about
Toon menu

Kwetsbaarheid langs de meetlat; verdeel en heers vanuit een Belgische zetel.

zondag 12 juli 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.


Met bieden van een veilig onderkomen aan  244 Syrische christenen uit Aleppo dragen enkele leden van de regering direct bij aan het  sektarische discours dat Syrië en Irak sinds enkele jaren verscheurt. Deze reddingsactie van  twijfelachtig allooi die neigt naar vals favoritisme om hoofd te bieden aan de vluchtelingenquota opgelegd door Europa, dreigt verstrekkende gevolgen te hebben voor de achterblijvers in een regio die geteisterd wordt door verdeeldheid onder de verschillende minderheden en religieuze groepen. Een pick and choose strategie achter de rug om van de Belgische burger en over de rug van alle slachtoffers uit de getroffen regio.

Nu, het gaat mij niet over het wel of niet verdiende lot van deze  244 Syrische christenen. Aleppo dat tot één van de frontlinies wordt gerekend van het conflict, wordt al sinds 2011 zwaar geteisterd door geweld. Hoewel de resulterende ellende op de meeste inwoners van Syrië van toepassing is mogen de christenen in Syrië terecht als één van de geslagen honden worden beschouwd. Minderheden zijn vaak de kop van jut en worden naar gelang het de verschillende partijen uitkomt ingezet als joker of gebruikt als zondebok. Ter illustratie: het regime van Assad gebruikt haar tolerantie en bescherming van de christenen als één van de legitimaties voor haar strijd tegen het islamistisch radicalisme, waardoor deze groep, zonder dat ze daar om gevraagd hebben, geassocieerd wordt met het regime. Dit is koren op de molen van de islamistische oppositie die in de christelijke minderheid een gemakkelijk doelwit vindt om haar lusten op bot te vieren in de strijd tegen het regime en in haar poging tot het oprichten van een islamitisch kalifaat. De burgeroorlog in Irak en Syrië wordt nu langs de grote etnische en religieuze breuklijnen uitgevochten en hoewel dit niet als de oorzaak van het conflict mag worden beschouwd, wordt dit mechanisme wel als drogreden gebruikt voor het geweld met miljoenen vluchtelingen en honderduizenden doden tot gevolg.

De actie van Reynders en Francken, die deze sektarische koers openlijk voert en voedt, is problematisch op twee vlakken. Wat we zien is de reinste verdeel- en heerspolitiek verkocht aan de Belgische burger onder een dikke laag christelijke moraal. Onder het mom van ‘iets doen is beter dan niets’ permitteren  Francken en Reynders zich het Belgische vluchtelingenquotum bij elkaar zoeken in de grote catalogus van het geopolitieke drama. Door het onderkennen en actief voeden van dit sektarisch discours kiezen de heren openlijk  partij voor één van de zijden van het conflict.

Het feit dat het concreet verlopen van de reddingsactie in mysterie is gehuld, voorspelt niet veel goeds. Het excuus hiervoor is het garanderen van de veiligheid van de personen in kwestie en achterblijvende familieleden. Hier zit ongetwijfeld een kern van waarheid in, maar het gebrek aan openheid blijft verdacht en roept de vraag op hoe men in de chaos die eigen is aan conflictgebied een ogenschijnlijk efficiente manier heeft gevonden om 244 mensen naar België over te brengen. Deze reddingsactie lijkt op een transactie, de vraag die zich stelt is wat hier tegenover staat.

Hoewel het nauwelijks een verassing mag heten dat pragmatiek en politiek hand in hand lijken te gaan, wordt de Belgische burger met deze actie om de tuin geleid. Een ogenschijnlijk ethische kwestie wordt door enkele leden van de regering uitgemolken om een antwoord te bieden op de Europese richtlijnen inzake de vluchtelingentoestroom en houdt  bovendien tegelijkertijd hun eigen achterban koest.

De selectieprocedure, zoals  die woensdagavond jongstleden werd omschreven in Ter Zake door dhr. Geleyn, woordvoerder van de actiegroep  verantwoordelijk voor de reddingsactie , is van grote tragiek geweest. Echter, de schaal valt in het niets bij de overkoepelende tragiek in de regio. Vluchtelingen selecteren op basis van geloofsovertuiging doet de omvang van de algemene miserie geweld aan en deze selectieve Belgische druppel op de gloeiende plaat van het vluchtelingenprobleem getuigd van dergelijke nihilisme  dat de grootschaligheid van het probleem wordt gebagatelliseerd . De rangorde van acceptabel migrantenpotentieel valt wellicht te verklaren in het licht van de algemene waarden van de partijkleur van de staatssecretaris van Asiel en Migratie, waarbij het bovendien verre van een vaststaand feit is dat deze groep mensen zich zullen voegen naar zijn utopische ideeën over integratie. Een ander element wat zorgen baart is de toekomst van de achterblijvers die zich opnieuw door vals favoritisme zien omringt en die zich staande moeten weten te houden in tijden van grote religieuze en etnische verdeeldheid.

Over de rug van deze 244 individuen en de rest van de Syrische bevolking, en achter de rug van de Belgische burger hebben Reynders en Francken het antwoord op de uitdaging van Europa aan België inzake de vluchtelingentoestroom gevonden. Met wat mooie woorden en flinke dosis christelijke moraal slaan de heren twee vliegen in een klap: voldoen aan de opgelegde regels van Europa en een mooi praatje voor de achterban, die met gerust hart kan gaan slapen zonder zich zorgen te maken over de bedreiging van de eigen cultuur…

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

2 reacties

  • door Jan Hertogen op maandag 13 juli 2015

    Had het ook niet van moed getuigd om een oproep te doen aan de ‘reguliere’ Syrische Rebellen, de YPG Koerdische strijders en het legitieme al Assad-regime om de militaire handen in elkaar te slaan en gezamenlijk de strijd aan te binden met Daesh en al Nusra, de échte sektarisch krachten. Na de liquidatie van Daesh zou meteen een basis tot stand komen om een politieke oplossing uit te werken voor Syrië en langs verkiezingen met respect voor de Syrische soevereiniteit uit de impasse te geraken. Hierbij kan Rusland, Amerika en waarom niet de EU een actieve rol spelen.

    Is het niet, welke god dan ook geklaagd, dat in Syrië Daesh z’n gang kan gaan terwijl de ‘oppositie’ er alles aan doet elkaar in de vernieling te brengen. Het is alsof De Westerse geallieerden zich tegen het Sovjet-Russisch Front zou uitgeput hebben in de hoop zo de nationaalsocialisten te verslaan.

    Waar is Ho Chi Min om te wijzen op het Front tegen de hoofdvijand. Is dat in deze situatie het Assad-regime of Daesh?. Wanneer brengen de ‘linksen’ hier eens helderheid en zijn er in Syrië geen krachten die zulk een nieuw front voorstaan. Na de ‘overwinning’ van de linksen tav de EU wat Griekenland betreft kan men best op dat elan doorgaan.

    Jan Hertogen

    • door ria aerts op woensdag 15 juli 2015

      Zoals Jean Jaurès al wist: het kapitalisme draagt de oorlog in zich, zoals een wolk het onweer.

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties