Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu

De erfzonde van de man

maandag 14 november 2011
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Voorbije vrijdag 11 november was ik te gast op de Vrouwendag, een jaarlijks evenement voor en door vrouwen voor wie 'feminisme' geen vies woord is. Dit jaar vond de dag plaats op drie mooie locaties in Leuven. Het thema op de agenda was zowel hard als prangend: geweld op vrouwen, zowel in eigen land als in de ruimere wereld. De titel van het evenement onthulde echter een 'twist': hier wilde men 'krachtdadig tegen geweld' staan. En dus lag de focus op vrouwen die ongeacht gruwelijke pijn, verdriet, isolement en vertwijfeling weer rechtop staan, hun waarde hervinden en een vuist maken.

Deze dag liep vol met vrouwen die diepmenselijk getuigden over geweld dat hen in hun hele waardigheid raakte. Ze vertelden over kinderen die werden gebruikt om hen te knechten, over partnergeweld zowel fysiek als emotioneel, over aangevallen worden op straat omdat men lesbisch is, over neonazi's die een gay pride aanvallen, over vrouwen die zowel vredestichters als primaire slachtoffers zijn in oorlogszones, over 200.000 verkrachtingen in Congo in vijf jaar tijd... De rij was schier eindeloos. Maar voor en door deze vrouwen stond er toch maar een ferm programma rechtop, mocht er gelachen worden, had men stijl, gratie en waardigheid – en een scherpe aanklacht richting een samenleving waarin één op zes vrouwen binnen hun relatie te maken heeft met partnergeweld en de helft van alle verkrachtingszaken op voorhand reeds wordt geseponeerd.

Niemand versperde me vrijdag de weg, al blijft mijn mannelijke voorgeschiedenis duidelijk. Gezien al deze harde feiten had ik wantrouwen en defensie niet vreemd gevonden. Maar nu mocht ik dus vrij  meeluisteren en -beleven. Niemand hoéfde me echter met de vinger te wijzen, ik voelde die vinger sowieso. Je moet wel zonder hart geboren zijn indien je deze structurele feiten kan aanhoren zonder dat het je in je diepste zijn raakt.

Reeds in het eerste debat kwam ik op de titel van dit artikel: 'de erfzonde van de man'. Het Oude Testament geeft vrouwen de schuld van de Zondeval, met als straf maandelijkse 'onreine' bloedingen en een paar pijnlijke bevallingen. Die erfzonde had Eva op zich geladen door tegen de bevelen van God in een appel van de Boom der Wijsheid te eten, om daarmee vervolgens al haar dochters tot eeuwige pijn te verdoemen. 'Ze had maar moeten luisteren naar het gezag van God de Vader!'

Welja. We zijn hier niet ver van het thema 'geweld'. God is God dus hij mag zonder grenzen oordelen, vervloeken, bestraffen, kwetsen, controleren, nemen en doden. Zijn gedrag is niet veel anders dan dat van de mannen waarover hier vandaag wordt gepraat, maar die net als God niet aanwezig zijn. Vanuit jaloezie en controlegerichtheid de vrijheid verknippen van je partner, vaak door middel van haar meest kwetsbare punt, haar kinderen, je moet het maar durven. Je moet het maar kunnen om daarna nog met geheven hoofd de deur uit te wandelen en te doen alsof er niks aan de hand is. Maar toch gebeurt het. Niet ver van onze woonkamers. En massaal. Er wordt maar een fractie partnergeweld aangegeven en nog een kleinere fractie daadwerkelijk bestraft. En de stilte erover blijft oorverdovend. Ik denk niet dat het ongepast is dat ik hier effectief het oordeel 'de erfzonde van de man' uitspreek. Want hoe sneller daders vrijuit gaan, hoe harder de verantwoordelijkheid rust op alle mannen, schuldig of onschuldig. Terecht, want hun stilte slaagt er niet in om hun schuldig verzuim te verdoezelen. Het is lege pretentie om te zingen over 'a man's world' maar ondertussen hierin niet te kunnen ingrijpen.

Hoe moet men het volgende citaat van Eve Ensler interpreteren? Zoals het onlangs verscheen en ruim verspreid werd op Facebook: “Ik ben over de passiviteit van goeie mannen. Waar zijn jullie in godsnaam? Je leeft met ons, je vrijt met ons, je wordt onze vader, je wordt onze vriend, je wordt onze broer, je wordt door ons gevoed en bemoederd en eindeloos gesteund, dus waarom staan jullie ons niet bij? Waarom worden jullie niet tot het punt van gekte en actie gedreven door de verkrachting en vernedering die ons wordt aangedaan?”

Kan liefde ontstaan vanuit knechting? Heeft vertrouwen een gezonde voedingsgrond in een wereld die dit soort praktijken niet ernstig neemt? Er zijn evenveel voorbeelden van gruwelijk geweld op vrouwen als er bewijzen zijn dat dit amper wordt aangepakt. En dat heeft onherroepelijke negatieve gevolgen op het vertrouwen dat élke jongen en élke man in deze samenleving op eerste indruk van vrouwen krijgen kan. Mannen die doorheen hun daden tonen goed te zijn ten opzichte van hun eigen moeders, echtgenotes en dochters, verliezen mijns inziens veel van hun geloofwaardigheid als ze zwijgen over structureel geweld voorbij die kringen. Zoals ik op de Vrouwendag hoorde, herstelgericht werken start vanuit een gezamenlijke verantwoordelijkheid om scherp en duidelijk grenzen te trekken. Waar feminisme volgens velen een verhaal is van vrouwen, is geweld op vrouwen meestal een verhaal van mannen, dus het is onzin om  een scherp eisenpakket voor te leggen aan de regering, maar ondertussen individuele mannen niet aan te spreken. Waar blijft in hemelsnaam die mannenbeweging die niet alleen zegt het zelf anders te willen, maar dat ook voorbij de eigen sferen op te eisen en te bevechten?

Dat zou tenminste een rechtvaardige oorlog zijn. Met uiteindelijk misschien een wapenstilstand 11 november waardig...

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

9 reacties

  • door Geert Puype op maandag 14 november 2011

    Ik ontken niet dat er geweld tegen voruwen gepleegd wordt en dit kan op geen enkele manier getolereerd worden maar dat 1 man op 6 zich schuldig zou maken aan geweld geloof ik niet. En ik voel mij zeker niet verantwoordelijk voor wat sommige van mijn seksegenoten doen met vrouwen. Hen oordelen en veroordelen is niet mijn taak maar die van een rechter in een rechtbank.

    • door TDW op maandag 14 november 2011

      Dan moet je er nog bij nemen dat vrouwengeweld op mannen niet serieus wordt genomen. Een vrouw die een man psychologisch terroriseert waarbij de stoppen van een man na een tijd doorslaan gaat men catalogeren als geweld tegenover de vrouw. De vrouw die psychologisch terreur pleegt gaat vrijuit. Als de maatschappij seksistisch is dan is het eerder seksistisch tegenover mannen. Hoeveel vrouwen maken geen misbruik van hun status als het zwakke geslacht? Toch wel gemakkelijk bij een echtscheiding, voogdijschap of breuk om dat te misbruiken. Net hetzelfde als verkrachting. Er is een reden waarom meer dan de helft wordt geseponeerd, waarschijnlijk omdat het geen verkrachtingen zijn maar eerder wraak van de vrouw op de man. Hoeveel mannen zouden nu niet onschuldig in de gevangenis zitten wegens "verkrachting"? Het was toch onlangs in het nieuws dat een rechter toch een uitspraak deed dat een vrouw een man "technisch" gezien niet kon verkrachten. De vrouwenemanicipatie zou beter eerst is naar hun eigen kijken eer dat ze het ander geslacht beschuldigen van iets want zo heilig zijn ze niet. En wat betreft de cijfertjes, wel als je de organisatie hun eerdere rapporten bekijkt dan kan je gerust stellen dat die cijfers kwats zijn.

  • door Timothy op maandag 14 november 2011

    Technisch gezien is het meer dan 1 op 6 mits het enkel ging over de mannen die hun eigen vrouw mishandelden, de mannen die een andere vrouw gaan mishandelen zoals bv prostituees, hun dochters(s), zus(sen), moeder(s),... moeten er ook nog bijgeteld. Maar welk cijfer wil de man dan wel aanvaarden als geloofwaardig, 1 op 7 of 1 op 600? Er zijn genoeg bewijzen voor deze cijfers, als ze al verkeerd zijn is het een onderschatting niet een overdrijving.

    Zelfs als je geen poot wil/gaat uitsteken om u seksegenoten te veroordelen, en het dus op een manier wel tolereert en u uzelf dus tegenspreekt, dan ben je wel nog steeds verplicht om u privileges die je hebt enkel en alleen omdat je als man rondloopt in deze seksistische maatschappij op te geven/te delen met de vrouwen. Dus als een vrouw wil protesteren tegen het geweld dat haar word aangedaan en dit niet kan omdat ze onderdrukt word dan moet jij dus of ook zwijgen als men u iets aandoet of u vrijheid van inspraak en de waardering door de maatschappij van deze inspraak met de vrouw delen en dus voor haar u uitspreken tegen het geweld dat haar word aangedaan.

    Kies je ervoor om dit niet te doen dan ben jij ook één van die mannen die vrouwen mishandelen om er zelf winst uit te halen. en dan zal ik meteen de oproep van Mare maar opvolgen en zeggen dat wij goede mannen u seksisme niet tolereren en het zullen bevechten.

  • door LV op dinsdag 15 november 2011

    Die goeie mannen zijn, net zoals de goeie vrouwen, aangeleerd dat onderscheid op basis van sekse discriminatie is en dus te vermijden is. De gelijkheid tussen man en vrouw kan enkel bereikt worden indien men geen onderscheid maakt.

    De actiedag en citaten van hierboven uit gaat weer lekker over de eigen slachtofferrol, waarbij het onderscheid weer goed in de verf gezet wordt (de groepering wil u namelijk doen geloven dat enkel voor vrouwen een verdediging nodig is in dit thema), Mannen zullen hun plan wel kunnen trekken in kader van huiselijk geweld.

    Een groepering of organisatie die streef naar gelijkheid, krijgt altijd mijn steun. Een belangengroep gericht naar één doelgroep, in plaats van een thema (dat meerdere doelgroepen aangaat), moet er maar mee leren leven dat zij enkel steun moet zoeken in die doelgroep.

    Thematisch (gelijkheid) werken is de boodschap, categoriaal (feminisme) werken te vermijden.

    • door Mare op woensdag 16 november 2011

      Ik ga niet te diep in op de reacties (maar zeg wel dank u daarvoor), kom hier gewoon het eisenpakket van de Vrouwendag linken: http://www.vrouwendag.be/images/VDagLeuven/eisenpakket%20vrouwendag%20%20def.doc

      Wil enkel nog kwijt denk ik dat de Vrouwendag niét de vrouwen in een slachtofferrol plaatste, eerder steunden ze er de kracht van vrouwen om dit te verdragen, rechtop te blijven staan, en terug te vechten of minstens waardig te blijven.

      Maar niemand kan toch ontkennen dat a) deze feiten algemeen blijven gebeuren en b) er niet structureel tegen wordt ingegaan en c) dat het gewoon voldoende is om als vrouw gezien te worden om dat te moeten beleven. Er wordt hierboven gesteld dat er ook veel mannen onterecht veel kwaad van vrouwen moeten verdragen. Dat zal wel zo zijn. Anyway dat is zelfs nog een groter taboe dan geweld op vrouwen. Andermaal ligt de verantwoordelijkheid om dat taboe open te trekken bij mannen hoor, niét bij feministes. Mannen die slachtoffer zijn van seksueel geweld door vrouwen worden standaard uitgelachen of niet serieus genomen. Hoe kan dat???

      • door Mare op woensdag 16 november 2011

        @Geert: "Ik ontken niet dat er geweld tegen voruwen gepleegd wordt en dit kan op geen enkele manier getolereerd worden maar dat 1 man op 6 zich schuldig zou maken aan geweld geloof ik niet. "

        Wel da's dan héél erg jammer. Want het zijn anders wél officiële cijfers, en mogelijks zelfs een onderrepresentatie, want de stap om dergelijk geweld aan te geven is heel moeilijk. Stel jij alle confronterende cijfers dan in vraag met de woorden 'ik geloof er niet in'? Of is er pakweg een verschil in betrouwbaarheid tussen cijfers van begrotingstekorten en cijfers van partnergeweld?

        • door Mare op woensdag 16 november 2011

          @LV: "De actiedag en citaten van hierboven uit gaat weer lekker over de eigen slachtofferrol, waarbij het onderscheid weer goed in de verf gezet wordt (de groepering wil u namelijk doen geloven dat enkel voor vrouwen een verdediging nodig is in dit thema), Mannen zullen hun plan wel kunnen trekken in kader van huiselijk geweld."

          OK. En wat ga je nu doen dan? Wachten tot feminisme er de pijn van de man bijneemt? Of zelf een gelijklopende beweging vervoegen of oprichten? 'Mannen zullen wel hun plan trekken', wel ja pech gehad, maar in dit geval vind ik dat er nu eens géén vrouwelijke schouder is om op te huilen of om steun op te zoeken, dat soort structuur zullen mannen dan toch maar eens zélf moeten oprichten!

          • door Mare op woensdag 16 november 2011

            Cijfers van http://www.vrouwendag.be/:

            "Geweld was het centrale thema. 1 op 6 vrouwen heeft af te rekenen met partnergeweld. Hoewel ook mannen hiermee te maken krijgen, zijn vrouwen de grootste slachtoffers van het ernstige fysieke geweld. De bestraffingsgraad van verkrachtingen is ontstellend laag in België: nauwelijks 14%. Bijna de helft van de verkrachtingszaken wordt geseponeerd. Wereldwijd zijn er meer vrouwen tussen 15 en 44 die sterven of blijvende letsels oplopen door geweld dan als gevolg van kanker, malaria, verkeersongelukken en oorlog samen. 80% van de slachtoffers van mensenhandel zijn vrouwen en meisjes waarvan meer dan 2/3 in een situatie van seksuele uitbuiting belandt. Geweld op vrouwen komt voor in alle lagen van de bevolking en in alle culturen. Het is een universeel probleem dat samenhangt met de ongelijke machtsverhoudingen tussen vrouwen en mannen."

  • door escorts agency op zondag 23 december 2012

    Ik heb ongetwijfeld verlangde naar een erkenning tot de opstanding ten betekent waarderen we voor alle een glorieuze bijdrage hebben we hier weer te geven. Mijn vergrote internet porren is meteen al bekend met grote strategieën om over te gaan met mijn vrienden en familie. zouden we zien dat in wezen de meesten van ons bezoekers ongetwijfeld zijn geheiligd te bestaan ​​in een opvallende dorp met werkelijk de meeste mensen met onverdunde winstgevende hints. voelen we ons inderdaad verplicht aan hebben gedetecteerd uw webpagina's en brutale houding om dit de meest soms meer buitengewone minuten viering van een massa hier. Nogmaals hartelijk danken we voor het geheel van details.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties