Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

De Chinese cultuur is beter dan de Berberse

donderdag 26 maart 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Toegegeven: de titel van dit stuk is een beetje provocerend, maar het is de enige conclusie die ik kan trekken uit het gebazel van Yumi Ng in De Morgen van 26/03. Deze tweede generatie Chinese besloot in haar opiniestuk dat Bart De Wever ook een beetje gelijk had over Chinezen: ze hebben immers geen machocultuur en ze houden zich meer bezig met het werken voor een Mercedes dan met … Ja, met wat eigenlijk? Chinezen vinden iets bereiken in de maatschappij belangrijk, en de Marokkaanse of Turkse gemeenschap in België dus niet, of zo moet ik toch concluderen uit haar stukje.

Laat ik al beginnen met een feitelijk onjuistheid aan te halen in de analyse van Ng. De Wever had het nooit expliciet over Chinezen in het gewraakte interview; hij sprak over Aziaten. Het mag duidelijk zijn dat Syriërs, Turken, Maleisiërs, Vietnamezen, et cetera, evenveel aanspraak maken op de titel “Aziaat” als Chinezen. Velen onder hen zullen zich niet kunnen vereenzelvigen met de idealen van de almachtige confucianistische vader, zoals bescheidenheid en hard werken, die er bij mevrouw Ng blijkbaar hardhandig ingeramd zijn.

Ik krijg er eerlijk gezegd meteen ook een bloedpoep (een typisch verschijnsel bij iemand van ‘mijn cultuur’) van als iemand in een publiek discours zegt dat de waarheid ‘simpel’ is en dat we ‘de dingen gewoon moeten benoemen'. Veertig jaar sociologische analyse en filosofisch gebakkelei van links én rechts hebben toch aangetoond dat de waarheid over begrippen als ‘cultuur’, ‘pluralisme’ en ‘maatschappelijk succes’ nooit simpel is en dat er achter het ‘gewoon maar benoemen’ van de dingen een indrukwekkend arsenaal van retoriek en al dan geïnstitutionaliseerde macht schuil gaat. Blijkbaar is genuanceerd willen zijn in de ogen van bepaalde leden van een bepaalde economische klasse (mevrouw Yumi is manager bij een multinational) bijna een halsmisdaad; nuanceren is laf en de waarheid niet willen zien. Een waarheid die nochtans o zo simpel is.

Het feit alleen al dat een gedateerde maatschappelijke constructie als ‘cultuur’ als belangrijkste indicator van maatschappelijk succes wordt aangeduid zou alle alarmbellen moeten laten afgaan. Als we het discours van De Wever analyseren zien we al snel wat hij nu eigenlijk bedoelt met die ‘cultuur’, en komen we al zeer vlug bij terecht afgeschreven noties als ‘ras’ terecht. De Wever had het immers niet over Chinezen, over een moderne natiestaat met een zeer specifiek verleden en een lange filosofische traditie van confucianisme, boeddhisme, taoïsme en talloze andere levensbeschouwelijke systemen gekenmerkt door iets dat sinologen wel eens ‘immanente metafysica’ noemen. Immanent metafysica betekent: er is niets belangrijker dan het hier en nu. Dit staat in scherp contrast met ons judeo-christelijke complex van betekenissen, waarin de hemel en het leven na het leven zeer essentieel zijn. De Japanners, nog zo’n succesvolle ‘cultuur’, gaan nog een stapje verder in het huldigen van het 'hier en nu', zodat we kunnen spreken over een volledig immanente levensbeschouwing.

In zo’n levensbeschouwelijk systeem is maatschappelijk succes uiteraard zeer belangrijk, en dat is inderdaad een interessant en opmerkelijk feit dat vele gevolgen heeft (niet alleen maar positieve, zeker niet vanuit het perspectief van een vegetariër zoals ik). Ik wil me in dit korte stuk niet schuldig maken aan het soort van vereenvoudigingen waartegen ik ageer, dus laten we volstaan met het feit dat levensbeschouwing en achtergrond zeker een rol spelen in maatschappelijk succes. Dat zal niemand ontkennen, geloof ik.

De Wever had het echter niet over dit veelvoud aan betekenissen en achtergronden die verweven met de ook al complexe toestand in een vreemd land de kans op succes al dan niet vergroten. Nee. Hij had het over ‘de Aziaten’. In gedachten zag hij waarschijnlijk een figuur zoals in de stripverhalen van Lucky Luke, een klein ventje met een grote bamboehoed op het hoofd, met spleetogen en met konijnentanden, druk bezig met het strijken van onze mooie westerse hemden. Vlijtig volk, die stereotype Aziaat. China = Japan = Vietnam = Laos = ach, kan het hem schelen welke landen er allemaal in Oost-Azië liggen, hij was immers bezig met retoriek uit te oefenen, niet met genuanceerd zijn.

Wat betekent het begrip ‘cultuur’ uiteindelijk nog? Is de cultuur van Yumi Ng nog Chinees? Vele Oost-Aziaten van de tweede generatie die ik ken zetten zich zeer sterk af tegen het zeer materialistische streven van hun ouders. Voor hen geen restaurant, voor lange tijd de enige economische optie die Oost-Aziaten hier hadden; mijn vrienden hebben verlangens die ik op geen enkele manier kan onderscheiden van diegene die ikzelf heb. Zij worstelen met dezelfde problemen als allochtone Belgen van de honderdste generatie, maar ze krijgen daarbovenop nog eens af te rekenen met de stereotype vertekeningen aan de hand waarvan mensen hun eigen identiteit als lid van een groep bepalen. Ik ken ook zeer veel ‘Arabieren’ die de machocultuur die de dominante meerderheid in bepaalde landen kenmerkt niet delen en die desondanks niet aan een job geraken. Eigen schuld dan, volgens Yumi Ng? Moesten ze maar niet geboren worden in een vreemd land als, al dan niet onwillend, lid van een land waarin een machocultuur heerst, zeker?

Bart De Wever beweert dat allochtoon zijn vaak als een excuus wordt gebruikt om niet te hoeven werken. Ook een headhunter van een interimbureau met wie ik onlangs een zeer onaangenaam gesprek voerde op een trouwfeest zei dat mensen niet willen werken, dat ze lui zijn en dat ons land een luilekkerparadijs is voor werklozen. Los van zulke onbewijsbare uitspraken toont psychologisch onderzoek (Boyce, 2015) nochtans net het tegenovergestelde aan: mensen willen werken, maar langdurig werkloos zijn kan de persoonlijkheid in zeer ernstige mate aantasten. Waarom zouden mensen niet willen werken? Het is toch zeer eigen aan de mens dat hij betekenis aan zijn leven wil geven, en dat krijg je niet door de hele dag voor tv te liggen, of whatever Bart De Wever en zijn gang denken dat werklozen doen.

Daarnaast is het zeer duidelijk dat de omgekeerde uitspraak wel klopt: nog al te vaak wordt het feit dat iemand allochtoon is gebruikt om hem/haar geen werk te hoeven geven. Er is geen reden om aan te nemen dat dit voor Aziaten, dit is nogmaals een veel grotere groep dan alleen Chinezen, niet klopt.

Dus dergelijke veralgemenende en polariserende artikels als dat van Yumi Ng: wie heeft er eigenlijk een zak aan? In een Arabisch gezin dat ik ken hebben de drie kinderen het ook gehaald, maatschappelijk succes bereikt, ondanks de soms erg patriarchale houding van het gezinshoofd. So what? Moeten we hier nu grote gevolgen uit trekken? Zou het niet meer lonen om naar de betrokken individuen te kijken? Racisme is mijner inziens net het soort van onbetrokken gelijkstrijken van alle individuele verschillen om ze in het keurslijf van een groep te duwen: net wat mevrouw Ng doet in haar opinie.

Yumi Ng is een HR-manager voor een multinational, een vrouw met aanzien en succes dus, de opperste laag van onze samenleving, en de manier waarop ze hier naar beneden schopt en ‘cultuur’ als steen gebruikt om hen te slaan die niets hebben is onheus en oneerlijk. Zo ‘simpel’ is de waarheid, wij verstoppen ons niet, mevrouw Ng, maar wedden dat u zich tekortgedaan voelt door deze analyse? Zo gaat dat met reductionisme: niemand wordt er beter van.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

6 reacties

  • door constant peers op donderdag 26 maart 2015

    Yumi Ng is voor zover ik weet de vrouw van Luc Carpentier die Laundry Day organiseert. De samenwerking met het stadsbestuur in verband met dit festival ...

    • door Tine Kalis op donderdag 26 maart 2015

      Zeer interessant. Feiten, facts... Waar kan ik de info over Yumi Ng terugvinden? Als dit waar is, is dit een verdomd belangrijke link richting Rob Van De Velde (NVA)

      • door dre op vrijdag 27 maart 2015

        wat voor een reactie is dit ???, bent u van de Gestapo of van de stasi ? Als Mensen zoals u voor zeggen krijgen dan staat er een donkere toekomst in het verschiet voor de vrijheid ...

        • door Dieter op zaterdag 4 april 2015

          En wat voor een reactie is de jouwe? Of deze: "mijn vader noemde mensen als deze schrijver tijdens de oorlog een snelle Witte . De ganse oorlog laf verschuilen om daarna de dag na de bevrijding iedereen te beschuldigen voor zwarte". Of deze: "Nu nog zijn lange zwart lederen jas en hij is volmaakt". Allebei op blogs van mij. Beetje geobsedeerd/nostalgisch, dre?

  • door Philippus Neeri op donderdag 26 maart 2015

    Ja, ik vond die bijdrage van Mevr Yumi Ng een echte verademing in dit debat. Chapeau ! En dat dit in De Morgen kon en mocht verschijnen!

    • door ria aerts op zaterdag 28 maart 2015

      In feite leidt de hele discussie de aandacht af van het échte probleem, iets waar politici heel goed in zijn. Toen er nog genoeg jobs waren en de slecht betaalde en ongezonde jobs door migranten werden gedaan werd over integratie helemaal niet gesproken. Dat veel migranten vanuit landelijke streken ineens terechtkwamen in een westerse, verstedelijkte omgeving is ook een feit. Dat Aziaten een lange cultuur van migratie, discriminatie en onderdrukking (vooral in eigen land) achter de rug hebben en zich daardoor onderdanig opstellen (het riet buigt en barst niet) kan ook niet ontkend worden. Daarom zijn ze de ideale migranten en de anderen, die luidruchtig voor hun rechten opkomen, niet. Dat is de echte reden van de retoriek: de enige goede migrant is de volgzame, zwijgende migrant (en burger, bij uitbreiding).

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties