Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu

N-VA: mannen van stavast

donderdag 5 februari 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

De Aalsterse N-VA burgemeester Christoph D'Haese was er als de kippen bij om de directie van het VTI (Vrij Technisch Instituut Aalst, in de regio wijdbekend als 'de vakschool') een pluim op de hoed te steken omdat zij aan de politie twee leerlingen had gesignaleerd in het dossier geradicaliseerde jongeren. De juiste aanpak, want “een normale, gezonde sociale controle”, meende de burgervader.

Het was de school zelf die hem later op de dag terechtwees: “Wij hebben een strategische fout gemaakt. Wij hadden, zoals wij in andere aangelegenheden steeds doen, eerst in gesprek en dialoog moeten gaan met de betrokken leerlingen en vervolgens met hun ouders. Dit is nu niet gebeurd, en wij betreuren dit ten zeerste. Wij hebben de twee leerlingen en hun ouders gesproken, onze toelichting gegeven en onze excuses aangeboden”.

Dezelfde teneur in de brief van de school aan alle leerlingen van het VTI. Er wordt ook de “vertrouwensband aangehaald met de leerlingen en hun ouders die fundamenteel is en centraal staat in het opvoedingsproject van de school”.

Dat opvoedingsproject weegt voor D'Haese duidelijk minder zwaar dan de 'law and order' die N-VA vandaag de dag zo graag wil beklemtonen. Hij volgt daarmee het voorbeeld van zijn voorzitter en Antwerpse collega die het leger inzet, immers: “Als er een aanslag gepleegd wordt, zal het in Antwerpen zijn”.

Of dat van de niet onbesproken minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon die wij ons ook nog herinneren van zijn ferme uitspraken na de rellen op de nationale betoging van 6 november. Ferm was ook zijn beoordeling na de interventie in Verviers: “proper opgeruimd”. "Want", zegt Jambon, “de aanpak van de radicalisering en de bestrijding van het terrorisme (je hoort zo de echo van George W. Bush: the war on terror. Eerder, in de jaren tachtig van de vorige eeuw had Ronald W. Reagan dat al eens gelanceerd, zij het met minder succes) is de absolute prioriteit van de regering Michel”. Zo heeft ieder wel zijn prioriteiten, en zijn opportuniteiten.

Ongetwijfeld zijn het allemaal mannen van stavast (1) en dat wil de partij best wel in de verf zetten. Figuren als staatssecretaris Theo Francken en zijn "kut-Marokkanen" waar hij zich destijds van afvroeg wat hun economische meerwaarde wel zou kunnen zijn. “In vele andere landen zou Francken nooit geselecteerd raken voor regeringsdeelname”, schrijft Bart Eeckhout in De Morgen van 16 oktober. “Als Bart De Wever premier Charles Michel de martelgang van de voorbije dagen had willen besparen, dan had hij dat perfect gekund. Hij wist dat Theo Francken een politieke risicopatiënt is, iedereen wist het. Vele andere partijen zouden preventief gehandeld hebben, de N-VA niet. Omdat de partij de Franstalige opinie even wou tonen hoe ver ze durft te gaan? Deze perfide strategie is niet ondenkbaar, maar mogelijk is het antwoord veel eenvoudiger. Aan haar periode in de catacomben van de Wetstraat heeft de N-VA een grote interne loyauteit overgehouden. Noem het de marinierscode van N-VA : “leave no man behind”. Trouwe partijkaders worden niet aan hun lot overgelaten, wat de buitenwacht daar verder ook over denkt. Theo Francken behoort, net als zowat iedereen van zijn VNV-vriendenclub van destijds, tot het jonge topkader rond Bart De Wever bij N-VA. Zoals Siegfried Bracke met het Kamervoorzitterschap is beloond voor zijn blitzoverstap, zoals de belaagde Pol Van Den Driessche toch de begeerde Senaatscoöperatie kreeg [Peter Dedecker zit ongetwijfeld nog in de wachtkamer, PDB], zo krijgt ook die jonge maar hondstrouwe garde rond de voorzitter haar beloning”.

Er is nog een ander antwoord dat minstens even eenvoudig is: dat dat alles de partij geen windeieren legt. Het zijn de reddingsboeien waar de meest rechtse partij van de regering Michel I zich aan vastgrijpt om haar politieke leiderspositie te behouden. We weten het wel: populisme en opportunisme heeft N-VA nooit geschuwd.

Deze drastische strategie is dan ook noodzakelijk in deze tijden van nationale beroering, waar de sociaal onrechtvaardige maatregelen van de regeringen Bourgeois I en Michel I (en van zijn schaduwpremier Bart De Wever) danig onder vuur liggen. Ik had het daar al over in een eerdere blog (2). Ook na een (eventueel) nationaal akkoord in het sociaal overleg lijkt de wind niet te gaan liggen. 

