Reeds acht jaar is DeWereldMorgen.be de alternatieve en kritische stem in de Vlaamse media.

Wij zijn volledig gratis en reclamevrij.

Maar dat kan enkel via uw steun.

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

EU en een Palestijnse staat

Dat de nieuwe buitenlandchef van de Europese Unie, Federica Mogherini, graag een Palestijnse staat ziet ontstaan tijdens haar mandaat, is bemoedigend nieuws. In woorden is zij nu al actiever dan haar fletse voorgangster Catherine Ashton. Maar is er internationaal voldoende steun? En aan welke voorwaarden zou een nieuwe staat moeten voldoen, zowel tegenover Palestijnen als Israëli’s?
vrijdag 7 november 2014

Federica Mogherini (foto Wikimedia)

Na zijn beroemde speech in Caïro in 2009 rees de hoop dat Obama een doorbraak zou kunnen forceren in de decennialang aanslepende Palestijns-Israëlische conflicten. Maar nu de Amerikaanse Republikeinen ook de meerderheid hebben verworven in de Senaat, lijkt de binnen- en buitenlandse manoeuvreerruimte van president Barack Obama wel zeer klein geworden. De kans dat hij in het Midden-Oosten nog een leidende rol zal spelen, lijkt me gering.

Het getuigt dus van lef en moed dat Mogherini en de EU hun tanden willen zetten in het helpen creëren van een levensechte Palestijnse staat. Dat de oprichting van een Palestijnse staat moet voortkomen uit onderhandelingen tussen redelijke Israëli’s en redelijke Palestijnen, is zeker aangewezen maar niet evident. De patstelling tussen beide groepen is immers even legendarisch als gigantisch. Om een leefbaar Palestina mogelijk te maken, zal de EU in eerste instantie de illegale bouw van Joodse nederzettingen moeten doen stopzetten. Israël zal daar helaas nooit uit eigen, vrije wil toe overgaan.

Afgedwongen

Tijdens een reis en verblijf in Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever heb ik zelf vastgesteld hoe ontregelend en vernederend die Joodse kolonies zijn voor Palestijnen. Deze kunstmatige Joodse oases van bloeiend groen steken schril af tegen het droge en dorre landschap waarin gepeste Palestijnen hun leven moeten lijden. Deze bezettingstoestand is zelfs voor buitenstaanders wraakroepend. Israëli’s zullen onder internationale druk en dwang definitief moeten afzien van de bouw van nederzettingen. Indien Palestina een levensvatbare staat moet worden, zullen er zelfs bestaande Joodse kolonies moeten ontmanteld worden.

Deze conditio sine qua non zal helaas moeten afgedwongen worden. Hierin zit de actieve rol die Europa kan opnemen. De afbouw van reeds internationaal veroordeelde Joodse nederzettingen is de basisvoorwaarde voor verdere onderhandelingen over een Palestijnse staat. In die bemiddelde onderhandelingen tussen Palestijnen en Israëli’s zullen ook Palestijnen compromissen moeten sluiten, onder meer over de nagenoeg onmogelijke terugkeer van alle Palestijnse vluchtelingen naar een thuisland Palestina. Hamas moet uiteraard formeel terreur afzweren en Israëli’s zowel als Palestijnen moeten elkaars staat officieel erkennen. Maar eerst moet die onrechtvaardige bezetting aangepakt worden.

Ik hoop dat Mogherini en de Europese Unie het niet bij woorden en beloftes laten, maar rechtvaardige daden zullen stellen, ten dienste van zowel een veilige Israëlische als een vruchtbare Palestijnse staat.

Wouter Hessels is docent media & maatschappij aan RITS, School of Arts

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

13 reacties

  • door Bertje op vrijdag 7 november 2014

    Zowel Democraten als Republikeinen zijn voorstanders van een tweestatenoplossing. De overgrote meerderheid van de Israëlische bevolking is voorstander van een tweestatenoplossing. Ook Netanyahu heeft zich uitgesproken voor een tweestatenoplossing, zie de speech die hij in 2009 heeft gegeven aan de Bar-Ilan universiteit. Maar onder voorwaarden. Israël zal slechts akkoord gaan met een Palestijnse staat indien er veiligheidsgaranties gegevens worden. De Palestijnse staat moet volledig gedemilitariseerd zijn. Jeruzalem wordt de ondeelbare hoofdstad van de staat Israël. Er komt geen recht op terugkeer voor de nakomelingen van de vluchtelingen van 1948 naar Israël, wel naar de op te richten Palestijnse staat. Binnen die parameters kan er snel een akkoord komen. De vraag is of de Arabische leiders deze keer gaan toehappen. Alle Amerikaanse administraties hebben er tot nu toe de tanden al op stukgebeten. Ondanks enorme druk wou Arafat niet tekenen bij Bill Clinton in Camp David in 2000. Recenter in 2008 deed Olmert nog verregaande en concrete voorstellen, maar voor Abbas was het niet genoeg...

    • door Frank Roels op vrijdag 7 november 2014

      Bertje schrijft: "de Palestijnse staat moet volledig gedemilitariseerd worden". Geldt dat ook voor Israël? Of 2 maten 2 gewichten?

      • door Bertje op zaterdag 8 november 2014

        Uiteraad geldt dat niet voor Israël. De Arabieren zijn alle vernietigingsoorlogen die ze tegen Israël gestart zijn verloren. Het is een logische voorwaarde voor vrede, die ook werd opgelegd aan Duitsland of Japan. Of als u voorbeeld wilt dichter bij in de regio: Egypte kreeg de Sinai terug, maar de voorwaarde daarvoor was de demilitarisering. Dat is enkel logisch, na decennia lang Egyptische agressie tegen Israël. Ondertussen is er vrede, en blijken Egypte en Israël steeds meer op dezelfde lijn te zitten. Onder al-Sisi heeft men begrepen dat het moslim-extremisme niet enkel tegen Israël gericht is maar de hele maatschappij bedreigt. Al-Sisi is daarom begonnen met een grote schoonmaak in de Sinai, die verzamelplaats van allerlei radicalen is geworden, o.a. door infiltratie van Hamas vanuit de tunnels vanuit Gaza. Daarover lees je niets op de Wereld Morgen, dus raadpleeg ook eens andere bronnen: http://www.theguardian.com/world/2014/nov/04/egypt-harsh-response-islamist-insurgency-sinai-could-backfire. 800 gezinnen kregen 48u de tijd om hun huizen te verlaten. Volgens http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4589220,00.html zullen 10.000 mensen uit hun huizen worden gezet. Gaan we nu ook Egyptische producten boycotten? Moest Israël dit doen, was het voorpaginanieuws en werd de VN Veiligheidsraad bijeengeroepen. Selectieve verontwaardiging? Twee maten en twee gewichten?

        • door Didier op zondag 9 november 2014

          “Vernietigingsoorlogen tegen Israël”: als je dit niet zelf gelezen hebt, gelooft je niet dat iemand iets dergelijk durft te schrijven. Daarna een schaamteloze herinterpretatie van de geschiedenis door appelen met peren te vergelijken. Om dan, volledig in lijn, af te ronden met een kreupele verwijzing (via twee waardeloze links die niets openen) naar Sissi, angstvallig verzwijgend dat de Israëlische geheime diensten de extremisten in de Sinaï pushen en steunen.

          Maar voor wie de term Zionisme wat abstract zou zijn, was dit dus een mooie illustratie. Mateloze arrogantie, het naar de hand zetten van de realiteit om het eigen gelijk te halen, en een totale miskenning van de andere. Dat is waar de Palestijnen dag in dag uit mee moeten leven. Al decennia lang. In hun eigen land. Men zou voor minder met stenen beginnen smijten.

          Ook niet verwonderlijk dat dergelijke typetjes zich goed in hun vel voelen bij de N-VA. Het vertrappelen van zwakken en kwetsbaren. Het lijkt wel een verslaving.

          http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2014/10/30/het-ontstaan-van-israel-of-hoe-leugen-waarheid-werd

          • door Bertje op zondag 9 november 2014

            In 1948 vielen zes goed-bewapende Arabische legers het piepjonge Israël aan met de bedoeling het van de kaart te vegen, en de Joden uit te roeien of te verdrijven. Jazeker, een vernietingsoorlog. In 1967 waren Nasser, al-Assad en Koning Hoessein van plan om Israël van de kaart te vegen, maar ze leden een smadelijke nederlaag. Jazeker, een vernietingsoorlog. Nasser in mei 1967: "Our basic objective will be the destruction of Israel". Bron: wikipedia. Er zijn goede documentaires op YouTube over de zesdaagse oorlog, een aanrader. Opgehitst door Nasser was de Arabische bevolking oorlogsdronken en zeker van de overwinning, die de vernieting van Israël inhield. De Yom Kippoer-oorlog daarentegen was geen vernietingsoorlog, dat geef ik toe, eerder een tactische oorlog gestart door Sadat om zijn onderhandelingspositie te verbeteren, om de Sinai terug te krijgen. Zijn poging mislukte, maar de eer van de Egyptenaren was gered zodat Sadat enkele jaren later wel vrede kon sluiten met Israël. Egypte kreeg de Sinaï terug, maar het blijft tot op vandaag gedemilitariseerd gebied. Voor de huidige acties van het Egyptische leger laat Israël uitzonderingen toe. Israël staat het Egyptesiche leger bovendien bij met intelligence. Israël heeft geen belang bij een gedestabiliseerde Sinai, van waaruit al herhaaldelijk aanslagen zijn gepleegd o.a. op Eilad, en van waaruit wapentuig wordt binnengesmokkeld in Gaza...

            • door Didier op maandag 10 november 2014

              Zoals we ondertussen gewoon zijn: veel knip- en plakwerk, zonder enige relevantie. Niets meer dan een faliekant mislukte poging om de aandacht af te leiden.

              Besluit – nu ook door jezelf bevestigd: Israël is geen enkele keer vernietigd door de Arabieren. De echte vernietigingsoorlogen, dus degene die ook bestaan in de realiteit, zijn zoals iedereen weet, door Israël gevoerd. Eerst de vernietiging van Palestina, tweemaal Libanon, en kan iemand even voor me optellen hoe dikwijls Gaza aan de beurt is geweest…

              Maar euh …, heb ik iets gemist? Is dit een klucht ?

              • door Bertje op maandag 10 november 2014

                Als u tot nu toe enkel uw informatie over het Israëlisch-Arabisch conflict van deze web site of uit de Belgische media in het algemeen heeft gehaald, dan begrijp ik uw verbazing en ongeloof. Daarin wordt dit conflict gegarandeerd op een infantiele zwart-wit manier voorgesteld: de Joden als de meedogenloze agressor en bron van alle kwaad, de Palestijnen als weerloos slachtoffer. Maar als u uitgesproken meningen gaat verkondigen op fora, kan het geen kwaad om ook eens andere bronnen te raadplegen, en dan verwijs ik bij voorkeur naar neutrale encyclopedische bronnen zoals Wikipedia of Youtube waarop u veel documentaires van een fatsoenlijke kwaliteit kan terugvinden. Ja, een vernietingsoorlog, daarover zijn historici het eens, een oorlog met vernietiging als doelstelling. Dat is tot nu toe nooit gelukt, inderdaad, het moest maar één keer lukken en Israël zou niet meer bestaan, maar over de intentie bestaat geen twijfel. Hitler had als bedoeling alle Joden uit te roeien, dat is ook niet gelukt, want er zijn nog vandaag nog Joden, betekent dat volgens u bijgevolg dat Hitler de Joden niet wou vernietigen? Erg kromme redenering. Verder somt u een lijst op van staten waartegen Israël een vernietigingsoorlog zou gevoerd hebben, startend met Palestina. Dat lijkt me kras, want de Palestijnse staat is nooit opgericht. Dat was nochtans wel de bedoeling van het VN partitieplan van 1947, maar de ARabieren hebben de oprichting van deze staat geweigerd. Dat er vandaag geen Palestijnse staat is, ligt dus uitsluitend aan de Arabieren. Tweemaal tegen Libanon, beweert u verder. Ook daar heeft u het fout. Libanon is ten gronde gericht door de PLO die daar een staat binnen de staat zijn gaan vormen en het land gedestabiliseerd hebben. Door Libanon als uitvalsbasis te gebruiken voor aanvallen op Israël hebben ze Israël in deze burgeroorlog ingelokt. En ook tegen Gaza heeft Israël volgens u een vernietigingsoorlog voeren. Nochtans heeft Sharon in 2005 het Israëlische leger uit Gaza teruggetrokken en de Joodse nederzetting in Gaza ontruimd. De bevolking van Gaza had de kans om na deze unilaterale disengagement te kiezen voor samenwerking, vrede, vooruitgang, de uitbouw van een welvarende maatschappij. In de plaats kozen ze voor Hamas, dus voor oorlog. Ze wilden oorlog, ze kregen oorlog, de fout van Israël? Denk het niet...

  • door janu op zaterdag 8 november 2014
  • door janu op zondag 9 november 2014

    De principes en waarden van de Europese Unie zijn dat de machtige seriemoordenaar, de gewelddadige dief en de zwakke Palestijnse slachtoffers onderling moeten onderhandelen om tot een compromis te komen. Tegen Untermenschen ( Algerije, Vietnam, Irak, Afghanistan, Libië, Jemen, Somalië, Syrië, Ivoorkust, Mali...) voeren ze genocidaire agressieoorlogen om hun roofzuchtige economische belangen op te dringen. De Europese Unie maakt zich schuldig aan oorlogsmisdaden, misdaden tegen de mensheid en genocide.

  • door Martien Pennings op zondag 9 november 2014

    Ik duid onze neplinkse vrienden - (het zijn natuurlijk geen vrienden en ze zijn ook niet links maar heel erg de weg kwijt) – wel eens aan als het narcistisch-hedonistische zelfmanifestantendom dat alleen maar bezig is met het lekkere gevoel in het eigen hoofd. Idealisten worden ze ook wel genoemd. In het beste geval maken ze realistische oplossingen extra moeilijk en in het slechste geval eindigen hun idealen als totalitaire dwang. Wouter Hessels is een typische representant van dit slag. In Nederland zou hij een model-lid kunnen worden van D66, de partij die de gehele wereld wil toelaten tot “het Redelijke Alternatief”, óók Hamas en grote tweelingbroer Islamic State (IS). Bij dat “idealisme” komt dan ook nog eens een enorm gebrek aan feitenkennis. Zo ook bij Wouter Hessels. Lees eens een mooi kort opstelletje waarin echte kennis over Israël staat: http://bit.ly/1blVeD7 .

    • door sam vanderleyden op maandag 10 november 2014

      ...Aha hier zijn ze weer... de zionistische internetrollen, duiken nog eens op. Zomerslaapje gehouden. (Pennings...) .. oh en ondertussen beginnen we van Bertje Bibber ook al een goed ideologische beeld te krijgen. Trouwens, betaalt dat goed Bertje?

    • door Didier op woensdag 12 november 2014

      Ja mijnheer Vanderleyden, je slaat de nagel op de kop. “Trollen”, samengevat uit Wikipedia, omschrijft op frappant precieze wijze sommige van de reacties hierboven:

      “Een trol is een persoon die op fora of websites berichten plaatst met het doel voorspelbare emotionele reacties (bijvoorbeeld woede, irritatie, verdriet, of scheldpartijen) van andere mensen uit te lokken, en opzettelijk verkeerde informatie (desinformatie) te geven.

      De trol zaait onrust door mensen tegen de haren in te strijken. Ook zal een trol op een politiek forum een mening geven die conflicteert met de mening van de meerderheid van de gebruikers daar.

      Een andere gevolgde methode is het uitlokken van reacties of discussies over niet ter zake doende onderwerpen. Of schijnargumenten geven, enkel en alleen om de gebruikers binnen de gemeenschap opzettelijk en bewust te frustreren. Men gaat ook dingen beweren alsof het om feiten gaat, terwijl het in werkelijkheid een mening betreft.

      De trol gaat te werk met geen ander doel dan verstoren; het trollen kan soms instrumenteel zijn om discussies te domineren en te beïnvloeden, maar voor de trol is dit slechts een bijzaak.

      Door tevens controleerbaar juiste uitspraken te doen, geeft een trol de indruk serieus bezig te zijn, terwijl het werkelijke doel van zijn acties gelegen is in het stoken van onrust en het opzetten van mensen tegen elkaar, kortom in het zaaien van tweedracht, door middel van leugens en halve waarheden.

      Een preventiemiddel voor trollen is om de trollen "niet te voeren". Omdat trollen een reactie proberen uit te lokken, is het een goed idee om geen reactie te geven op trollen en ze te negeren. Wanneer gebruikers wel reageren, wordt de trol aangemoedigd om daar vervolgens weer op te reageren en dus nog meer te trollen.”

      … het lijkt me niet verkeerd om deze goeie raad – om de trollen niet te voeren – in acht te nemen !

  • door Didier op maandag 10 november 2014

    Hoe het er echt aan toe gaat in Israël, wordt hoogstzelden of nooit behandeld in de hoofdstroommedia. Die “vrije” media worden door hun eigenaars verplicht aan “evenwichtige” verslaggeving te doen. In het geval van Israël komt dat er op neer dat de folteraar en het slachtoffer op dezelfde lijn worden geplaatst. Ook na de verschrikkingen van de laatste Gazacaust blijven de meeste media in de boosheid volharden. De gruweldaden van Islamitische Staat worden terecht uitgesmeerd. De barbarij van Israëlische Staat wordt in het beste geval verbaal veroordeeld.

    Door een spel van het lot is de onderstaande documentaire de dans ontsprongen (begin 2014). Ze toont hoe het eraan toe gaat in Israël in “vredestijd”. Ze kwam op een Australische televisiezender terecht, en een goed onderbouwd artikel verscheen in een krant. Er wordt een vernietigend beeld geschetst van de systematische Israëlische regeringspolitiek die erin bestaat de Palestijnse bevolking, vooral de jeugd, in een constante staat van angst en terreur te houden, door middel van bedreigingen, willekeurige arrestaties en zelfs het folteren van kinderen. Er komen ook Joden aan het woord met hun hart op de juiste plaats.

    Het is zo onnoemelijk intriest van vast te stellen dat er tot op de dag van vandaag individuen bestaan die zich geroepen voelen een systeem te verdedigen dat kindermishandeling en -moord rechtvaardigt.

    http://www.youtube.com/watch?v=iqL048x4msM

    http://www.wsws.org/en/articles/2014/02/13/pale-f13.html

    (Waarschuwing: gevoelige zielen niet kijken, want dit is soms echt ondraaglijk.)

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties