Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Bourgeois I plant kamikazebeleid inzake mobiliteit

Kris Peeters, mobiliteitsexpert en auteur van “De File Voorbij” en “Weg van Mobiliteit”, nam voor ons het regeerakkoord van de nieuwe Vlaamse regering door en analyseerde de mobiliteitsplannen van Bourgeois I. “Dit is geen kamikazeregering, maar inzake mobiliteit kunnen we wel spreken van een kamikazebeleid.”
vrijdag 25 juli 2014

“Toch eerst een aantal positieve noten: het STOP-principe (STOP staat voor de rangorde van vervoersvormen, van stappers, over trapper, naar openbaar vervoer en als laatste de personenwagen), dat aanvankelijk zo werd uitgespuwd door de N-VA, wordt dan toch herbevestigd. Dat is bemoedigend. Daarnaast geeft men duidelijk aan in te zetten op verkeersveiligheid en de Vision Zero-benadering te onderschrijven. Er is ook sprake van een pleidooi voor meer handhaving. Dat is geen Vlaamse bevoegdheid, maar het wijst toch op een bepaald engagement. Er wordt ook niet enkel gesproken over kwantiteit en normen, maar ook kwaliteit is van belang. Dat valt toe te juichen.”

“Wat de inhoud en de teneur van de rest van het akkoord inzake mobiliteit, ben ik ernstig bezorgd. De software is helemaal verdwenen uit het mobiliteitsbeleid, enkel de hardware blijft over. Op het eerste zicht kan men met dit akkoord alle kanten uit, maar de ervaringen van de afgelopen jaren doen vrezen dat de keuzes die men maakt veeleer in een welbepaalde richting gaan, met name die van het autoverkeer.”

“Men spreekt van een kilometerheffing, maar die moet budgetneutraal zijn. Daarmee bedoelt men waarschijnlijk dat autorijden niet duurder mag worden. De motivering van de kilometerheffing is dan niet om een modal shift te realiseren, maar om de buitenlandse autobestuurders mee te laten betalen.”

“Als men ook nog stelt dat de concurrentiepositie van Vlaanderen niet in gedrang mag komen, dan vrees ik dat de gezinnen zullen moeten betalen en de bedrijven veel minder. Dat is trouwens zowat de rode draad doorheen het hele akkoord. Het geeft duidelijk de denkwijze aan die achter dit akkoord en het komende beleid schuilt.”

Recht naar de afgrond

“Men zet de verschillende mobiliteitsmodi neutraal naast mekaar in dit akkoord, maar in de praktijk zullen er wellicht veel meer middelen en aandacht naar het autoverkeer gaan dan naar openbaar vervoer of fietsbeleid. Mobiliteit wordt eigenlijk gereduceerd tot verkeer. Verkeer wordt dan weer gereduceerd tot autoverkeer. En dat autoverkeer wordt dan weer voornamelijk herleid tot infrastructuur. Vanwaar ook de ruime aandacht voor infrastructuurwerken, als voornaamste ‘oplossing’ voor de verkeersproblematiek. Het worden gouden tijden voor wegenaannemers. Waar men in dit akkoord over verkeersproblematiek spreekt, bedoelt men in hoofdzaak congestie- of fileproblemen. Dit beleid is eigenlijk een lemmingenbeleid dat alle wegen openzet die recht naar de afgrond leiden.”

“Wat het openbaar vervoer betreft kan men tussen de regels door lezen dat de openbaar vervoersmaatschappijen hun eigen boontjes zullen moeten doppen. De Lijn moet bijvoorbeeld meer inkomsten genereren uit reclame. De maatschappij krijgt ook een vrijgeleide om haar tarieven te verhogen. Positief zijn dan weer de geïntegreerde en vereenvoudigde tarieven. Maar even verder staat te lezen dat er ruimte komt voor meer differentiatie in de tarieven. Hoe dit te rijmen valt is mij een raadsel. Een addertje onder het gras is onder meer de basisbereikbaarheid. Bereikbaarheid is niet hetzelfde als bereik. Een nog giftiger addertje is het ‘vraaggestuurd’ werken. Dat klinkt natuurlijk goed, maar die vraaggestuurdheid kan in twee richtingen werken. Ofwel biedt men aan wat mensen nodig hebben, ofwel gebruikt men die vraaggestuurde aanpak als alibi om vroege en late bussen met een lage bezetting af te schaffen, onder het motto dat er geen vraag naar is. Recente ervaringen doen vrezen voor dat laatste.”

Mobiliteit ten dienste van de economie

“Er valt zo goed als niets te lezen over luchtkwaliteit. Het thema klimaat wordt slechts kort en vaag behandeld. Inzake leefmilieu blijft men inzetten op afhankelijkheid. Eigenlijk staat dit in schril contrast met de doelstellingen. Deze regering wil de economie dienen. Wel, op deze manier maakt men onze economie afhankelijk en kwetsbaar. Hoe meer je de economie afhankelijk maakt van fossiele brandstoffen en autoverkeer, hoe kwetsbaarder ze wordt, met nefaste gevolgen op niet eens zo lange termijn.”

“Het hele mobiliteitsbeleid staat ten dienste van de economie. Als de economie meer verkeer nodig heeft, dan zij het zo. Een van de uitingen van deze mentaliteit is bijvoorbeeld het stukje over het traject van het lange en zware vrachtvervoer. Dit traject zal namelijk uitgebreid worden na positieve evaluatie. Dat kan alleen maar betekenen dat men dit vrachtverkeer ook elders zal toelaten. Nog zo’n voorbeeld: de wegcategorisering van de secundaire wegen wordt geherevalueerd om deze maximaal in te schakelen. Met andere woorden: de gewestwegen, die veelal door de dorpen lopen, zullen meer verkeer moeten slikken.”

“Ik zie niet hoe die dingen te rijmen vallen met de intenties om in te zetten op verkeersveiligheid. Met name de zachte weggebruikers komen nauwelijks voor in dit akkoord. Inzake fietsbeleid lezen we enkel wat vage plannen, die uitsluitend focussen op –alweer – infrastructuur. Positief is dan weer dat de jachtpaden maximaal ingeschakeld zullen worden voor fietsverkeer. Tot dusver werden fietsers enkel gedoogd op die jachtpaden, die van oudsher toebehoren aan de binnenvaart. Anderzijds kan men dit ook weer gebruiken om niet extra te investeren in veilige fietspaden langs de gewestwegen, die vaak parallel lopen met de jachtpaden.”

Voorbijgestreefd mobiliteitsbeleid 

“Ook opmerkelijk voor een beleid dat zo hoog oploopt met technologie en innovatie: geen woord over de elektrische auto en de elektrische fiets. Die laatste is nochtans aan een ware opmars bezig en biedt heel wat mogelijkheden. Een gemiste kans.”

“Ik mis ook de link met andere beleidsdomeinen. Mobiliteit wordt enkel gereduceerd tot infrastructuur. Er is geen sprake van horizontale mobiliteit. Wanneer men bijvoorbeeld spreekt over schaalvergroting in het onderwijs, dan betekent dat grotere afstanden van en naar de scholen, en dus meer verkeer. Wanneer men bedrijven de ruimte biedt voor meer en grotere bedrijfterreinen, dan moet er ook bekeken worden hoe de werknemers daar geraken. Die koppeling is totaal afwezig in dit akkoord. Er wordt enkel 'achteraf' bekeken hoe men er zal geraken met het pendelfonds of een nieuw shuttlefonds.”

“Hoe vaak de woorden ‘slim’ en ‘intelligent’ ook terugkeren in dit akkoord, met Real Time Info en ICT los je de mobiliteitsproblemen niet op. De ruimte in Vlaanderen is beperkt, de middelen ook. Er moet dus gekozen worden, maar dat doet men niet. Men doet alsof alle verplaatsingsmiddelen evenwaardig en neutraal naast elkaar kunnen bestaan. Maar dat is overduidelijk niet het geval. Extra rijstroken zullen niets oplossen. Meer capaciteit genereert meer verkeer. Dat blijkt uit elk onderzoek en uit de concrete ervaring. Dit akkoord geeft blijk van een verontrustend voorbijgestreefde visie op mobiliteit die ons op middellange termijn ernstig in de problemen werkt. Ik hoop van harte dat de minister van mobiliteit in zijn beleidsbrief nog bijstuurt.”

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

4 reacties

  • door BvStaeye op vrijdag 25 juli 2014

    Beste kris,

    Jammer genoeg worden fietsers en voetgangers in je artikel -onnodig- zwakke weggebruikers genoemd.

    Immers; Wie is er zwak!? Zij die zelf de energie leveren voor hun verplaatsing of zij die een andere energiebron gebruiken! Het gebruik van de term 'zwakke' en 'sterke' weggebruiker komt voort uit negatief mobilisme, het is moreel correcter om te spreken over 'zacht' en 'hard' daar dit overeenkomt met het letselrisico. Zolang deze discriminatie niet algemeen word veroordeeld, zal er niet veel ten goede veranderen.

    Feit is dat nergens in het verkeersreglement de term "zwakke weggebruiker" wordt opgevoerd! Enkel in wetteksten rond aansprakelijkheid bij een aanrijding wordt die term -helaas- gebruikt, maar dus niet in het verkeersreglement.

    Tenzij je deze leemt in mijn kennis kan aanvullen natuurlijk.

    Daarom stel ik het volgende voor: Om ervoor te zorgen dat jouw (en mijn) kinderen kunnen openbloeien tot trotse, zachte weggebruikers zou ik je vriendelijk willen vragen om samen met mij ervoor te ijveren dat deze foutieve terminologie niet meer wordt gebruikt.

    Met vriendelijke groeten,

    Björn van Staeyen

  • door Herman Lodewyckx op zaterdag 26 juli 2014

    En wat over intermodaliteit? Over mobiliteit via water- en spoorwegen?

  • door dema op zaterdag 26 juli 2014

    Denkt er iemand wel eens na over de noodzakelijkheid van mobiliteit ? M.a.w. zijn onze verplaatsingen wel nodig, zijn er geen alternatieven dichter bij, quid link met ruimtelijke ordening en verwevenheid of ontrafeling van verschillende levensdomeinen (wonen, werken, shoppen, onderwijs, gezondheidszorg enz.) De wortel van het probleem is volgens mij onze blijkbaar onverzadigbare waan dat het gras groener is aan de andere kant (verre reizen, veelvuldig reizen..liefst met vliegtuig of auto) en onze dwangmatige baksteen in het groen ver van stad en alle andere voorzieningen... Geen woord hierover in regeerakkoord Kris ?

  • door Schoemaker op zondag 3 augustus 2014

    @BvStaeye

    Is dit niet op elk slakje zout leggen? Gaat u eens aan een fabriekspoort staan en vraag of de mannen daar zichzelf als een zachte trotse fietser ervaren.

    Feit is wel dat je als fietser een kwetsbare positie heb in het verkeer. Dan zou je het beter over de kwetsbare weggebruikers kunnen hebben, i.p.v. zwak of zacht. Maar liever zwak dan zacht als ik tussen die 2 opties zou moeten kiezen.

    Algemeen: Verder is een tot in detail uitgeschreven regeerakkoord in mijn beleving een brevet van onderling wantrouwen. De piketpaaltjes sla je vooraf. Redelijkheid, billijkheid en gezond verstand, zou de overige ruimte moeten kunnen invullen.

    De betreffende minister heeft dan alle ruimte om - naar de kennis van dat moment en na inbreng van alle betrokken meegewogen te hebben - een evenwichtig voorstel te doen. Doet die dat niet goed, dan kunnen de regeringsfracties corrigeren als dat binnen het kabinet niet gelukt mocht zijn.

    100% tevredenheid onder alle betrokkenen krijg je in elk geval niet voorelkaar. Het wordt een compromis, of democratische meerderheid hakt de knoop uiteindelijk door.

    Het artikel op homepage over een mogelijk hoofddoekverbod in Vlaanderen (staat niet in regeerakkoord) toont aan hoe het oppassen is met lezen van teksten. Neutrale uitstraling was onder socialistisch bestuur in Antwerpen al staand beleid. De Wever is daar later zeer onterecht, n.a.v. een regenboog t-shirt, over aangevallen. Hij zou betrapt zijn op homofobie. Massa hysterie was door aard van berichtgeving het gevolg. Toen de bestaande dagelijkse praktijk duidelijk werd gemaakt, viel die media heisa (met alle gevolgen van dien) even plotseling weer volkomen stil.

    In Amsterdam mag vandaag niet geprotesteerd worden tegen Israel met bedekte gezichten door sjalen en bivaksmutsen, zoals eerder wel het geval was. Dan gaat het ook niet specifiek over de gezichtsbedekking van islamitische vrouwen, maar is dat een algemeen verbod.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties