Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Opinie

Informeer slachtoffers seksueel misbruik over bestaand hulpaanbod

Staatssecretaris voor Gelijke Kansen Elke Sleurs (N-VA) werkt aan een actieplan dat het aantal aangiften van verkrachtingen moet verhogen. "Veel belangrijker dan nieuwe structuren te gaan opzetten, terwijl dit soort hulp al bestaat, is dus dat mensen voldoende geïnformeerd worden over waar ze terecht kunnen", reageert Lies Debouver van CAW (centra algemeen welzijnswerk).
woensdag 8 april 2015

Vandaag lezen we tot ons genoegen in de pers dat staatssecretaris Elke Sleurs de drempel wil verlagen voor slachtoffers van seksueel misbruik om aangifte te doen. Daarnaast lezen we dat er werk wordt gemaakt van meer gespecialiseerde bijstand voor slachtoffers. Waardig werk uiteraard, maar vooraleer we iets nieuws gaan creëren is het in de eerste plaats belangrijk om te informeren over de gespecialiseerde hulp die vandaag al aangeboden wordt. De centra algemeen welzijnswerk bieden dit soort professionele hulp namelijk al meer dan vijftien jaar aan. Alleen is dit misschien nog onvoldoende geweten bij het brede publiek.

Er bestaat al slachtofferhulp, met of zonder aangifte

De CAW’s hebben over heel Vlaanderen een aanbod voor slachtoffers van verkeersongevallen en van misdrijven. Elk CAW is ook gespecialiseerd in het aanbieden van hulp aan slachtoffers van seksueel misbruik. Wanneer iemand vandaag aangifte doet bij de politie, wordt die persoon automatisch op de hoogte gebracht van het bestaan van dit soort hulp. Wanneer de persoon graag hulp wil, wordt hij of zij gecontacteerd door het CAW en verder begeleid.

Het probleem is echter dat we daarmee slechts een beperkte groep van mensen bereiken die te maken kregen met seksueel misbruik. Veel mensen doen geen aangifte en zijn ook niet op de hoogte van de hulp die ze kunnen inroepen. Mensen kunnen ook bij het CAW terecht, wanneer ze geen aangifte wensen te doen. Iedereen die te maken krijgt met seksueel misbruik, kan terecht op het nummer 1712 en krijgt meteen een hulpverlener aan de lijn. Via www.1712.be kan je ook via mail contact opnemen. Dit kan volledig anoniem.

Aangifte doen blijft een vrije keuze

Over het al dan niet aangifte doen van seksueel misbruik werden de afgelopen dagen een aantal uitspraken gedaan. Het feit is dat dit een persoonlijke keuze blijft van de persoon die het meemaakte en dat we daar respect voor moeten opbrengen. Het label ‘slachtoffer’ is niet iets wat een mens graag op zijn voorhoofd gekleefd krijgt.

Daarom is het van groot belang dat we de drempel niet alleen verlagen om aangifte te doen, maar dat we vooral laten weten dat deze mensen er niet alleen voor staan. Ook als ze ervoor kiezen om geen aangifte te doen. We moeten mensen dus laten weten dat ze discrete hulp kunnen inroepen en van dit ‘label’ af kunnen geraken door het te verwerken, want dat is uiteindelijk wat iemand die dit meemaakte wil.

Informeren is de eerste plicht van de overheid

Veel belangrijker dan nieuwe structuren te gaan opzetten, terwijl dit soort hulp al bestaat, is dus dat mensen voldoende geïnformeerd worden over waar ze terecht kunnen. Bij de sensibilisering die de staatssecretaris plant, moet dit een eerste prioriteit zijn.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

4 reacties

  • door Berten Debergh op woensdag 8 april 2015

    Ik ben oprecht blij om dit betoog te lezen! Toen ik immers de mediaberichten las over hoe mevr Sleurs het aangehaalde probleem ging aanpakken, dacht ik: oei, weer nieuwe structuren, nieuwe mensen (die passen in de visie van de partijpolitiek en veeleer dienen om nu vlug, vlug te laten horen dat de regering paraat staat. Het wordt inderdaad hoog tijd dat onze politici eens wat meer verwijzen naar de al bestaande kanalen (met professionelen die zich ten volle inzetten om in grote discretie mensen uit de nood te helpen zonder dat zij daarvoor via het politionele/juridische circuit moeten passeren). Ook de (sociale) media spelen mijn inziens soms een negatieve rol: al wie rechtstreeks of onrechtstreeks met deze heel ingrijpende materie in contact komt heeft toch het recht om buiten het publieke veld te blijven én toch duidelijke maatschappelijke steun te krijgen als slachtoffer of als dader. Meer nog, sommige spreekbuizen in de media beseffen soms te weinig hoe ze ook mensen met een normaal relatiepatroon, dat ups en downs heeft, plots tot verkeerde denkpatronen brengen; deze mannen of vrouwen vinden zich plots negatievelingen van de ergste soort (verkrachters) als ze eens wat met een ietwat hogere druk hun partner uitnodigden tot een seksuele relatie... terwijl de partner dit op dat moment niet zo wenste. Laten we voor mensen in relatie levensruimte behouden én tegelijk kansen schenken om bij noodvragen oa. bij CAW aan te kloppen!

  • door nielsjenergensthuis op donderdag 9 april 2015

    Een onderbelicht thema: mannen die verkracht worden, vaak door mannen, ook wel door vrouwen. Heb in mijn nabije omgeveing de gevolgen meegemaakt van man-op-man verkrachting. Graag hier ook aandacht voor. De schaamte bij mannen die zo iets is overkomen is enorm groot, er wordt nauwelijks gerapporteerd of over gesproken.

  • door Koen Verhofstadt op donderdag 9 april 2015

    "Vlaanderen", 2015: vrouw wordt aangerand op een gesloten afdeling in de psychiatrie door medepatiënt. Aanvankelijk wenst zij hier niet met de begeleiding over de praten. Wanneer ze dat toch doet, voelt zij zich niet ernstig genomen en wordt boos, en overgeplaatst voor time-out op een strengere afdeling. Uiteindelijk legt zij klacht neer. Twee mannelijke agenten die zich ter plaatste geven delen niet mee dat zij recht heeft op ondervraging door vrouwelijke agentes met vorming slachtofferbejegening. Er wordt niet meegedeeld dat zij recht heeft op een kopie van haar verhoor; een attest van klachtneerlegging met het nodige PV-nummer werd tot vandaag niet meegegeven of nagestuurd. Op haar vraag naar slachtofferhulp waar ze recht op heeft, oordelen de heren dat zij al genoeg hulp krijgt omdat ze toch al in de psychiatrie zit. Na een week wordt zij teruggeplaatst, waar de pleger nog steeds rondloopt, zonder dat daar enige maatregel tegen werd getroffen. Zij kan de confrontatie niet aan en gaat lopen. Na enige tijd ondergedoken te zijn, wordt zij door mij na een intake bij het CAW teruggebracht, waar zij opnieuw terecht komt op de gesloten afdeling. Inmiddels is de pleger overgeplaatst en zit de vrouw weer op de oorspronkelijke afdeling. Haar probleem wordt nu wel erkend, en er is een pad uitgetekend om deze vrouw terug naar buiten te helpen. De politiebejegening van deze vrouw zal uiteraard in het algemeen aangekaart worden, en bijstand van het CAW kan ze nu wel krijgen. Er zijn echter nog heel wat obstakels op de weg terug naar buiten. Wegens gebrek aan tekens, en wegens nood breekt wet, zo dadelijk reactie deel 2.

  • door Koen Verhofstadt op donderdag 9 april 2015

    Om niet alleen niet in de slachtofferrol te blijven, maar ook geen slachtoffer meer te worden, werd door mij gezocht naar een cursus zelfverdediging en weerbaarheid voor deze vrouw. Vroeger (tot 2002) werden die in Nederlandstalig België structureel ingericht door vzw Reflex, waarbinnen decennia expertise werd opgebouwd, vanuit feministisch en niet-culpabiliserend perspectief. . Dit werd evenwel opgevat als vormingswerk en daardoor niet mee opgenomen door de CAW's. Indien er nagedacht wordt over uitbreiding van hulpaanbod, ligt hier een evidente lancune. Want nu is het blijkbaar zo dat in tegenstelling tot Wallobrux en alle omringende landen hierrond HELEMAAL GEEN STRUCTUREEL AANBOD MEER BESTAAT. Uitleg? Meer dan "niet meer in" heb ik nog niet gehoord. "Vlaanderen" is dus een eiland waar de seksestrijd paradijselijk is beslecht. En in Brussel is het zo dat Nederlandstalige vrouwen systemtisch door mannen worden ontzien, of dat zij de strijdbare voorhoede van emancipatie en weerbaarheid zijn? Moeten wij ons weer zoals in de jaren stillekes tot "gidsland Nederland" wenden? Alle gekheid op een stokje, een oproep: kan hier iemand nuttige informatie over geven? Ik vind het namelijk nogal verbijsterend dat seksistisch en seksueel geweld van (meestal) mannen weer eenzijdig als individueel probleem van het slachtoffer wordt beschouwd. Terug naar de goede oude uitlokkingstheorieën?

    Dank bij voorbaat.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties