Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Beste wensen van een psychiatrisch patiënt

Psychiatrische patiënten worden iedere dag gediscrimineerd, zo schrijft Brenda Froyen. Gewoon, omdat ze het ongeluk hebben met een psychische ziekte te kampen. Het is daarom dringend tijd dat politici en psychiaters in actie schieten.
donderdag 7 januari 2016

De beste wensen voor 2016 en bovenal een goede gezondheid. Dat wens ik u. Maar wie ben ik. Ik ben niemand. Ik was niemand. Ik was psychiatrisch patiënt. Ik ben drie keer opgenomen in het ‘zottenkot’, met een psychose. Mijn vonnis: ongeneeslijk ziek, levenslange medicatie, weinig kans nog op een job. Van het ene moment op het andere veranderde ik van een iemand, met een succesvolle job op de hogeschool, met drie prachtige zonen, met een liefdevolle man naar een niemand. Ik was een gek, een zwakkeling, geen meerwaarde meer voor de maatschappij. Maar ik vocht terug. Ik schreef een boek over mijn waanzin, over mijn behandeling. Ik werd niet alleen weer een iemand, ik werd iedereen, of althans een kwart van iedereen. Want een op vier Belgen krijgt te maken met psychische problemen.

Financiële katers

Als ik u een goede gezondheid wens, dan bedoel ik dus vooral een geestelijk goede gezondheid, want in België mag je overal ziek zijn, maar niet in je hoofd. In dat geval mag je wel rekenen op medicatie, veel medicatie zelfs. België is een van de koplopers in Europa wat het gebruik van antidepressiva betreft. Daarnaast houdt het ook niet op met 1 pilletje, een antidepressivum, een slaapmiddel, een kalmeringsmiddel, een stemmingsstabilisator, en nog wat andere medicatie mocht u bijwerkingen hebben. Deze worden vanzelfsprekend terugbetaald. Een flinke kost voor de burger. Heeft de patiënt meer nood aan een luisterend oor, dan is hij er nog even aan voor de moeite. Laurette Onckelinckx sprak in 2013 al over een terugbetaling van de psychologen, Maggie De Block herhaalde die belofte in maart 2015. We wachten geduldig.

Dat doen we overigens al wel vaker. We wachten op een afspraak bij de psychiater, we wachten op een afspraak in het centrum voor geestelijke gezondheidszorg, we wachten op een plekje in het psychiatrisch ziekenhuis. Het probleem van de wachtlijsten is al een hele tijd een probleem. In die tussentijd slikken we pillen. Sommige van ons zijn toch bereid 50 euro per week uit eigen zak te betalen. Anderen zoeken omwille van de kosten geen hulp.

En het financiële plaatje is nog ruimer dan dat. Ziekteverzekeringen en hospitalisatieverzekeringen betalen opnames in een psychiatrisch ziekenhuis maar in beperkte mate terug. Een reden om je niet te laten opnemen. Word je gedwongen opgenomen zoals in mijn geval, hou je aan zo’n collocatie een fikse financiële kater over, wat het herstel op zijn beurt op zijn minst bevordert.

Mond snoeren

Deze vorm van discriminatie beperkt zich overigens niet alleen tot ziekteverzekeringen. Ook schuldsaldoverzekeringen, levensverzekeringen en ook reisverzekeringen houden hun handen liever af van ‘psychiatrische patiënten.’ Rodeneuzendagsponsor Belfius die de verzekering op ‘gewaarborgd inkomen’ weigerde van een ex-psychiatrisch patiënte is geen uitzondering. Elke dag worden mensen met een psychische aandoening gediscrimineerd. We wachten geduldig tot er iets aan gedaan wordt.

Zoveel wachten. Waarom wachten? Waarom geen actie, geen grootse betogingen, geen uitgebreide artikels in de pers? Omdat we niemand zijn, en tegelijk iedereen. Niemand wil de stempel krijgen van psychiatrisch patiënt. Niemand wil een gek, een zwakkeling zijn. Het stigma verhindert ons om te spreken, snoert ons de mond. Elke dag krijg ik mailtjes van lotgenoten met de vraag of ik hen kan helpen. Ik wil niemand en iedereen laten horen. Dit is niet alleen mijn stem, dit is ook de stem van Marjan die geen enkele terugbetaling meer krijgt van haar opnames, dit is de stem van Nathalie wiens net meerderjarige dochter geen ziekte-uitkering noch werkloosheidsuitkering krijgt, dit is de stem van Peter die al 7 maanden wacht op een dagopname in de psychiatrie. Dit is de stem van de drie Vlamingen die elke dag uit het leven stappen.

Misschien moeten we niet langer wachten. Misschien moet er iets gedaan worden. Door de politici – maakt belofte geen schuld?, door de psychiaters die soms te veel pillen voorschrijven, door de verzekeraars, door een kwart van iedereen en iedereen. Zodat 2016 het jaar wordt waarin misschien niet iedereen gezond bleef, maar tenminste wel de zorgen kreeg om het weer te worden.

 

Brenda Froyen

Auteur ‘Kortsluiting in mijn hoofd’, leerkracht Nederlands – Engels

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

9 reacties

  • door Maurice de Liberaal op donderdag 7 januari 2016

    Psychiatrische patienten hebben door hun ziekte een heel hoog risico om zeer veel schade aan te richten in de maatschappij. Kijk maar eens wat Anders Breivik en Tristan van der Vlis hebben aangericht. Ik kan me voorstellen dat veel verzekeringsmaatschappijen en werkgevers dit risico niet willen nemen, ook voor de veiligheid van het personeel van deze bedrijven.

    • door iemandmeteenverhaal op vrijdag 8 januari 2016

      Kunt u ook maar enig onderzoek als bewijs van dit tonen: "Psychiatrische patienten hebben door hun ziekte een heel hoog risico om zeer veel schade aan te richten in de maatschappij." Zo'n onderzoek bestaat gewoonweg niet. Hitler was geen psychiatrisch patiënt. Evenmin Sadam Hussein. Ook niet Stalin. Was Dutrouw psychiatrisch patiënt? Ronald Janssens? Fourniret? Duizenden voorbeelden dat deze stelling niet klopt.

      Er is een lichte correlatie tussen Schizofrenie en een verhoogde kans op misdaad. Ook voor Toxicomanie is er zulk een verhoogde kans.

      Maar u gooit hier alle 'psychiatrische patiënten' op een hoop. 25% van de wereldbevolking is ooit in zijn leven 'psychisch ziek' (cijfers WHO). In uw onmiddellijke omgeving is gemiddeld 1 op de 4 mensen zo iemand. Als u zelf een gezin hebt dat bestaat uit 4 personen, dan is statistisch gezien 1 van uw gezinsleden (of uzelf) een (toekomstige) psychiatrische patiënt. Ik hoop dan dat als u dit vanop de eerste rij zou meemaken, er niemand dergelijke onzin aan u zegt.

      U zou eens moeten weten hoeveel mensen u kwetst door deze ondoordachte stelling. Mensen die dag na dag moeten knokken om te overleven met hun 'psychiatrische ziekte'. Mensen die desondanks toch hopen bij te kunnen dragen aan een betere maatschappij. Mensen die ook goed zijn voor hun naasten. En als deze mensen het dan zelf moeilijk hebben, en ze moeten dan uw 'standpunt' lezen, dan raakt hen dat tot het diepste van hun ziel.

      Bewijs dus a.u.b. uw stelling met cijfers vooraleer u zoiets publiekelijk bekend maakt. Of zwijg anders maar nederig.

      • door Safirah op zaterdag 9 januari 2016

        Dank u voor deze reactie. Het is heel kwetsend te lezen hoe een onwetend iemand alle psychiatrische patiënten over dezelfde kam scheert. Een psychische aandoening is een ziekte waar niemand voor kiest, net zomin iemand kiest om kanker te krijgen. Alsof alle psychiatrische aandoeningen hetzelfde zijn. Alsof alle psychiatrische patiënten hetzelfde zijn, hetzelfde doormaken, ... Alsof wij, mensen die gediagnosticeerd zijn met een psychiatrische aandoening, voor ons plezier opgenomen worden. Alsof wij allemaal een gevaar vormen voor de maatschappij. Ikzelf ben een trotse mama van twee kleuters en een 6 - maanden oude baby en momenteel al 20 weken opgenomen. Niet omdat ik mijn kinderen of 'de maatschappij' zou kwaad doen. Wel omdat ik net terug zelf zou kunnen zorgen voor mijn gezin. En ik verlang niets liever.

        Ik hoop dat de schrijver van de eerste reactie zelf zijn of haar kwetsende woorden nog eens herleest. Nog meer hoop ik dat u, beste schrijver, nooit in zo'n situatie terecht komt. Ik wens dit niemand toe, ook niet indien u heel veel mensen heel diep kwetst met uw ondoordachte woorden. Ik raad u aan u eerst grondig te informeren over de brede waaier van psychische aandoeningen vooraleer u zulke reacties neerpent.

  • door iemandmeteenverhaal op donderdag 7 januari 2016

    Brenda Froyen slaat hier terecht nagels met koppen. Maar wat zij schrijft is al sinds het ontstaan van de 'moderne' psychiatrie in de 19e eeuw al een probleem. Men geeft nooit toe dat er nu iets niet juist verloopt in de GGz. Men zegt altijd: dat was vroeger misschien wel zo, maar nu niet meer. In 2026 zal men vast zeggen: de toestanden die er in 2016 gebeurden, zijn nu niet meer zo. In 2036 zal men vast zeggen: de toestanden van in 2026 ... Het gevolg is dat de hele basisstructuur van de GGz nooit grondig verandert. De massale hoeveelheid slachtoffers hiervan, krijgen hierdoor ook nooit maar enige erkenning. Gelukkig hebben we mensen zoals Brenda Froyen die durven opstaan. Ga vooral zo door Brenda! Je vertegenwoordigt hier tienduizenden slachtoffers. Je hebt het talent om publiek te durven spreken en de gave van de woorden te kunnen schrijven. Die tienduizenden blijven hopen dat jij ook hun stem laat horen. Maar laat je nooit recupereren door 'het systeem' zelf. Want om jou te neutraliseren zal men dit proberen doen. Om dan te kunnen zeggen: "Dat was vroeger wel zo, maar nu niet meer." "Want zelfs Brenda Froyen is er nu van overtuigd, dat het nu anders verloopt dan vroeger....."

  • door Tine Taveirne op donderdag 7 januari 2016

    Wat een moedig artikel. Enkele aanvullende mijmeringen in verband met de discriminatie van mensen die psychisch lijden.

    Indien psychische ziekte geen taboe meer was, zoals kanker dat al lang niet meer is, dan zouden mensen met psychische ziektes of psychische kwetsbaarheid eindelijk op het begrip kunnen rekenen waar ze recht op hebben. Dan zouden ze vanuit vaak ontstellende eenzaamheid, ook méér deel kunnen nemen aan het verenigingsleven.

    Mensen met psychische ziektes zijn niet welkom in téveel verenigingen, of ze houden het er niet uit, door onbegrip en door gebrek aan inspiratie om goed met deze mensen om te gaan.

    In arbeidscircuits is er erg veel nood aan werkbaar werk, op maat van kwetsbare personen, voor mensen met een verminderde draagkracht. Want werk levert niet alleen een inkomen, het draagt ook bij aan een gevarieerder sociaal leven, het biedt identiteit, het levert erkenning en waardering op. Het maakt dat luisterende therapeuten minder nodig zijn.

    Wat de terugbetaalbaarheid van consultaties bij de psycholoog betreft heb ik één reserve: alle goede bedoelingen van hulpverleners ten spijt, moet je als mens in psychische nood nog te vaak 'geluk' hebben met diegene die jou begeleidt. Er zijn 'parels', maar lang niet alle therapeuten brengen aarde aan de dijk. Als mens in nood kom je dat niet meer zeggen nadat je afhaakte.

    Er schort m.i. zeker ook nog wat aan de opleidingen psychologie, vooraleer we kunnen spreken van een grotere garantie op echt goede hulp. Laten we vooral sámen mét de mensen die deze hulp nodig hebben, nadenken over de kwaliteit van de hulpsector.

  • door iemandmeteenverhaal op vrijdag 8 januari 2016

    En ook nog deze bemerking vergeten vermelden: 'psychiatrische patiënten' zijn veel vaker slachtoffer dan dader bij geweldsmisdrijven. Daar bestaat wel onderzoek over.

    • door ria aerts op zaterdag 9 januari 2016

      Fijn dat er zo heftig op gereageerd wordt, op die onzin van Maurice de Liberaal, bedoel ik. Als hij zich echt zou verdiept hebben in het levensverhaal van Anders Breivik, dan zou hij ontdekt hebben dat deze man niet echt een psychiatrische patiënt (trouwens door de Noors rechtbank als zodanig beslist) was, maar iemand die er verdacht veel identieke ideeën als Maurice de Liberaal op nahield. Spijtig genoeg lijkt het in onze westerse wereld er niet veel beter op te worden. In de VS is psychologische begeleiding en ook medicatie stilaan onbetaalbaar geworden. Men gaat er zelfs van uit de recente overlijdens door overdosis van blanke mannen in de leeftijdsgroep van 40- tot 50-jarigen te wijten zijn aan het feit dat antidepressiva e.d. zo duur geworden zijn dat heroïne of crack een betere oplossing lijkt. Men denkt hierbij aan Robin Williams en Philip Seymour Hoffman. Het kan dus nog slechter en ik vrees dat we in Europa ook hier naar op weg zijn. Ik zou zeggen, reken niet op de overheid, start zelf een gespreksgroep. God weet dat er genoeg werkloze psychologen rondlopen. Er bestaan zelfs al initiatieven voor alternatieve geestelijke gezondheidszorg, in het Antwerpse denk ik. Wie weet krijg je dan ook nog een beetje sponsoring erbij op rode-neuzendag. Goed voor het imago van de gulle gever en bovenal return on investment. Die argumenten werken altijd.

  • door Steven Haerens op zaterdag 9 januari 2016

    Proficiat, Brenda, met je moed om het taboe en de vicieuze cirkel van wantrouwen tussen patiënt en maatschappij te doorbreken! Een behandeling aan iemand opdringen is een zwaktebod en versterkt alleen maar het onderlinge wantrouwen. We moeten naar een meer zorgende maatschappij met respect voor andersdenkenden, in alle betekenissen van het woord.

  • door Stef Hublou op vrijdag 15 januari 2016

    Proficiat aan Brenda & aan elke lezer. Aan de intellectuelen én 'gewone mensen' die nog nooit door zwaar psychisch lijden zijn gegaan, en soms nog in de waan (!) verkeren dat er een stevige muur staat tussen henzelf (zonder garantie, zoals uit cijfers blijkt), en de "raren", "de geestelijk gestoorden". Dit soort kloof is een extreem geval van wij-zij denken, dat manifest onjuist en vals is. En dat dagelijks slachtoffers maakt. Hoeveel van onze gemeenschapsgenoten zijn immers al door het lint gegaan, en hebben als man bijvoorbeeld gewelddaden gepleegd zoals bij "gezinsdrama's, of zijn in diepe depressie verzonken, of zijn zich gaan overgeven aan zware verslavingen allerhande, (van gokken tot seks of harddrugs), omdat... de reddende weg naar een open gesprek met een goede Medemens totaal onbegonnen werk leek?! Omdat men ten allen prijze wil beletten in het andere "Kamp" te belanden. 'De wereld van de zotten'. Dit is werkelijk een van de domeinen waar de ergste achterlijke denkpatronen van ons aloude Europese continent op verlichting wachten! Een bundeling van krachten is nodig. De opening in de muur van onbegrip (ook juist opgebouwd vanuit de bange reflex te ontveinzen betrokken partij te zijn) ziet zich de laatste jaren verbreed. Ondermeer door het publieke Woord in boek, magazine, televisie en conferenties van prof. Dirk De Wachter. Maar ook door mindere goden als Jos Vranckx (auteur van "Geloof als geneesmiddel. De x-factor" en door mijzelf. Ik schreef al vanaf het tweede derde van de jaren negentig in opiniestukken over de immer doodgezwegen nationale plaag van de zelfdodingen. Over de pijn van depressie. En.. over het gebrek aan contactvaardigheid, emotionele arbeidsvermogen, luistervaardigheid, betrokkenheid en tederheid die er aan ten grondslag liggen. Luister!..

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties