about
Toon menu
Opinie

Borgerhout (her)ontdekt: van extreemrechts tot Pieter Embrechts

Borgerhout staat weer in de spotlights! In het kielzog van de reeks ‘Een kwestie van geluk’ op Eén verscheen in de geschreven pers een waaier aan artikels over Borgerhout. Witte zaken worden bewierookt als de redders van de wijk en de rest wordt beschimpt. De geschiedenis van Borgerhout wordt herschreven. De wijk heet voortaan ‘Boho’, snacks zijn vreetschuren en de jongeren op het plein een plaag.
vrijdag 4 maart 2016

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Daar waar het ooit enkel ging over de witte vlucht, de onwenselijke concentratie van Marokkanen, de sociale problemen en dé rellen in ‘Borgerokko', gaat het vandaag over de hipsters van ‘Borgerwood’ ( Borgerhout Bruist De Standaard 6 februari 2016), die aangetrokken worden door nieuwe zaken die “de sfeer in de wijk” hebben “verbeterd”  (“De sfeer in de wijk is verbeterd door Mombasa” Gazet Van Antwerpen 4 februari 2016), waardoor “het immer verguisde Borgerhout” zichzelf “uit de modder” heeft kunnen trekken.

Klinkt het positief? Het is wel grappig om vast te stellen hoe de blik waarmee naar de diversiteit wordt gekeken ("Ik zie veel goed wil...." Gazet Van Antwerpen 26 februari 2016) niet veel verschilt van toen het Vlaams Blok het district “ontdekte”.

Borgerhout, de nachtmerrie

Wie gaat er nu naar goedkope kledingwinkels wanneer je rommelmarkten kan afschuimen, of vintage shoppen in dure tweedehandswinkels.

Zo wordt wie Borgerhout niet kent gewaarschuwd (1) dat hij kan worden afgeschrikt door de “vele goedkope kledingwinkels, telefoonzaken en vreetschuren”. Want wie gaat er nu naar goedkope kledingwinkels wanneer je rommelmarkten kan afschuimen, of vintage shoppen in dure tweedehandswinkels.

En god weet wat voor gekke dingen mensen uit de wijk, die in 170 verschillende landen hun roots hebben, doen met telefoons of belwinkels! Of stel je voor dat al deze mensen niet naar snacks en eethuizen gaan voor een snelle hap maar om er als wilde beesten te gaan vreten. Taferelen zoals deze kunnen alleen als een fata morgana verschijnen voor mensen met een pathologische angst of afkeer voor al wat (hen) vreemd is.

We begrijpen het wel hoor. Dé witte middenklasse Vlaming wil van de nachtmerrie die Borgerhout altijd voor hem was af en heeft daarbij een helpende hand nodig.  De realiteit van de wijk is - ondanks het tempo waarmee ze gentrificeert - blijkbaar voor velen toch nog niet verteerbaar.

De Messias van Bar Leon

De geschiedenis van de wijk wordt daarom herschreven tot een sprookje. Zo was er in den beginne absoluut niets om over naar huis te schrijven in Borgerhout, tot de komst van de messias van Bar Leon (2). Die zorgde voor een “wederopstanding”, waarna iedereen lang en gelukkig feestte.

Iedereen, behalve de buurjongens die tijdens Muziek in de Wijk mama’s thee en koekjes verkochten, en dat met de komst van de bar niet meer mogen. Het toekomstig ondernemerschap zo in de kiem smoren heeft wel wat weg van monopolisering. Wat vindt de zelfverklaarde “katalysator” van de wijk daarvan? De “hangjongeren”, door wie het Krugerplein “geplaagd” werd, mogen alvast blij zijn dat ze alleen uit de markt geweerd worden en niet als ongedierte verdelgd worden. Alles moet tenslotte wijken voor de “übervolkse gezelligheid”.(4)

Minachting van gemeenschappelijk erfgoed 

Het is verbazingwekkend hoe in de verschillende artikels met minachting wordt gekeken naar bijna alles wat het gekleurde deel van Borgerhout heeft voortgebracht(3)  Borgerhout zou zich volgens de schrijvers “uit de modder” hebben getrokken, terwijl de enige modder die in de buurt te bespeuren valt diegene is die in het gezicht van de buurtbewoners wordt gegooid.

De haast voelbare zucht van opluchting die wordt geslaakt, omdat Borgerhout terug witter aan het worden is. Terug een beetje van ‘ons’ klinkt het tussen de lijntjes van de pr-campagne. 

De haast voelbare zucht van opluchting die wordt geslaakt, omdat Borgerhout terug witter aan het worden is. Terug een beetje van ‘ons’ klinkt het tussen de lijntjes van de pr-campagne. 

De Borgerhoutenaren die nu hun neus ophalen voor wat er voor hun komst was, hebben nochtans wel meer gemeen met de gekleurde bewoners dan ze beseffen. Beiden zijn ooit aangetrokken door de betaalbare woningen in de wijk. Beiden hebben iets met activisme.(4)

Waar de ene gaat voor een “fluwelen revolutie” met “positieve protestacties” die “altijd binnen de regels” kleuren, streeft de andere naar een revolutie in een systeem geteisterd door ongelijkheid, racisme en uitsluiting. Een revolutie die gaat over het wezen van zijn bestaan en die ruw is, maar helaas steevast met repressie geconfronteerd wordt.

Beiden zijn ook ondernemend. Alleen vraagt de eigenaar van Bar Bakeliet zich af waarom híj niet iedereen over de vloer krijgt, terwijl hij nochtans “koriander en verse munt uit allochtone buurtwinkeltjes” gebruikt. Het is misschien niet voor iedereen logisch om 5 keer meer te betalen voor een muntthee die ze zelf beter maken, gewoon omdat het wordt geserveerd in een ‘hippe’ zaak met dure tweedehandsstoelen en een jukebox van de rommelmarkt.(5)

Dit is wellicht ook het moment om te onthullen dat een Marokkaanse muntthee meer is dan warm water met twee muntblaadjes. 

Embrechts en de goodwill bewoner

Gelukkig zijn er buren die niet met modder gooien maar alleen “goede wil” zien zoals Pieter Embrechts. Helaas bezwijkt ook Pieter onder de druk om zijn buren te "integreren". (6Zijn buren die er ondanks de “goodwill” nog niet helemaal bijhoren. Als blijkt dat “het merendeel van de tweede, zelfs derde generatie verkiest in Marokko begraven te worden”, besluit hij dat er nog werk aan de winkel is!

Dat die buren misschien graag naast andere familieleden begraven worden, of dat de moslims onder hen hier nog steeds niet volgens de eigen rituelen begraven kunnen worden, ontgaat hem. 

En “de talloze schotelantennes”! Vreselijk toch hoe sommige mensen een wereldbeeld willen ontwikkelen dat verder reikt dan de navel van Vlaanderen, en niet wachten tot VTM hun dag kleurt.

Zonder van al deze dingen ook maar iets te begrijpen mag Pieter verwoorden wat er bij die andere leeft. Pieter mag besluiten wie erbij hoort en wie niet, wie van goede wil is en wie niet. Zo ontmoet hij mensen “die de grootste clichés ontkrachten” maar hetgeen hij onthoudt, is dat ze uit een “gezin met veertien kinderen komen” en hardwerkende ouders hebben. Dat ze kinderen hebben die godzijdank studeren, en dat ze pleiten voor “een veel strengere aanpak van criminaliteit en drugs”. Geen clichés hier?

Met Pieter zijn we het wel over één ding eens, samenleven is inderdaad niet evident. We blijven toch geloven dat met een beetje goede wil we elkaar allemaal kunnen zien en behandelen als gelijke.

Borgerhout bruist maar laat zijn ware gelaat enkel zien aan diegenen die angst, vooroordelen en minachting achterwege laten.

Borgerhout bruist maar laat zijn ware gelaat enkel zien aan diegenen die angst, vooroordelen en minachting achterwege laten.

Screenshots van aangehaalde quotes (klik voor volledige screenshot)

(1).Borgerhout bruist DS 06/02 

( 2). Borgerhout bruist DS 06/02


  


(3). “De sfeer in de wijk is verbeterd door Mombasa” GVA 04/02




(4). Borgerhout bruist DS 06/02 




(5).  Gratis GVA weekend bijlage 27/02 over Turnhoutsebaan 


(6). Pieter Embrechts: “Ik zie veel goede wil op de Turnhoutsebaan” GVA 26/02


 

reacties

13 reacties

  • door Geert De Belder op zaterdag 5 maart 2016

    Wat een spijkers op laag water! Ik woon ruim 25 jaar in Borgerhout, en heb dat altijd met veel plezier gedaan. Maar mag ik het aub fijn vinden, dat de tijd van het 'getto' achter ons ligt? De tijd dat er nog géén 'Belgische' cafés waren? De tijd dat Belgische kindjes steevast door andere van de pleintjes werden gepest? En vergis u niet, ik ben even afkerig van racisme als ieder weldenkend mens; jarenlang speelde ik trouwens (als enige Belg) mee in Marokkaanse bandjes. Maar dat neemt niet weg, dat ik blij ben met enkele evoluties van de jongste jaren. De opkomst van de Marokkaanse eethuisjes, bijvoorbeeld, dat ook (vòòr 15 jaar had je die nauwelijks), maar evenzeer de immigratie van witte jonge gezinnen, en de café'tjes, bio-winkeltjes, festivalletjes en buurtfeesten die die met zich meebracht. Mag het?

  • door Snol op zaterdag 5 maart 2016

    Waarom zou je junk-food en snackbars niet veel gezonder dan Quick of Macdonalds geen vreetschuren mogen noemen? Waarom is de ecologische keuze voor 2dhands meubelen en kleren slechter dan goedkope brol kopen?

    Als je hipsters en Pieter Embrechts probeert te ontmaskeren als gemaskeerde Vlaams Blokkers, wie schiet er dan nog over van je blanke medemensen die niet-racistisch zijn?

  • door helena delodder op zondag 6 maart 2016

    Gelukkig zijn er nog intelligente mensen - zoals de auteurs - zijn die verkeerde ideeën en meningen inzake integratie ed. aan de kaak stellen.

  • door Lieve VdB op zondag 6 maart 2016

    Helemaal geen probleem met witte middenklassers die in 2140 of 2060 komen wonen. Als die gasten hip willen komen doen, mij best. Doen alsof de wijk/het district met die evolutie plots "gered" is, dat is ietwat arrogant en narrow-minded. Lachen met de (soms naïeve) goede wil van die bevolkingsgroep vind ik net zo goed narrow-minded. Als de Bakeliet-man niet verder denkt dan muntthee (of muntwater?), dan moet iemand daar gewoon eens een klapke met hem over doen. Of dan leert 'ie het al doende. Ik begrijp waar dit opiniestuk vandaan komt... Maar wat zijn we toch snel om onze medemens - zelfs de goedmenende - te veroordelen.

  • door Keltoum Belorf op maandag 7 maart 2016

    In het artikel staat nergens dat die nieuwe witte middenklasse en hippe zaken niet welkom zijn in Borgerhout. Integendeel hoe meer diversiteit hoe beter. Eén van de auteurs is zelf een witte nieuwkomer van de wijk. Deze wijk is juist zo bruisend omdat het al haar nieuwkomers met open armen heeft ontvangen. Het gaat om de minachtende en beledigende toon, taal, veronderstellingen en conclusies in de aangehaalde artikels over de (gekleurde) inwoners van de wijk en hun handelszaken. De manier waarop het narratief van een wijk wordt ge're'construeerd. En ja dit overgoten met een flinke scheut ironie. Als je zelf al dan niet bewust je buren beledigt moet je ook maar tegen een stootje kunnen als de buur ook van jouw zaak of uitspraak een karikatuur/cliché maakt.

  • door Hans H op maandag 7 maart 2016

    Als organisator van Muziek in de Wijk - al een jaar of 10 inmiddels - wil ik reageren op een onjuiste stelling in dit stuk: "Iedereen, behalve de buurjongens die tijdens Muziek in de Wijk mama’s thee en koekjes verkochten, en dat met de komst van de bar niet meer mogen." De buurjongens - in de praktijk trouwens vooral meisjes - mochten en mogen altijd thee verkopen tijdens de optredens, dat was zo en dat is zo en dat blijft zo. Geen koekjes, en dat heeft nooit gemogen. Dat laatste heeft iets te maken met voedselregels, in ieder niet met Bar Leon. Dat laatste café is trouwens 'slechts' een partner in dit verhaal, net als o.a. Plaza Real en het district Borgerhout.

    Ik vind dit een vervelende misser in een verder interessante opinie. Als de mogelijkheid bestaat om dit te rectificeren: graag!

    • door Keltoum Belorf op maandag 7 maart 2016

      Tof dat u het artikel smaakt en zich kan inleven in de buren die zich geschoffeerd voelen. De feiten over de thee tijdens MIW komen van bronnen dicht bij uw buurcomité. Maar heel fijn om te horen dat de kinderen uit de wijk deze zomer hun pre-ondernemingsskills terug kunnen oefenen tijdens MIW.

      • door Hans H op dinsdag 8 maart 2016

        Beste Keltoum, doe aan factchecking. Wat u als feit presenteert is gewoonweg niet waar. Ik ben degene die dat organiseert en ben als zodanig ook verantwoordelijk ben voor het thee-gebeuren. Ik voel me als buurtbewoner die dit al jaren op vrijwillige basis doet geschoffeerd. Aanpassen aub!

        • door Keltoum Belorf op dinsdag 8 maart 2016

          Beste Hans, dit komt van een betrouwbare bron uit de buurt en zal dus niet gewijzigd worden. U kan ook bovenaan het stuk lezen dat het een opiniestuk is van drie buurtbewoners.

          • door TomV op dinsdag 8 maart 2016

            En omdat het een opiniestuk betreft mogen er leugens de wereld ingestuurd worden? Om zodoende de polarisatie nog wat aan te wakkeren? Uw "betrouwbare" bron zit ernaast, en dat is zeer pijnlijk. Zowel voor u als mede -auteur van dit stuk, als voor Hans als vrijwilliger/organisator van MIW.

            • door Keltoum Belorf op woensdag 9 maart 2016

              Natuurlijk u hebt gelijk. Diegenen die de jochies moeten wegjagen zijn de meest betrouwbare bron in deze...

              En enkel ons opiniestuk polariserend noemen maar niet de door ons aangehaalde artikels maakt me wel nieuwsgierig naar uw definitie van polarisatie.

              • door TomV op woensdag 9 maart 2016

                U schoffeert en verdeelt, en dat is heel jammer. En bovenal krijg ik door uw bovenstaande vileine opmerking de indruk dat u al jaren niet meer op MIW bent geweest. Anders zou u zelf wel hebben kunnen vaststellen dat er niemand wordt weggejaagd, en al zeker niet door diegenen die u nu insinueert. U zit duidelijk opgelsoten in uw eigen grote gelijk, ik kan alleen maar hopen dat uw mede-auteurs wel vatbaar zijn voor een andere opinie.

  • door Luis Munoz op woensdag 9 maart 2016

    Los van dit opiniestuk - dat zeer interessant is - stel ik me de vraag of die denigrerende, zelfs angstige (of gespeeld angstig) toon in de verschillende artikels niet gewoon het gevolg is van de 'blanke mannelijke redacties' van onze media. Wie zijn/haar (maar meestal zijn) referentiekader gebruikt bij het schrijven van stukken zal onbewust ook schrijven voor een publiek dat bestaat uit dezelfde blanke middenklasse als waar de schrijver toe behoort. Onwetendheid kan je niemand verwijten (tenzij het een journalist is die uiteraard wordt geacht om niet paternalistisch te schrijven zoals meestal het geval is als het over Borgerhout ging in de voorbije weken. Topopiniestuk en stof om over na te denken!

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties