Bent u al steungever van DeWereldMorgen.be?

In september lanceerden we een noodcampagne omdat we dreigden dit jaar niet rond te komen. Jullie massale reacties waren hartverwarmend en moedigden ons aan om door te gaan. We haalden zo'n 22.000 euro op en kregen er heel wat steungevers bij die maandelijks aan ons storten.

Daarmee zijn we helaas niet definitief uit de rode cijfers. Eén derde van onze inkomsten komt van subsidies en die staan onder druk. Een ander derde komt van partnerorganisaties uit het brede middenveld, en bijna allemaal moeten ook zij besparen. Onze hoop is dus op onze lezers gevestigd. Maandelijks zijn dat 300.000 mensen en van hen stort 1% een bijdrage.

Wij hebben geen hartverscheurende beelden om onze campagne kracht bij te zetten. Onze belangrijkste kost is namelijk de loonkost. De wereldhonger kunnen we niet oplossen en ook de zeehondjes gaan we niet redden. Wel beloven we met jullie steun ons uiterste best te doen om maatschappelijk relevant nieuws te brengen vanuit een progressief, sociaal en ecologisch standpunt.

Onze maandelijkse loonkost bedraagt afgerond 22.000 euro (netto verdient een voltijdse kracht bij ons een bescheiden 1500 euro per maand). Help je mee om onze job te vrijwaren om zo DeWereldMorgen in de ether te houden?

Steun via paypal

Steun via homebanking

Geef een permanente opdracht ten gunste van DeWereldMorgen.be
op nummer BE20 5230 4277 5156 (BIC: TRIOBEBB)
met vermelding "steun DeWereldMorgen.be"

Giften vanaf 40€ per jaar zijn fiscaal aftrekbaar.

about
Toon menu
Opinie

WWF reageert op artikel 'De panda duldt geen kritiek'

In zijn interview met de Duitse reportagemaker Wilfried Huismann neemt journalist Leo Broers een weinig kritische houding aan tegenover zijn gesprekspartner. Enerzijds laat hij Huismann een aantal van zijn verwijten uit de film herhalen, anderzijds legt hij hem geen enkele van de concrete kritieken voor die WWF heeft op de reportage.
zondag 17 juni 2012

Deze bijdrage van WWF is een reactie op het artikel 'De panda duldt geen kritiek'

Wat moeten we daarbij ook denken van een reportagemaker die stukken interviews gebruikt uit vroegere reportages en daarin de mensen die aan het woord komen fout vertaalt of hun uitspraken uit de context haalt? Dit is namelijk wat hij doet wanneer hij WWF medewerkers uit Indonesië laat zien, geknipt uit een ander programma van de Duitse journaliste Inge Altemeier. Verder  simplificeert Huismann de situatie op het terrein zodanig dat ze de realiteit helemaal niet meer kan weerspiegelen.

WWF is een mondiaal netwerk van organisaties actief in meer dan 100 landen. WWF is oplossingsgericht en gebruikt dialoog om die oplossingen te bereiken. Daarin wil WWF steeds transparant zijn en open staan voor kritiek.

Volgens Huismann gaat de kritiek van WWF op zijn film niet in op de inhoud ervan. Nochtans weerlegt WWF punt voor punt en in detail alle aantijgingen in de film. We beperken ons hieronder tot enkele van de uitspraken in het interview maar iedereen kan de andere punten nalezen op onze website.

Zo heeft Huismann het over groepen adivasis in India die in 1973 en 1974 door de Indiase regering gedwongen werden te verhuizen uit het tijgerreservaat Kanha (en niet door WWF, zoals Huismann beweert). In de film wordt het Nagahole Nationaal park vermeld in verband met de honingverzamelaars die er woonden, maar WWF werkt niet in dat specifieke park.

Vandaag zijn gedwongen verhuizingen verboden door de wet in India. WWF heeft een strikt beleid tegen gedwongen verhuizingen en heeft dat samen met het IUCN (Internationale Unie voor de conservatie van de natuur) vastgelegd in een pact. WWF werkt ook samen met vele inheemse volkeren en hun organisaties in het management van natuurgebieden en het duurzame gebruik van natuurlijke bronnen. Zo bestaan er talloze projecten waar met de lokale bevolking wordt samengewerkt.

Eén van de manieren om geld binnen te brengen voor de lokale bevolking en het beheer van de natuur is ecotoerisme. WWF hanteert strikte regels voor een goed beheer van toerismeprojecten. Zo moeten er steeds zones zijn in de parken waar de bezoekers niet mogen komen, er moeten beperkingen zijn op het aantal toeristen en de inkomsten moeten deels ten goede komen aan de lokale bevolking en aan de conservatie van de dieren en hun habitat.

Huisman heeft het ook over de ronde tafel van duurzame palmolie (RSPO) die verschillende partners rond de tafel brengt waaronder de industrie en de milieubeweging. WWF heeft geen directe relatie met de bedrijven, in tegenstelling tot de beweringen van Huismann. De bedoeling van het initiatief dat mee door WWF is opgezet, is om reële vooruitgang te boeken door er voor te zorgen dat bedrijven en overheden op een verantwoorde manier plantages gaan beheren en stoppen met het kappen van primaire bossen met een hoge biodiversiteit.

Gaat het snel genoeg? Is WWF tevreden met het feit dat er nog steeds veel wordt gekapt? Neen. Maar we krijgen tenminste al de belangrijkste actoren rond de tafel en er zijn onder invloed van de RSPO al grote gebieden beschermd. Het systeem is ook transparant en de informatie over de gecertificeerde gebieden is voor iedereen te lezen op de website.

In Borneo heeft WWF, in tegenstelling tot wat Huismann beweert, jarenlang tegen de stroom in geroeid om de bossen te beschermen. Met het 'heart of Borneo initiative' bracht WWF voor het eerst Indonesië, Maleisië en Brunei samen rond de tafel om akkoorden te sluiten die een groot stuk van de overblijvende bossen moeten beschermen. Dat gaat om 22 miljoen hectaren die nu beschermd zijn.

Over de jacht op groot wild is ook al veel geschreven. Het klopt dat de jacht toegestaan is in een aantal landen in Zuidelijk Afrika. Dat komt omdat, net door de vele volgehouden conservatiecampagnes van de voorbije decennia, onder meer olifanten het zeer goed doen. Vele van die populaties zijn spectaculair gegroeid, wat echter ook problemen met zich meebrengt, vooral in de confrontatie met de lokale bevolking die hun oogst vernietigd zien. Dus is er een beperkte en zeer sterk gereguleerde vorm van jacht toegestaan, die overigens geld opbrengt waar de parken mee kunnen beheerd worden en de lokale bevolking mee van profiteert. Het is ook waar dat in andere landen zoals Kameroen, waar een andere variant van de Afrikaanse olifant leeft, deze dieren heel sterk bedreigd zijn in hun voortbestaan. WWF zal in zijn campagnes steeds vermelden over welke dieren het gaat die bedreigd worden.

Het feit dat koning Juan Carlos gaat jagen in Botswana is iets dat WWF niet goedkeurt, alleen al wegens zijn voorbeeldfunctie. WWF Spanje heeft ook stappen ondernomen om ervoor te zorgen dat een erevoorzitter nooit meer deelneemt aan zulke jacht. De koning van Spanje had een historisch belangrijke rol in de totstandkoming van ngo's in de nadagen van het Franco regime, wat maakt dat de Spaanse bevolking zijn excuses voor het gebeurde redelijk snel aanvaardde.

In zijn inleiding gebruikt Leo Broers de titel van het recente artikel in Knack 'WWF is de vijand'. Het zou echter interessant zijn als hij ook de tekst zou lezen. Hij zou dan begrijpen dat journalist Dirk Draulans gewoon constateert dat er een verschil van mening bestaat tussen ngo's over de aanpak van de wereldwijde crisissen die ons momenteel overspoelen: financiële en economische crisis, voedselcrisis, klimaatcrisis. Hij neemt daarmee de aanpak van WWF eerder in verdediging. Oplossingen aanbrengen zal altijd controverse uitlokken want de problemen zijn complex en het is veel gemakkelijker je te beperken tot het roepen aan de zijlijn. WWF is niet bang om zijn hoofd boven het maaiveld uit te steken, en we stimuleren ook het debat over onze voorstellen, maar dan wel op basis van echte feiten.

Koen Stuyck

Koen Stuyck is woordvoerder WWF-België

reageer

8 reacties

  • door Ludo De Witte op maandag 18 juni 2012

    De documentaire over het WWF van W. Huismann heb ik niet gezien en kan ik niet beoordelen, maar een andere documentaire van hem, Rendezvous mit dem Tod (2006), wél, en ik dissecteerde 'm in een lang artikel op Uitpers.be (http://www.uitpers.be/artikel_view.php?id=1258). In Rendezvous mit dem Tod 'bewijst' Huismann, naar eigen zeggen na jarenlange research, dat JF Kennedy op bevel van Fidel Castro is vermoord. In werkelijkheid is die documentaire een samenraapsel van getuigenissen van anticastristen (eentje werd zelfs betaald voor zijn getuigenis) die bereid waren de op voorhand ingenomen stelling 'te staven'. Hoewel ik in dat artikel brandhout maakte van die documentaire, zond de VRT hem toch zonder waarschuwing op Canvas uit, en weigerde Humo mijn bespreking, hoewel het blad die eerst had gevraagd, omdat een negatief inleidend commentaar zogezegd 'niet kon'. Maar dat is dan weer een ander verhaal...

  • door M Lievens op maandag 18 juni 2012

    In de discussie over journalistieke deontologie en het checken van feiten, dreigt het essentiële politieke meningsverschil verloren te gaan: het feit dat WWF resoluut kiest voor een strategie van samenwerking met multinationals en een vergroening van het kapitalisme. Dat mag wel eens wat harder gecontesteerd worden af en toe, niet? Blijkbaar hebben een aantal grote NGO's, die een merknaam te verkopen hebben, het daar niet altijd gemakkelijk mee...

  • door Marc Bosmans op maandag 18 juni 2012

    Is " el Rey " nog alyijd bestuurder ?

  • door Leo op maandag 18 juni 2012

    Wilfried Huismann doet al twee jaar onderzoek over WWF. Zijn werk zomaar afdoen als misleidende journalistiek, is misschien al te gemakkelijk. Hij kreeg het vertrouwen van de Duitse publieke zender om een film te maken over het Wereldnatuurfonds. Ik neem aan dat de zender in staat is om competente mensen op pad te sturen. De vertoning van zijn film op 'The Big Greenwash Circus' gevolgd door een debat met beide partijen, leek mij een geschikte gelegenheid voor een interview met de man.

    WWF ontkent een aantal aantijgingen, maar niet alles. Zo geeft WWF toe dat het de jacht op olifanten in bepaalde gevallen toestaat, zoals Huismann in het interview beweert. Ik vraag mij af hoeveel steungevers van het Wereldnatuurfonds daarvan op de hoogte zijn, want op de website van WWF (www.wwf.be) heb ik daar niets van teruggevonden. Om dit duidelijk te maken aan het publiek, is het interview met Wilfried Huismann alvast nuttig geweest.

    De aantijging van Der Spiegel -dat WWF de jacht op olifanten, buffels, luipaarden, leeuwen, giraffen en zebra's toelaat in 38 natuurparken in Namibië- wordt ook niet tegengesproken. En ook dat mag het publiek gerust weten.

    Wilfried Huismann is zeker niet de enige die kritisch is over de ronde tafel van duurzame palmolie. Daarin zetelt WWF samen met bedrijven als Unilever, Nestlé en Cargill. Volgens Greenpeace zijn een aantal leden van RSPO direct betrokken bij ontbossing en creëert het label de illusie van duurzame palmolie, terwijl het de expansie van de industrie alleen maar bevordert. Hetzelfde wordt gezegd over de ronde tafel voor verantwoorde soja (RTRS). Daar trekken organisaties als Wervel en Aseed al jaren voor aan de alarmbel -zonder veel succes overigens.

    WWF wil het debat over zijn werking stimuleren. Wel daarvoor wordt de gelegenheid geboden tijdens 'The Big Greenwash Circus' op 23 juni in The Hub. Helaas is het voor geïnteresseerden de enige gelegenheid om de film te zien, tenzij andere tv-zenders het aandurven hem te programmeren.

  • door Nina Holland op dinsdag 19 juni 2012

    Het is opvallend en veelzeggend dat Koen Stuyck in zijn weerwoord op het artikel van Leo Broers met geen woord rept over de 'verantwoorde' soja van de Ronde Tafel voor Verantwoorde Soja, ook zo'n product van het WWF en ook onderwerp van de film van Huismann. De feiten zijn hier dat het WWF en een aantal andere Nederlandse NGOs (waaronder Solidaridad en BothEnds) met hun actieve deelname legitimiteit geven aan de volstrekt onduurzame RoundupReady sojaproductie in Zuid-Amerika, waar Monsanto, Syngenta en Cargill weer van profiteren. De criteria zijn aantoonbaar van generlei waarde, en een blik op de eerste audit reports wijst uit dat 'verantwoorde' soja in niets verschilt van 'gewone' soja: er wordt geen ontbossing mee voorkomen, er wordt niet minder pesticiden gespoten, en van een oprechte dialoog met de boerengemeenschappen in de omgeving is geen sprake. (Zie voor meer details: http://www.corporateeurope.org/pressreleases/2012/audits-reveal-no-benefits-rtrs-certification) Het WNF in Nederland werkt direct samen met bedrijven die zitting hebben in verscheidene ronde tafels waaronder Rabobank en Unilever. Tenslotte wordt door het WWF alsook de andere NGOs al jaar en dag geroepen dat de critici van deze aanpak 'aan de zijlijn' blijven staan. Maar deze organisaties staan niet zij aan zij met hen die direct getroffen worden door de uitbreidende sojateelt en het gifspuiten dat daarmee gepaard gaat. Dat zijn de mensen die er middenin staan, zoals de Movimiento Agrario y Popular, en de moeders van Cordoba die op dit moment een proces voeren tegen de sojaboeren naast hun wijk. Met hun keuze uitsluitend met de sojamultiantionals samen te werken, kiest het WWF om aan de zijlijn te staan als het om deze mensen en hun milieu gaat. Vele organisaties als Friends of the Earth, Via Campesina, FIAN, FoodFirst, Global Forest Coalition en Greenpeace hebben geweigerd deel te nemen aan de 'verantwoorde' soja, en kiezen voor veel andere manieren aktie. Nina Holland, Corporate Europe Observatory

  • door catteeuw op dinsdag 19 juni 2012

    Wilfried Huismann = WWF

    Waarom zou je in een documentaire realiteit met fictie mengen - als de realiteit genoeg is?

    Waarom zou je daar serieus op reageren - ipv op de serieuze te reageren?

    Als die peet beweerd dat het probleem J-publiekeBank-FK door Castro werd opgelost - dan is hij een gefinancieerde zeveraar.

    SpeculatieNatie Roepend aan de zijLijn

  • door janklei op vrijdag 15 november 2013

    Volgens Huismann worden de inheemsen zoals de Andivasi inderdaad niet gedwongen te verhuizen maar wordt hen wel verboden de bossen als voedselbron te gebruiken. Indirect is er dus wel sprake van dwang. Meer repliek op de site van Huismann.

    De documentaire mag op het eerste gezicht een complotterige insteek hebben de beschuldigingen worden overtuigend ondersteund. De 1001 Club is een duister gezelschap met een criminele agenda. En waarom heeft het WNF twee maal bot gevangen bij de rechter? Aan de de ongetwijfeld goedbetaalde juristen van het WNF zal het niet gelegen hebben.

    De documentaire is hier te zien. De orginele versie in het Duits hier.

Lees alle reacties