about
Toon menu

Belgische gevechtsvliegtuigen rukken vandaag uit zonder publiek debat

maandag 27 juni 2016
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.
  • (c) Belal Alshamy

Goede of slechte bommen ?

Vandaag vertrekken Belgische F16’s naar Jordanië om dra deel te nemen aan de bombardementen tegen IS in Irak, en ditmaal ook ik Syrië. “Nooit meer oorlog” hoorden we politici zeggen in 2014, honderd jaar na de eerste wereldoorlog. De Europese Unie kreeg zelfs de Nobelprijs voor de vrede. Wat speechschrijvers en politici gewoonlijk vergeten is dat we sinds de wereldoorlogen bijna onophoudelijk betrokken zijn in oorlogen en conflicten elders. We vechten alleen mee in de zogenaamde “goede oorlogen”. Oorlogen die bevolkingen moeten bevrijden van hun dictators (Afghanistan, Libië), of die het ultieme kwaad moeten uitroeien (Irak). Prachtig, behalve dat we helemaal geen vrede en stabiliteit gebracht hebben in Afghanistan, Libië of Irak. Sterker nog, we laten iedere keer opnieuw puinhopen achter. Doden, gewonden en vluchtelingen, waarvoor zelden verantwoording afgelegd wordt. Als we beter willen doen, moet er eindelijk een open en geïnformeerd debat komen over doelstellingen en verantwoordelijkheid.

Waarom bombarderen we?

In 2001 bombardeerde de VS doelwitten van de Taliban in Afghanistan. Vanaf 2006 nam België deel aan deze missie, we stuurden F-16's en grondtroepen. Was de doelstelling van de missie om de Taliban uit te schakelen? Dan was de hele operatie een faliekante mislukking, betaald met belastinggeld en mensenlevens. “Ik denk dat het zo’n beetje overal is fout gelopen. Men kan het niet echt hebben over een overwinning. Alle ingrediënten voor een burgeroorlog zijn aanwezig.” Dit zijn niet de woorden van een vredesactivist of politicus. Aan het woord is voormalig stafchef van het Belgisch leger Charles-Henri Delcourt in een radio interview een paar jaar geleden. Intussen, 15 jaar na de start van de interventie is Afghanistan een puinhoop. Er moet veel infrastructuur heropgebouwd worden, de maatschappij ligt aan flarden en de oorlog blijft voortduren. De VN telde vorig jaar 3500 burgerslachtoffers in Afghanistan, een kwart hiervan zijn kinderen. Als we in 2001 wisten wat we nu weten, zouden we dan F-16's gestuurd hebben? Welke lessen zijn er getrokken uit de missie in Afghanistan, en houden we er rekening mee nu Belgische F-16 zich klaarmaken om doelwitten in Irak en Syrië te bombarderen?

Wie bombarderen we?

Het beeld van een chirurgische oorlog die de vijand opspoort en uitschakelt met een precisiebombardement zonder verdere gevolgen is fictie. Getuigen daarvan zijn de vele vluchtelingen die niet meer weten waarnaartoe. Maar ook op het terrein is de situatie niet simpel. In Irak en Syrië vecht een coalitie van 12 landen een oorlog uit tegen IS. België vecht mee met zes F-16 gevechtsvliegtuigen die vandaag vertrekken naar Jordanië om in juli de missie opnieuw over te nemen van de Nederlanders. Vanuit de lucht bombardeert de coalitie doelwitten van IS en levert ze luchtsteun aan bevriende troepen op de grond. Wat we precies bombarderen is niet helemaal duidelijk. Defensie houdt vol dat er bij Belgische bombardementen geen burgerslachtoffers vielen, en dat alles verloopt in lijn met internationaal rechterlijke verplichtingen. Maar zonder concrete, publieke informatie is die bewering onmogelijk te staven. De non-profit groep Airwars monitort sinds het begin de luchtoorlog in Irak en Syrië. Ze inventariseren wie waar bombardeert, met welke bommen en of er daarbij slachtoffers vallen. Airwars telde intussen meer dan 1000 burgerdoden door coalitiebombardementen in Irak. Dat geeft een gemiddelde van 1 dode voor elke 11 vluchten. Belgische F-16's vlogen 113 keer uit in Irak. De coalitie bevestigde verantwoordelijkheid voor 41 van die slachtoffers. Voor de 959 andere heeft tot nu toe niemand verantwoording afgelegd.

In naam van wie?

Er is al heel wat gezegd over defensie de laatste twee jaar, over aankopen en afslanken, over onze reputatie bij de NAVO, over de communautaire verdeling van de luchtmachtbasissen,.... Maar over de essentie blijft het stil: waarvoor moet het leger dienen? Het lijkt soms zelfs of die vraag van ondergeschikt belang is. De beslissing om de F-16's te vervangen stond in het regeerakkoord, maar op een strategisch langetermijnplan met de omschrijving van de kerntaken voor defensie wachten we nog steeds. Er moet een ernstig debat komen over doelstellingen en kerntaken bij defensie, bij voorkeur voordat er 15 miljard euro uitgeven wordt om de F-16's te vervangen. Een publiek debat, want voor de oorlogen die België voert en voor de defensiebudgetten die de regering goedkeurt moet ze in de eerste plaats verantwoording afleggen aan parlement en bevolking, niet aan de NAVO.

Lene Jacobs


reacties

6 reacties

  • door Stef Hublou Solfrian op dinsdag 28 juni 2016

    Een intelligent stukje. Ik ben het er mee eens dat wij nood hebben aan Publiek Debat over ernstige zaken zoals oorlog en het doden van "vijanden", het inzetten van soldaten, "onze jongens". Dat zeg ik met enkele van mijn vele petjes op: voormalig activist van Agalev, historicus KU Leuven, Jager op groot wild (die dus weet wat een wapen is, wat kogels zijn, wat doden is), als gelovige mens, als man die ook graag eens mannelijk dominant mag zijn. Maar ik mis veel aanzetten tot dit debat en tot antwoorden in dit stukje. Als hier de vraag gesteld wordt: Waarom? - Is het niet evident waarom uw, onze natie tot militaire actie over gaat? Hebt u nooit deel uitgemaakt van een groepje vrienden op een "vijandige speelplaats op school"? Als onze beste vriend, onze sterkste partner in een onstabiele omgeving, de Verenigde Staten van Amerika, het aan de stok krijgen met iemand, dan is het doodnormaal dat wij meedoen. Wil u zelf straks eventueel de tanks van Poetin tegen houden als die de grens van uw provincie binnen rollen? Ik wil mij daar niet voor gooien, als zij bij Landen of St. Truiden Vlaams Brabant binnenrijden! Misschien moet schrijfster eens een filosoof lezen die doordrongen is van maritale geest en toch volop woorden vindt om er over te denken en te spreken, zoals Roger Scruton. Ik wil haar wel introduceren, ik correspondeer met hem.

  • door Stef Hublou Solfrian op dinsdag 28 juni 2016

    Bericht aan redactie (en lezers): in de slotzin bedoel ik natuurlijk "martiale geest" (naar Mars, god van de oorlog) en niet maritale geest (al wat te maken heeft met het huwelijk). Dank u!

  • door Stef Hublou Solfrian op woensdag 29 juni 2016

    Beste vrienden, het is goed dat dit artikel van vzw al meer dan 24 uur in de lijst prijkt van meest gelezen stukjes. Voor mij is de eerste vraag terecht: die gaat over de noodzaak van klare taal over het leger vanwege de politici in een democratie. De tweede vraag, "Waarom doen wij dat, militaire operaties voeren?" blijft voor mij een vreemde vraag. De uitleg die ik hier eerder gaf, lijkt mij de essentie: het gaat over de zeer normale geest van wederzijdse steun onder militaire partners. Wellicht is het niet meer evident dat iedereen dit begrijpt en aanvoelt, in een tijd en een zone waar de herinnering aan (verhalen over) oorlog steeds meer weg faden. Bovendien lijkt me dat de feminisering van de maatschappij hier als een mistgordijn zou kunnen werken. Of het nu aangename waarheid is of niet, politiek correct denken of niet, het wereldje van militaire defensie is een mannenwereld. Mannen weten waarom (smile). Voor mij is de vraag van Lene dus een beetje vreemd. Ik ben zelf geen soldaat geweest, maar in de wereld van jagers kom je ook die grenzeloze kameraadschap en broederlijkheid tegen. "Samen tegen de anderen, die gedood mogen (en zelfs moeten) worden". Dat is natuurlijk (woordkeuze!) een ander universum dan dat van de mama met haar baby die veilig groot moet worden gebracht en ingelicht over de wereld. Een tip: wie niets begrijpt van militaire logica, en geen zin heeft om te tekenen bij de landmacht of zeemacht of luchtmacht, (woorden die voor de pc niet gekend zijn!) zal minder onbegrip ervaren over die wereld na het lezen van bepaalde verhalen. Vanavond las ik een paar albums van "Buck Dany", een serie met als scenarist Jean-Michel Charlier, 47 vervolgverhalen die in '98 in 12 talen vertaald waren en waar 15 miljoen exemplaren van verkocht waren. Veel plezier!

  • door Alexandra op vrijdag 1 juli 2016

    Goed dat erop gewezen wordt dat het een schande is dat België steeds zonder meer de NATO orders uitvoert. Het toont aan dat ons land geen onafhankelijk land is. Zie ook hoe we in de jaren '80 na zeer groot protest van de bevolking werden wijsgemaakt dat de kernwapens uit België zouden weggehaald worden, wat nooit is gebeurd. Blijkt zelfs dat deze wapens door Amerikaanse militairen worden bewaakt die de toegang aan onze parlementairen verhinderden tijdens een verificatiepoging. Anderzijds is het volgende niet waar: "In Irak en Syrië vecht een coalitie van 12 landen een oorlog uit tegen IS." Deze NATO-coalitie verhindert in realiteit dat het ganse Syrische grondgebied terug wordt bevrijd en ze is bedoeld tegen Assad. IS wordt volle bak bewapend en getraind via Turkije en dat wordt gewoon toegegeven. Zie bv dit artikel: http://www.washingtontimes.com/news/2016/may/31/turkey-offers-joint-ops-us-forces-syria/ In het bijzonder dit: "Joint operations between Washington and Ankara in Manbji, a well-known waypoint for Islamic State fighters, weapons and equipment coming from Turkey bound for Raqqa, ...." Hoe kan het dat er een "well-known waypoint" is voor het leveren van IS-strijders, wapens en materieel vanuit een NATO-land dat zogezegd strijdt tegen IS. De enigen die tegen IS strijden zijn het Syrische leger met de hulp van Rusland, Iran en nog wat medestanders à la Hezbollah. Gezien de steun aan terroristen in het Midden-Oosten is het evident zich af te vragen of er geen steun is vanuit dezelfde NATO-hoek aan het terrorisme in Europa. Herinner u de GLADIO affaires. België en de andere Europese landen volgen echter liever slaafs de misdadige politiek van de VS en brengen de eigen bevolking in gevaar en vernietigen tal van landen met vluchtelingenstromen tot gevolg.

    • door Stef Hublou Solfrian op maandag 4 juli 2016

      Dit soort reactie, ik probeer respect te behouden voor een mens die eerlijk tracht na te denken, (ik hoop dat het eerlijk is bedoeld), doet mij huiveren. De aanhef is nog enigszins vol van terechte, verbazing, over de leidende rol van NAVO. Maar zoals ik heb uitgelegd is dat normaal. In ruimere continentale strategische context kan ons landje niets zelf te brokken hebben. Wij hebben, zelfs als EU geen leger dat ons zelf kan beschermen. Het is normaal dat wij onze Beschermheer dienen. De United States of America. En atoomwapens, dat is niet iets waar je de eerste de beste volksvertegenwoordiger (daar hebben pipo's zoals die corpulente geldgoeroe met zijn lange grijze haren, J.P Vanrossem bij gezeten!) aan laat komen tasten, toch? Uit deze reactie spreekt voor mij een gevaarlijke geest, die geen Autoriteit begrijpt noch aanvaarden kan. Even verder op gaat het met de inhoud ook scheef. Wat een diep, rauw Wantrouwen spreekt uit deze woorden van deze vrouw!? Alsof de politici destructief werken achter de schermen, om eigen mensen de dood in te jagen. Dat Turkije IS zou militair gesteund hebben, kan op kleine schaal ooit ergens gebeurd zijn. De situaties zijn complex. En Tayyip Reccip Erdogan is een complexe figuur, die volop voor macht en lands glorie gaat. Dan doet die kat al eens rare dingen. Maar de actualiteit heeft dit hier gesuggereerde achterdochtige scenario van "Alexandra" totaal achterhaald, dat zou zij moeten weten. Na de Islamitische Staat-bommen in Istanboel, is "De Turk" razend op "de kalifatisten". De strijd is met ernst en kracht opgevoerd. Groeten aan alle lezers.

    • Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties