Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Gewoon een verhaal van een bezorgde mama

dinsdag 12 mei 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Soms wordt het allemaal teveel. Soms wil ik er een schop op geven, je kind, je alles, de dag dat ik wist dat Yannick anders was vergeet ik nooit...

Eerste diagnose: je zoon is anders. Hij heeft Autisme, een coordination disorder en mentale achterstand. Eerste stap: bijzonder onderwijs al heel moeilijk. Na de rondleiding had ik een borrel nodig. Je wilt het aanvaarden, maar het is verdomd moeilijk!

Na enkele jaren, na het lezen van boeken en thuisbegeleiding ken je voor een stukje Autisme, de thuisbegeleidster nam verdorie mijn ideeën over om andere ouders te helpen zo creatief kon ik denken.

Dan vind je een school "Blijdorp" in Buggenhout die je kind nog meer kansen geeft op ontplooiing, hij is er super gelukkig maar aan alle mooie dingen komt ooit een einde...wat ooit een visie was van de school hier kom je en vertrek je als je sterft is nu nog een verre droom...met de nieuwe ontwikkelingen in de zorg "plan 2020" wordt alles anders...inclusie...op zich een mooie droom, ja een droom zo noem ik het want echte inclusie zal er nooit komen daarvoor is op dit moment de mentaliteit van de mensen er nog niet klaar voor..ze willen wel, maar het geduld en liefde voor zulke mensen daar zijn we niet klaar voor, dat ondervind ik dagelijks!

Ik zal blijven vechten voor mijn zoon, hij is nu gelukkig en beseft niet dat hij anders is (gelukkig, er zijn er anderen) ik vraag enkel een dagbezigheid, hij is niet bekwaam voor begeleid werken of in een beschutte werkplaats (dit was ooit bedoeld voor zulke mensen maar ook daar is de druk al te hoog, presteren telt daar ook meer dan de persoon zelf) maar ik moet eerst de concentrische cirkels door (ooit ga ik dit woord nog haten) dus: wat kan de persoon met een beperking zelf, wat kan zijn familie of buren doen, wat kunnen de reguliere diensten doen vb familiehulp enz. en pas daarna kan ik hulp vragen aan het vaph, een vraag voor een ticket of budget voor een rugzakje waar ik de nodige zorg kan inkopen...(voor dagopvang dus) er staan wel meer dan 18.000 voor hem...prioriteir 1 gaat hij nooit krijgen "ergens is hij te goed" wat noemt men te goed, dat wil ik weleens weten! prioriteit 2 dat wel maar 1 gaat altijd voor....

Zolang er geen oplossing is zit ik ooit thuis, zonder werk, terwijl ik dit doodgraag doe, met een kind bij mij sorry eigenlijk een volwassene die altijd gewoon was van om 8u opgehaald te worden om bij zijn vrienden te zijn op school (later in dagopvang) en om 16u30 terug thuis te komen, hoe ga ik hem dit ooit kunnen uitleggen als we geen oplossing vinden....sorry door plan 2020 zit je nu thuis bij mama 24 u op 24... .geen vrienden meer, geen sociale contacten tenzij we in de avond gaan sporten want dat moet ik wel zeggen de g-sport is in opmars toppie!

Yannick gaat op woensdag dansen en op zaterdag turnen maar er zijn nog veel meer sporten die starten met g-sport, dit juich ik toe! Absoluut, maar ook hier hangt een prijskaartje aan en als je , je job moet opgeven dan wordt het financieel heel moeilijk...ook later geen pensioenrechten....ik weet het allemaal niet meer....ik zit in Platform Werk Wachtlijsten Weg (pwww) omdat ik hoop dat er iemand ergens wakker wordt en ziet dat het toch nog niet de goede richting ingaat.


Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

Eén reactie

  • door Lucie Evers op woensdag 13 mei 2015

    Ik lees zowel een vraag naar een structurele oplossing, als een verhaal vol woede en verdriet. Dat laatste is een persoonlijk gegeven. Beide zijn relevant, maar vragen toch elk een andere benadering. In ieder geval lost woede niets op, het is een zeer vermoeiende bezigheid. Ik koos ervoor om de woede (en verdriet) om te zetten in een constructief, positief levensproject. Wat kan ik wel, wie ben ik wel, wat kan ik betekenen in deze samenleving (nog los van de gebruikelijke gang van zaken) en hoe leer ik aan zelfzorg doen... Ik hoop dat de auteur ergens een aanknopingspunt vindt om niet alleen ondanks haar kind, maar ook dankzij haar kind een plek te vinden waar ze 'in haar kracht' kan staan en tot haar recht komt... (een lotgenote, maar dan een generatie verder)

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties