Hoe Bacquelaine steeds weer een beetje meer de pijngrens verlegt.

Hoe Bacquelaine steeds weer een beetje meer de pijngrens verlegt.

woensdag 29 augustus 2018 22:39

De historische zomerzwendel die onze federale regeringsleden tot een ongezien hoogtepunt deed komen, bekroond door een eenzaat, verworpen door de samenleving blijft nog steeds zijn rotte vruchten afwerpen want wat blijkt…
 

Voortaan mag u in alle vrijheid zelf voor uw pensioen sparen.
Verwelkom reeds de 4e pijler.

Laat mij beginnen bij het begin, en dat moet zo ongeveer in 1885 geweest zijn. Aalst, maar ook Ninove, Charleroi en verder liggen er uitgeteld bij. De arbeiders, zij die tenminste nog werk hebben maar ook de rest natuurlijk zitten op hun tandvlees. De roep van de socialisten weerklinkt voor het eerst door de Aalsterse krochten waarin mensen zich door doffe ellende heen proberen in leven te houden. In de gemeenteraad wordt voorgesteld een komiteit op te richten dat moet nagaan wat de oorzaken van deze schrijnende armoede zijn. Het komiteit stelt al snel vast dat ‘het gebrek aan werk’ het ‘toenemend zedenbederf’ en ‘het nachtlopen van de doelloze jeugd’ de oorzaken zijn. De oplossing is snel gevonden. In de patronages worden spaarkassen opgericht en de werklozen worden aangemoedigd zich hierbij aan te sluiten en dit, zoals Louis Paul Boon of was het Pieter Daens schrijft, ‘terwijl ze lelijk genoeg gezegd geen nagel hadden om aan hun gat te krabben’. Dat moet Boon geweest zijn!

We schrijven 1945. De gruwel van de oorlog is ten einde. Sommigen kregen er in pakweg 30 jaar twee te verduren. De socialisten hadden het pleit gewonnen en ook het communisme won aan populariteit. Nu kon het alleen maar beter gaan en inderdaad, we gingen er met z’n allen op vooruit. Op een monument schreef men in grote letter ‘nooit meer oorlog’.

Het was duidelijk dat het onderdrukken, of moet ik zeggen het misbruiken van de arbeiders geen zoden aan de dijk bracht. Het algemeen stemrecht voor man en vrouw was een feit. Het sociaal stelsel kreeg een flinke duw in de rug en zelfs betaald verlof zat er aan te komen. Hoopvolle beloften werden gemaakt.

 De openbare onderstand is ondertussen van naam veranderd, die heet nu Liesbeth Homans.

Het is nu 2018. We zijn er met z’n allen op vooruit gegaan. De openbare onderstand is van naam veranderd. Die heet nu Liesbeth Homans. Daar waar Pieter Daens nog vocht voor katholiek socialisme, what the hell?, hebben de socialisten al hun verworvenheden opgeofferd aan het liberaal socialisme, what the hell? Bruno Toback, dat ander joenk, verkocht de partij aan de meest biedende, een liberaal principe. Monica De Coninck, nog steeds lid van de zelfverklaarde socialisten verlaagde de werkloosheidsvergoeding tot een schandelijke €400 voor wie samenwonend was. Hierdoor zei ze, zouden deze mensen sneller gelukkig worden want wie aan dit minimum zit gaat sneller werk zoeken en bijgevolg in ijltempo weer het geluk vinden. De vuilbekkerij van Thatcher en Reagan gaat er dus ook bij de zelfverklaarde socialisten in als zoete koek.

Aan de andere kant van het liberaal socialisme ontmoetten we Daniel Bacquelaine. Een liberaal politicus, zoon van de procureur des Konings en vandaag minister van pensioenen in de regering-Michel.

Als student geneeskunde gaat Bacquelaine op een drafje voorbij aan 130 jaar opbouw van sociale voorzieningen en komt vandaag op de proppen met, jazeker, het opzetten van een spaarkas voor mensen die de discipline missen om zelf wat spaarcenten aan de kant te schuiven voor hun oude dag. Dat de bestemmelingen, nl. deze die ook vandaag weer geen nagel hebben om aan hun gat te krabben de doelgroep van zijn plan zijn maakt hem niet uit. En ook de middenklasse van ons land die het vandaag goed heeft ziet er blijkbaar geen graten in.

Dat hun kind niet noodzakelijk de gaven van henzelf zal erven dringt blijkbaar niet echt door.

 Maak kennis met de 4e pijler.

Het is iedereen bekend dat we vandaag op 4 manieren onze oude dag kunnen verzekeren. Wie echt veel geld heeft laat zich bijstaan door een technicus in de complexe wereld der belastingmaterie. Te mijden zijn de Marshalleilanden, Oezbekistan, de Pitcairneilanden, Somalië en Turkmenistan. Reden? Deze zijn recent opgenomen op de lijst van belastingparadijzen. Zijn dan weer geschrapt van de lijst: Andorra, de Maldiven en Moldavië. Het zijn deze mensen die vandaag het gras onder onze voeten wegmaaien door miljarden onbelast te versluizen tot vermaak en plezier van zichzelf. Dit heeft niets van doen met een 1e, 2e of 3e pijler!

De andere manieren om van een aangename oude dag verzekerd te zijn spreken minder tot de verbeelding maar toch.

 De eerste manier om een goede oude dag te verzekeren.

De eerste manier is nog behoorlijk aantrekkelijk. Dat zijn mensen zoals ik die voldoende geld verdienen om bij de bank een hypotheeklening los te weken. Nog voor de hypotheek is afbetaald zit je op rozen. Via de personenbelasting recupereer je ongeveer een derde van je investering via de woonbonus en dit gedurende de ganse looptijd van je lening. Omdat je genoeg verdient kan je ook voor je gezin de 3e pijler voor een bedrag van ongeveer €950 per persoon, en dit jaarlijks bij mekaar sparen. Ook hier bedraagt het rendement ronde de 28%. Omdat je genoeg verdient zit je waarschijnlijk ook in een sector waar door de werkgever een 2e pijler wordt aangeboden. Op het einde van je loopbaan ontvang je dan een rond sommetje dat dan wel voor iedereen anders maar voor de meesten aardig aantikt. Ook met het wettelijk pensioen, de eerste pijler dus zit je aan je maximum. Als je nu niet te veel kankert haal je straks de 100.

 De tweede manier om een goede oude dag te verzekeren.

Je hebt een behoorlijk loon en als gehuwd of samenwonend koppel vallen de gezamenlijk inkomsten nog behoorlijk mee. Je werkgever heeft dan wel geen 2e pijler voor je klaar maar de derde pijler stort je volledig door en die woning raakt straks ook wel afbetaald, als alles meezit.

De derde manier om een goede oude dag te verzekeren.

Wie minder geluk heeft moet het stellen met een naakt loontje waar in de laatste week van de maand vaak weinig van overblijft. Geen tweede pijler van de werkgever dus en gezien het lage loon is het waarschijnlijk ook niet mogelijk een 3e pijler bij mekaar te sparen. Blijft over, het wettelijk pensioen, als je tenminste een volledige loopbaan bij mekaar krijgt. Wie het vuilste werk doet is ook vaak het meeste ziek.

 De vierde manier om de illusie van een goede oude dag te verzekeren.

Maar niet getreurd, precies voor deze mensen heeft Daniel Bacquelaine vandaag de 4e pijler opgezet. Maar sta mij toe dit nog even allemaal te duiden.

Ter verduidelijking! De werkgever wordt in stilte ontlast van al zijn verantwoordelijkheden.

Al deze pijlers, al dat gedoe is uiteraard behoorlijk schadelijk voor onze samenleving én voor onze sociale zekerheid in het algemeen. Door het opzetten van de 2e pijler heeft men de onderneming weer meer macht gegeven en verlaagt men de federale inkomsten uit bijdragen aan de sociale zekerheid. Maar ook dat kan de ondernemer blijkbaar niet bevredigen. Bij de 2e pijler moet de onderneming immers een minimum rente garanderen. Waar dat voorheen 3,50% was is dat vandaag nog 1,75%. De verzekeringen schreeuwden immers moord en brand dat ze dit door de crisis niet konden blijven aanhouden. Dat ze die spaarpotten voorheen al tegen veel hogere renten hadden uitgezet waren ze even vergeten en ja hoor, onze liberaal socialisten gingen mee in hun redenering.

Wanneer we nu vandaag de nieuwe spaarformule van Bacquelaine onder de loep nemen moeten we vaststellen dat hier een behoorlijk geurtje aan vasthangt.

Jazeker, zich verhoudend tot de 3e pijler kan je in deze formule tot €1.600 op jaarbasis sparen, aan 28% levert dit bij de personenbelasting een voordeel van €448 op. Alleen is deze formule begrenst tot 3% van het bruto inkomen. Het zijn dus alleen dezen met een bruto jaarinkomen van minimum €54.000 die tot €1.600 mogen sparen. Iemand met een gemiddeld bruto inkomen van pakweg €1.500, dezen voor wie het volgens Bacquelaine allemaal bedoelt is kan dus maximaal €448 sparen, dit dus met een maximaal belastingvoordeel van €125. Voorts worden alle bedragen die iemand al via zijn werkgever in een aanvullend pensioenplan spaarde afgetrokken waardoor dezen die reeds een stevige 2e pijler hebben uiteindelijk worden uitgesloten.

 Wat is dan de echte bedoeling van dit plan?

Volgens Bacquelaine is het plan bedoelt voor mensen die er moeite mee hebben of niet de discipline bezitten om zelf een centje aan de kant te zetten. De werknemer geeft dus de toestemming aan de onderneming om maandelijks een bedrag, weliswaar van zijn nettoloon in te houden en door te storten naar het via de door de onderneming geregelde spaarinstelling. Een beetje te vergelijken met de zedenloze werkloze arbeiders uit 1885 voor wie een spaarkas werd opgericht om hen uit de miserie te helpen.

Uit voorgaande berekening blijkt immers dat dit plan deze regering weinig of geen geld gaat kosten. Wat wel belangrijk is is dat hiermee parallel aan de tweede pijler met rendementsgarantie een 2e pijler ‘zonder’ rendementsgarantie is opgezet. De onderneming moet zelfs geen extra investering meer doen voor zijn werknemers.

Het is de werknemer zelf die, via de werkgever, van zijn nettoloon een deel laat inhouden. M.a.w. een verhoging van zijn persoonlijke sociale zekerheidsbijdrage of zo je wil een vermindering van zijn nettoloon.

Het mag duidelijk zijn dat de ondernemingen in stilte zullen afscheid nemen van de 2e pijler met rendementsgarantie en stilaan iedereen zelf zullen laten opdraaien voor zijn extra-pensioenbijdragen.

Wat Bacquelaine doet is niets meer dan de pijngrens beetje bij beetje te verleggen, ten nadele van de werknemer. Hiermee is het aftellen begonnen en verzeilen we zonder tegenreactie binnen 130 jaar weer in 1885. Wat gaat de tijd toch snel.

 

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!