Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Opinie

Nee is nee, geen kwestie van interpretatie

Blijkbaar kan je nog steeds straffeloos weggeraken met een verkrachting in dit land en is een duidelijk nee voor interpretatie vatbaar. Dat stelt de actiegroep Wij spreken voor onszelf.
donderdag 4 februari 2016

We schrijven 20 januari 2016. In de rechtbank van Gent staat er vandaag een verkrachtingszaak op het programma. De feiten: een man en een vrouw kussen elkaar, met wederzijdse toestemming. Meneer heeft daaraan niet genoeg. Hoewel het slachtoffer duidelijk zegt “als je nu niet stopt, dan sla ik je”, komt het tot penetratie. Verkrachting, zo oordeelt de rechtbank. Terecht. Pikant detail: één en ander gebeurt, in dit geval, in de studio tijdens een uitzending op de lokale radio. Dat maakt van deze zaak een nogal mediagenieke bedoening. Maar het is eigenlijk slechts één voorval uit duizenden. In België worden elke dag naar schatting honderd mensen verkracht – honderd mannen, vrouwen en kinderen. Gemiddeld vier per uur. Slechts tien van de honderd zullen een aangifte doen, en van die tien wordt bijna de helft zonder gevolg geseponeerd. Wraakroepend. Wraakroepend, maar niet van toepassing in dit geval, zouden we denken. In dit geval kwam het wel degelijk tot een rechtszaak, en jawel, tot een veroordeling. Schuld bewezen, oordeel geveld. Gerechtigheid geschied?

Toch niet. In De Morgen van 3 februari 2016 lezen we een klinkend citaat uit het vonnis: “U heeft verkeerd gehandeld, maar de rechtbank wil uw verdere leven niet hypothekeren.” Dat het zou gaan om een geval van ‘verkeerd geïnterpreteerde signalen’, had de advocaat van de beklaagde geargumenteerd. En dat hij ‘niet iemand is die vrouwen in een donker steegje aanvalt.’ De rechter volgt blijkbaar die redenering. De dader komt ervan af zonder effectieve gevangenisstraf, zolang hij het slachtoffer maar een schadevergoeding betaalt. Het bedrag van die vergoeding? Dat wordt nergens genoemd. Slachtoffers van seksueel geweld – en dat zijn er dus wel wat – moeten er even van slikken. De rechtbank wil het leven van de dader niet hypothekeren? Wat dan met het leven van het slachtoffer? Wat met deze vrouw, die voortaan bang is om nieuwe mensen te ontmoeten, en amper nog een vriendschapsverzoek op Facebook durft te aanvaarden? Wat denkt zij nu? Misschien denkt ze iets gelijkaardigs als de vele àndere slachtoffers, vaak met hun eigen zeer schrijnende verhalen, wiens beklijvende woorden onder meer te lezen staan op http://www.wijsprekenvooronszelf.be/ Misschien denkt zij dat hij diepe sporen bij haar heeft nagelaten, waarvan het nog maar te bezien valt of ze ooit helemaal hersteld kunnen worden.

De opmerking van de advocaat, als zou deze man ‘niet iemand zijn die vrouwen in een donker steegje aanvalt’, slaat trouwens ook nergens op; zeker niet als het de bedoeling was een verzachtende omstandigheid in te roepen. Veruit de meeste verkrachtingen gebeuren door bekenden. De daders zijn vaak brave burgers met enige verfijning en maatschappelijk aanzien, die elke dag braaf naar hun werk gaan en op zaterdag het gras afrijden in hun netjes onderhouden achtertuin. Wanneer blijkt dat zij hun buurvrouw, hun achternicht, hun wederhelft of hun nageslacht hebben verkracht, mag hun burgerlijke leventje geenszins gezien worden als een reden om wat er gebeurd is te minimaliseren.

Maar dat is precies wat hier wél is gebeurd. Dader en slachtoffer kenden elkaar. Het ging dan ook niet, aldus de Gentse rechtbank, om een brutale aanval, maar ‘slechts’ om een lichtjes uit de hand gelopen kus. Toekomstige daders kunnen op hun twee oren slapen: zolang ze het niet al te bont maken, en achteraf blijk geven van enig schuldbesef, komen ze er waarschijnlijk vanaf met het gerechtelijke equivalent van een pedagogische tik. En de slachtoffers, waaronder deze vrouw die zo moedig was om naar de rechtbank te stappen, in de blijkbaar ijdele hoop op enige maatschappelijke erkenning? Die moeten hun grenzen maar wat duidelijker aangeven, en toch vooral niet flauw doen. Bent u nu nog verwonderd, geachte minister Jambon, dat zo weinig slachtoffers zich melden?

Het kerncomité van Wij spreken voor onszelf

www.wijsprekenvooronszelf.be

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

3 reacties

  • door Jets op donderdag 4 februari 2016

    Hmmm, en dan Julian Assange in de Ecuadoriaanse ambassade? Niemand is perfect, maar ben in ieder geval blij dat zeze vrouw, het er op heeft gewaagd om aangifte te doen! Zag net bij Eénvandaag wat een piunhoop het is bij het Gentse OM.

    En we zijn zo VERWAAND om te roepen dat alleen in het Westen democratie heerst ...... mijn schoen!

  • door jan peeters op donderdag 4 februari 2016

    Hieruit blijkt nog maar eens hoe willekeurig uitspraken van rechters kunnen zijn. De ene rechter bestraft met een prul een ernstig delikt, een andere rechter deelt zware straffen uit voor een banaliteit. Het openbaar ministerie is in dit geval wel in beroep gegaan.

  • door ria aerts op vrijdag 5 februari 2016

    In dit concreet geval is het vooral spijtig omdat dit soort society-mensen (genre Cosby en die andere BBC-gruwel) omwille van hun vermeende macht meent dat ze zich seksueel geweld kunnen veroorloven. Elke vrouw valt voor hen, denken ze. Ze leren er dus niets uit, erger nog, ze leren dat ze gewoon verder kunnen doen. Een gemiste kans.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties