Betoging in Tamra tijdens het laatste offensief van Israël tegen de bevolking van Gaza
Analyse - Jonathan Cook

“Israël stevent af op bankroet zolang bezetting doorgaat”

Jonathan Cook is de enige permanente buitenlandse journalist in Nazareth, de hoofdstad van de Palestijnse minderheid in Israël zelf. Dit is zijn analyse van twee recente rapporten over de stand van de economie van Israël. "Een doomsday scenario als de bezetting niet ophoudt."

woensdag 17 juni 2015 16:10

Twee
recente onderzoeksrapporten suggereren dan Israël catastrofale economische gevolgen gaat ondervinden als het land er niet in slaagt de
mishandeling van Palestijnen onder hun bestuur te beëindigen, zowel
in de bezette Palestijnse gebieden als in Israël zelf.
Het
onderzoek van de Rand Corporation staat volledig te lezen in haar rapport The
Costs of the Israeli-Palestinian Conflict

Dit rapport toont
aan dat Israël ongeveer 222 miljard euro dreigt te verliezen in de
komende tien jaar als het land er niet in slaagt vrede te sluiten met
de Palestijnen en als er een terugkeer is naar het geweld. De
bezetting beëindigen kan daarentegen een dividend opbrengen van meer
dan 106 miljard euro in de nationale schatkist.

Ondertussen
voorspelt het ministerie van Financiën van Israël
een nog grimmiger toekomst, tenzij Israël zichzelf terug
uitvindt. Het land staat voor een bankroet, waarschijnlijk binnen
enkele tientallen jaren, volgens het rapport van het ministerie, ten
gevolge van de snelle aangroei van twee onproductieve
bevolkingsgroepen.

Tegen
2059 zal de helft van de bevolking van Israël bestaan uit ofwel
ultra-orthodoxe Joden, die liever bidden dan werken, ofwel de
Palestijnse minderheid, die voor het grootste deel uitgesloten is
van de economie ten gevolge van hun apart onderwijssysteem.

 Onomkeerbare schuldencrisis

Beide
rapporten zouden een tsunami van bezorgdheid moeten veroorzaken, maar
in Israël hebben ze nauwelijks een rimpel op het water veroorzaakt.
Het status quo van de bezetting en van endemisch racisme geniet nog
steeds de voorkeur van de meeste Israëli’s. De Rand Corporation en
het ministerie blijken niet in staat om hier een uitleg voor te
geven.

Het
rapport van het ministerie wijst erop dat, wanneer een bevolking
aangroeit die niet degelijk is voorbereid op een moderne
geglobaliseerde economie, de last van de belastingen in toenemende
mate zal vallen op een inkrimpende middenklasse. Men vreest
dat dit een vicieuze cirkel zal veroorzaken.

De
meer welvarende Israëli’s hebben over het algemeen een tweede
nationaliteit. Eerder dan de taak op te nemen om de inkrimpende
inkomsten van de staat te compenseren, zullen zij het land verlaten
en Israël in een onomkeerbare schuldencrisis dompelen.

Ondanks
dit ‘doomsday scenario‘ blijft Israël absoluut niet bereid om
dringende herstructureringen te beginnen om de economie te redden.
Het zionisme, de officiële ideologie van Israël, is gebaseerd op de
kernprincipes van etnische afscheiding, judaïsering van de bodem en
van de Hebreeuwse arbeidsmarkt. Die ideologie was altijd
onlosmakelijk verbonden aan de marginalisering (op zijn best) en
uitsluiting (op zijn ergst) van de niet-Joden.

Eender
welke poging om de fundamenten van het exclusief Joodse karakter van
de staat af te bouwen zou een politieke crisis veroorzaken. Er kunnen
wel hervormingen komen, maar die zullen waarschijnlijk te
kleinschalig zijn om enig verschil te maken.

Genereuze pensioenen

Het
rapport van de Rand Corporation luidt de alarmklok. Het stelt vast dat
beide bevolkingsgroepen voordeel hebben bij vrede, hoewel de
aansporing om dat te doen groter is voor de Palestijnen. Integratie
in het Midden-Oosten zou het gemiddelde loon voor Israëli’s slechts
vijf procent doen stijgen, terwijl dat voor de Palestijnen 36 procent
zou zijn. Economen zijn erin geslaagd om de voordelen van een einde
van de bezetting in getallen om te zetten, maar de kostprijs om dat
te doen is veel moeilijker in te schatten.

De
voorbije zestig jaar is er geleidelijk een economische elite ontstaan
in Israël die voor zijn prestige, macht en rijkdom afhankelijk is
van de bezetting. Militaire officieren hebben hoge lonen en kunnen
als veertigers al stoppen met werken dankzij genereuze pensioenen.
Tegenwoordig gaan de meesten van hen in de koloniale nederzettingen
leven.

De
topleiding van het leger is de meest extreme drukkingsgroep. Die
zal zijn greep op de bezette gebieden niet zomaar opgeven zonder
gevecht, een gevecht dat ze gemakkelijk kunnen winnen. In die strijd
hebben ze de ruggensteun van de hightechsector, die de motor is
geworden van de Israëlische economie. Samen maakten zij van de
bezette gebieden het ideale proefterrein om hun militaire hardware en
software uit te testen.

De uitmuntende prestaties van Israël op gebied van wapenmateriaal,
bewakingssystemen, strategieën om bevolkingsgroepen in bedwang te
houden, het verzamelen en gebruikmaken van biometrische gegevens,
controle van menigten en methodes voor psychologische oorlogsvoering
zijn allemaal perfect verkoopbaar op de vrije markt. De Israëlische
knowhow is onmisbaar geworden om de wereldwijde honger naar ‘veilige
thuislanden’ te verzadigen.

Die
expertise werd tentoongespreid in mei 2015 op een wapenbeurs in Tel
Aviv. Daar kwamen duizenden veiligheidsspecialisten van over heel de
wereld op af, aangetrokken als ze waren door een verkoopstrategie
met als voornaamste argument dat alles wat op de beurs werd
aangeboden ‘op het slagveld uitgetest was’. De bezetting beëindigen
betekent het opofferen van dit alles en terugkeren naar de status van
een kleine anonieme staat zonder noemenswaardige exportproducten.

De
kolonisten ten slotte zijn de meest ideologisch gemotiveerden en best
verzorgden van de bevolking van Israël. Geen enkel Israëlisch
leider is bereid een burgeroorlog te ontketenen die het broze
eenheidsgevoel van de Joodse bevolking uit elkaar zou rukken.

Ideologische blinddoek

De
werkelijkheid is dat de perceptie van de meeste Israeli’s van hun
nationale belang, als Joodse staat en als militaire macht, volledig
één is met de permanente bezetting en de uitsluiting van de
Palestijnse minderheid in Israël zelf van de mogelijkheid tot reëel
burgerschap.

De
enige conclusie die uit deze rapporten kan worden getrokken is een
pessimistische. De interne economie van Israël zal geleidelijk
zwakker worden, omdat de arbeidskracht van de ultra-orthodoxe Joden
en van de Palestijnen onderbenut zal blijven.



Jonathan Cook (foto Katie Ramadan)

De
focus van de interne economische belangen en activiteiten van Israël
zal zich dus nog meer richten op de bezette gebieden. In plaats van
hun onderdrukkende politiek tegenover de Palestijnen te overdenken,
zal de ideologische blinddoek van het zionisme de Israëli’s nog
verder en agressiever drijven naar het bekomen van voordelen uit de
bezetting.

Jonathan Cook is Brits journalist en auteur van meerdere boeken over de bezetting van Palestina. Zijn commentaren verschijnen regelmatig in de Britse en Amerikaanse pers. Zijn blog Israel’s behaviour will bankrupt it over time werd vertaald door Lode Vanoost. Overname van deze vertaling kan voor niet-commerciële doeleinden mits weblink naar de originele bron en deze vertaling.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!