Inclusie in Vlaanderen: Ja, maar niet TEVEEl.
Gent, Tentoonstelling, Rolstoelgebruikers, Toegankelijkheid, Perspectiefplan 2020, Inclusie, Lang leve tv -

Inclusie in Vlaanderen: Ja, maar niet TEVEEl.

woensdag 15 januari 2014 11:30

We hebben nog een lange weg af te leggen om de idee van inclusie in de praktijk om te zetten.  Vandeurzen zet massaal in op deze inclusie in zijn Perspectiefplan 2020. Maar het zullen dan nog 6 moeilijke jaren worden.  De komende jaren zullen cruciaal zijn om effectief een maatschappij te creëren die mensen met een beperking aanvaardt en hen een plaats van bestaan geeft.  Het volgende voorbeeld van de tentoonstelling 60 jaar TV is daar een hallucinant voorbeeld van.

In de Sint-Pietersabdij in Gent loopt op dit ogenblik de tentoonstelling ‘Lang leve de tv!’. Een ideale gelegenheid om met de gebruikers van ons dagcentrum naar toe te trekken. Of dat dachten we maar. Toen we telefonisch contact opnamen met de organisatie om te checken of de tentoonstelling toegankelijk was voor rolstoelgebruikers kregen we de volgende boodschap: de tentoonstelling is toegankelijk voor rolstoelen, maar wel slechts drie per uur.  Wanneer we de website van de tentoonstelling erop naslaan lezen we het volgende:

“Toegankelijkheid voor rolstoelgebruikers. Er is beperkte toegankelijkheid van de expo Lang leve de tv! voor rolstoelgebruikers. De Sint-Pietersabdij in Gent is een historisch gebouw met beperkte accommodatie. Gelieve uw komst op voorhand te reserveren (max. 3 rolstoelgebruikers per bezoek) via T +32 9 243 97 30, en per rolstoelpatiënt een begeleider te voorzien.”

De receptioniste wist ons ook te vertellen dat teveel rolstoelen de tentoonstelling zou opstoppen.  En wat als er nu meer dan drie dikke mensen of meer dan drie oudjes die traag stappen de tentoonstelling willen bezoeken?  Stoppen die de tentoonstelling dan niet op?  Of Japanners die bij elke deel van de tentoonstelling honderden foto’s maken? Wanneer we de toegankelijkheid van de Sint-Pietersabdij checken op hun website wordt er nergens gesproken over beperkte toegankelijkheid wegens het historisch karakter van het gebouw.  Zou het dan kunnen zijn dat er bij de opbouw van de tentoonstelling geen rekening is gehouden met de mogelijkheid dat ook rolstoelgebruikers geïnteresseerd zouden kunnen zijn in een bezoek aan de tentoonstelling?

Het schrijnendste van al is dat reeds 60 jaar lang de mensen met een beperking de grootste fans zijn van dat kleine televisiescherm.  Omdat ze zoveel hindernissen ondervinden om effectief buiten te komen elke dag opnieuw, is de tv letterlijk hun venster op de wereld.  De tv is ook heel vaak hun compagnon de route, hun gezelschapsding.  Nu ze eindelijk eens de kans krijgen om ook effectief naar een café te gaan – het café dat ze het allerbeste kennen, namelijk dat van FC De Kampioenen, of dat ze eens in de potten van den Jeroen kunnen roeren, of eens zelf deel kunnen uitmaken van het Nieuws, lukt dit niet.  Misschien moeten ze dan maar genoegen nemen met de fijne exporeportage uit Café Corsari zoals de website aanprijst. 

Wanneer we dan vanuit het beleid constant horen dat mensen met een beperking een plaats moeten krijgen binnen de maatschappij.  Dat er volop maatregelen worden getroffen om de reguliere residentiële voorzieningen te vervangen door (goedkopere) ambulante zorg en mantelzorg.  Dan is deze ervaring allerpijnlijkst en een duidelijk teken aan de wand.  Want mijn vrees is dat we mensen met een beperking of psychische aandoening dan niet zullen gaan opsluiten in voorzieningen – zoals 50 jaar geleden – maar in hun eigen huizen.  Dat de TV dan nog maar lang moge leven om hen dan ook gezelschap te houden…

Koen Browaeys

Koen Browaeys is als psycholoog werkzaam in een dagcentrum voor personen met een niet-aangeboren hersenletsel.  Daarnaast is hij ook werkzaam als psychoanalytisch psycho-therapeut.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!