De Werf combineert jazz en spoken word
Jazz, De Werf, Spoken word, Luanda Casella -

De Werf combineert jazz en spoken word

vrijdag 12 oktober 2012 11:14

Kunstencentrum De Werf uit Brugge pakt al enkele jaren uit met concerten onder de noemer ‘A Nu Thing’, waarbij je nu als new moet lezen. Tijdens de vorige seizoenen kregen we dan bv. jazzartiesten die Jimmy Hendrix à la Miles Davis speelden of groepen die elektronica in hun jazz verwerkten of die een turntablist zoals DJ Grazzhoppa als volwaardig muzikant in hun rangen opgenomen hadden. Met de nieuwe ‘A Nu Thing’-reeks wil De Werf jazz combineren met spoken word. Voor dat laatste wordt een beroep gedaan op de Braziliaans-Belgische actrice Luanda Casella die gedurende drie performances muzikaal ingekleurd wordt door een jazzmuzikant. Gisteren mocht pianist Christian Mendoza de spits afbijten.

Luanda Casella was in het voorjaar al eens in De Werf te zien met haar monoloog ‘Exotica’ die ze maakte voor Silence Fini, een jong productiehuis waarmee De Werf onlangs ‘Het fantastische leven van de heilige Sint-Christoffel zoals samengevat in twaalf taferelen en drie liederen’ opzette, een voorstelling die geselecteerd werd voor Het Theaterfestival, wat lang geen referentie is, maar soit.

Waarover deze eerste ‘A Spoken Thing’ zou gaan, wisten we niet. De Werf had alleen de titel ‘Fragments of the Book’ meegegeven, wellicht omdat het kunstencentrum zelf niet méér wist. Die karige informatie, plus het feit dat Luanda Casella haar ‘betoog’ in het Engels zou houden, zorgde ervoor dat de belangstelling niet erg groot, zeg maar bijzonder pover was.

De combinatie jazz-spoken word was, gisteravond in elk geval, geen meevaller. De muziek werkte vooral als concentratieverstoorder en de tekst van Luanda Casella leidde de aandacht af van de muziek. Casella vertelde over de schrijver Bernardo Soares, een van de vele pseudoniemen van Fernando Pessoa, en zijn postuum verschenen ‘The Book of Disquiet’. De voorstelling bestond uit een selectie fragmenten uit dat fictieve dagboek die ze uit het hoofd geleerd had en hier en daar aangepast aan zichzelf. Ze vertelde over haar wandelingen door Lissabon en haar obsessie om mensen te bekijken en te analyseren op basis van hun uiterlijk en hun gedrag. Ze filosofeerde ook een eind weg over de inwisselbaarheid van de personages die ze observeerde. Ergens midden in de voorstelling ging ze aan een typemachine zitten om met de toetsen ervan muziek te maken die accordeerde met wat Christian Mendoza uit zijn Rhodes perste.

Luanda Casella vertelt helder en verstaanbaar, al had ik af en toe de neiging om te roepen: ‘Wil je dat laatste eens herhalen?’ Toch denk ik dat het lezen van ‘The Book of Disquiet’ grotere voldoening schenkt dan het beluisteren van deze tekst. Had ze ook nog eens verteld dat ze de mosterd bij Pessoa gehaald had, dan was het voor de toeschouwers maar een kleine stap naar de boekhandel of de bibliotheek. Onder de naam Barnardo Soares zul je het daar ook wel vinden, maar die naam is uiteraard minder gekend en daardoor ook minder evident om te onthouden.

Heel erg geslaagd vond ik het huwelijk tussen spoken word en jazz in elk geval niet. Veel jazz heb ik zelfs niet gehoord, veeleer een soundtrack die in het keurslijf van de tekst gevangen zat. Die tekst had dan weer te weinig dramatische spankracht om te overtuigen. Na drie kwartier was de voorstelling afgelopen.

Met ‘A Spoken Thing’ wil De Werf ongetwijfeld inspelen op het advies van de Beoordelingscommissie van de Vlaamse Gemeenschap om de twee pijlers waarop het kunstencentrum gevestigd is, jazz en theater, met elkaar te combineren. Op 11 november brengt Luanda Casella er ‘This is not a flirt, I’m only sitting here because I tripped and I fell’, samen met DJ Grazzhoppa en Lode Vercampt. Op 6 december speelt ze er ‘First is the Worst’ met Fulco Ottervanger en Simon Segers.

MISSELYk
 

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!