Meer echter, ook internationaal lijkt er zwaar weer op komst. Minister van Financiën Van Overtveldt (nog zo'n trouwe patriot als vroeger mediaventiel) vertolkte immers lang niet ieders mening met zijn geweeklaag over Syriza, of met zijn visie over de aanpak, bij ons en in Europa, van de economische problemen.

Ik ben er dus nog helemaal niet zo zeker van dat bij ons “de tijd van het grote sociale verzet nu wel voorbij is” en dat “centrumrechts een blijvertje is” (3). Misschien is de wens hier wel de vader van de gedachte, anderzijds echter kan de realiteit wel eens de moeder van de verandering worden.

En iedereen weet het wel: de door N-VA gehanteerde strategie is niet zonder risico. Het volstaat te verwijzen naar de grote problemen waar men in de VS is in verzeild geraakt door de jarenlange militarisering van de nationale politie. De burgemeester van New York Bill De Blasio ziet “in de breuk tussen politie en bevolking een rassenproblematiek die aan de grond van het probleem ligt”. Ook president Obama beaamt dat “racisme tegen Afro-Amerikanen diep geworteld is in de Amerikaanse samenleving en geschiedenis”.

Bijkomend element: het opbod in de media. Sensatie, populisme en inspelen op angst zijn vooral aantrekkelijk voor mooie oplage- en kijkcijfers. En ondersteunen waarschijnlijk zelfs een gekozen maatschappelijke en politieke keuze. Zij leveren echter allerminst een bijdrage tot dialoog en democratie. De stal Van Thillo (VTM, Het Laatste Nieuws, De Morgen, Dag Allemaal …) speelt hierin zeker een grote rol. Zij treffen echter niet alleen schuld. Het opbod en steeds verleggen van grenzen is internationaal, en inherent aan een neoliberale logica. Ander voorbeeld: de eenzijdige en dikwijls ronduit leugenachtige berichtgeving over oorlogen en conflicten.

Gelukkig zijn er opinies en gebeurtenissen die, ook in onze contreien, hoop en perspectief bieden. Politiek perspectief zoals Syriza in Griekenland of Podemos in Spanje. Of evenwichtige meningen zoals die van Rik Coolsaet : “Waar hoop op een toekomst bestaat, verdort de voedingsbodem voor terrorisme” (4). “De Syriëgang is deel van een jongerensubcultuur”, zegt hij. “Die tegencultuur zet zich af tegen de doelloosheid en het pessimisme die onze (ja, onze) jongeren in hun maatschappelijke omgeving ervaren. Alleen door hen hier perspectief te bieden, kunnen we de voedingsbodem van radicalisering onvruchtbaar maken”.

Geen eenvoudige oplossingen voorwaar. Echter wel de enig bruikbare.


(1) Je hebt er nog wel een paar, zoals minister van Defensie Steven Vandeput die meer geld voor landsverdediging nodig vindt. En zelfs een vrouw van stavast, Homans, de Vlaamse sociale rots in de branding.

(2) 'Het verzet van de weerlozen' (25 december, 2014).

(3) Zoals Bart Eeckhout schrijft in De Morgen van 30 januari. Misschien ook best bijvoegen dat aan dat rechts ook enkele extreme kantjes zitten. 

(4) 'Van het kastje naar de muur naar Syrië', De Standaard, 31 januari.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

Eén reactie

  • door Roland Horvath op zaterdag 7 februari 2015

    Geen mannen van stavast maar leugen en hysterie. Daarmee kunnen alleen mensen misleid worden en zaken afgebroken ten bate van hun opdrachtgevers het Belgische grootkapitaal en de Grote Multinationale Ondernemingen GMO. Er kan niets mee worden opgebouwd. Het doel van N-VA is louter en alleen afbraak: Van de Belgische staatsstructuur, de Sociale Zekerheid SZ, de koopkracht, de democratie en de vrijheid.

    Het onwettig en nodeloze inzetten van de Strijdkrachten voor ordehandhaving moet een goede indruk maken bij burgers die minder goed geïnformeerd zijn over het reilen en zeilen van de staat. Het heeft ongetwijfeld ook te maken met de bewondering zo niet verering van de Romeinse politicus en veldheer Julius Caesar met wie de Leider zich graag vergelijkt. Dat alles gerechtvaardigd door een dom, leugenachtig en hysterisch discours. Degoutant.

    De heisa over Syrië, meer dan 4000 km van hier, niet te controleren, is even overdreven. Of het repressieve drugsbeleid dat door zijn aanpak zal mislukken. Geen redelijkheid maar hysterie van 's morgens tot 's avonds.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties