Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Opinie

Woorden en daden

Het fascisme steekt de kop op in Europa. Wat in Noorwegen gebeurde, moet niet verrassen als we weten welk discours de mensen dagelijks voorgeschoteld krijgen. Tussen woorden en daden is de afstand soms heel klein.
maandag 25 juli 2011

Anderhalf jaar terug, bij het eerste interview dat ik in Knack gaf over de Brusselse jongeren, waren er binnen een aantal uren meer dan 150 reacties binnengelopen. In veel van die reacties werd ik een imam, een Marokkaan, extremist en fundamentalist genoemd. Een iemand meende zelfs dat ik een lid van de Baath-partij in Irak zou zijn.

Het mensbeeld in de media

Kortom van alles, zolang het maar met de dominante stereotypes over moslims en de islam te maken had. In mijn interview had ik het nochtans op geen enkel moment over islam, moslims noch Marokkanen. Maar dat deed er voor die mensen niet toe, want de foto bij het interview (dezelfde als bij dit artikel) maakte het allemaal duidelijk. Ik leek op een ‘bruine moslim’.

Maar wat mij nog meer choqueerde is de reactie van een aantal mensen die zichzelf neofascisten noemden. En alsof dit niet genoeg was, applaudisseerden anderen in hun reacties de openlijke uiting van deze neofascisten.

Toen ik de journalist die mij had geïnterviewd, contacteerde met de vraag hoe dit mogelijk kon zijn, kreeg ik te horen dat dit normaal was, maar bij mijn artikel kwamen wel veel meer reacties dan gewoonlijk. Het liep zo uit de hand dat men bij Knack alle berichten ging verwijderen. Maar de gedachtengang bij de mensen zal ongetwijfeld niet zomaar uitgewist worden. Zeker niet in het Vlaanderen en Europa van vandaag.

Veel van die mensen op de website van Knack kom ik nog steeds regelmatig tegen op de sites van De Standaard, De Morgen, Deredactie.be enz. Hun reacties zijn we jammerlijk, maar wel normaal gaan vinden. Het feit dat onze media steeds minder kritisch zijn voor populistisch en uitsluitend discours, maakt dat die groep mensen trouw blijft aan hun fascistische en racistische ideeën en de propaganda van rechtse en extreemrechtse denkers en politici als bevestiging van ‘hun’ mening en inspiratie gebruikt.

Dan heb ik het alleen over wat wij ‘kwaliteitskranten’ noemen, want ik nodig je uit, beste lezer, om eens de reacties te lezen op de website van Het Laatste Nieuws, Het Nieuwsblad of Gazet van Antwerpen.  En wie nog meer wil ontdekken, mag gerust tientallen racistische forums op internet bezoeken. Een niet te vergeten detail: we lezen alleen zij die van zich laten horen, want niet iedereen zal zijn of haar ideeën bekend maken aan de wereld.

Ik haal hier maar één voorbeeld aan. Een voorbeeld dat we ondertussen negeren en zelfs niet langer storend vinden. ‘Gefrustreerde mensen’, ‘kleine groep’, ‘marginalen’ hoor je links en rechts. Of nog beter, ‘het is altijd zo geweest’. Maar maak je geen zorgen, want het zijn mensen die dergelijke waanzin alleen achter een computer kunnen uitkramen.

De strijd tegen het dominante discours

Ik maak me wel zorgen. Nog vóór de gebeurtenis van afgelopen weekend in Noorwegen heb ik de laatste twee weken in twee opiniestukken (‘Politiek incorrecten’ en ‘Eigen ongelijk’) gewezen op de opkomst en consolidering van het rechtse, extreemrechtse discours dat uit is op demoniseren en uitsluiting van de ander die niet is zoals ik ben.

Als je een samenleving vult met haat, dan zal die haat zich vroeg of laat in de praktijk vertalen. Zij die haat en uitsluiting van de ander prediken, zullen zich heel waarschijnlijk (en zeker in het openbaar) uitspreken tegen acties zoals die in Noorwegen, maar ze moeten goed beseffen dat niet al hun volgelingen op hetzelfde niveau denken of kunnen denken. Men kan onmogelijk weten wat het publiek onder een bepaald discours verstaat en vooral hoe ze dat interpreteert en wat ze ermee doet. Met andere woorden, niet alleen de uitvoerders (zoals Anders Breivik in Noorwegen), maar ook de dragers van het discours (denkers, politici, media) en de ‘passieve’ volgelingen, zijn medeverantwoordelijk.

In feite zijn we vandaag allemaal verantwoordelijk, want als je ziet hoe het discours is verziekt en hoe bepaalde dingen vandaag makkelijk worden gezegd die gisteren not done waren, kan je alleen maar constateren dat wij allen hier een rol hebben gespeeld en blijven spelen in de toekomst. Het is tijd om hier aan halt te roepen. We moeten opkomen tegen het racistische, discriminatoire, uitsluitende, nationalistische, fascistische discours.

Een strijd die dringend nodig is en niet kan wachten tot het weer eens te laat is. Breivik is zeker niet alleen in Europa. Er lopen heel wat andere mensen rond die tot dergelijke acties in staat zijn, als we het huidige dominante discours in Europa niet bestrijden. 

We moeten onze krachten bundelen om een andere boodschap te verkondigen. Een boodschap waarin de uitdagingen van samenleven samen worden gedragen. Waarin men gelijkheid van de burgers centraal stelt. Waarin gemeenschappelijke inzet en engagement dienen als fundament. Een engagement gebaseerd op openheid en solidariteit met de ander.

Bleri Lleshi

Bleri Lleshi is politiek filosoof.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

28 reacties

  • door frederic castiau op maandag 25 juli 2011

    Laatst discuteerde ik via een forum met iemand en die beroepde zich op zijn democratische rechten om te mogen discrimineren. Discrimineren was volgens hem een democratisch recht. Waar gaan we naartoe?

    • door brecht op dinsdag 26 juli 2011

      En wat bedoelde hij met 'discrimineren'? Als hij een lief zoekt, en hij zegt "ze mag niet zwaarlijvig zijn", 'discrimineert' hij dan alle zwaarlijvige vrouwen, en dient hij daarvoor dan gestraft te worden?

      • door frederic castiau op dinsdag 26 juli 2011

        Nee, in dat geval niet, dat is een persoonlijke smaak , er zijn andere mensen die misschien net enkel zwaarlijvige vrouwen als lief willen. Hij zou wel discrimineren als ie een wet zou doen stemmen die alle zwaarlijvige vrouwen verbiedt om een lief te hebben. (ik blijf met jouw voorbeeld werken, beetje raar voorbeeld ivm discriminatie maar bon)

        Hij vond dat minderheden geen rechten hadden indien de meerderheid dit "democratisch" zou beslissen. In feitte bedoelde hij dat elke beslissing genomen door de meerderheid van een volk/land altijd democratisch was, om het even wat die beslissing ook is. Toen ik het voorbeeld van Duitsland opperde voor WO2 waar dit effectief het geval was, vond ie dat democratisch...sic

        Dit is het soort van denken dat je tegenwoordig te pas en te onpas op forums vindt...en iedereen begint dit normaal te vinden...ik vind bv jouw reactie ook een beetje raar, ik heb het over discrimeren en jij neutraliseert dit met een voorbeeld dat in feitte beetje naast de kwestie is. Men heeft het tegenwoordig over "Het democratisch recht om te mogen discrimineren" (Mathias Storme - NVA) en dit wordt serieus genomen en verdedigd zelfs....dit is te gek voor woorden....wat dan met de rechten van de gediscrimineerde?

        In een democratie is de voltallige bevolking soeverein en is alle autoriteit gebaseerd op de (minstens theoretische) instemming van het volk. Deze bestuursvorm is gebaseerd op het menselijke gelijkheidsideaal. Als iedereen vrij en gelijk in rechten en plichten geboren is (zoals in het eerste artikel van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens staat) dan heeft ook niemand méér recht dan een ander om bepaalde wetten vast te stellen of beslissingen te nemen. (bron: Wikipedia)

        • door Lievepepermans op dinsdag 26 juli 2011

          Ik hoor iets in jouw discours waarop ik wil reageren alhoewel ik een reactie op het artikel klaar had. Een artikel vanuit een mening waar ik het overigens best mee eens ben. De stemming onder mensen verandert. Men laat mij niet genoeg toe binnen de discussies om te kunnen duiden waardoor dit komt. In het artikel maakt men gewag over dhet maatschappelijke discours maar ik denk dat dat maar 1 facet van de zaak is. Een belangrijk facet dat mensen toelating geeft om uiting te geven aan hun ongenoegen en negativiteit maar niet meer dan 1 facet. Er sluipt iets in het denken van mensen waardoor deze publieke 'stemming' mogelijk wordt. Je zou het haast een massapsychose noemen. Men constateert gebrek, een probleem, iets dat men aangekaart ziet en men zoekt een zondebok. De gedroomde zondebok is de ander, de gekleurde, de andersgelovige, de anders eruit ziende, noem maar op. Wat geeft iemand dat recht: de kracht van de meerderheid. Dit is ons land, ons terrein. Dat is trouwens het argument van een partij als het NVa om een hele gemeenschap te claimen en te gijzelen. De vijand is de ander, de Belgicist, degene die de splitsing van Belgie niet wil. Het klinkt idealistisch maar democratie is in wezen een staatsvorm waar ook minderheden rechten toegewezen kennen. Dit begrip verengen tot het recht van de meerderheid is hetzelfde als kiezen voor het recht van de sterkste en dan gaan we erop achteruit. Wat hier gebeurt, is maar een moment in de tijd maar wel een belangrijk moment omdat het toekomstbepalend is. Soms moet je dingen vasthouden, soms moet je ze kunnen loslaten. Ik ben ervan overtuigd dat Oslo wellicht geen alleenstaand geval wordt in de toekomst. Je kan je onmogelijk beschermen tegen dergelijke idiote acties, tenzij de 'stemming' keert en dit soort zaken al bij voorbaat veroordeeld zijn. Geweld lokt geweld uit. Waar geweld niet langer veroordeeld wordt, wordt geweld een aanvaardbare zaak. Het klinkt misschien banaal maar het is niet anders.

        • door J. Blommaert op dinsdag 26 juli 2011

          Er bestaat een wet die discriminatie definieert. Je zal merken dat de keuze voor een slank lief daar niet onder valt. Hou toch op met dat soort onnozele argumenten. Storme reageert in zijn volkomen absurde stellingen tegen de WET, niet tegen de eigen voorkeuren in de privé sfeer. Meer nog: voor hem moet de keuzen tussen een autochtone en allochtone werknemer op dezelfde hoogte staan als die tussen een gele of een blauwe T-shirt: ik kies datgene waarin ik goesting heb.

        • door brecht op dinsdag 26 juli 2011

          Ik ben blij dat je Matthias Storme zelf noemt. U noemt mijn voorbeeld "een beetje raar ivm discriminatie", maar ik had altijd net het idee dat dat is waar Storme naar verwijst als zijnde het "recht om te discrimineren".

          Even gegoogled:

          Storme: "De wet maakt geen onderscheid tussen de publieke sector (de overheid) en de private (de burgers). Alleen dictaturen kennen dit onderscheid niet. Het beginsel van gelijke behandeling en niet-discriminatie moet gelden bij de overheid en bij organisaties die een monopoliepositie hebben. Maar men mag het niet veralgemenen tot gewone burgers. Ik pleit voor hun vrijheid om te discrimineren. Dat wil zeggen dat ze in hun dagelijks leven keuzes mogen maken die ze niet moeten verrechtvaardigen."

          't Is te zeggen: we maken allemaal elke dag keuzes. Dit wel. Dat niet. Wat wij wel kiezen, kiezen anderen niet, en omgekeerd. We moeten dat niet per se altijd rechtvaardigen. Als ik geen zwaarlijvig iemand als lief wil, ben ik dan een "weightist"? Iemand die zich bezondigt aan "weightism" (zoals er "heightism" bestaat)? Moet ik daar dan door de wet voor gestraft worden? Omdat ik zogezegd alle zwaarlijvige mensen beledig of verdriet aandoe door hen bij voorbaat uit te sluiten?

          Het is dus maar wat je bedoelt met het woord 'discrimineren', en ik kan uit uw eerste reactie niet opmaken wat die man precies bedoelde met zijn "democratische recht om te discrimineren".

          • door frederic castiau op dinsdag 26 juli 2011

            Dus jij dacht dat ik met " het democratisch recht om te discrimeren" bv bedoelde dat ik het recht om een dik of dun lief te kiezen. Je hebt het artikel toch gelezen en dat gaat toch duidelijk over maatschappellijke problemen. Het is voor iedereen hier duidelijk dat ik daarop reageer. Maar zelfs na nog een bijkomende uitleg (zie mijn tweede reactie) kom je nog altijd af met je keuze tussen een dik en dun lief, en gebruik je zelfs argumenten die gebruikt geweest zijn om het Vlaams Blok proberen vrij te pleiten tijdens hun racismeproces. Twee zaken, ofwel snap je niet dat een reactie hier er één is op het artikel waar het onder staat, en dan ben je niet al te slim, ofwel probeer je bewust discriminatie te verdedigen. Beide gevallen stinken.

            • door K op woensdag 27 juli 2011

              Brecht schreef / citeerde : ""Storme: "De wet maakt geen onderscheid tussen de publieke sector (de overheid) en de private (de burgers). Alleen dictaturen kennen dit onderscheid niet. Het beginsel van gelijke behandeling en niet-discriminatie moet gelden bij de overheid en bij organisaties die een monopoliepositie hebben. Maar men mag het niet veralgemenen tot gewone burgers. Ik pleit voor hun vrijheid om te discrimineren. Dat wil zeggen dat ze in hun dagelijks leven keuzes mogen maken die ze niet moeten verrechtvaardigen." ""

              Zeer slim bekeken van die Storme : even een democratische rechtstaat vergelijken met een dictatuur. Of anders gezegd : een democratische rechtstaat op gelijke hoogte stellen als een dictatuur. Faut le faire !

              En daar trapt iemand in als een Brecht en vele anderen die zo'n zin niet kunnen doorprikken.

              Misschien moet Storme (en Brecht ,) eens de "Universele verklaring van de rechten van de mens" lezen ? Of keurt hij die af ? Net zoals die staten die ze nog niet ondertekend hebben / dwars liggen om ze uit te breiden ? Dat zijn toevallig een aantal staten met een godsdienst die hij bestrijdt... Tegenpolen trekken elkaar aan - en hebben toch veel gemeen...

  • door Adrien Verlee op maandag 25 juli 2011

    Wanneer zal Links a) eens verstaanbare taal leren spreken en b) realistische programma punten hebben die tegelijk radicaal zijn en het rechtvaardigheidsgevoel leiden naar wat er echt toe doet?

    Twee voorbeelden: - op deze site, het concept "voor wat hoort niets"; - op een andere in reactie op Oslo: we moeten socialisme hebben, dat is de oplossing.

    Je ziet zo dat dit over de hoofden van velen heengaat.

    Schematisch is het probleem: het ene conservatisme ontmoet het andere conservatisme; dat botst. Hoe verander je conservatisme? Het economisch gebeuren is enorm belangrijk. Evenwel niet minder het "verstaan" en de "horizonversmelting". Zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Gadamer en http://nl.wikipedia.org/wiki/Horizonversmelting

    Gaat Links (ik gebruik dit nu in het algemeen) de fouten blijven herhalen? Waarom niet origineel denken? In de goede betekenis vh woord dan! Terug naar het oorspronkelijke, naar de wortels - maar niet op een conservatieve wijze. Wel naar de wortels en vanuit de wortels aansluiten op de actuele situatie. Links moet ophouden met haar luchtfietserij. We hebben nood, en vlug, aan concrete oplossingen, concrete programmapunten rond migratie en al die andere heikele punten. En deze moeten dan verstaanbaar gebracht worden. Links moet op zijn minst zichtbaar worden aan de horizon van de twee conservatieve protagonisten. Dan pas is er mogelijkheid dat andere perspectieven opdoemen in het uniformiteit vh rechtse denken.

    • door Mestrum op dinsdag 26 juli 2011

      Heel erg bedankt Adrien, ik ben het met je eens. Laat ons werken aan een aantrekkelijk en geloofwaardig verhaal voor veel mensen.

    • door Lievepepermans op dinsdag 26 juli 2011

      Je hebt het over rechtvaardigheidsgevoel. Iets is rechtvaardig of het is dat niet. Gevoel komt daar niet bij te pas. Argumenten daarentegen ... Diverse mensen kunnen iets als onrechtvaardig aanvoelen maar dan is er meestal eigenbelang in het spel. Feit is dat we moeite krijgen met hele belangrijke begrippen. Het lijkt erop alsof die dingen hun betekenis verloren zijn. Belangrijk om bij zo'n fenomeen na te gaan is waarom dit zo is en welke mechanisme er hier in het spel zit. Je merkt het nogal eens aan de reacties op deze site hoe moeilijk het is om je tot het onderwerp te bepalen. Is het vrijblijvendheid die ons afleidt van de hoofdzaak? Zijn er eerst nog andere discussies te voeren? Waar draait dit allemaal om? Volgens mij niet rond links en rechts al schijnen dat de wapens te zijn waarmee we de huidige problemen van onze smaneleving(en) te lijf moeten. Het lijkt me zoiets als een kernoorlog uitvechten met musketten. Geen wonder dat men zich op zoiets primitiefs als vijanddenken stort.

      • door Adrien Verlee op dinsdag 26 juli 2011

        Slechts enkele elementen Lieve. Heb bewust "rechtvaardigheidsgevoel" geschreven. Je hebt rechtvaardigheid én een gevoel. Je neemt soms zaken waar, waar je gevoel zegt: "dat klopt niet", maar dat niet direct verstandelijk te duiden is, te benoemen is als: "dit is wat aan de hand is".

        Het is inmiddels jaren geleden en weet het niet meer precies, maar Martha Nussbaum heeft hierover geschreven, over het gevoel als kennisbron.

        Verder is rechtvaardigheid geen absoluut ding. Het verschuift, het is relatief. Het verschuift volgens de materiële basis, de economie. Als we dit nu willen begrijpen als een structuur, is dit bepalend voor het denken. Mensen denken in de structuren die hen gegeven zijn (en die wij als mensen natuurlijk ook zelf maken). En die structuur nu bepaalt de oriëntatie die mensen nemen of aanhouden.

        Het gaat helaas niet om de waarde van de argumenten, die worden niet gezien of (h)erkend omdat het denken gebeurt in een gegeven structuur. Het had zijn reden, dat ik verwees naar Gadamer. Je moet de argumenten kunnen laten "verstaan". Een element hiervoor is de taal. En het is zelfs dubbel. Zorgvuldig gebruik van taal, dat geeft ook een beter "denken".

        Gevoel - taal - vertalen - argumenten - structuur - oriëntatie ... Zo herinner ik mij uit de jaren 1980 (?) debatten waar soms iemand de opmerking maakte: "ik ben geen racist, maar ..." De man of vrouw die zo tussenkwam, die werd door de mensen in het panel in mootjes gehakt. Taal ? Gevoel? Argumenten? Rechtvaardigheid? Die "iemand" en de mensen uit het panel spraken (en spreken?) tot elkaar vanuit twee verschillende sterrenstelsels. Misschien was het beter na te gaan wat er aan concreet rechtvaardigheidsgevoel van aan was, dan had Links nu een andere attitude tegenover deze problemen. Neem bv. het recht op wonen. Er is (dankzij dat uitmuntende goed bestuur) een tekort aan sociale woningen, hierboven op zijn de criteria om in aanmerking te komen voor zo'n woning ook voor discussie vatbaar. Maar wat ziet men soms? Dat mensen die pas in het land zijn geholpen worden (overigens *terecht*) maar iemand die al jaren hier woont en werkt, juist buiten de criteria valt. Wat zal zo "iemand" zeggen? "Dat is onrecht", zal hij of zij zeggen. Terwijl het helemaal niet zo hoeft uit te pakken, mits betere (politieke) organisatie. Dus andere structuren waarin men zich gaat oriënteren.

        Overigens zie ik het zo weer gebeuren. De traditionele politiek gaat het vraagstuk (Oslo) weer technisch aanpakken, een veiligheidsmaatregel hier en ene daar. Maar geen politieke verandering.

  • door LV op dinsdag 26 juli 2011

    Naar mijn mening is de huidige situatie een rechtstreeks gevolg tussen het verstoorde evenwicht tussen de politieke correctheid en realiteit. En dit gaat in beide richtingen op. Om als samenleving dingen te kunnen bieden moet er een evenwicht bestaan tussen wat we willen bieden (moraliteit) en wat we kunnen bieden (realiteit). Ik ga me niet uitspreken over de feitelijke situatie omdat de cijfermatige argumenten hier immers weinig ter zake doet. Het gaat meer over hoe de bevolking hierover geïnformeerd is.

    De voorbije deccenia is men met het politiek correct denken systematisch de realistische problemen uit de weg gegaan, partijen die dit dan wel opnamen deden dit ook op een extremistische manier, waardoor men in een luxe-positie kwam om als heersende macht de aanbrengers van de problemen zelf als probleem te beschouwen. Dit had als gevolg dat de media de moraliteit zwaar overbelichtte zodat iedereen overtuigd was dat het zo moest (herken ook een vleugje Caritas).

    De laatste jaren is het (on)evenwicht de andere kant opgedraaid. Omdat mensen niet voldoende geïnformeerd werden over de realiteit had Rechts ineens de ideale kans om, verpakt in een nationalistisch-liberaal tintje, mensen te bestoken met beelden dat de realiteit de moraliteit niet kan dragen. Zo creeërde men de main stream gedachte dat doelgroepen die anders zijn dan standaard (laat ik het zo noemen) op 2e rang komen.

    Vergelijke het met het territorium van Ratten. Als je veel ratten op een te kleine locatie zet beginnen ze elkander af te maken, en vertonen ze uiterst intolerant gedrag tegenover elkander. In ons geval is de locatie echter even groot gebleven maar hebben ze ons wijsgemaakt dat de locatie te klein geworden is. gevolg: Intolerantie en agressie.Verstaanbaar genoeg Adrien?

    De Oplossing zal waarschijnlijk ergens liggen in het 100% eerlijk omgaan met de problematiek en de politieke correctheid ervan en meer bepaald de degelijke onderwijzing van het volk hierrond. Maar die laatste factor is eigenlijk de grootste oorzaak voor het democratisch deficit van de laatste jaren.

  • door Nicole Note op dinsdag 26 juli 2011

    Sterk stuk, proficiat. Het legt de vinger op de wonde. Vraag is alleen: hoe krijg je deze 'fatsoengrens' in denken en spreken weer wat meer naar het midden opgeschoven? Eens het hek van de dam lijkt me dat het allermoeilijkste.

    • door Lievepepermans op dinsdag 26 juli 2011

      Blijven volhouden. Blijven volhouden en zelf niet overstag gaan

      • door Jvm op dinsdag 26 juli 2011

        Mooi stuk.

  • door Lena Wauters op dinsdag 26 juli 2011

    Het Internet is een goede zaak (?). Zoals met alles, zijn er twee kanten aan de medaille. Enerzijds erken ik volmondig dat ik enorm veel deugdelijke info op het Internet vind. De andere zijde is helaas van een grauwte... De 'man van de straat' heeft ontdekt dat ie ook z'n zegje kan doen. Zodoende krijg je nu massa's toogpraat van de ergste soort in de reacties op een artikel. En het maakt eigenlijk niet uit waarover het gaat : altijd weer is het de schuld van de politiek (versta andere partijen dan nationalistisch en populistisch) die veel te laks is. Van de sossen; de tjeeven; de islam; de werklozen... de luie Walen die òns geld opvreten. Van België kortom. Wat doe je daaraan ? Het enige middel is opnieuw de reactiemogelijkheid enkel in de vorm van een lezersbrief mogelijk te maken. Dit vergt een aantal tussenstappen en werkt ontradend omdat je dit niet anoniem kan doen. Welke krant of tijdschrift heeft de moed om deze formule als énige reactiemogelijkheid te herlanceren ?

  • door PeterI op dinsdag 26 juli 2011

    Stop alstublieft met dat politiek correct gezwets. Dit heeft allemaal niets te maken met rechten van minderheden of het zoeken van zondebokken maar met het eisen van respect voor onze cultuur, onze waarden en onze maatschappelijke verworvenheden. En wil je het debat eerlijk voeren, voer het dan ook eerlijk en polariseer het niet in zij die rechts en zij die links zijn. Veel van de problemen zijn reëel en vereisen een open debat. Enkele weken geleden werd mijn vriendin van haar fiets gereden door iemand van Arabische origine in een vette BMW die véél te snel reed, resultaat 3 dagen werkonbekwaam en de chauffeur in kwestie stopte niet eens. Bijna iedere week worden we trouwens op het nippertje niet of, in het laatste geval net wel van onze fiets gereden door zo'n stelletje macho's. Enkele weken daarvoor na de match België - Turkije werden we op straat belaagd door een bende opgefokte jongeren die zonder schroom mijn vriendin onder haar rok grepen en na mijn verontwaardigde en begrijpelijk defensieve reactie riepen dat alle westerse vrouwen hoeren zijn. Gisteren stond ik op de tram te wachten en zag ik vrolijk 2 Arabische jongeren een lege petfles de Leie in keilen. Op mijn reactie, hun erop te wijzen dat de vuilbak zich slechts 3 meter verder bevond werd ik eerst onthaald met de totale ontkenning van het feit, alsof ik verdomme blind ben, om vervolgens uitgescholden te worden voor racist. Dat zijn slechts 3 voorbeelden uit de laatste weken. Ik geef zelf les aan anderstaligen en kom iedere dag in contact met zowat alle verschillende culturen en wees gerust er zijn er veel bij die er ronduit achterlijke meningen, houdingen en wereldvisies op na houden. Ik ben geen racist, het kan me geen moer schelen of iemand bruin, wit, rood of paars met gele stipjes is maar als wij onder het mom van "culturele openheid" machogedrag, schijnheiligheid, leugenachtigheid, lichtgeraaktheid en agressiviteit of soms radicale domheid moeten tolereren van andere culturen, welke dan ook, laat me dan maar een cultuurchauvinist zijn. En met alle respect daar vind ik niks mis mee! Ik zet de verworvenheden van mijn cultuur niet op de helling voor de dwaasheid van een ander en zal de merites ervan ten alle tijde en tegenover iedereen blijven verdedigen. En JA ! Daar moeten andere culturen die bij de onze te gast zijn zich naar schikken. Openheid en solidariteit met de ander gaat slechts op zo ver het niet gepaard gaat met het te grabbel gooien van waar wij als cultuur voor staan.

    • door J. Blommaert op dinsdag 26 juli 2011

      Uit dit stuk maak ik op dat er fameus wat werk is aan de 'waarden en verworvenheden' van onze samenleving en/of cultuur.

      • door PeterI op dinsdag 26 juli 2011

        Er is een verschil tussen waarden in de praktijk brengen en er op meta-niveau over discussiëren. Ik draag tolerantie en respect hoog in het vaandel maar die vereisen wederkerigheid en dus zal ik ook zeker reageren als die met de voeten getreden worden of als iemand daarvan duidelijk niet op de hoogte is. Het probleem met dergelijke incidenten en de debatten die erop volgen is dat ze op de duur alle inhoudelijke discussie onmogelijk maken. Respect, tollerantie, multiculturaliteit ... worden na te streven begrippen zonder inhoud. Respect voor wie, wat, waarom en op welke grond wordt gewoon niet meer gevraagd. Wat is multiculturaliteit? Culturen naast elkaar laten bestaan of zich aan elkaar laten adapteren en het beste uit beiden nemen?

        Natuurlijk is er een discussie mogelijk over een kwalitatief verschil in waarden en normen en die moet er zelfs zijn, anders kunnen we zowel alle wijkprojecten, heel het integratieproces, immigratie -en vluchtelingenbeleid schrappen en mensen hun eigen goesting laten doen. Spijtig genoeg is dat geen optie. Maar als iemand zich bij wijze van denkoefening zelfs maar met enkele van de argumenten van het rechtse kamp durft inlaten wordt hij onmiddellijk verketterd. Open dialoog als waarde is duidelijk ook aan heropwaardering toe.

        • door Lena Wauters op woensdag 27 juli 2011

          Vooroordelen hebben het langste leven en zijn van alle tijden en alle culturen. En wanneer het ene vooroordeel achterhaald is en verdwijnt, wordt het algauw vervangen door een ander. Wij mensen kunnen het gewoon niet laten. Of wij nu bruin, blank of geel zijn, een ongemakkelijke maatschappelijke situatie wordt in de vorm van een vooroordeel tot vijand gemaakt. Daar kunnen wij ons dan tegen afzetten. Elke samenleving haar vooroordelen, zeg maar. Daar horen dan de gekende clichés bij. Zoals : elke blanke West-Europeaan is een racist. Hetzelfde geldt evenzeer voor wie kritisch tegenover Israel staat, de antisemiet. Wie vragen heeft bij het discours van nationalisten en separatisten heet dan nestbevuiler. Dergelijke verwijten zijn altijd uitvluchten voor wie geen argumenten meer heeft. In feite zijn het ook allemaal uitingen van een zeker ongemak bij gebrek aan ruimer inzicht. Toen ik puber was werd mijn gemeente geterroriseerd door de 'bende van Surcouff', een tweetalig groepje rijke (blanke) jongeren dat zich afzette tegen de wellicht veel te grote verwachtingen/eisen van hun omhgeving. Daarna verschenen de nozems ten tonele, gevolgd door de brozems (gemotoriseerde herrieschoppers). En altijd weer waren het de zwakkeren die het moesten ontgelden, jonge en oudere vrouwen, de armen, werklozen enz... Toen ook al werd er gevlucht in allerlij roesopwekkende middelen, hoofdzakelijk alkohol. Wie daar tegenin ging, was dan een gehate burgertrut of -ventje. Zo zie je maar dat dergelijk gedrag van alle tijden is. De oorzaak is steeds een gevoel van ongemak, van er niet bij te (willen) horen, niet mee te tellen. De kern van dit soort problemen moet worden blootgelegd, benoemd en aangepakt. Dit kan het best met buurtwerk. Wij moeten terug naar kleinschaligheid. De buurt als sociale kernfunctie, waar iedereen iedereen kent en waar onderlinge solidariteit heerst. De sociale controle die hierdoor ontstaat moet niet noodzakelijk verstikkend werken. Daar dienen dan weer de buurtwerkers over te waken. Utopia ? Waarom niet ? Waarom zou Utopia niet te realiseren zijn ? Slaan de marketeers ons niet om de oren met hun 'the sky is the limit' ? Héwel dan ?

  • door Desmet Philippe op dinsdag 26 juli 2011

    Bart De Wever doet niks anders dan haat prediken tegen allerlei mensen die het niet met hem eens zijn (die hij dan uitscheld voor linkse intellectuelen en hen bedreigt met het afnemen van subsidies) of tegen degenen die wat minder goed bij kas zitten dan hijzelf (werkzoekenden, leefloners, allochtonen…). Maar wanneer morgen een geestesgenoot van BDW een hoop werklozen omver knalt zal BDW zijn handen in onschuld wassen…..

  • door Helene P op dinsdag 26 juli 2011

    Bedankt voor dit stuk. Ik lees inderdaad geregeld commentaren in zgn kwaliteitskranten omdat ze aangeven wat er zoal rond ons gedacht wordt. Je schrikt dan iedere keer weer en vraagt je bijna af waar een fatsoenlijk en genuanceerd betoog eigenlijk nog goed voor is en voor wie. We slikken zoveel zonder te reageren dat het langzaam maar zeker in ons eigen denken insluipt en zich nestelt. Kapitalisten beweerden zo lang en luid dat het kapitalisme het enige goede systeem is voor de mensheid dat bijna niemand het nu nog echt in twijfel trekt en creatief nadenken over een alternatief wordt al meteen als achterlijk en voorbijgestreefd weggewuifd. Denk bijv aan privatisering van basisdiensten waar iedereen zonder zeuren in liep... tot de electriciteitstarieven verhoogden ipv van de beloofde weldaden van de concurrentie. En nog. Een gevaarlijker voorbeeld is dat van "alle langdurige werklozen zijn luie profiteurs" (om nog niet te praten over "alle Walen zijn lui" enz enz) Bijna iedereen praat dat soort geschreeuw na als papegaaien. Racisme is al helemaal een gevaarlijk terrein al is het maar omdat het nooit weg is geweest en diep geworteld zit in de Westerse mentaliteit met het idee van 'onze' uitzonderlijk prachtige, creatieve, productieve, democratische enz enz 'beschaving'. Mooie beschaving die via slavernij, kolonialisme, neokolonialisme rijk werd en nog altijd door uitbuiting van 'anderen' rijk wordt en blijft. Het is inderdaad m.i. waar dat 'verdraagzaamheid' - zo lang het linkse antwoord voor gewone rechtvaardigheid en ja, menselijke saamhorigheid - lang niet genoeg is en een soort van 'zacht-ei'-mentaliteit uitdraagt waar velen geen boodschap aan hebben. Ondertussen woedde het kwaad voort en liet onze 'verdraagzaamheid' bijna alles toe. Dachten we echt dat het wel zou overwaaien? Dat de kost niet zo heet gegeten zou worden als hij opgediend wordt? Oslo moet nu eindelijk onze 'wake up call' zijn. Laten we verdomd onverdraagzaam worden voor alle fascistiserende en racistische taal. En inderdaad, met krachtige taal oplossingen voor reële problemen aanbrengen en waken over ons eigen sluimerend racisme/paternalisme en onze eigen sluipende indoctrinatie en die van onze vrienden en omgeving. Het is vijf voor twaalf! Om twaalf uur zitten we met nieuwe Hitlers en 'eindoplossingen'.

  • door Karel op dinsdag 26 juli 2011

    Ik las op Aish.com onderstaand artikel en het deed me iets. Het gaat niet over waarheid en leugen, schuld en beschuldiging (zoals deze site gewoonlijk inhoudt), het gaat over menselijkheid en verdriet. Misschien dat iemand anders er ook iets aan heeft ?

    An Arab woman from Qatar taught me how to mourn the Norwegian children. By Sara Yoheved Rigler

    I didn’t even hear about the massacre in Norway until Sunday night. When it occurred on Friday, I was too busy with my Shabbos preparations to check the news on the internet. Saturday night, I didn’t even turn on my computer, and I don't have a television. Sunday night, one of the women who attends a class in my home mentioned that a right-wing terrorist had gone on a shooting spree in Norway and many people were dead, but after the class I was too tired to look at the news.

    Finally, on Monday night, I went online. First, I looked up the latest developments in the Leiby Kletzky murder case. I read the statement issued by Leiby’s parents after the shiva. It was followed by a sampling of the thousands of condolence messages received by the Kletzkys. One in particular caught my eye, and then my heart. It was from an Arab woman in Qatar. It read:

    “My deepest condolences to the parents, especially Leiby’s mother. As a mother of 2 boys, I know what a long, long journey it is for a mother to bring up her baby to be 9 years old. To carry a baby for 9 months, give birth, struggle with sleepless nights, ailments, aches and pains, the first step, first smile, first fall, going from milestone to milestone, cheering with them, crying with them, worrying with them, wearing your heart on your sleeve every moment of the day. These are precious moments etched in our hearts forever. And then, suddenly, cruelly and horribly, your child is snatched from you, and in one second your life is completely and utterly destroyed. I pray that God help you find inner strength to cope with this immense tragedy, for the sake of your daughters, your husband and all the others who need you in their lives. I cried for your son, and I cried for your heart that will forever have a piece missing. With deepest sympathy, Carmen Ali from Qatar.”

    Then I googled the Norway massacre. I read about the bombing in Oslo and then the shooting spree on Utoya Island, where youth from Norway’s Labor Party were holding a summer camp. I read that 92 people were dead, most of them teenagers. I read that the terrorist was a right-wing Christian fundamentalist who hated Muslims (and apparently a lot of other people). I shook my head, muttered, “How horrible!” and went to bed.

    I've been crying over the death of one Jewish child, and I didn’t shed a single tear over the death of dozens of Norwegian children?

    This morning, however, when I was doing my heshbon hanefesh (review of yesterday’s spiritual failures and victories), I realized that there was something terribly wrong with my reaction to Norway’s tragedy. For two weeks, ever since the death of Leiby Kletzky, I have been crying over the death of one Jewish child, and I didn’t shed a single tear over the death of dozens of Norwegian children?

    With a chill, I realized that this is how people all over the world must have reacted every time we in Israel suffered a massive terror attack. While we were crying and burying our dead, they were shaking their heads, clicking their tongues, and going on to the next news item. What is wrong with them? What is wrong with me? What is wrong with us?

    I realized that I was not devastated by Norway’s tragedy because I do not identify with the dozens of mothers who are burying their children this week. After all, what do I have in common with these blond-haired, blue-eyed women with Nordic features who are on the other end of the religious and political spectrum from me?

    That’s when I remembered the letter to the Kletzkys from the woman in Qatar. How could she, a Muslim Arab, identify with a Jewish Hasidic woman in Brooklyn? She wrote: “As a mother of 2 boys, I know what a long, long journey it is for a mother to bring up her baby to be 9 years old.” She recounted the common experiences they shared: the pregnancy and birth, the sleepless nights, the ailments.... She stood in Itta Kletsky’s shoes, and she cried with her.

    Related Article: Learning from Leiby

    I, too, am a mother. Like Itta Kletsky. Like Carmen Ali. Like the scores of blond-haired Norwegian mothers who will never again embrace their murdered children. Learning from the example of my Muslim sister, I sat there and visualized all we have in common: the jubilation over the child’s first smile, the worry over his first fever, the anxiety over his first day at school. I sat there until I wept for the slain children of Norway.

    Let us, the Jewish People, unite again in a message to these stricken parents: We are crying for your children—and for you.

    In some ways, these parents are in a worse situation than Leiby Kletzky’s parents. The Kletzkys had a whole community focused on their personal loss. In Norway there are so many dead that each child gets no more than a photo and a short paragraph in the news. Thousands of mourners crowded into the Kletskys’ apartment every day of the seven-day shiva period. In Norway, thousands mourn in the center of Oslo, but how many beat a trail to each victim’s home? Judaism mandates a week of shiva, in which the parents are forbidden to work, bathe, or do anything other than grieve, while people visit them to fulfill the mitzvah of “comforting the mourners.” What did the Norwegian parents do the day after they buried their children? What framework do they have to ease them through the mourning process?

    In their public statement, Leiby Kletzky’s parents addressed “all of God’s children around the world who held our dear Leiby in their thoughts and prayers. We pray that none of you should ever have to live through what we did. But if any tragedy is to ever befall any of you, God forbid, you should be blessed with a community and public as supportive as ours. We feel that through Leiby we’ve become family with you all.”

    Last Friday, tragedy did befall scores of Norwegian parents, and few of them were “blessed with a community and public as supportive as ours.” Let us, the Jewish People, unite again in a message to these stricken parents: We are crying for your children—and for you.

    • door Lievepepermans op dinsdag 26 juli 2011

      Leed wordt vaak maar aangevoeld als het jou raakt. Pas dan komt er ruimte voor medemenselijkheid.

      • door brecht op dinsdag 26 juli 2011

        Net zoals de reacties van een PeterI hierboven worden weggewuifd als irrelevant, tot men zelf eens in de problemen komt.

        • door dana op woensdag 27 juli 2011

          De reactie van Peterl ruikt naar selectieve verontwaardiging en subjectieve tolerantie. Want, zelf ben ik ook al eens van mijn fiets gereden door een VL macho die niet stopte (ik was toen zelfs heel zichtbaar zwanger) en ik heb al VL jongeren afval zien wegkeilen en toen ik nog jong was, floten blanke mannen naar me en/of riepen vulgaire seksuele opmerkingen. 't Is maar hoe je het tolereert hé.

  • door Liebrecht op dinsdag 26 juli 2011

    Zeer lezenswaardig artikel. Wat mij nog het meest stoort, is het volgende: als er in Irak, Afghanistan of Palestina een terrorist zichzelf opblaast, wordt dit steevast toegeschreven aan het Jihad-terrorisme of aan islamitische fundamentalisme of ... (vul een van de tientallen andere etiketten aan naar eigen keuze). Als een Noorse terrorist 74 mensen vermoordt omdat die een andere politieke mening als hijzelf hebben, dan is dat het werk van een krankzinnige (volgens zijn advocaat) of een losgeslagen idioot (Wilders)... Raar toch?

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties