about
Toon menu

Amnesty: Filipijnse politie voert "oorlog tegen armen"

De Filipijnse politie heeft de afgelopen zeven maanden duizenden vermoedelijke drugsdelinquenten gedood of laten doden. Mogelijk is dat een misdaad tegen de mensheid, zegt mensenrechtenorganisatie Amnesty International.
dinsdag 31 januari 2017

In een gedetailleerd  onderzoeksrapport beschrijft Amnesty hoe de politie op basis van zwarte lijsten huizen binnenvalt en ongewapende bewoners neerschiet, ook als ze zich over willen geven. In het proces-verbaal wordt vervolgens routinematig genoteerd dat de politie eerst beschoten werd. De agenten manipuleren bewijsmateriaal, rekruteren huurmoordenaars, bestelen de mensen die ze doden en vervalsen officiële processen-verbaal.

Overgave

Het rapport beschrijft onder meer het geval van Gener Rondina in Cebu, die smeekte voor zijn leven toen zijn huis omsingeld werd door de politie. Volgens getuigen negeerde de politie de boodschap dat de man zich wilde overgeven. Nadat hij op de grond moest gaan liggen, klonken geweerschoten en even later werd zijn lijk naar buiten gedragen.

De vader van Gener, zelf 24 jaar lang politieman, zegt het anti-drugsbeleid van de regering-Duterte te steunen maar vindt dat het nu veel te ver gaat. "Waarom zou je iemand neerschieten die zich heeft overgegeven?", zegt hij.

Het rapport beschrijft in detail 33 casussen waarbij in totaal 59 mensen gedood werden. Amnesty-onderzoekers spraken daarvoor met met 110 mensen verspreid over het land: ooggetuigen, familie van drugsdoden, drugsgebruikers, politieagenten en huurmoordenaars die betrokken zijn bij het antidrugsbeleid. De organisatie analyseerde ook documenten zoals processen-verbaal.

Armoede

Sinds president Duterte zeven maanden geleden aan de macht kwam, werden al meer dan zevenduizend drugsdoden geteld, stelt Amnesty. De politie is volgens het rapport rechtstreeks verantwoordelijk voor de dood van 2500 vermoedelijke drugsdelinquenten. De overige zijn toe te schrijven aan huurmoordenaars die op de loonlijst van de politie staan of andere onbekende gewapende individuen. Tussen 1 juli vorig jaar en eind januari vielen gemiddeld zo'n 34 doden per dag.

De organisatie spreekt van mogelijke misdaden tegen de mensheid. "Dit is geen oorlog tegen drugs zoals de autoriteiten het noemen, maar een oorlog tegen arme mensen", zegt Tirana Hassan van Amnesty. "Mensen die op basis van zwak bewijsmateriaal verdacht worden van drugsgebruik of -verkoop worden in ruil voor geld een kopje kleiner gemaakt. Mensen vermoorden is in de Filipijnen een ware business tegenwoordig,"

"Filipijnse politieagenten overtreden de wetten die ze verondersteld worden te handhaven. Ze slaan munt uit het doden van arme mensen die door de overheid juist geholpen zouden moeten worden. President Duterte beloofde bij zijn aantreden om de Filipijnse straten vrij van misdaad te maken, maar diezelfde straten zijn nu bezaaid met lijken die onwettig door de politie zijn gedood."

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

6 reacties

  • door Alexandra op dinsdag 31 januari 2017

    Amnesty International maakt altijd van haar neus als er een land niet binnen het Westers kader past. De Filipijnen zijn jarenlang terrein van mensenrechten schendingen. Waar was Amnesty voordien? Nu natuurlijk omdat Duterte zich fel uitstpreekt tov de VS zijn ze er weer. Amnesty doet zich altijd voor als neutraal, maar is een typisch Westers georiënteerde NGO, die propaganda voert tegen landen die dreigen buiten de invloedssfeerd van het Westen te vallen. Vele andere NGO's vervullen trouwens dezelfde rol. Het zijn eigenlijk dekmantels voor de koloniale politiek van de Westerse landen onder het mom "niet gouvernementeel" te zijn. AI krijgt bv fondsen van organisaties als: UK Department for International Development, the European Commission, the United States State Department.and other governments. AI(USA) was also funded by the Rockefeller Foundation. (zie Wikipedia) Over wie aan de top van deze organisatie werkt, ga ik nu niet uitwijden, maar ik herinner me bv mevrouw Suzanne Nossel die in 2012 uitvoerend directeur was en die toch wel heel dicht bij de top van de VS stond. Amnesty International een hypocriete en gevaarlijke bende als je het mij vraagt.

    • door jajest op donderdag 2 februari 2017

      en wat wil je nu eigenlijk bewijzen ? dat AI zijn mond moet houden en duterte laten doen ? wat een domme praat ! stel je eens in de plaats van die arme mensen die het slachtoffer zijn van de willekeur van de politie. Het is duidelijk te merken dat je geen diepe voeling heb met de lokale gebruiken in Manila/Filipijnen.

      • door Alexandra op vrijdag 3 februari 2017

        Ik vermoed dat het niet veel zin heeft, maar een poging om mijn standpunt te verduidelijken. Stel u woont in een dorp en er breekt een grote storm los. Rivieren treden buiten hun oevers en alle huizen staan tot een meter of meer onder water, behalve uw huisje dat omringd is door een wal. In dat huisje is evenwel een lek in het dak. Een bewoner van het dorp hogerop waar alles nog droog is, roept: "Aiai, er is een lek in uw dak! Dat vraagt dringend om reparatie!" Alle dorpsbewoners worden opgeroepen om het dak te repareren. Een kraanwagen wordt georganiseerd om het dak te bereiken. Om met de kraanwagen tot bij uw huis te komen, wordt een bres in uw omwalling rond het huis gemaakt. Nu staat uw huis ook tot een meter onder water. Amnesty International en vele andere NGO's zijn van het soort dat roept om een dakreparatie, in plaats van op te roepen om de watersnood proberen in te perken. Wat mijn medeleven met de mensen in verschrikkelijke omstandigheden betreft. Ik heb heel wat ervaring in oorlogsgebieden en leef reeds jaren met mensen die de ergste oorlogen hebben meegemaakt. Ik heb o.a. in Afrika persoonlijk ondervonden hoe NGO's gebruikt worden om lokale regeringen onder druk te zetten. Echte smeerlapperij onder het mom van "mensenrechten". Een eerste reden waarom ik me ook zo fel uitspreek tegen dat soort NGO's. Nog een reden is dat het ondertussen voor iedereen toch wel duidelijk zou moeten zijn dat elke oorlog van het Westen wordt ingeleid met oproepen over de mensenrechten, democratie, demonisering van een zogenaamde dictator, weapons of mass destruction en zo meer. Het verbaast me dat in het Westen de mensen telkens weer in die smoezen trappen. Als ik praat met mijn buitenlandse vrienden, dan hebben die daar meestal minder last mee om zoiets te begrijpen.

      • door chris andries op vrijdag 3 februari 2017

        wij zitten niet Manila maar in de " provence ", een 2 uur vliegen van Manila, geen rijke mensen daar maar werkende midde klasse en arme mensen die werken om juist rond te komen met een minimum aan comfort waaronder wij. geen grote luxe. bescheiden huisje maar gezellig. ben 3 keer/jaar in de Filippijnen en dit sinds 2005. heb een heel goede voeling met wat er onder de bevolking leeft; stuk voor stuk pro Duterte en zijn manier van werken

    • door chris andries op donderdag 2 februari 2017

      Heb een Filippinse vriendin, wij hebben ons huis daar en de kids gaan naar school. ik kan zeggen het verschil is heel groot sinds Duterte aan de macht is en dit in goede zin. Al de mensen waar ik mee spreek of in contact kom hebben nog geen minuut spijt van hoe de dingen er nu aan toe gaan

      • door Lode Vanoost op donderdag 2 februari 2017

        Het verbaast me niet dat in een land als de Filipijnen de middenklasse geen enkele voeling heeft met de armen. Dat is niet uniek. In de meeste landen met een gelijkaardige inkomensverdeling leven de verschillende klassen in een totaal gescheiden wereld, zonder contacten met elkaar of degelijke informatie.

        Dit is een klassieke oorlog om de sociale onderklasse te terroriseren, niets nieuws onder de zon. Duterte doet het iets openlijker, maar in essentie is de zogenaamde oorlog tegen drugs overal een systeem van sociale controle.

        Dat zie je ook in de VS waar de zachte bestraffing voor drugsgebruik bij welvarende witten gigantisch verschilt van de bikkelharde aanpak van het drugsgebruik in de arme stadswijken, waar andere dan witte kleuren overheersen. Het drugsgebruik is bij witte Amerikanen even groot als bij zwarte, toch komen die eersten haast nooit in de gevangenis voor drugsgebruik.

        Ik weet niet hoe dat zit in de Filipijnen maar in Indonesië is het algemeen bekend dat de strenge straffen (tot de doodstraf) vooral bedoeld zijn om de concurrentie van kleine drugshandelaars met de grote drugsmaffia (en de gul meewerkende politie) uit te schakelen.

      Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties