zijn uitstekend gedocumenteerd boek, ‘Day of Deceit’ (p. 189 e.v.) verwijst Robert B. Stinnett naar intercepties die het duidelijk maakten dat PH het doel was, en dat de Japanse schepen op zee bijtankten, m.a.w. zich al heel ver van hun thuisbasis bevonden, zodat een aanval op Hawaii zeker niet uitgesloten kon worden. Bovendien is het zo dat de Amerikaanse zeemacht al jaren lang rekening hield met de mogelijkheid van een Japanse aanval op Hawaii. Volgens U moeten we echter geloven dat de Amerikanen, die al maanden lang Tokio aan het provoceren waren, die hun eigen vloot ostentatief (minus de belangrijke vliegdekschepen!) verzameld hadden in een haven waar ze al sinds lang rekening hielden met een mogelijke Japanse aanval, en die wisten dat een Japanse armada in het midden van de Stille Oceaan op de breedte van Hawaii oostwaarts aan het zeilen is, geen flauw benul hadden dat Pearl Harbor wel eens zou kunnen aangevallen worden? Moest Nagumo, de Japanse bevelhebber, misschien in hun oren komen schreeuwen dat hij op weg was naar Hawaii vooraleer het licht van de Amerikanen zou opgaan? Waarheen dachten ze dan wel dat die vloot op weg was? Wie dat scenario gelooft, gelooft inderdaad aan een fabeltje!

      U schrijft ook dat “de klassieke leugen dat de vliegdekschepen waren weggestuurd om aan de aanval te ontkomen heel gemakkelijk te weerleggen is, de meesten bevonden zich namelijk ten westen van Hawaï, met andere woorden dicht bij de Japanse vloot!”. Indien die zogezegde leugen inderdaad gemakkelijk weerlegbaar is, dan had U dit moeten doen in plaats van een argument op te dissen dat indruist tegen alle logica, en dus helemaal niets weerlegt. De afwezigheid van de vliegdekschepen op de dag van de aanval bewijst immers geenszins dat ze niet konden weggestuurd zijn om te ontsnappen aan de aanval. Integendeel, die afwezigheid levert wel niet het bewijs, maar duidt toch op de mogelijkheid, en zelfs waarschijnlijkheid, dat de vliegdekschepen met opzet weggestuurd waren om te ontkomen aan een aanval die werd verwacht. Laat ons eens kijken naar de feiten: Op 25 november verliet een eerste vliegdekschip, de ‘Enterprise’, Pearl Harbor, samen met 11 moderne oorlogsschepen; en op 5 december - de dag voor de aanval! - gaat een ander vliegdekschip, de ‘Lexington’, er vandoor, dit keer in het gezelschap van 8 moderne oorlogsschepen. Wat in Pearl Harbor bleef liggen om door de Japanners gekelderd te worden, waren uitsluitend verouderde schepen. Wie gelooft dat dit allemaal een gelukkig toeval was, gelooft waarschijnlijk ook nog in Sinterklaas.

      (4) Door Mahieu Geert, 28.12.2011 – “Mythe of...” Staat weinig in dat ik nog niet wist , de crisis nu ,toont ook weer aan dat de wereld geregeerd word door een soort van shadow governement waar grote kapitalisten van deel uitmaken en de toekomst zal wel ooit de namen vrijgeven wie hier achter zit. Maar het doet niets af van het feit dat 10 duizenden Amerikanen , Canadezen en Britten sneuvelden om het fascistisch imperium die Hitler aan het maken was te niet te doen , en dankzij die gesneuvelden hebben wij nu een relatief goed en vrij leven wat zeker niet waar ging zijn onder Hitler .

      In mijn artikel staat helemaal niets dat afdoet aan het feit dat honderdduizenden Amerikanen, Canadezen, enz. vochten en dat velen van hen sneuvelden in de strijd tegen nazi-Duitsland en daarom recht hebben op onze dankbaarheid en bewondering. Ik neem mijn hoed af - hier en ook in mijn boeken over WO II - voor iedereen die bijgedragen heeft tot de zwaarbevochten overwinning: de Amerikaanse GI’s zowel als de “Canucks”, de Britse soldaten, de weerstanders en partizanen in alle bezette landen, de mannen en vrouwen van het Rode Leger, de arbeid(st)ers die op het thuisfront de nodige wapens produceerden, en, last but not least, de Duitsers die moedig weerstand boden aan het nazisme, want die waren er ook. Hitler en consoorten waren inderdaad het groot kwaad dat moest bestreden worden, en dat heeft heel veel bloed en tranen gekost. Maar daarover gaat het niet in mijn artikel. Waar het wel over gaat is het ietwat pijnlijke feit dat de leiders van de VS pas laat,namelijk op 11 december 1941, en eigenlijk tegen hun wil, in de oorlog tegen Nazi-Duitsland betrokken geraakten, niet omdat ze dat wilden, maar omdat Hitler hen zelf de oorlog verklaarde. Voor die leiders, voor die “machtselite”, koester ik bijgevolg niet de bewondering en sympathie die ik wel degelijk over heb voor de Amerikaanse gewone burgers en militairen.

      (5) Door Tim Trachet, 29.12.2011 – “Onjuiste verdachtmaking...”: In tegenstelling tot wat de heer Vanoost beweert, staat er in dit artikel wel degelijk dat de Amerikaanse regering WIST dat de Japanners Pearl Harbor zouden aanvallen en OPZETTELIJK nagelaten heeft de troepen ter plaatse te verwittigen. Een zeer zware beschuldiging. Pauwels schrijft letterlijk: "De Amerikanen hadden de Japanse codes ontcijferd en onderschepten talrijke berichten die door de vloot op weg naar Hawaii werden uitgezonden, zodus wisten de Amerikaanse regering en legerleiding precies wat de Japanese armada van plan was. De bevelhebbers in Honolulu werden echter niet verwittigd, en zo dus konden de Japanners op zondag 7 december 1941 ongestoord hun 'verrassingsaanval' uitvoeren" Deze bewering is een mythe, die al meerdere malen is weerlegd. De Amerikaanse inlichtingendiensten ontcijferden weliswaar de berichten die de Japanse ambassade in Washington ontving, maar daarin werd de plaatrs van de aanval nooit vermeld. Het laatste ontcijferde bericht had een idee kunnen geven van het moment van de agressie, maar toen de legerleiding daarvan op de hoogte werd gesteld, was Pearl Harbour al aangevallen! Zoals vaak in dit soort situaties, hebben de inlichtingendiensten gefaald. Later raakte bekend dat de Britse geheime dienst MI6 het FBI had gewaarschuwd had voor de Japanse belangstelling voor Pearl Harbour, maar FBI-chef J. Edgar Hoover hield er geen rekening mee.

      Ik verwijs naar mijn antwoord op de bijna identieke kritiek vanwege Jaques Aerts, “Een mooi staaltje van...” (zie boven, nummer 3). Ik wil er nog aan toevoegen dat de zogezegde onwetenheid, naïviteit - zeg maar domheid - van de Amerikanen, liefst gepaard gaand met massale goede bedoelingen, ook een mythe is, die door de Amerikanen zelf o.a. via Hollywoodproducties werd (en nog steeds wordt) verspreid. Die mythe schijnt vooral in Europa succes te hebben, wellicht omdat ze de Fransen, Britten, Duitsers enz. toelaat om een heel klein beetje neer te kijken op de almachtige en vaak arrogante Amerikanen. In buurlanden van de VS, in Mexico en hier in Canada bijvoorbeeld, staat men echter meer sceptisch tegenover de mythe van de brave maar naïve Uncle Sam die steeds weer ongewild en onvoorzien in oorlogen terechtkomt...

      • door T.T. op woensdag 4 januari 2012

        Het verhaal dat de Amerikaanse regering op voorhand wist dat de Japanners in 1941 Pearl Harbor zouden aanvallen en niets gedaan heeft om dat te voorkomen, is een complottheorie, waarvan de geldigheid nooit is aangetoond,

        Jacques Pauwels gelooft dus deze complottheorie en baseert zich daarvoor op het vermelde boek van Stinett. Als hij een serieus historicus was, zou hij rekening moeten houden met de zware kritiek die op dat boek bestaat, Maar hij neemt het zonder meer voor waar aan. Als die theorie klopt, waarom is de waarheid 70 jaar na datum nog altijd niiet aan het licht gekomen? Vergelijk dit met bijvoorbeeld het Tonkin-incident uit 1964, waarvan al een tijd duidelijk is dat de Amerikaanse regering dit verzonnen heeft om Noord-Vietnam aan te vallen.

        • door ewoud.t op woensdag 4 januari 2012

          Dus omdat het onder de noemer complot theorien valt mogen deze niet besproken worden? Trouwens de basis van dezetheorien is dar de Amerkaanse of elk andere regering niet vertrouwen valt. In tegenstelling tot jullie tv verslaafde theologen hebben deze mensen tenminste nog de capaciteiten om iets dat de overheden verteld wordt kritisch te bekijken. En feit is dat het zelfs niet maakt of het waar is of niet. Ze zijn ervoor in staat en terwijl jullie nog over vorige eeuw bezig zijn zijn ze bezig met airan het leven zuur te maken

          • door T.T. op woensdag 4 januari 2012

            Vaneigens mogen zulke theorieën besproken worden, en wel zo kritisch mogelijk.

            Maar Jacques Pauwels bespreekt die theorie niet, hij geeft de lezer de indruk dat die theorie zonder meer klopt. Terwijl ze van hetzelfde gehalte is als de beweringen dat de Amierkaanse regering de aanslagen van 9/11 heeft laten gebeuren of er zelf aan meegewerkt heeft. Of de bewering dat Churchill het Duitse bombardement op Coventry heeft laten gebeuren. Hrt is niet omdat de refgering niet te vertrouwen valt, dat dit soort beweringen waar zijn...

            • door Ewoud op woensdag 4 januari 2012

              De versie van de overheid toch ook niet? Zij laten toch ook geen ruimte voor discussie? het is zelfs zo dat iedereen moet volgen naar wat zij zeggen of als nutjob beschouwt wordt. Fact is dat het niet uitmaakt, de overheid is onze vijand of toch op zijn minst moet door de bevolking gecontrolleert worden.

              • door Jacques R. Pauwels op zaterdag 7 januari 2012

                ...die aan de hand van allerlei officiële documenten overtuigend argumenteert dat de Roosevelt regering oorlog tegen Japan wilde en een Japanse aanval op Pearl Harbor niet alleen verwachtte maar zelfs verwelkomde.

                Zie bijvoorbeeld het gloednieuwe boek van historicus George Nash, 'Freedom Betrayed: Herbert Hoover’s History of the Second World War and Its Aftermath', beschreven als "a searing indictment of FDR and the men around him as politicians who lied prodigiously about their desire to keep America out of war, even as they took one deliberate step after another to take us into war." (Recensie op http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=28088)

                Wie wil weten hoe Stinnett zelf zijn boek verdedigt, kan terecht op deze website: http://www.independent.org/events/transcript.asp?eventid=28

                • door francis verbraeken op zaterdag 14 januari 2012

                  Jammer!!!!! Ik luister altijd naar interne keuken, maar dit interview met Jacques Pauwels hoort thuis in een rechts amerikaans talkshowprogramma en zijn boeken naast die van Von Däniken. Dit is geen historicus maar een fantast. Ik ben geen historicus maar lees sinds mijn twaalfde (dus al ruim 30 jaar) alles over de 2e wereldoorlog en heb mij nog nooit zo geergerd over een radiointerview. Feiten/data/documenten spelen geen rol voor deze non-historicus. Enkele kleine feiten: Zijn fetish met de VS vliegdekschepen. Op 7/12/1941 had de US navy 8 vliegdekschepen in dienst.Japan?: 9. Maar toch dit het bouwen van vliegdekschepen een bewijs van aggresie van de VS, ze hadden misschien beter zeilschepen gebouwd. Feit is: Japan wordt sinds begin jaren 30 bestuurd door een oorlogszuchtige kliek van generaals(generaal Tojo 1e minister anyone?, en admiraals en zijn sinds 1931 in oorlog met China (verkrachting van Nanking anyone? http://nl.wikipedia.org/wiki/Bloedbad_van_Nanking) Feit 2 de VS sturen aan op een oorlog met Japan en niet met Nazi-Duitsland?. De eerste niet-accidentele amerikaanse doden vallen aan boord van deystroyer USS Reuben James door torpedering van een duitse U-boot op 31 oktober 1941, de eerste amerikaans oorlogshandeling vond plaats op 4/9/1941 tijdens een incident met een U-boot. Deze amerikaanse schepen begeleiden namelijk Britse convooien (raar om potentiele vijanden te helpen toch) op de Atlantische Oceean dus ruim VOOR 7/1941. Franklin Roosevelt gaf daarop bevel om terug te vuren op U-boten. FDR wilde nameljik tegen het grootse deel van het publiek in een oorlog uitlokken met HitlerDuitsland, wiens aard en gevaar voor de wereld hij als een van de eersten onderkende. WEINIG BEKEND IS DUS DAT DE VS DE FACTO IN OORLOG WAREN MET DUITSLAND VANAF HERFST 1941 Eenmaal in oorlog voerde hij tegen de wens van vele burgers,generaals en vooral admiraals het 'Germany First" principe in: de strijd tegen Duitsland krijgt voorang op die tegen Japan. Feit3: Ik daag non-historicus Pauwels uit om documenten voor te leggen waaruit blijkt dat de Japanse vloot vrolijk hun vooruitgang naar Pearl Harbor melden aan het thuisfront. Die zijn er niet. Wel dachten de amerikaanse commandanten; dankzij het MAGIC codebrekers programma aan een aanval op de Fillipijnen, de commandant daar, werd dan wel verwittigd. De conservatieve commandanten geloofden niet dat een grootschalige, lange- afstands aanval op, Pearl Harbor mogelijk was,deze werden dan ook ontslagen na de aanval. Feit5. De amerikaanse regering bestaat uit anti-semieten? Minister van Financien Henry Morgenthau was net als vele andere regeringsleden een jood.Het amerikaans atoombom programma werd opgestart na een brief van de bekende anti-semitische wetenschapper Einstein aan FDR. De wetenschappelijke poot van het Manhattan-atoombom programma stond onder leiding van Oppenheimer. Feit is dat de VS een groot land zijn en waren met rechts/extreem rechts/gematigden en fanatiekelingen. Tot de aanval op Pearl Harbor was de meerderheid isolationistisch (men kan begrijpen dat men niet happig is om oorlog te voeren), een deel pro nazi waaronder Lindbergh en een minderheid voor deelname aan de oorlog tegen Duitsland. Pearl Harbor; en de oorlogsverklaring van Duitsland veranderde dit alles. FDR komt uit een schatrijke familie en werd door zijn New Deal en buitenlands beleid gehaat door vele van zijn gelijken er waren zelf een moordaanslag en openlijke oproepen tot "een goddelijke moord op de president." Feit6: Anti Britse Amerikanen? In september 1940 leveren de VS 50 oude deystroyers,honderden vliegtuigen, duizenden trucks, tienduizenden geweren en ander oorlogsmaterieel aan het door Duitsland belegerde GB. Leveranties van oorlogsmateriaal aan Duitsland gedurende deze periode: 0,0! Wel zijn er inderdaad Amerikaanse dochterfirmas actief in Duitsland. Met als toppunt van kapitalistisch cynisme een schadeclaim na de oorlog van GM aan de VS regering voor het bombarderen van de Opel truckfabrieken in Duitsland door de US air Force. De claim is uitbetaald. Feit7. Oorlogsplannen tegen Canada en Mexico. Pauwels haalt deze plannen aan als bewijs van aggresie. Wel; men neme een kaart van de VS en kijkt naar de grenzen. Men stelt slechts 2 buurlanden vast: Canada en Mexico. Mannen maken plannen. Legers in vredestijd ook, tegen potentiele vijanden. Pauwels stelt het ontbreken van een oorlogsplan tegen Duitsland voor als teken van non-vijandigheid van de VS. Feit is dat het landleger van de VS in 1939 180000 man telt, en daarmee het 13e grootste/kleinste (2 rangen na het belgsiche leger) is in de wereld, toen er amper 50 onfhankelijke staten waren. Plannen voor een oorlog een oceaan verder tegen het nazi miljoenenleger zijn dan ook te absurd om op dat moment uit te denken. Conclusie: een boek van Pauwels zal ik nooit lezen en hoe minder deze onzin gelezen wordt des te beter. Indien er zo iets bestaat als een goede oorlog dan is de oorlog tegen Nazi Duitsland er een van. zeker als men beseft dat de VS als enigste grootmacht konden kiezen om oorlog te voeren tegen Nazi Duitsland, fascistisch Italie en het even onmenselijke Japanse militair bewind.Indien men deze keuze niet gemaakt had sprak men vandaag Duits of Russisch. En ik vermoed dat Pauwels de eerste mogelijkheid verkiest. In de inleiding verklaarde hij natuurlijk geen fascist te zijn. Terwijl die vraag net op de punt van mij tong lag.

                  • door Jacques R. Pauwels op donderdag 19 januari 2012

                    Wat de “uitdaging aan non-historicus Pauwels” betreft, documenten die aantonen dat de Japanse vloot op weg naar Hawaii wel degelijk contact onderhield met Tokio en daarbij zijn objectief aan de Amerikanen verraadde, zijn er bij de vleet. Een voorbeeld: op 2 december onderschepten de Amerikanen een radiobericht van admiraal Yamamoto aan de bevelhebber van de vloot waarin werd vermeld dat de aanval moest plaatsvinden op 8 december Japanse tijd, dus op 7 december in Hawaii. En dat die vloot op weg was naar Hawaii wisten niet alleen de Amerikanen met zekerheid, maar ook de Nederlandse geheime diensten (met basis in Indonesië), die eveneens de Japanse codes gekraakt hadden, en die de Amerikanen op de hoogte hielden. Bovendien onderschepten de Amerikanen ook nog berichten van het Japans consulaat in Honolulu naar Tokio en vice-versa, waaruit duidelijk bleek dat Pearl Harbor het doelwit was. Die berichten worden vermeld in het boek van Stinnett, ‘Day of Deceit’ (blz. 209 e.v.), en ze zijn ook woord per woord terug te vinden op deze website: http://www.crow96.20m.com/pearlharbor.htm.

                    Uit zijn opmerkingen blijkt verder ook dat de commentator geen flauw benul heeft van de inhoud van mijn boeken, maar ze a priori veroordeelt omdat hij in verband ermee bepaalde “vermoedens” koestert. Dat die vermoedens totaal ongegrond zijn, zou hij beseffen indien hij ze zou lezen of zelfs maar doorbladeren. Onze commentator weigert echter bij voorbaat om aandacht te geven aan argumenten die zouden kunnen afwijken van zijn blijkbaar onbuigzame overtuigingen, van zijn “dogma’s”, en dat maakt van hem een dogmaticus, wat de antithese is van een objectief en onbevoordeeld historicus. Dat zo iemand mijn boeken weigert te lezen, stoort mij geenszins. Maar het zal hem waarschijnlijk ten zeerste storen dat mijn boeken reeds in zes talen en in acht landen verschenen zijn en in universitaire bibliotheken overal ter wereld te vinden zijn. Niet slecht voor een “non-historicus”, nietwaar?

                    Jacques Pauwels, auteur van o.a. ‘De mythe van de “goede” oorlog’ (EPO, Berchem, 2000, 2de druk) en ‘Big business met nazi-Duitsland’ (EPO, Berchem, 2009).

  • door rke op maandag 16 januari 2012

    compleete verzinsels van gastjes die teveel gesnoven hebben....

    • door Daoud op dinsdag 31 januari 2012

      figuur...Dat zal dan toch komen door de War on Drugs...

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties