Advertentie

vrijdag 10 februari 2012

"Geachte sollicitant, ..."

Embed / Download video (125.14 MB)
Sluiten

Een diploma op zak, voldoende werkervaring, willen werken en toch niets vinden: een drama?

Lenny Dewindt woont in Mechelen en is officieel sinds 1 september 2011 werkzoekende, voor het eerst in haar leven. Ze heeft een diploma op zak van creatieve en dramatherapeute en kan terugblikken op ruim zeven jaar professionele werkervaring.

Nog voor haar thesis af was, ging Dewindt al aan de slag. Eerst in het Gislain-instituut in Gent op de afdeling voor mensen met neurotische problemen. Uiteindelijk zou ze daar vijf jaar blijven werken. Eerst pendelde ze nog elke dag op en af tussen Mechelen en Gent, maar na twee jaar koos ze er toch voor om zich in Gent te vestigen. Omdat ze haar eerste job graag deed, ‘smeet’ ze zich letterlijk tegen het werk aan, en haalde daar ook veel voldoening uit.

Maar het rentabiliteitsstreven en het bureaucratisch management sloeg ook over naar de gezondheidssector. Kwantiteit staat boven kwaliteit; het genezen van mensen is ondergeschikt aan de regelgeving inzake subsidies en terugbetalingstarieven. In de eerste plaats moeten de dossiers in orde zijn: de fiches, het nummer en andere papieren van de patiënt zijn belangrijker dan hoe de patiënt zich voelt. Medicijnen en een consultatie bij de psychiater zijn terugbetaalbaar door het ziekenfonds, de alternatieve therapieën zijn dat niet of zelden.

Daar waar Dewindt het als een bewijs van de effectiviteit van haar therapieën zag als patiënten die niet meer terugkwamen wel eens genezen zouden kunnen zijn, leerde ze ook wel dat er zoiets als ‘draaideurpatiënten’ bestaan en dat je ook moeilijke patiënten kan uitwisselen met andere instellingen.

Overtuigd van die alternatieve weg en dus nog niet klaar om de hoop op te geven, vond Lenny Dewindt het beter om even iets anders te gaan doen, en zo zag ze de opportuniteit om in haar eigen middelbare school in de thuisstad Mechelen aan de slag te gaan als leerkracht.

In september 2009 had ze de overstap gemaakt naar het onderwijs, om expressie en muzikale opvoeding te onderrichten op het Koninklijk Technisch Atheneum (KTA) aan de Wollemarkt.

In juli 2011 kreeg Dewindt te horen dat haar opdracht aan die school niet verlengd zou worden. En zo is ze sinds september 2011 weer beschikbaar voor de arbeidsmarkt. Ze is actief op zoek naar een nieuwe job als dramatherapeute in de gezondheidssector, dit dus na twee jaar als leerkracht te hebben gewerkt. En dat blijkt heel even niet zo eenvoudig te zijn.

Lenny Dewindt is één van de vele duizenden werkzoekende jongeren – in wie vele anderen zich beslist zullen erkennen. Welkom in Casa Lenny!

Vond u deze bijdrage de moeite waard? Geef ons dan uw fair share.

Klik hier om DeWereldMorgen.be te steunen via overschrijving.

Reageer (Spelregels)

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

Reacties

Dankjewel voor je getuigenis

Dankjewel voor je getuigenis Lenny. Ze stuurt onze kijk op de werkelijkheid weer een beetje bij.

Dank voor de reactie Lieve;

Dank voor de reactie Lieve; ik denk dat we dan goed geslaagd zijn in de opzet :-)

suggestie

Mag ik een suggestie doen? Ofwel voeg je je naar het systeem, de sector, de werkplek; ofwel bouw je (samen met anderen) aan een nieuw systeem, sector, werkplek, werkwijze. In beide gevallen zal je werken, in beide gevallen kan je je een doel stellen en in beide gevallen jouw competenties inzetten. Maar goed kijken naar jezelf, jouw incongruenties, en eerlijk zijn in wat echt moet en echt kan... dat is de opdracht.

Uiteraard mag je een

Uiteraard mag je een suggestie doen Lucy, dat mag iedereen van mij.
Ik vraag me echter af wat je bedoelt met "het systeem".. Ik ga er van uit dat je 'de manier van werken' bedoelt in de, in mijn geval, sociale sector?
Geloof me vrij als ik zeg dat ik kei hard mijn best gedaan heb om er in mee te draaien en er in te aarden. En ik wil de sector ook helemaal niet afbreken. Ik ben blij dat hij bestaat maar ik besef dat er nog heel veel werk is om hem stukken efficiënter te maken.
Zolang de farmaceutische wereld zulke grote vinger heeft om in de pap te brokken en zolang er van uitgegaan wordt dat voor ieder 'probleempje' een gepast 'pilletje' bestaat, zijn we niet goed bezig. Dit is nu eens dé sector waar het absoluut over mensen hoort te gaan, niet over centen. En uitgerekend deze sector doet heel erg veel beroep op vrijwilligers omdat betaalde equivalenten in de plaats zetten financieel niet houdbaar is. Maar goed, dat is niet de essentie van de reportage.
De essentie is simpel: dé werkloze bestaat niet. Punt.

Dat vermoedde ik al...

Gezien de inhoud van jouw reactie, bevestigd dit wat ik al vermoedde. Namelijk dat je een weerstand hebt tegen (delen van) de sector en hoe organisaties binnen de sector werken. Ook als je solliciteert, kan men vlug jouw kritische kijk (en jeugdige overmoed ;-) vaststellen. Je (toekomstige)collega's in vraag stellen is niet meteen een goede manier om binnen te geraken,hé. Vandaar mijn suggestie: ofwel aanvaard je de werkwijze en vooral de mensvisie van organisaties, collega's en de sector, ofwel maak je (samen met anderen) een eigen 'systeem' (bijvoorbeeld werken binnen transitie, een eigen hulpverleningsmodel uitwerken, etc.). Want als je kritiek hebt, en die heb ik overigens ook, dan nodig ik je uit om te reflecteren over wat je dan wel zou willen en kunnen doen dat voor jouw als hulpverlener 'juist' aanvoelt. Maar je vraagt aan de ene kant bestaanszekerheid (je hebt gestudeerd en je hebt het gevoel dat je 'recht' hebt op een job) , aan de andere kant heb je een kritische houding naar wie jou moet betalen... Diep dus uw kritiek uit en bepaal of je eerder geneigd bent om je aan te passen in functie van 'vast werk' of dat je eigenzinnig je eigen weg wil gaan, wat ook heel constructief kan zijn, maar met meer onzekerheden. Maar je krijgt geen loon van een organisatie om 'jouw eigen ding' te doen, hé. Zo werkt dat niet. 'Buigen of barsten' is deel van de volwassenwording en die keuze bepaald mee jouw levensweg...

Geachte werkzoekende

In haar bijdrage Geachte sollicitant, uit Lenny Dewindt haar bekommernissen als werkzoekende. Sinds 1 september vorig jaar is ze dat : werkzoekende. Met het diploma van creatieve en dramatherapeute èn 7 jaar werkervaring op zak. Ze is actief op zoek naar een nieuwe job als dramatherapeute in de gezondheidssector, dit dus na twee jaar als leerkracht te hebben gewerkt. En dat blijkt heel even niet zo eenvoudig te zijn. Zo zegt ze zelf.

Ik kan het mij perfect voorstellen. De website van VDAB zal ook al niet uitpuilen met dergelijke vacatures. In mijn loopbaan heb ik talrijke collectieve info's verzorgd voor werkzoekenden. Ook heel veel individuele gesprekken. Voor en met jong en oud zeg maar. Vooral wat die ouderen betreft, ontmoette ik heel veel mensen die na een zeer lange periode te hebben gewerkt, plots hier of daar werden weg-geherstructureerd. Ook zij werden dan 'losgelaten' op die moderne, flexibele en transitionele arbeidsmarkt in hun zoeken naar werk. Heel dijkwijls betreft het dan ook nog eens 'kortgeschoolden'!

Ik heb werkzoekenden altijd op het hart gedrukt die zoektocht naar werk te doen vanuit hun eigen ambities. Maar tegelijk ook met de nodige zin voor realiteit. Talloze malen gebruikte ik daarbij volgend voorbeeld :

'stel dat ik werkloos zou worden en dat het mijn ambitie is om koning te worden. Dan heb ik wel een groot probleem. Ten eerste ben ik niet uit het 'juiste nest' gevallen en ten tweede : er zijn geen vacatures voor koning'

Meestal volgde dan de nodige hilariteit, maar de meeste aanwezigen snapten dan ook wel dat het erg belangrijk is om jezelf als werkzoekende 'breed inzetbaar' te maken. In de huidige regelgeving is voorzien dat je de eerste periode van je werkloos zijn (6 maanden, wat zou worden teruggebracht op 3 maand)) de kans moet krijgen een job te zoeken in overeenstemming met je opleiding en/of beroepservaring. Daarna is het wel de bedoeling dat je -eventueel aangepord door VDAB- op zoek gaat naar een job op die bredere arbeidsmarkt.

Dat is ook niet zo gek, omdat je werkloosheid toch wel moet blijven zien als een periode, waarin je onvrijwillig werkloos bent tussen 2 jobs in. Soms kan het ook zinvol zijn om na te gaan hoe je de reeds verworven competenties kan verbreden. Via een opleiding bvb. Binnen of buiten de VDAB. Er zijn op dat vlak best wel wat mogelijkheden voor werkzoekenden.

Ook om langdurige werkloosheid trachten te vermijden is een brede inzetbaarheid erg belangrijk. Want 'vervreemding' van die arbeidsmarkt loert snel om de hoek.
http://www.dewereldmorgen.be/blogs/dre-wolput/2012/02/12/geachte-werkzoe...

Lenny is niet het probleem, maar de arbeidsmarkt

Lenny,

In tegenstelling tot Lucie heb ik wel veel begrip voor jouw situatie. Steeds vaker wordt werkloosheid gezien als een zwakte van de werkloze. 'Voeg je naar het systeem,' zegt Lucie. 'Kijk naar jezelf,' vervolgt ze en ze sluit af met een 'opdracht'. Volg je de richtlijnen van Lucie, dan heb je zo een job.

Maar zo eenvoudig is het niet Lucie. De oorzaak van de werkloosheid is minder individueel (de som van al de Lenny's in de wereld), dan structureel (It's the economy, stupid!) Er zijn gewoon minder jobs, hoe je het draait of keert. En die tendens zal toenemen, want het is al besparen dat de klok slaat.

Ook Dre wil laten uitschijnen dat Lenny onvoldoende haar best doet en dat daar het schoentje wringt. Werklozen moeten hun 'verworven competenties verbreden,' vindt hij, want 'vervreemding van de arbeidsmarkt loert snel om de hoek.' Die clichés heeft hij wellicht zo vaak beroepsmatig herhaald, dat ook hij gelooft dat er voor elke werkloze een job is.

Dre en Lucie, als in Griekenland 15.000 ambtenaren hun job verliezen, komt dat omdat zij niet competent zijn, of omdat er 15.000 banen geschrapt worden? En als deze mensen niet meteen ander werk vinden, wat is dan de oorzaak: hebben deze mensen dan competenties onvoldoende verbreed, of ligt het misschien aan de Griekse arbeidsmarkt?

Misschien moeten we met zijn allen de structurele oorzaak van werkloosheid maar eens durven inzien. Want Dre en Lucie, zijn jullie zo zeker dat een gelijkaardig scenario jullie niet kan overkomen?

Lenny, bedankt dat je jouw verhaal hebt willen delen met ons en ik hoop dat je snel een job vindt waar je blij mee bent.

Vriendelijke groeten,
Leo

Bij de feiten blijven

Wat jij doet Leo, is 'appelen met citroenen' vergelijken.
Ik heb er geen enkel probleem mee dat een werkzoekende op zoek gaat naar zijn of haar drommjob. Wanneer je daarbij echter beroep wil doen op werklozensteun, betekent dat ook dat je de spelregels aanvaard. Dat is ook niet mer dan fair tegenover de sociale zekerheid. Trouwens deze regels gelden voor iedereen : jong, oud hogergeschoolden en kortgeschoolden. Ze zijn bovendien zo oud als het werkloosheidstelsel zelf en 'niet uitgevonden pour la besoin de la cause' (collectieve ontslagen, herstructureringen enz. ...)

Responsabilisering in een bikkelharde arbeidsmarkt

Dre,

Volgens mij aanvaardt Lenny wel de spelregels. In de reportage zegt ze toch dat ze 70 sollicitatiebrieven verstuurd heeft. Maar er kwam nooit een job uit de bus. Waarom? Vermoedelijk omdat Lenny niet de enige was die een gooi deed naar die jobs. Misschien hebben ook mensen gesolliciteerd die niet echt geïnteresseerd of geschikt waren, maar toch maar een kans waagden omdat er nu eenmaal verwacht wordt van hen dat ze 'verbreden'. Verwacht je van mensen zoals Lenny dat ze administratief werk aanvaarden of als poetsvrouw aan de slag gaan en zo mensen met minder competenties of een lager diploma van de arbeidsmarkt verdrijven.

Op de arbeidsmarkt wordt een bikkelharde strijd uitgevochten. En zij die geen baan vinden, worden gestigmatiseerd: ze zoeken onvoldoende of ze zijn niet gemotiveerd, ze moeten hun competenties verbreden, ze houden zich niet aan de regels. Dat heet dan 'responsabilisering' met een duur woord, terwijl -nogmaals- het probleem minder met Lenny te maken heeft dan met de arbeidsmarkt.

Vriendelijke groeten,
Leo

Flauw argument

Jou argument van vedringing op die arbeidsmarkt is flauw en eigenlijk ook niet terzake Leo. Trouwens, het beroep van poetsvrouw is nog steeds een knelpuntberoep. Er zou dus van verdinging géén sprake zijn. Omgekeerd vind ik wel dat je voorbij gaat aan het feit dat iemand met dergelijke opleiding en werkervaring tenminste de gelegenheid heeft om -bij gebrek aan alternatief- en eventueel tijdelijk 'onder' haar nivo werk te gaan zoeken. Die kortgeschoolde poetsvrouw kan absoluut zelfs niet 'dromen' van de omgekeerde beweging.

Beste Leo, bedankt voor je

Beste Leo,
bedankt voor je hoopgevende reactie. De essentie is inderdaad dat er niet voldoende jobs zijn en dat werkgevers bovendien eisen stellen die soms volledig van de pot gerukt zijn.
Ik apprecieer je steun ten zeerste.

Beste Dre,
deze 5 min. durende reportage is slechts een samenvatting van alles wat er die hele dag gezegd is. Ik vind bovendien dat de ploeg van De wereld morgen er wonderwel in geslaagd is om een verhaal te brengen zoals het in de realiteit is, zonder iemand met de vinger te wijzen.
Denk nu niet dat ik enkel en alleen op zoek ben naar een job als dramatherapeute; dat zou inderdaad ontzettend onrealistisch zijn. Mijn zoektarget ligt veel breder dan dat.
't Gaat ook over de stigmatisering van de werkzoekende; "Ge doet gewoon niet genoeg uw best". Onzinnig en kortzichtig, pure vooroordelen.
En zonder afbreuk te willen doen aan jobs voor laaggeschoolden: ik heb niet voor niets 7j gestudeerd en geïnvesteerd om een job uit te voeren waar ik een schamele 1200 euro mee verdien, mezelf mateloos in zou frustreren, doodongelukkig zou zijn en nog steeds amper het hoofd boven water zou kunnen houden.
Ik heb de indruk dat het voor jou allemaal heel eenvoudig is; nemen wat er is. Wel beste Dre; als ik solliciteer op jobs onder mijn 'niveau', krijg ik te horen dat ik te hoog opgeleid ben en dat ik bij gevolg niet in aanmerking kom om deel te nemen aan de sollicitatieprocedure.
Moest ik rechtstreeks van de schoolbanken komen, dan zou ik er allemaal minder van wakker liggen. Iedere werkervaring is goed genoeg dan. Maar nu ik een 30-er ben, zou ik ook graag wel eens wat stabiliteit willen in mijn leven en vooruit geraken. Blijkbaar is dat te veel gevraagd. En blijkbaar is dat enkel weggelegd voor zij die nu al in het draaiende systeem zitten.
Ik wens je, vanuit de grond van mijn hart, absoluut niet toe waar ik nu voor sta. 't Is vaak een eenzame weg. En stuiten op het onbegrip van mensen die vasthouden aan clichés en vooroordelen, maken het er niet beter op.
Gelukkig weet ik wat ik waard ben en waar ik voor sta; dat is dan ook hetgeen waar ik voor ga!

Wisselwerking

Beste Lenny : studeren is als een wisselwerking. Jij levert inspanningen als student terwijl de samenleving -lees belastingbetaler- het mogelijk maakt om te studeren. En die samenleving bestaat ook uit mensen die in hun leven géén andere keuze hebben dan te gaan werken voor 1200euro/maand. Maar dank zij ondermeer die mensen hun belastingen en sociale zekerheidsbijdragen, kunnen wij het onderwijs organiseren. Voor het overige verwijs ik naar wat ik al geschreven heb en waar ik niets van afdoe! Dat heeft bovendien niks met stigmatiseren te maken.

wel met culpabiliseren

Beste dré,

je reactie heeft inderdaad niks te maken me stigmatiseren, wel met culpabiliseren. Werklozen die geen werk vinden hebben het aan zichzelf te wijten omdat ze niet soepel genoeg zijn om aan de kapitalistische uitbuiting te voldoen. In Duitschland, daar weten ze tenminste van wanten en worden die profiteurs verplicht voor 1 euro per uur klotejobkes te gaan doen.
Jij zegt dit niet, maar da's wel wat volgt uit jouw stelling.

Dre, ben lichtelijk verbaasd

Dre,
ben lichtelijk verbaasd van jouw reactie, aangezien je als bijblijfconsulent voor het ACV gewerkt hebt..
Als je je clienten ook benaderde op de manier dat je mij hier benadert, heb ik slechts 1 woord voor jou: 'tsjevenstreken'!
Bovendien weet ik maar al te goed hoe ons sociaal stelsel in elkaar zit, je hoeft me absoluut niet op een schoolmeesterachtige manier met de vinger te wijzen.
Er is absoluut niets mis met mijn gezonde ambitie om een job te vinden die in het verlengde ligt van mijn studies, interesses of vaardigheden, dat zou jij moeten weten. Dat zou jij zelfs moeten ondersteunen. Ik denk niet dat in onrealistische verwachtingen heb.

Werkzoekende zijn

Ik zal nog eens een stukje uit mijn blog voor jou herhalen Lenny :
'stel dat ik werkloos zou worden en dat het mijn ambitie is om koning te worden. Dan heb ik wel een groot probleem. Ten eerste ben ik niet uit het 'juiste nest' gevallen en ten tweede : er zijn geen vacatures voor koning'
Responsabiliseren is trouwens helemaal iets anders dan culpabiliseren.'Wat is er mis om, in afwachting van een 'beter' perspectief een job onder je opleidingsnivo aan te nemen?? Al dan niet op tijdelijke basis

Een mens met een gezonde

Een mens met een gezonde -realistische- ambitie niet hoeft gestraft te worden.
(en dat is heel ruim te interpreteren)

ACV standpunten? Awel merci!

Wat denk je dan over studeren? Mag iemand dan nog wel kunstwetenschap studeren? Of filosofie? Sociaal werk?
Is het dan niet beter die nutteloze opleidingen af te schaffen en investeren in onderwijs dat rendement oplevert.

Je hebt het over de spelregels, maar wie maakt die?
Jobs aanvaarden onder je niveau, tegen een loon dat half zo veel is dan je vorige (brut) en waarvoor je tot 4 uur per dag onderweg mag zijn, ook als je 60 bent.
De sociale partners werden geeneens geconsulteerd in de laatste ronde 'arbeidsmarktmaatregelen'.

Zin voor realiteit ...

meerdere perspectieven

Naast een persoonlijke verantwoordelijkheid is er altijd ook een structurele verantwoordelijkheid, in de dit geval het niet goed 'werken' van de arbeidsmarkt. Lenny schreef haar bijdrage vanuit een persoonlijk perspectief en het is dan ook met dat perspectief dat ik antwoordde. Maar 'het systeem' de schuld geven is vaak een teken van 'externe locus of control'. Mensen hebben het gevoel dat ze niet langer een keuze hebben en haken uiteindelijk af. Ze nemen niet langer hun verantwoordelijkheid op en klagen het systeem aan.
Ik heb ook veel en grondige systeemkritiek. En daarmee ga ik graag en vaak aan de slag: deze commentaren schrijven, bloggen, vergaderen , actie ondernemen, deel uit maken van een transitiebeweging... Daarnaast heb ik ook de opdracht om mijn eigen leven vorm te geven. En dat moet ik vooral zelf doen, ook zijn er begrenzingen en drempels vanuit 'het systeem'. Er komen overigens ook nieuwe jobs bij. Maar van een heel andere aard. De massale transitie naar een post-industriële samenleving loopt niet van een leien dakje. En er is een grens aan de ontwikkelbaarheid van mensen. Daarom is het nodig om niet alleen mensen aan te passen aan jobs, maar ook jobs aan te passen aan mensen. En dat heet dan (voorlopig) sociale economie.
Ik vraag dan ook niet aan Lenny dat ze zich aanpast. Wel geef ik haar de opdracht mee om zich ofwel aan te passen ofwel haar eigen weg te gaan. Elk van die keuzes is even waardevol, op voorwaarde dat het op een constructieve manier gebeurt. Anders wordt je daar doodongelukkig van.
Tenslotte een persoonlijke noot: ik kom uit de abjecte armoede en heb zelf een moeilijke relatie met de arbeidsmarkt ;-)

Herkenbaar.

De afgewezen sollicitaties, het gebrek aan reacties, het verruimen van het jobdoelwit door extra opleiding - zonder resultaat, de eindeloze "oriëntatiesessies" waarvan je helemaal niks opsteekt,... en dan nog opboksen tegen alle kritiek.
In een facebookdiscussie ten tijde van de algemene staking in januari (uitgelezen gelegenheid om nog even uitgebreid te kakken op alles wat socialistisch is, inclusief die werkloze 'profiteurs'), las ik een reactie van een 'werkgever' die beweerde dat er meer dan genoeg jobs waren. Als werkgever kon hij het weten, al wie geen werk heeft, wil gewoon niet werken en uitkeringen zouden ze moeten afschaffen, de typische ongenuanceerde praat weetjewel.
Ik meng me de laatste tijd liever niet meer in dit soort discussies, maar ik nam dit nogal persoonlijk en gaf hem dus beleefd ten antwoord :
"Beste X,
Ik ben één van die werkzoekenden wiens uitkering u graag wil afnemen. Al geruime tijd ben ik samen met VDAB op zoek naar een geschikte job. Ik ben blij verrast te lezen dat er meer dan voldoende jobs beschikbaar zijn. Als werkgever kan u dat weten. Naar welk personeel bent u op zoek en op welk adres of telefoonnummer kan ik solliciteren ? Ik stuur u graag mijn cv door en kijk vol verwachting uit naar uw positieve reactie. Met vriendelijke groeten,"
Vervolgens bleef het van de kant van de persoon in kwestie oorverdovend stil, hij verliet de discussie. De andere werklozen-bashers negeerden vakkundig mijn reactie, zelfs toen ik enkele dagen later nog eens mijn neus kwam laten zien om hen eraan te herinneren. Ik heb het verder maar zo gelaten.
Een momentopname natuurlijk, niet meer dan een anekdote, maar toch zó veelbetekenend.

Beste Dre, Jammer dat je zo

Beste Dre,

Jammer dat je zo weinig begrip toont voor mensen zoals Lenny en Adinda. Bijna iedereen in mijn omgeving kampt met hetzelfde probleem: hoogopgeleid, maar zonder werk. Ik zie hoe hard ze hun best doen om een job te vinden, met hoeveel hoop ze solliciteren en de teleurstelling wanneer het op niets uitdraait. De hoop slaat om in wanhoop naarmate het aantal onbeantwoorde sollicitatiebrieven toeneemt. En dan moet je zeer sterk in je schoenen staan om niet aan jezelf te beginnen twijfelen. Temeer omdat mensen zoals jij, die meer geluk hebben met hun carrière, zich niet kunnen verplaatsen in de leefwereld van iemand die keihard zoekt, maar niets vindt ... omdat er niets is!

Maar veel van die mensen uit mijn omgeving vonden uiteindelijk toch een interessante job -vaak tijdelijk, want zo zit de arbeidsmarkt nu eenmaal in elkaar tegenwoordig. Dan zie je ze helemaal opnieuw opbloeien en geven ze zich 200%. Uit enthousiasme, dankbaarheid, maar ook om te tonen dat ze wel competent zijn. De twijfel smelt als sneeuw voor de zon.

Het 'precariaat' noemt Guy Standing deze nieuwe groep die groeit in onze samenleving. Gediplomeerde mensen die moeten knokken om aan de bak te komen. Daardoor kunnen ze geen grote toekomstplannen maken. Hun leven staat op hold, tot wanneer ze een stabiele job vinden die hen wel bestaanszekerheid geeft.

Met een klein beetje moeite en inleving zal je zien dat al die werklozen keihard hun best doen om een baan te vinden en zich ook de vraag stellen of ze wel in de juiste richting zoeken. Heb een beetje vertrouwen in de werkzoekenden.

Vriendelijke groeten,
Leo

Begrip voor werkzoekenden

Ik weet niet waar het te lezen staat in mijn reactie, maar nergens stel ik geen begrip op te brengen voor werkzoekenden. Ik pleit enkel voor een zo breed mogelijke inzetbaarheid. En nogmaals : wat is er mis om al dan niet tijdelijk een job onder je opleidingsnivo aan te vatten???
Sommigen moeten ook mijn profiel eens opnieuw lezen en zullen dan vaststellen dat ik ondertussen op brugpensioen ben. Ik heb hier trouwens nooit gescheven 'namens het ACV'.
Ik heb het zelf ook niet opgeworpen, maar vermits Dana het ter sprake brengt : we moeten ons inderdaad de vraag durven stellen of ons onderwijs ongebreideld alle studierichtingen -gratis- moet (blijven) aanbieden. En om nu eens een anti-vakbondsvraag te stellen : moeten dan ook al die studierichtingen recht (blijven) geven op wachtuitkeringen ?? In onze nu al 'zwaar belaste sociale zekerheid' ??
En wat mijn vroegere job als bijblijfconsulent betreft : ontelbare mensen die ik op individuele of collectieve basis heb geholpen, betoonden mij naderhand hun dank en tevredenheid dat ik hen had geholpen om hun 'blikveld op die arbeidsmarkt'' te verruimen. Heel dikwijls resulteerde dat voor die mensen ook in een concrete job en/of opleiding. Trouwens : de bijblijffunctie is niet in het leven geroepen om mensen in de werkloosheid te 'houden' maar samen met hen op zoek te gaan naar eventuele alternatieven.
Als 'begrip opbrengen', zoals Leo hierboven vraagt 'ook maar enigzins zou betekenen dat je werklozen moet pamperen' zou ik die job nooit hebben willen uitvoeren.

Ik ben werkelijk geschokt.

"we moeten ons inderdaad de vraag durven stellen of ons onderwijs ongebreideld alle studierichtingen -gratis- moet (blijven) aanbieden. En om nu eens een anti-vakbondsvraag te stellen : moeten dan ook al die studierichtingen recht (blijven) geven op wachtuitkeringen ?? In onze nu al 'zwaar belaste sociale zekerheid' ??

De grenzen worden hier verlegd, Dre.
Dat is niet de maatschappij die ik ons toewens.
Ben je niet bang voor de volgende stap?
Moeten we zwaar gehandicapten dan wel blijven ondersteunen met onze "zwaar belaste SZ"? Deze die geen dozen in elkaar kunnen steken bvb.
En al die vegeterende en demente oudjes in de rusthuizen. Das pas een belasting op de SZ, zeker met de aankomende grannyboom.

Ik waardeer je schrijfsels en persoon zeer Dre, daarom geef ik tegengas.

Graag bij het onderwerp blijven

Tegengas geven oké. Maar wil je bij het onderwerp en de vraagstelling blijven?
Mijn vraag betreft een 'in Europa uniek systeem' waarbij werklozen worden toegelaten tot de werkloosheid op basis van studies.
Als uit 'langjarige' studies die VDAB doet inzake schoolverlaters en de arbeidsmarkt blijk, dat bepaalde studies echt niet toeleiden totde arbeidsmarkt is mijn vraag absoluut een legitieme vraag, minstens een ernstige èn eerlijke discussie waard.
Je kan die discussie inderdaad uit de weg gaan door dan maar te stellen dat 'de volgende stappen zijn wat jij daar neerschrijft'. Dat is een beproefde techniek om alles en iedereen plat te slaan. Ik wil er trouwens op wijzen dat ik vele jaren geleden, als jonge vakbondsmilitant, mee op de barricaden stond om de oneerlijkheid in het fameuse artikel 124 in de werkloosheid (toelatbaarheid studies) aan te klagen. Maar dat was wellicht van voor uw tijd.
Tot slot en zeer krachtig :
Niet in die vraagstelling -evenmin één grijs haar op mijn reeds kalende hoofd- wijst ook maar enigzins op de zaken die jij opwerpt.

Discussie is idd nodig

Dre, ik ging er bewust effe over, maar dat weet jeij ook wel.

Ik (denk dat ik) vertrek vanuit een totaal andere visie dan jij. Zo zie ik studeren niet als voorbereiding op de arbeidsmarkt maar als ontwikkeling van het individu én samenleving.
Die arbeidsmarkt wijzigt om de haverklap, studeren in functie daarvan zou ik niemand aanraden (ook mijn kinderen heb ik dat ten stelligste afgeraden).
Die arbeidsmarkt, het woord alleen al, draagt helemaal niet bij tot welzijn omdat, zeker in moeilijkere tijden, enkel "economisch" rendement lijt te tellen. En wat is economisch rendement?
Sociaal rendement is soms ook economisch maar dan ook weer eens niet? En kunst moet opbrengen?

Sociale zekerheid is in mijn ideale samenleving een recht op basis van "zijn" en niet op basis van werk/afdracht. Het basisloon is waar ik voor pleit.

werkloos en boos

Beste Dré
Sinds 2007 ben ik onvrijwillig en na een loopbaan van twintig jaar bij dezelfde werkgever werkloos. Ondertussen volgde en volg ik nog steeds opleidingen allerhande, aanvankelijk ook bij de vdab. Over de kwaliteit van die opleidingen en over de kwaliteiten van degenen die deze opleidingen begeleiden valt te discussiëren. In feite kan ik daar ondertussen ook al een boek over schrijven, vooral over de neerbuigende houding tegenover werklozen van een aantal van die vdab-begeleiders. Uw paternalistisch en moralistisch toontje tegenover werklozen irriteert mij mateloos. 'In de breedte gaan', wat voor dwaas cliché is dat? Voor oudere werklozen is er geen werk, zo simpel is dat. Unizo, de vrije-marktfundamentalisten bij uitstek, moeten zelf toegeven dat hun leden nog amper werknemers ouder dan 40 aanwerven. Wat zit je dan te zeuren over 'in de breedte gaan'? Het is natuurlijk makkelijker om met het geheven vingertje te staan zwaaien en die mensen te culpabiliseren, vooral als je dank zij die werklozen zelf een mooie loopbaan kon opbouwen. Het is voor mensen als u dat het woord tsjeef werd bedacht.

Een antwoord op

Beste,
Vooreerst is het niet mijn gewoonte om op anonieme reacties in te gaan. Maar uitzonderingen bevestigen de regel.
Als u de moeite gedaan had om de link bij mijn reactie te openen, had u kunnen lezen dat 'dit een antwoord is op het eerder verschenen 'geachte sollicitant'.
Het is dus in de eerste plaats een reactie op de bevindingen van dit specifiek 'voorbeeld'.
Netuurlijk weet ik ook wel hoe moeilijk het is voor 'ouderen' gewoonweg omdat werkgevers hen niet willen. Hoe breed je ook wil gaan.
Lenny (van de blog) is echter geen oudere werkzoekende en al zeker geen kortgeschoolde.
En wat mijn loopbaan betreft : voor alles heb ik altijd keihard moeten knokken beste Paul. Ook en vooral omdat ik geen enkel diploma in mijn bezit heb en reeds op mijn 15e op de arbeidsmarkt ben gekomen. Net daarom vind ik het zo belangrijk in het kansenverhaal niet alleen te spreken over 'gebrek aan kansen' maar het ook te hebben over 'geboden kansen aangrijpen'. Dat is eigen ervaring, opgebouwd in een loopbaan van ruim 41jaar. Als jij behoefte hebt om dat 'tsjeefachtigf' te noemen, dan doe je maar.
Voor de rest verwijs ik je naar mijn blog op deze site. In de verschillende bijdragen zal je dan 'mijn standpunten' t.a.v. ouderen en de arbeidsmarkt kunnen lezen.
Misschien kan u dat helpen om, ten aanzien van mezelf, wat breder te kijken.

Voor de volledigheid

Om volledig te zijn enkele linken naar mijn blog op DWM
http://www.dewereldmorgen.be/blogs/dre-wolput/2012/01/23/ouderen-foppen
hthttp://www.dewereldmorgen.be/blog/dre-wolput/2011/03/30/het-conflict-tussen-50-en-werk
http://www.dewereldmorgen.be/blogs/dre-wolput/2012/01/02/oudere-werkneme...

werkloos en steeds bozer

Beste Dré

Verre van mij om hier aan opbod te doen wat betreft loopbaan enz maar zelf ben ik op mijn veertiende beginnen werken. Nog wat dichter bij kinderarbeid dus. Gelukkig ben ik steeds leergierig gebleven en ondertussen toch een aantal diploma's, ook van hoger onderwijs, bij elkaar gestudeerd. Maar om te zeggen dat ik weet hoe de wereld eruitziet op de lagere treden van de arbeidsmarkt. Ik kan echter de houding van Lenny zeer goed begrijpen. Waarom mensen met talent en een doorgedreven opleiding, waar de gemeenschap toch ook in geïnvesteerd heeft, gaan uitrangeren in minderwaardige (het gaat over de jobs, niet de mensen hé) jobs? Waarom zich neerleggen bij de huidige stand van zaken op de arbeidsmarkt? Om morele redenen zomaar alles aannemen wat zich aandient, in de breedte gaan, zoals jij dat noemt? En waarom zou onderwijs volledig ten dienste van de arbeidsmarkt moeten staan? Dit leidt onvermijdelijk tot culturele verschraling. En wat dragen die werkgevers eigenlijk bij aan onderwijs? Niets? Maar ze plukken er wel de vruchten van, door degelijk opgeleide werknemers die onmiddellijk inzetbaar zijn in hun bedrijven. Met dit soort Vacature-logic

werkloos en nog altijd boos

Sorry, ging iets te snel.
Met dit soort Vacature- en Fons Leroylogica bestendigen we alleen maar een scheefgetrokken situatie, ik kan me moeilijk voorstellen dat het ACV hiermee akkoord gaat.

Onderwijs liefst zo breed mogelijk

Beste Paul,
Van mij mag het onderwijs zo breed mogelijk worden georganiseerd. Dat afgestudeerden liefst terecht komen in een job waarvoor zij studeerden is al even logisch .Alleen vind ik dat, wanneer je beroep doet op werkloosheidssteun, je 'alle regels van het spel' moet volgen.
Het gat mijn inziens niet op dat je aan de ene kant het systeem en de arbeidsmarkt in vraag stelt,(de 'lasten') maar aan de andere kant de 'lusten' (stempelgeld) wel aanvaardt. Want ook dat maakt deel uit van het 'systeem'.
Voor het overige ben ik de eerste om te stellen dat begeleiding vanuit VDAB, inzonderheid voor de kansengroepen, inderdaad veel beter kan en mag.

armoede

ARMOEDE

is geen soberheid;
soberheid kan immers rijk zijn.

Armoede is geen status
Is geen verworvenheid
Armoede fnuikt
Armoede is een SCHANDE, zonder meer
Armoede is een MISDAAD,
een misdaad tegen de menselijkheid.

Armoede
Slaat, schopt, kerft
Tast je aan tot in het diepste van je ‘zijn’

Ban de armoede
verbrand ze, verpulver ze,
laat ze wegvegen door een
stormwind van
VERONTWAARDIGING.
Middelen-armoede
Kennis-armoede
kansen-armoede
emoties-armoede
assertiviteits-armoede
verantwoordelijkheids-armoede
solidariteits-armoedez
respect-armoede
vrijheids-armoede
multuculturele-armoede
elke vorm van armoede

Armoede valt niet te vergoelijken,
nooit, maar dan ook nooit
te verantwoorden,
onder geen enkele voorwaarde te aanvaarden,
laat staan goed te praten.
Armoede is een schande.
Armoede is moord.

Armoede mag geen generatiegegeven zijn,
als een fatale logica aanvaard.
Armoede moet bestreden! worden,
hardnekkig
gustaaf de meersman
http://www.wix.com/gustaafdm/videokontakt

afwijziging oefenen

Wat mij opvalt, is hoe zwaar al die afwijzing weegt om mensen en hoe weinig draagkracht/veerkracht sommigen hebben. Dat is geen verwijt, in tegendeel. Maar het zegt wel iets over hoe steeds meer mensen op één of andere manier 'kansarm' zijn , en zelfs geboden kansen helemaal niet kunnen grijpen. Ik ben super goed geoefend in afgewezen worden , en heb altijd voorspeld dat 'gewone middenklassers' die nooit zouden aankunnen. En nu dat zich een precariaat vormt, zie je hoe steeds meer mensen niet langer voldoende 'mentaal uitgerust' zijn om alle afwijzing en onzekerheid enerzijds (naast de mallemolen) en alle complexiteit en risico's (op de mallemolen) nog te dragen en te verwerken... En ik zie ook hoe groepen van mensen zo snel mogelijk en zo veilig mogelijk van die mallemolen afwillen. Misschien moeten we met zijn allen, op en naast de mallemolen, niet zozeer erop of eraf willen maar vooral werken aan een vertragen van die molen, zodat er minder ongelukken van komen...En Lenny : er bestaan geen zekerheden meer. Dus kan je maar beter onzekerheden creatief tegemoed treden, zeker als je zoveel in je mars hebt...

@ Lucie

Dat er geen zekerheden meer zijn, daar ben ik me al langer van bewust hoor. Het enige dat voor mij zeker is, is dat ik iedere ochtend opnieuw wakker word met mezelf. ;-)
Uit ervaring weet ik dat het belangrijk is om toch maar een beetje tevreden te zijn met jezelf, anders wordt het inderdaad een hele opgave om jezelf een hele dag te moeten meezeulen..
Creatief ben ik overigens genoeg. En ik ben ook wel een beetje -bewust- naiëf. Dat wil ik ook graag zo houden, ik ben bang dat ik anders misschien wel eens mijn idealen kwijt speel en dat kan ik mezelf echt niet toestaan.
Ook prijs ik me gelukkig dat ik nogal een straffe draagkracht heb en dat ik optimistisch ben van aard. Ik kan -gelukkig- ook rekenen op steun van vrienden en familie, al dan niet financieel. En dat draagt er wel bij toe dat ik slechts sporadisch baaldagen heb of moeilijke momenten in deze rotsituatie.
@Dré: ook ik kom uit een arbeidersgezin. Mijn beide ouders zijn ook op de arbeidsmarkt terecht gekomen vanaf hun 15j, zonder studiekansen.
Met 3 opgroeiende dochters was het voor hen ook niet altijd evident om het hoofd boven water te houden, maar ze zijn er wonderwel in geslaagd.
Ook wanneer wij alle drie beslisten om naar het kunstonderwijs te gaan, hebben ze ons daar in gesteund. Ik hoef je wellicht niet uit te leggen hoe dit financieel vaak een strijd was; materiaal kost een fortuin. Denk dus maar niet dat ik alles als vanzelfsprekend beschouw.
Soms ben ik zo ontzettend kwaad op jou generatie Dré, omdat het jullie generatie is dat de mijne zo op het hart drukte dat studeren belangrijk is zodat je later toch een beetje een goeie job zou hebben en niet godganse dagen rekken zou moeten vullen in één of andere supermarkt. Uitgerekend jou generatie verwijt mij nu dat ik weiger om rekken te gaan vullen..
Kan je het mij kwalijk nemen dat ik een gezonde -realistische- ambitie heb?!

hoog diploma

Wie is (niet) akkoord met volgende stellingen:
- hooggeschoolden vinden gemakkelijker een (langdurige) job
- hooggeschoolden moeten strenger gecontroleerd worden door de RVA (want ze vinden toch gemakkelijker een job)
- hooggeschoolden moeten een job onder hun diploma aanvaarden als ze geen werk vinden
- hooggeschoolden die een diploma hebben die niet goed op de arbeidsmarkt ligt, moeten zich omscholen naar knelpuntberoepen
zodat ze ook werk vinden
- hooggeschoolden met meerdere jaren ervaring kunnen eisen dat hun anciënniteit wordt overgenomen door een andere werkgever
- hooggeschoolden komen ook in aanmerking voor jobs onder hun diploma
- er is een enorm verschil tussen wat op univ/hoge school wordt geleerd en de praktijk
- hooggeschoolden in de geestelijke gezondheidszorg worden te weinig geapprecieerd voor hun werk en te weinig betrokken in het beleid

Hoe je het wel moet doen, volgens mij.

Ik ben ook 6 jaar werkloos geweest. Uiteindelijk ben ik postbode geworden. Onder mijn niveau, want ik heb een bachelor diploma. Ik heb nu wel een vast contract en leuke collega's.
2 tips om aan werk te geraken:
* Durf je verwachtingen te verlagen en kijk verder dan je diploma. Er zijn een zeer groot aantal jobs die mensen gewoon niet willen doen. -> Postbode is daar één van. Als je op zo'n jobs solliciteert zijn er meestal weining kandidaten en vind je makkelijker werk. Je zal dan wel je sociale status moeten verlagen. Iedereen in België vind van zijn eigen dat hij dokter of advocaat moet worden om geslaagd te zijn in het leven.
* In de bibliotheek kan je gratis internet raadplegen en ook op de VDAB is het makkelijker om internet te raadplegen. Je moet gewoon buiten je diploma durven denken en ervoor gaan. Mijn eigenwaarde is gestegen sinds ik een job heb. Voorheen was ik eerder depressief.

Advertentie