Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Waar dient een Europees Sociaal Forum voor?

Zouden de goed 50 aanwezigen op de vergadering van het Europees Sociaal Forum in Parijs van het afgelopen weekend het eigenlijk wel weten? "Ik ben er niet altijd van overtuigd", schrijft Francine Mestrum.
maandag 25 oktober 2010

  Deze vergadering was bedoeld om een evaluatie te maken van het ESF in Istanbul van begin juli 2010 en om de toekomst voor te bereiden. En de optimisten kunnen stellen dat dit opzet geslaagd is. Er werd een tweetal uur gediscussieerd over alles wat is mis gegaan in Istanbul, de organisatie, de vertaling, de mobilisatie, en over alles wat er goed is gelopen.

Er waren inderdaad interessante workshops, er werden goede contacten gelegd, de betoging was beperkt, maar verliep in een goede sfeer. En het was het goedkoopste forum ooit.

De rest van de twee dagen werd de toekomst voorbereid: er werd oeverlang gediscussieerd, of beter gezegd, er werden erg veel speeches afgestoken, er was veel onenigheid en er werd besloten met een paar concrete beslissingen.

De volgende voorbereidende vergadering wordt eind februari of begin maart gehouden, en in mei wordt in Brussel een Europese conferentie georganiseerd over het Europese soberheidsbeleid en de schuldenlast.

Zo ver staan we dus. En meteen weet ik weer wat het verschil is tussen een internationale raad van het Wereld Sociaal Forum en een vergadering in het kader van het Europees Sociaal Forum.

Van beide vergaderingen word ik ontzettend moe, op beide vergaderingen is er ontzettend veel onenigheid. Maar van het WSF kom ik steeds naar huis met een nieuwe dosis enthousiasme om verder te werken.

Van het ESF word ik ontmoedigd. De werkwijze is er geweldig demotiverend, machtsrelaties tussen mensen en bewegingen halen het van de inhoud, kortetermijnoverwinningen halen het van een visie op langere termijn.

En uiteraard, net zoals van het ESF in Istanbul kan ook van deze vergadering heel veel positiefs worden gezegd. Er kon gepraat worden met vakbondsmensen uit landen als Griekenland en Frankrijk, het Handvest voor een ander Europa werd nieuw leven ingeblazen, diverse initiatieven voor verzet tegen het soberheidsbeleid konden worden besproken.

Maar toch. Iets lijkt deze vergadering te zijn ontgaan. Sommigen hebben er ook op gewezen: er is een duidelijke verwarring tussen een assemblee van sociale bewegingen en een sociaal forum.

    "Er is een duidelijke verwarring tussen een assemblee van sociale bewegingen en een sociaal forum"

Sommigen denken dat zo’n vergadering niet kan worden afgesloten zonder beslissingen over resoluties of over gemeenschappelijke acties. Sommigen denken beslissingen te kunnen nemen in naam van anderen. En zeer velen vergeten dat het moet gaan over het langzaam naar elkaar toegroeien, het zoeken naar convergenties, het zoeken naar enkele echt gemeenschappelijke standpunten.

Uiteraard kan hier geen kritiek gegeven worden op de Fransen. Juist zij bewijzen nu al weken lang dat ze met een vakbondsfront actie kunnen voeren en mensen kunnen mobiliseren. Op nationaal vlak kunnen ze dus zeker hun mannetje staan. Maar of het de besten zijn om ook Europees te mobiliseren?

Het viel op dat tijdens een – in de marge – georganiseerd rondetafelgesprek met vakbondsmensen uit Frankrijk, Italië, Duitsland, Tsjechië en Griekenland iedereen het er over eens was om te stellen dat de linkerzijde in een zware crisis zit. Kleinlinks is ongeloofwaardig en in centrumlinks hebben mensen geen vertrouwen meer.

Die crisis treft ook de sociale bewegingen. Ze slagen er nauwelijks in echt naar elkaar te luisteren, grote bewegingen overtroeven de kleintjes, elk verdedigt ‘zijn’ conferentie … Wat zou er moeten gebeuren om de vlam weer echt in de pan te doen slaan? Ergens een grote overwinning? Want ja, we mogen het toch niet vergeten. Actie is er op nationaal vlak genoeg, maar het is zo lang geleden dat nog eens ergens een regering plooide …

    "Wat zou er moeten gebeuren om de vlam weer echt in de pan te doen slaan?"

Misschien is het daarom dat we toch weer telkens besluiten er mee door te gaan. En er is ook dit: het waren dit keer de vakbondsmensen die zeiden en herhaalden dat er geen nationale oplossingen meer waren, dat we enkel door Europese samenwerking uit de crisis kunnen geraken. Daarvoor dient het forum dus.

Francine Mestrum

Francine Mestrum is lid van de Internationale Raad van het Wereld Sociaal Forum en schreef al diverse boeken over globalisering en de impact ervan op ontwikkeling.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

2 reacties

  • door mike op dinsdag 26 oktober 2010

    Als bezoeker van meerdere Europese en Wereld sociale fora lijkt me dit alles niets nieuws onder de zon. Het is eigenlijk een beetje eigen aan de fora. Echte conclusies of standpunten ofzo worden er eigenlijk zelden genomen, tenzij zeer algemene dan, bijna sloganeske. Dat is ook niet zo erg in mijn ogen. Het is een zeer breed allegaartje van wereldverbeteraars met elks een zeer eigen achtergrond en doel... van mensenrechtenorganisaties tot milieubewegingen, van vredesactivisten tot syndicalisten, politieke (jongeren)partijen tot autonomen.... met allerlei filosofische en/of politieke achtergronden. De fora zijn er m.i. ook niet op georganiseerd om tot echte democratische besluitvorming te komen... Dat hoeft ook helemaal niet. het belangrlijkste is netwerking, informatie-uitwisseling en engagementsversterking. En dat alles zit er altijd wél in, ook al is het chaotisch soms. De verwachtingen liggen soms te hoog, zoals wel meer bij idealisten, want de weg is veel langer als je al die principes en doelen effectief wil naleven en nastreven. Maar daarom hoef je dus niet te stoppen, integendeel. Dat maakt het net nog interessanter. De fora zouden bv kunnen leiden naar één wereldactiedag of Europese actiedag... waarbij alle bewegingen en vakbonden in elke regio of land samen op een rijtje zetten waarvoor ze actie voeren en op welke manier... . Ze hebben immers wel allemaal éénzelfde vijand, die overal op verschillende wijzen écht in het oog springt bij gewone mensen... Een economisch systeem dat zichzelf verslikt in overijver en daardoor sociale of ecologische gevolgen niet in rekening brengt. . Eenieder heeft zo wel z'n aanpak naar het verhelpen van die negatieve sociale en ecolomische uitwassen, maar één signaal naar de veroorzaker van de miserie zou toch mogleijk moeten zijn? Zo kunnen aarzelende overheden (ook Europees) wat steun krijgen, want politicy zitten gewoon gevrongen tss mens/natuur en economie... Soit, volhouden Francine!.

  • door Hélène Passtoors op dinsdag 26 oktober 2010

    Gefeliciteerd, Francine Mestrum, dat je doorgaat. En ook dat je open kritiek durft te leveren. Mijn persoonlijke opinie is dat, behalve de vakbonden, een structuur ontbreekt voor gemeenchappelijke actie. Zoeken naar convergenties en gemeenschappelijke standpunten, het is al veel te lang bezig met steeds hetzelfde resultaat dat Francine goed beschrijft. Sociale bewegingen zijn fantastisch zodra ze in een kader militeren (en dan met ieder hun nadruk, ok, geen probleem), Zonder kader blijft het een bonte verzameling zonder richting. Er zijn bewegingen die er nooit bij zouden moeten horen, er zijn ook uiterst schematische, ongenuanceerde 'standpunten' vanuit de Raad die mooie slogans zijn maar waarmee men nooit een stap verder komt. Tegen dit, tegen dat, zonder nuance, zonder idee van hoe misschien te hervormen, omvormen, vervangen, met andere woorden zonder goeie ouwe strategie. Onvrede en zin om te protesteren of terug te vechten is niet genoeg, integendeel, dat drijft gemakkelijk af naar iets anders of naar de woestijn. Strategie en tactieken, strategisch denken, zonder dat komt men nooit ergens. De vakbonden weten het, de anderen blijkbaar niet. Bovendien moet men de ideologische agendas van de grote figuren in de 'Raad' eens goed bekijken, hun democratisch gehalte, zelfs hun integriteitsgehalte tav het manicheïsme. En in hoeverre ze echt dezelfde doelen nastreven met dezelfde middelen. Dat is allerminst duidelijk en doet afhaken. Crisis van links? Natuurlijk. Maar als antwoord overtuigt het WSF niet méér dan om het even welk protest op basis van vage onvrede. Zoals we nu overal zien, verzanden velen zo veel te gemakkelijk in de xenofobie, het nauwe nationalisme, het nauwe milieu-activisme (zonder socio-economische links) en -culpabilisatie, het afschuwelijk simplistische noord-zuid activisme dat nergens anders toe leidt dan 19de eeuws paternalistische liefdadigheid en inmenging enz enz. Iets willen doen is prima, maar niet weten wat en hoe, leidt al te vaak tot uitkomst nul of zelfs negatief. En nog méér teleurstelling en onvrede dan tevoren. Dan haakt men nog méér af van 'links'. Maw het WSF creëert zo een vicieuze cirkel. Akkoord, ik overdrijf een beetje om het scherp te stellen.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties